ΑΓΧΟΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ

αναρτήθηκε σε: ΨΥΧΩΦΕΛΗ ΚΕΙΜΕΝΑ | 0

Στη σημερινή κοινωνία, φαίνεται ότι περισσότεροι άνθρωποι παρά ποτέ υποφέρουν από κατάθλιψη.

Σχεδόν όλοι παθαίνουν κατάθλιψη σε κάποια φάση της ζωής τους, ακόμη κι αν δεν πρόκειται για χρόνια ασθένεια.

 

Η κατάθλιψη είναι κάτι οδυνηρό,  μπορεί να σας κάνει να αισθάνεστε σαν να βρίσκεστε μέσα στην πιο σκοτεινή άβυσσο, σαν μια καταιγίδα που δεν τελειώνει ποτέ ή σαν μια φυλακή μέσα στο μυαλό σας. Δυστυχώς, πολλοί άνθρωποι που δεν πάσχουν από αυτή δεν μπορούν να καταλάβουν τα συναισθήματα των ατόμων που πρέπει να ζήσουν με αυτή καθημερινά. Πολλοί είναι σε θέση να καταλάβουν μόνο μια ασθένεια και την ταλαιπωρία που βλέπουν μπροστά τους, αλλά η κατάθλιψη δεν προκαλεί έντονα συμπτώματα. Στην πραγματικότητα, είναι μια ασθένεια κρυφή, που εμφανίζεται πίσω από τις κλειστές πόρτες όταν πλέον κανένας άλλος δεν μπορεί να δει πόσο πολύ κακό έχει κάνει.

 

Αν πάσχετε από κατάθλιψη, μπορεί να σας φαίνεται ότι οι μέρες σας είναι ατελείωτες και οι νύχτες ακόμη περισσότερο. Θέλετε να ξεφύγετε από τις σκέψεις σας, αλλά δεν ξέρετε πώς. Θέλετε κάποιος να σας ακούσει και να καταλάβει πώς αισθάνεστε, αλλά μερικές φορές δεν μπορείτε να βρείτε ούτε τις λέξεις για να το εκφράσετε. Θέλετε να τρέξετε μακριά, αλλά δεν ξέρετε προς τα πού να στραφείτε. Θέλετε πολλά πράγματα, αλλά το πιο σημαντικό να διώξετε την αίσθηση πνιγμού που υπάρχει μέσα στο στήθος σας.

Μόνο όταν κοιτάξεις την κατάθλιψη στα μάτια, θα νικηθεί κατά κράτος.

Είστε άνθρωπος και σας αξίζει να είστε ειλικρινείς απέναντι στα συναισθήματά σας αλλά και να ακούτε την εσωτερική φωνή σας. Αυτός ο κόσμος έχει συχνά μη ρεαλιστικές απαιτήσεις και κανείς δεν είναι τέλειος.

Είναι στιγμές που παίρνουμε τη ζωή πολύ σοβαρά, αλλά συχνά ξεχνάμε ότι όλα είναι απλώς ένα παιχνίδι. Μην αφήνετε την κατάθλιψη να σας νικήσει, γιατί παρ’ όλο που πολεμάτε με ένα σκληρό και ανθεκτικό θηρίο, εσείς κατέχετε την απόλυτη δύναμη κι όχι οι ψεύτικες φωνές μέσα στο μυαλό σας.

 

Η κατάθλιψη μπορεί να φαίνεται πνιγηρή, μοναχική και τρομακτική κατά καιρούς, αλλά να θυμάστε να βλέπετε τα πράγματα πιο σφαιρικά. Η κατάθλιψη δεν είναι ολόκληρη η ιστορία της ζωής σας, αλλά μόνο ένα μέρος της. Δεν είναι η μοναδική ταυτότητά σας, γι’ αυτό μην βλέπετε στον εαυτό σας μόνο αυτή και τίποτα περισσότερο. Είστε μια ύπαρξη που εξελίσσεται, ένα κινούμενο θαύμα και μην θεωρήσετε ότι αξίζετε τίποτα λιγότερο από αυτό.

Όταν το κακό παρουσιάζεται μπροστά σου μην παρασύρεσαι από το μέγεθος του. Αγνόησε το εντελώς. Εάν του δώσεις σημασία, τότε αυτό θα μεγαλώσει ακόμα περισσότερο. Μην εμπλακείς με την ανάλυση του φαινομένου, αλλά ούτε και με την έκταση του. Αγνόησε το κακό επειδή με αυτό τον τρόπο το αποδυναμώνεις. Το κακό αποδυναμώνεται, όταν ο φέρων το φως άνθρωπος, μεγαλύνεται ακόμα περισσότερο μέσα στον Θεό. Το κακό αποδυναμώνεται, όταν ο φέρων το φως άνθρωπος, κάνει συνειδητή προσπάθεια να φέρει περισσότερο ακόμα φως μέσα σε αυτόν.  Αντιμετώπισε το σκοτάδι με εξυπνάδα και καθαρότητα και όχι με πόλεμο. Πολέμησε το, αλλά όχι με τους δικούς του τρόπους. Αγνόησε το σκοτάδι. Κάνε υπέρβαση από το σκοτάδι. Πολέμησε το, αγνοώντας το. Αντιμετώπισε το σκοτάδι κάνοντας υπέρβαση από αυτό. Πολέμησε το σκοτάδι και ταυτόχρονα μην το πολεμάς. Εξαφάνισε το σκοτάδι, μη εστιαζόμενος σε αυτό. Επειδή το σκοτάδι είναι «αήττητο», ο μόνος τρόπος να το πολεμήσεις είναι μέσα από έξυπνους χειρισμούς καθαρότητας.

Μην φοβάσαι να πολεμήσεις για την ζωή. Ο φόβος είναι μια συνήθεια, όπως η αυτολύπηση , η ήττα, το άγχος, η απελπισία, η απόγνωση και η παραίτηση. Μπορείς να καταπολεμήσεις αυτές τις αρνητικές συνήθειες αρκεί να πεις.. Εγώ θέλω και εγώ μπορώ!

 

H αναβλητικότητα είναι ο εχθρός της επιτυχίας. Οι άνθρωποι αναβάλλουν ,επειδή φοβούνται την επιτυχία ,που γνωρίζουν ότι έχει σαν αποτέλεσμα ότι πρέπει να φύγουν μπροστά. Γιατί η επιτυχία είναι βαριά, κουβαλάει μια ευθύνη μαζί της ,και είναι πολύ πιο εύκολο να αναβάλλεις κάτι και να μένεις στο “Κάποια μέρα ,θα το κάνω…

Μπορείς να κατακτήσεις όποιον φόβο και αν έχεις,  αρκεί να το βάλεις στο μυαλό σου. Να θυμάσαι, ότι ο φόβος δεν υπάρχει πουθενά ,παρά μόνο μέσα στο μυαλό σου.

Το παν είναι να τα βρει η να βρει ο άνθρωπος τον εαυτό του.

 

Απαραίτητη προϋπόθεση για να βρω κάτι είναι να ξέρω τι ψάχνω. Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο ψάχνω τον εαυτό μου και στο θέλω να βρω έναν εαυτό. Το μόνο κοινό στοιχείο είναι ότι και τα δυο έχουν τον ίδιο δρόμο. Μόνο που στην μια περίπτωση πας και στην άλλη έρχεσαι. Δηλαδή έχουν διαφορετικές κατευθύνσεις στο ίδιο μονοπάτι. Επίσης για να τα καταφέρεις είναι καλό να ξέρεις τους λόγους που θες να το κάνεις και αυτοί να είναι ρεαλιστικοί. Γιατί ποιος ο λόγος να μπεις στην διαδικασία να ανοίξεις ένα ντουλάπι όταν ξέρεις πως δεν θα βρεις κάτι μέσα σε αυτό;

 

Είναι γεγονός ότι αν έχεις απαιτήσεις έχεις και υποχρεώσεις. Τώρα είσαι εσύ αυτός που σκέπτεται για εσένα. Εσύ έκανες την σωστή η την λάθος επιλογή και αν θες να είσαι ο εαυτός σου πρέπει να αναλάβεις την ευθύνη των αποτελεσμάτων και των καλών και των κακών. Αυτό θα σε οδηγήσει στον πραγματικό έλεγχο και όχι σε έναν φαινομενικά καλό έλεγχο. Το να ρίξεις τις ευθύνες σε κάποιον άλλον είναι εξαιρετικά εύκολο και γίνεται κυρίως όταν τα πράγματα δεν πήγαν καλά. Αλλά φτάνει να το κάνεις μια φορά για να πούμε ότι δεν είχες τον έλεγχο. Ούτε των κακών που πιθανόν θες να αποφύγεις ούτε των καλών.

Πρέπει να ελευθερωθούμε και αυτό που θα μας απελευθερώσει είναι η αλήθεια.

 

Η αλήθεια θα μας ελευθερώσει από το σκοτάδι της εξωτερικής και εσωτερικής πραγματικότητας. Η αλήθεια του ποιοι είμαστε, του τι σκεφτόμαστε, αισθανόμαστε, πιστεύουμε, θέλουμε. Δεν είμαστε τέλειοι, δεν είμαστε άγιοι, είμαστε όμως μοναδικοί από κάθε άποψη. Το μόνο που χρειάζεται είναι να έχουμε το θάρρος να δείξουμε στον κόσμο την αλήθεια μας, τη μοναδικότητά μας, να επιλέξουμε την αυθεντικότητα έναντι της υποκρισίας. Ο μεγαλύτερος επικριτής μας είναι ο ίδιος μας ο εαυτός, αυτή η ύπουλη φωνή μέσα στο κεφάλι μας, που μας καταδυναστεύει και μας κρατά φυλακισμένους σ’ έναν κόσμο γεμάτο υποθέσεις και ψέματα. Μας λέει ασταμάτητα, χωρίς να αφήσει καμία ευκαιρία να πάει χαμένη, πόσο ανεπαρκείς είμαστε, πόσο αδύναμοι, πόσο ασήμαντοι, πόσο κατώτεροι. Μας μαστιγώνει με τις κρίσεις του.

Όσο μεγαλώνουμε συνειδητοποιούμε πως η ζωή δεν έχει μόνο γλέντια και χαρές, έχει επίσης κόπο, αγώνα, δυσκολίες, απογοητεύσεις, απώλειες και πολύ κούραση. Όσο ωριμάζουμε συνειδητοποιούμε πως όλα αυτά σμίλεψαν το κορμί και την ψυχή μας και γίναμε αυτοί που είμαστε σήμερα. Μπορεί να λυγίσαμε, αλλά δε σπάσαμε, βρισκόμαστε ακόμη εδώ. Η δύναμη κοιμάται μέσα μας, το μόνο που χρειάζεται είναι να την ξυπνήσουμε.

Εάν στη ζωή σου η ψυχή σου  είναι πληγωμένη,  ταλαιπωρημένη, άρρωστη, εγκαταλειμμένη, χαμένη.

Τρέξε, και έλα στον Ιησού που τόσο πολύ σε αγαπά, και ψάχνει να σε βρει, να σε θεραπεύσει,  να σε σώσει.  Σε περιμένει ενώ εσύ Τον αγνοείς. Σε περιμένει για να σου δώσει την δύναμη, το κουράγιο και την ελπίδα.

`Έλα, μην αργείς. Σε περιμένει σαν τον Ζακχαίο, περιμένει να δεί να τον εκζητήσεις, γιατί σαν Κύριος που είναι δεν μπορεί να παραβιάσει το ελεύθερο  σου θέλω, την εκλογή σου.

Περιμένει από σένα να Του πεις, Κύριε, έλα και στη δική μου ζωή.

Σώσε με!!!

Θα κλείσω το κείμενο λέγοντας…..

Πολύ κρύο σήμερα… Δεν φοβήθηκα ποτέ το κρύο. Ίσως γιατί είχα ξύλα στο τζάκι, μια ζεστή κουβέρτα, μια μητρική αγκαλιά μέσα στο πατρικό μου… Φοβάμαι όμως κάτι άλλο. Το φοβάμαι γιατί το αγαπώ…

Είναι η καρδιά εκείνη που ζει μέσα στα χειμωνιάτικα μονοπάτια των «γιατί», της απελπισίας, της απογοήτευσης.

Την φοβάμαι αυτή την καρδιά μήπως και πάνω στην τρέλα της τυφλωθεί με κακία και πλέον χαθεί μέσα στις παγωνιές του εγωισμού.

Πολλοί από εμάς έχουμε κτυπηθεί με δοκιμασίες σκληρές, οι οποίες έχουν λαβώσει τις καρδιές μας, τις υπάρξεις μας, τους λογισμούς μας.

Δεν είναι εύκολο να βγεις από την δοκιμασία αλώβητος, δεν είναι εύκολο να δαμάσεις τον πόνο που σε προκαλεί, να τον μεταμορφώσεις σε αρετή.

Δεν είναι εύκολο να μην σπάσεις και να αρχίσεις να λες «γιατί». Ίσως είναι ανθρώπινο, δικαιολογημένο. Μήπως όμως μας είναι και βολικό;

Είναι πιο εύκολο να ρίχνεις την ευθύνη σε άλλον, να κατηγορείς τον Θεό για το «κακό» που σε βρήκε. Είναι δύσκολο να αποδέχεσαι την δοκιμασία της ζωής σου χωρίς «γιατί», χωρίς να νιώθεις αδικημένος, χωρίς να στερεύει από τα χείλη σου το «Δόξα τω Θεώ».

 

Πολλές φορές φοβάμαι τους ανθρώπους εκείνους που μέσα στην προγραμματισμένη τους ζωή έρχεται η δοκιμασία ως βαρυχειμωνιά και τους συντρίβει. Τους φοβάμαι γιατί αυτοί οι άνθρωποι μέσα στην δυστυχία τους εγκαταλείπουν το μέλλον, εγκαταλείπουν τους άλλους, και ζουν επικίνδυνα μέσα στην μοναξιά των λογισμών τους. Γεμάτοι οργή για την ζωή, γεμάτοι δάκρυα για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Στα όρια της εξουθένωσης, στο χείλος του μη αναστρέψιμου.

Είναι η ζωή μας είναι μια αναπάντεχη έκπληξη, τελικά αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

Μια στιγμή πιάνεις το χέρι της αγάπης σου και την άλλη στιγμή κλαις πάνω στον τάφο της, μια στιγμή λες στον φίλο «τα λέμε» και την άλλη στιγμή βουβός περπατάς προδομένος…

Είναι η ζωή μας χειμώνες και καλοκαίρια, ήλιος και βροχή, θάνατος και ανάσταση. Μια χαρμολύπη που δεν λέει να κοπάσει…

Δεν φοβάμαι την ζωή. Φοβάμαι την καρδιά εκείνη που φοβάται την ζωή. Την φοβάμαι γιατί την αγαπώ μήπως και παραιτηθεί και την χάσω και χαθεί…

ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ
Please follow and like us: