ΑΝΘΡΩΠΟΙ  ΕΩΣ ΠΟΤΕ ΘΑ ΕΙΣΤΕ ΣΚΗΡΟΚΑΡΔΟΙ;

αναρτήθηκε σε: ΩΦΕΛΙΜΑ | 3

Η ψυχή, όταν συμβιβαστεί με την αμαρτία, που είναι ανελέητη, επιδεικνύει τρομακτικά την ασθένειά της. Όπως το γουρούνι, όταν κυλιέται στη λάσπη, ευχαριστιέται, έτσι και η ψυχή, όταν αιχμαλωτιστεί από την κακή συνήθεια, δεν αντιλαμβάνεται τη δυσωδία των αμαρτιών της. Και όπως η γη, όσο σπόρο κι αν της ρίξεις, όταν δεν ποτιστεί από τη βροχή, δεν είναι δυνατό να δώσει σιτάρι, έτσι και η ψυχή, όσα λόγια κι αν σπείρεις μέσα της, όταν δεν φωτιστεί πρώτα από τις άγιες Γραφές, δεν είναι δυνατό να παρουσιάσει κάποιο καρπό αρετής. Τι δίνει η γη που δεν καλλιεργείται; Αγριόχορτα, αγκάθια και τριβόλια. Τι κάνει η ψυχή που δεν καλλιεργείται πνευματικά; Άνομα και πονηρά έργα. Όσο πιο ακαλλιέργητη μένει η γη, τόσο αυξάνονται και θεριεύουν τα’ αγριόχορτά της. Όσο πιο ακαλλιέργητη μένει η ψυχή, τόσο αυξάνονται και θεριεύουν τα πάθη της, τόσο περισσότερες και βαρύτερες γίνονται οι αμαρτίες της, που την οδηγούν τελικά στο θάνατο.

 

Τι παράξενο, αλήθεια! Όλοι παρακολουθούν με το στόμα ανοιχτό τα φευγαλέα επίκαιρα θέματα της πρόσκαιρης τούτης ζωής,  για τα μελλοντικά και αιώνια θέματα ούτε σκέψη δεν περνάει από το νου τους. Για τα φαγοπότια και τις σωματικές απολαύσεις είναι πάντα βιαστικοί, τις ψυχές τους όμως, τις αφήνουν να λιώνουν από πνευματική πείνα. Για την περιποίηση και τον καλλωπισμό του σώματος φροντίζουν όσο μπορούν για την ψυχή, όμως, αδιαφορούν. Για το σώμα, όταν αρρωστήσει, και γιατρούς καλούν και φάρμακα χρησιμοποιούν και χρήματα πολλά ξοδεύουν, ώσπου να το θεραπεύσουν για την ψυχή, όμως, που υποφέρει από τη θανάσιμη αρρώστια της αμαρτίας, δεν κάνουν τίποτα. Και το χειρότερο είναι, ότι  ύστερα  από τόσες φροντίδες για το θνητό σώμα, όχι μόνο αυτό πεθαίνει, αλλά και η ψυχή καταδικάζεται στην ατελεύτητη κόλαση.

 

Επειδή, λοιπόν, λυπάμαι κατάκαρδα για την αφροσύνη, το σκοτισμό και την πώρωση των ανθρώπων, θα ήθελα να έχω φωνή τόσο βροντερή, που να φτάνει στου κόσμου τα πέρατα, και, αφού βρω ένα σημείο πολύ ψηλό, το πιο ψηλό της γης, ν’ ανέβω εκεί πάνω και να φωνάξω σ’ όλα τα έθνη και τις φυλές εκείνο που είπε ο προφήτης Δαβίδ: «Άνθρωποι, ως πότε θα είστε σκληρόκαρδοι;» (Ψαλμ. .4:3). Πονάω και κλαίω για το κατάντημά μας. Ναι, κλαίω, γιατί παραγνωρίζουμε τη μακροθυμία του Θεού, που μας ανέχεται, περιμένοντας τη μετάνοιά μας, και δεν μας τιμωρεί παιδαγωγικά.

Κάποιοι ελάχιστοι άνθρωποι αλλά και η ίδια η ζωή μου έμαθε πάρα πολλά.

 

Ελάχιστοι όσοι θα σε αγαπήσουν πραγματικά, ατόφια, ανυστερόβουλα. Μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού , αν είσαι τυχερή η τυχερός, ίσως και λίγοι παραπάνω.

Πολλοί θα είναι οι γνωστοί σου μα λιγοστοί οι φίλοι σου. Και θα περάσουν χρόνια πολλά για να καταλήξεις ποιοι είναι πράγματι αληθινοί.

Μπορεί εδώ να ρωτήσεις το γιατί  και να πεις.

Αφού εγώ θα τους αγαπώ και θα ενδιαφέρομαι για εκείνους. Γιατί να με αφήσουν;

Γιατί, δεν έχουν μάθει όλοι να εκτιμούν. Της αρετής ο δρόμος είναι δύσβατος και λίγοι τον διαλέγουν. Προτιμούν το μονοπάτι της κακίας που είναι καλά στρωμένο.

Και θα μου πεις τώρα εσύ.

 

Γιατί   να μην πάω και εγώ από τον δεύτερο δρόμο; Γιατί να κάνω το καλό για τους πολλούς, αφού μονάχα οι λίγοι θα με νοιάζονται;.

 

Γιατί, τα δύσβατα μονοπάτια επιφυλάσσουν την καλύτερη θέα. Εσύ θα βιώσεις τους καρπούς της καλής σου ψυχής και θα έχεις δίπλα σου τους λίγους που πραγματικά αξίζουν. Θα μπορείς να ερωτευτείς ιδέες και να παλέψεις για ιδανικά. Το βράδυ δεν θα βασανίζεσαι από τύψεις, επειδή αδίκησες, πρόδωσες, πλήγωσες. Θα πέφτεις για ύπνο και αγάπη θα ονειρεύεσαι, μα και όταν ξυπνάς θα την κάνεις πράξη. Δεν θα χρειάζεσαι άλλον να σ’ ανταμείψει. Θα ανταμείβεσαι  από τον Ίδιο  τον Θεό.

Όσο θα μεγαλώνεις, θα νανουρίζεις την ψυχή σου με όμορφες και καθάριες αναμνήσεις. Θα νιώθεις γεμάτη η γεμάτος, επειδή έζησες αληθινά, τίμια και αξιοπρεπώς , προσφέροντας στον κόσμο εκείνα που του λείπουν. Αγάπη και ανθρωπιά!».

 

Και λέω του λείπουν η αγάπη και η ανθρωπιά  γιατί όλα αυτά,  οι περισσότεροι από εμάς τα διώξαμε. Τα διώξαμε γιατί διώξαμε τον ίδιο τον Θεό. Διώξαμε Αυτόν που είναι η Αγάπη.

Διώξαμε από τη ζωή μας το Θεό, Λόγο, τον λόγο του Θεού.

 

Παραμελήσαμε το λόγο αυτό, και να!  Θερίζουμε τις συνέπειες του έργου μας.

Σε μία εποχή όπου η πίστη στο Θεό συνεχώς δοκιμάζεται, η πίστη, η ηθική, η υπακοή, ο σεβασμός και όλα τα ιδανικά δοκιμάζονται, κρίνεται απαραίτητη η αφύπνιση του ανθρώπου, η επιστροφή του στα πατρώα εδάφη και στην παλιά Εκκλησία.

 

Η πίστη στο Θεό μπορεί να αποτελέσει μεγάλο βοηθό για την επιβίωση και την πνευματικότητά μας. Ωστόσο, το μήνυμα των ημερών που διανύουμε είναι ότι, δεν μας χρειάζεται ο Θεός. «Του έχουμε κάνει έξωση από την καρδιά μας, το σπίτι μας, την πατρίδα μας. Δεν ανεχόμαστε το λόγο Του. Διώξαμε τον Θεό και αφού τον διώξαμε, τώρα απορούμε γιατί βρισκόμαστε σε τόσα αδιέξοδα, γιατί αγρίεψε τόσο πολύ η ζωή μας».

 

Αν δεν ανοίξουμε την καρδιά μας, το νου μας, και δεν  αναζητήσουμε τον χαμένο Θεό, τον εξόριστο, αν δεν τον ξαναφέρουμε πίσω,  δεν θα μπορέσουμε να βρούμε την ταυτότητά μας, τον εαυτό μας, τη δύναμη να απορρίψουμε αυτή την τρομακτική παγκοσμιότητα που μας έφερε σε τέτοια εξαθλίωση και ευθύνεται για την απώλεια της αξιοπρέπειας και της υπόστασης του ανθρώπου.

Θέλουμε να σώσουμε τον κόσμο με τα μυαλά μας, με τις θεολογικές μας αναλύσεις, με τις θεωρίες μας, χωρίς να έχουμε σχέση με τον Θεό.

Τελικά θέλουμε να προβληθούμε, να αποδείξουμε ότι εμείς είμαστε του Θεού.

Δεν λογαριάζουμε τίποτα, δεν υπολογίζουμε κανέναν.

 

Προκαλούμε σχίσματα μέσα στην Εκκλησία αρκεί να έχουμε οπαδούς, αρκεί να έχουμε ανθρώπους που θα μας λένε «μπράβο».

 

Δεν μας νοιάζει να έχουμε Θεό. Οπαδούς θέλουμε.

Πασχίζουμε να έχουμε ανθρώπους που θα μας παινεύουν.

 

Οι μεγαλύτεροι πολέμιοι της Εκκλησίας είναι αυτοί που προκαλούν σχίσματα στο Σώμα του Χριστού, κι ας καμαρώνουν αυτοαποκαλούμενοι ως διασώστες της Πίστης.

 

Για ποια Ανάσταση να μιλήσουμε;

Για ποια Ορθοδοξία;

Για αυτήν που αναλώνεται στους ιστότοπους;

Καμία εμπειρία Θεού στην ζωή μας…δυστυχώς.

Και όλοι μας το παίζουμε υπερασπιστές Του.

Κανένας αγώνας προσωπικός.

Καμία μετάνοια.

Μόνο λόγια, θεωρίες, ομιλίες, ομολογίες, διαγγέλματα, αναθέματα.

Θέλουμε να σώσουμε τον κόσμο. Αυτή είναι η πλάνη μας. Ο Χριστός σώζει. Όχι εγώ, ούτε εσύ, ούτε κανείς άλλος.

Διώξαμε τον Χριστό. Μας αρκούν οι κανόνες.

Διώξαμε τον Χριστό. Μας αρκούν οι σέκτες μας.

Διώξαμε τον Χριστό. Μας αρκεί η καταγωγή μας.

Διώξαμε τον Χριστό. Μας αρκεί το ράσο μας, η νηστεία μας, η παρθενία μας, η ομολογία μας, το θεολογικό πτυχίο μας.

Αυτή είναι η πλάνη μας…

 

«Για να τινάξω από πάνω μου τα δεσμά που με κρατούν εγκλωβισμένο, χρειάζεται να πιστέψω ότι αξίζω κάτι καλύτερο σε αυτή τη ζωή. Γι’ αυτό χρειάζεται να ξαναγυρίσω στην πίστη του Θεού η οποία μου δίνει αυτή την αξία».

ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ
ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ. ΑΥΤΟ ΘΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ