ΑΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΣ ΠΙΑΣΟΥΜΕ ΕΜΑΣ.

αναρτήθηκε σε: Ψυχωφελή κείμενα | 0

 

Το χαμόγελο έχει χαθεί και τα προβλήματα εκρηκτικά συσσωρεύονται. Ίδιες συζητήσεις, ίδια προβλήματα, όπου σταθείς και κουβεντιάσεις.

Εικόνες που πριν λίγα χρόνια δεν μπορούσαμε καν να φανταστούμε, προβλήματα πιεστικά που αγγίζουν πια όλες τις οικογένειες. Έλληνες άστεγοι και πεινασμένοι, Έλληνες που κρυώνουν το χειμώνα και όμως συμφωνούν να μην βάλουν πετρέλαιο, γιατί δεν έχουν πληρώσουν. Έλληνες απροστάτευτοι που βλέπουν τα σπίτια τους τα αυτοκίνητα τους να είναι έρμαια στα χέρια συμμοριών και να φοβούνται να κυκλοφορήσουν στους δρόμους κρατώντας σφιχτά στην αγκαλιά τους την τσάντα τους.

Φοβάσαι να αρρωστήσεις, γιατί δεν ξέρεις την τύχη σου στα εγκαταλελειμμένα από προσωπικό και μέσα νοσοκομεία μας, κάθε οικογένεια μετρά κάποιο μέλος της να φεύγει στο εξωτερικό για να δουλέψει.

 

Ζούμε στιγμές που ίσως δεν είχαμε φανταστεί. Γυρίζουμε πίσω σε μαύρες στιγμές της ιστορίας μας, όταν είχαμε αρχίσει να πιστεύουμε ότι καλύτερες μέρες θα ζήσουμε εμείς και τα παιδιά μας, πόσα ακόμα θα μπορέσουμε να γράψουμε για τα σημεία των καιρών μας.

Όμως αντέχουμε. Υπομένουμε. Ελπίζουμε. Αισιοδοξούμε. Παλεύουμε. Αναπτύσσουμε μορφές αλληλεγγύης. Αντιστεκόμαστε. Ο κόσμος παίρνει πρωτοβουλίες. Βοηθάει τον συνάνθρωπο του και περιμένει. Δίνει ευκαιρίες σε νέες δυνάμεις να δοκιμάσουν και δυστυχώς απογοητεύεται. ΠΑΛΙ. Ένα κράτος που δεν μπορεί να ανταποκριθεί. Χωρίς ρόλο, χωρίς σχέδιο, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς πυξίδα. Ένα κράτος που απουσιάζει από παντού, από τη γειτονιά, το σχολείο, το νοσοκομείο. Για τον πολίτη μόνο υποχρεώσεις. Φόροι, φόροι, φόροι. Πειράματα που εξαντλούν τις αντοχές των πολιτών.

 

Όταν μια χώρα δεν μπορεί να αξιοποιήσει τους ανθρώπους και τον πλούτο της είναι άξια της μοίρας της. Δεν έχει προοπτική. Και εμείς ζούμε σε μια πλούσια χώρα, αλλά σε μια άτυχη χώρα, μια χώρα που το πολιτικό της προσωπικό είναι κατώτερο των περιστάσεων. Διαχρονικά και ανεξάρτητα κομμάτων. Επαγγελματίες ανεπάγγελτοι έχουν στα χέρια τους την τύχη μας.

Με μεγάλο ποσοστό ανεργίας  και το ικανότερο και δυναμικότερο ανθρώπινο δυναμικό να φεύγει από τη χώρα υπάρχει μέλλον; Σε μια χώρα που δεν παράγει τίποτε, ενώ έχει τα πάντα υπάρχει σωτηρία; Όταν το πρόβλημα αντιμετωπίζεται με συνεχείς περικοπές και αύξηση των φόρων έχουμε ελπίδα;

Και όμως μέσα από αυτά τα αδιέξοδα, υπάρχουν οι λύσεις. Να κάνουν οι υπεύθυνοι πολιτικοί κυβερνώντες μας τα ακριβώς αντίθετα από αυτά που κάνουν.

Δεν κάνουν τα αντίθετα γιατί τα αντίθετα θέλουν αγάπη, καλοσύνη, κατανόηση, σεβασμό και όλα αυτά  τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν έναν χριστιανό που πιστεύει και αγαπά τον Ιησού Χριστό, την Ελλάδα και τους Έλληνες.

Κάνουν αυτά που κάνουν γιατί μέσα τους δεν έχουν αγάπη ούτε για τον Ιησού Χριστό, ούτε για την Ελλάδα , ούτε για τους Έλληνες.

Ο Θεός μας έδωσε και ζούμε στο ωραιότερο κομμάτι του πλανήτη και εμείς το έχουμε γεμίσει με άχρηστους, ψεύτες και απατεώνες πολιτικούς, εκδότες και καναλάρχες, που κοροϊδεύουν συνεχώς το λαό.

Αλλά ας αφήσουμε αυτούς και ας πιάσουμε εμάς.

Ζούμε σε μία κοινωνία ….πως να την πω?  Ούτε οι ίδιοι δεν έχουμε καταλάβει. Γυναίκες που πιστεύουν ότι βγήκαν από εξώφυλλο του Αμερικάνικου Vogue και σχολιάζουν όλες τις άλλες ενώ γίνονται κοντόφθαλμες στην καμπούρα τους.

Αγόρια που ξυρίζουν το στήθος τους και χτυπάνε καμία δεκαριά τατουάζ σε φανερά σημεία του κορμιού τους κι ύστερα βγαίνουν στην παραλία με ύφος μοντέλου για να παίξουν ρακέτα.

Τύποι που βάζουν όλη τη μαεστρία τους για να ρίξουν στο κρεβάτι μια κοπέλα ρωτώντας με λάγνο, παθιάρικο βλέμμα «έχεις facebook;» νομίζοντας ότι έχουν κάνει το μεγαλύτερο κατόρθωμα του κόσμου.

 

Γεμάτη η καφετέρια, κουβέντα καμία. Άλλοι όρθιοι, άλλοι καθιστοί και να θες να ανταλλάξεις καμιά κουβέντα δεν μπορείς καθώς ο μεγάλος αοιδός παίζει στη διαπασών το «τίκι τίκι τακ» του (για την ηλιθιότητα στη μουσική θα μιλήσουμε άλλη μέρα). Παρέες κλεισμένες στις οθόνες των κινητών, κοινοποιήσεις κατάστασης και συνομιλίες. Έχεις τον άλλον απέναντί σου κι αντί να του πεις μια κουβέντα, μπαίνεις στα social media από το κινητό σου για να δεις τι κάνει ο γείτονας και να ανεβάσεις φωτογραφίες τη φάτσα σου.

Ε, είμαστε ηλίθιοι πραγματικά. Τόσο ηλίθιοι που ξεπερνάμε τα αποδεκτά όρια βλακείας και περνάμε σε άλλο επίπεδο. Μαζεμένοι όλοι μαζί σαν τα μυρμήγκια αντιγράφουμε ο ένας τον άλλον προσπαθώντας να κερδίσουμε το μεγαλύτερο βραβείο ηλιθιότητας και τα καταφέρνουμε με μεγάλη επιτυχία.

Αυτά βλέπουν κι οι βιομηχανίες και τοποθετούν τα ταμπελάκια «ανοίξτε εδώ» στα προϊόντα τους. Βέβαια ακόμη και με αυτές τις επισημάνσεις εμείς από κάπου αλλού θα το ανοίξουμε και θα χυθεί το ρύζι στο πάτωμα και θα επιβεβαιώσουμε την ηλιθιότητά μας αλλά ποιος δίνει σημασία.

Δηθενιά, βλακεία κι εγωισμός· αυτοί είμαστε και θα κάνουμε και τα παιδιά μας ίδια άμα συνεχίσουμε. Θα αυξανόμαστε με τρομαχτική ταχύτητα οι ηλίθιοι και θα γίνουμε πιο άπειροι κι από το σύμπαν.

Λέξη δεν μπορούμε να αρθρώσουμε και πρόταση ολοκληρωμένη δεν μπορεί να βγει από το στόμα μας κι εμείς κοιτάμε το σταριλίκι και τη μαγκιά. Κλείσε ………  τον υπολογιστή, παράτα για λίγο το κινητό κι άνοιξε κανένα βιβλίο να………

Μετά μας φταίνε οι κυβερνήσεις, τα κανάλια και το κέρατό μας το τράγιο. Ξυπνήστε άνθρωποι και βγείτε από την ηλιθιότητά σας μήπως κάποτε καταφέρουμε και δώσουμε ουσία στην ανθρώπινη υπόστασή μας, διαφορετικά είμαστε χαμένοι.

Είμαστε χαμένοι και καταδικασμένοι γιατί από όλα αυτά που προανέφερα, βλέπετε ο Ιησούς Χριστός δεν χωρά πουθενά. Δεν χωρά γιατί στην θέση του βάλαμε τον διάβολο.

Αφού λοιπόν βάλαμε τον διάβολο σαν Έλληνες, μπορούμε να έχουμε κυβερνήτες του Θεού?

Φυσικά και όχι. Τέτοιοι που είμαστε τέτοιους  βάζουμε να κυβερνούν.

 

Σαπίζει ο κόσμος, φίλοι μου!.. Στενάζει από τη βαριά ασθένεια, που λέγεται αθεΐα!.. Μια αθεΐα που γέννησε ο υλισμός!.. Ένας υλισμός που μάς οδήγησε μέχρι εδώ!.. Είναι αυτός που εξυμνεί τον κανιβαλισμό και την απανθρωπιά και υποβαθμίζει κάθε ενέργεια που στοχεύει στην αγάπη που δίδαξε ο Θεάνθρωπος για όλους μας!.. Το είδατε και σεις!.. Διώχνοντας από την καρδιά μας τον Θεό στη θέση του βάλαμε ότι πιο απάνθρωπο και ότι πιο απεχθές βιώνουμε τα τελευταία χρόνια!..

Ας προσευχηθούμε, λοιπόν (και το εννοούμε αυτό που λέμε), ώστε κάποια μέρα όλα αυτά τα φαινόμενα να εξαλειφθούν και ότι ο άνθρωπος κάποια στιγμή θα ξαναβρεί την ανθρωπιά του!.. Μια ανθρωπιά που τόσο πολύ την έχουμε ανάγκη!

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

ΕΑΝ ΕΠΙΘΥΜΕΙΣ ΓΡΑΨΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΣΧΟΛΙΟ

Σχόλια