Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΞΑΝΑΣΤΑΥΡΩΝΕΤΑΙ

αναρτήθηκε σε: ΘΕΙΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ | 0

Με δέος και κατάνυξη, θα ατενίσουμε  στη μέση των εκκλησιών μας υψωμένο το Σταυρό του Λυτρωτή και ακούμε τα ιερά Ευαγγέλια να μας αφηγούνται τις συνθήκες της σταυρώσεως και νοερά θα μεταφερθούμε στη μακρινή εκείνη Ιερουσαλήμ  και θα ζήσουμε από κοντά όλες τις φάσεις του θείου δράματος. Έτσι, καθώς και από το συναξάρι της Μεγάλης Πέμπτης , καλούμαστε να στοχασθούμε πάνω στους «εμπτυσμούς, τα ραπίσματα, τα κολαφίσματα, τας ύβρεις, τους γέλωτας την πορφυραν χλαίναν, τον κάλαμον, τον σπόγγον, το όξος, τους ήλιους, την λόγχην, και προ πάντων τον σταυρόν και τον θάνατον,  δι’ ημάς εκών κατεδέξατο…», θα αφήσουμε  το νου μας σε ένα γλυκό πνευματικό μετεωρισμό και με αφετηρία τα πραγματικά γεγονότα του πάθους, θα αναλογιστούμε  του Χριστού μας την οδύνη πάνω στο Σταυρό.

 

Ήταν μια οδύνη και ένας πόνος βαθύς που αυλάκωνε όλη του την ύπαρξη. Δεν πονούσε μόνο σωματικά και υλικά από τις πληγές των καρφιών. Πονούσε και εσωτερικά περισσότερο, πονούσε για την αγνωμοσύνη των ανθρώπων, για την επιμονή τους στην πλάνη, για την άρνησή τους να δεχθούν τη δική του λύτρωση. Και αυτού του είδους ο πόνος, αληθινό μαρτύριο για το Θεό της αγάπης, προεκτείνεται μέσα στους αιώνες, είναι διαρκής και παρατεινόμενος, καθώς κάθε μέρα οι άνθρωποι αυτού του κόσμου παίρνουν στα χέρια τους το σφυρί και τα καρφιά και ξανασταυρώνουν τον Χριστό με τη ζωή και τη συμπεριφορά τους.

 

Ναι. Ο Χριστός ξανασταυρώνεται από κάποιους  ανάξιους διαδόχους του, κληρικούς μέσα στην Εκκλησία, που ενώ ανέλαβαν στους ώμους των το βαρύ φορτίο της ευθύνης για τη σωτηρία των ανθρώπων, αυτοί επαναπαύονται στις οποιεσδήποτε απολαβές του αξιώματος των και αδιαφορούν για το λαό του Θεού, που διψάει για πνευματική τροφοδοσία. Προδότες αυτοί της μεγάλης αποστολής τους και διαχειριστές της θείας χάριτος, έμειναν στ’ αχνάρια των φαρισαίων, για τους οποίους ο ίδιος Κύριος είχε πει στο λαό να ακούνε τι λένε, αλλά να μη κάνουν ότι κάνουν. Δεν έλειψαν ποτέ από την Εκκλησία οι ανάξιοι και επιλήσμονες. Κοντά στους πολλούς άξιους που δοξάζουν το Θεό, είναι κι’ εκείνοι, οι λίγοι που τον ξανασταυρώνουν, επαναλαμβάνοντας το έγκλημα των ιουδαίων. Και το σταύρωμα αυτό, οδυνηρό όσο και το πρώτο, κατεδαφίζει την πίστη από τις καρδιές των πιστών, γκρεμίζει από μέσα την Εκκλησία, χαροποιεί τους εχθρούς της, θλίβει τους οπαδούς της. Αυτό το ξανασταύρωμα, έχει πελώριες διαστάσεις, γιατί μαρτυρεί πόσο το άλας μωράνθηκε, πόσο οι λυχνίες έσβυσαν. Και ο Χριστός πονεί και πάσχει, όπως τότε πού ψιθύριζε λόγια συγγνώμης για τους σταυρωτές του.

 

Ο Χριστός ξανασταυρώνεται από τους κάπηλους των αρχών για τις οποίες θυσιάσθηκε. Πολλοί στην ιστορία του κόσμου έβαλαν για σημαία τους το Ευαγγέλιο του. Κρατώντας το στο χέρι, και στο άλλο το Σταυρό, έκρυψαν από κάτω τις άνομες προθέσεις τους, για να επιτύχουν στο σκοπό τους. Πρόβαλαν το Χριστό για να κερδίσουν χρυσό. Λέρωσαν την αγιότητά του μέσα στη λάσπη των συμφερόντων τους. Έβαλαν στα καλούπια τους τη διδασκαλία του και την δέχτηκαν όσο αυτή εξυπηρετούσε τα σχέδιά τους. Έτσι καταπάτησαν τον ίδιο το Χριστό στο πρόσωπο της εικόνας του, εκμεταλλεύθηκαν τον αδύνατο, αιχμαλώτισαν την  Εκκλησία. Ουσιαστικά, κάθε φορά που χρησιμοποίησαν το Χριστό, για να ικανοποιήσουν είτε τις φιλοδοξίες των, είτε τις πολιτικές και οικονομικές τους επιδιώξεις, δεν έκαναν τίποτε άλλο παρά να ξανασταυρώνουν τον Κύριο ανελέητα, αθεόφοβα και υβριστικά.

 

Ο Χριστός ξανασταυρώνεται από τους ιδεολογικούς αντιπάλους της πίστεως. Με την πέννα τους βουτηγμένη στο δηλητήριο της αρνήσεως και της συκοφαντίας, με ένα μίσος πρωτοφανές ορμούν κάθε τόσο επάνω στο σώμα της αγίας του Εκκλησίας και το κακοποιούν με λύσσα. Ποτίζουν τη νεολαία με το πάθος της αμφισβήτησης, ενσπείρουν στο λαό την αμφιβολία, επιστρατεύουν την επιστήμη σα σύμμαχό τους στον ανίερο πόλεμο που διεξάγουν, ενώ αυτή δεν αντιστρατεύεται τη θρησκεία. Χρησιμοποιούν το δόλο και το ψέμα για να επιβάλουν τις απόψεις τους, μισούν την αλήθεια που σώζει, χειρίζονται καλά την τέχνη των εντυπώσεων, κρημνίζουν από τις ψυχές την πίστη.

 

Με όλα αυτά ξανασταυρώνουν τον Χριστό, τινάζουν στο πρόσωπό του τον βούρκο της ψυχής τους, εκτονώνουν πάνω του τα κατάλοιπα του υποσυνειδήτου των, βγάζουν τα απωθημένα τους.

 

Ο Χριστός ξανασταυρώνεται από τα παιδιά του, που έχοντας υποτιμήσει την αξία του εύκολα τον εγκαταλείπουν για να συρθούν πίσω από ότι  προς στιγμήν λάμπει και εντυπωσιάζει, είτε ανατολικός μυστικισμός λέγεται αυτό, είτε θιβετιανός διαλογισμός. Τα παιδιά του τον απαρνούνται συχνά, τρέχοντας από δω κι από κει για να πιάσουν στα χέρια τους ότι νομίζουν πως μπορεί να τους προσφέρει το πλήρωμα του εσωτερικού κενού της. Κι εγκαταλείπουν την πηγή της σοφίας και της γνώσεως. Προσφεύγουν στα ξυλοκέρατα και περιφρονούν την στερεή τροφή του θείου λόγου που συντηρεί τις καρδιές.

 

Αυτόν το Χριστό που κάθε μέρα ξανασταυρώνεται ας τον ατενίσουμε στοχαστικά. Όλοι μας, υπεύθυνοι και ανεύθυνοι, μεγάλοι και μικροί. Ας τον ατενίσουμε ειλικρινά και ας του ζητήσουμε να μας συγχωρέσει. Τον πικραίνουμε με τις μικρότητες μας και τα πάθη μας. Με τις επιπολαιότητες και τα παραστρατήματά μας. Με την άρνηση και την ασυνέπειά μας. Εκείνος από του ύψους του Σταυρού του μας περιμένει με τα χέρια ανοικτά, έτοιμος να δεχθεί  τη μετάνοια μας. Αρκεί όλοι μας να σταθούμε συλλογιστικά μπροστά του. Ο ιερός υμνογράφος θα βάλει στο στόμα του Νυμφίου το παραπονεμένο ερώτημά του: «Λαός μου τι εποίησά σοι και τι μοι ανταπέδωκας;» Σ’ αυτό το ερώτημα ας κάνουμε να μη ισχύσει για μας η απάντηση: «αντί του μάννα, χολήν, αντί του ύδατος, όξος».

 

 

Η ζωή μας σήμερα κατατρώγεται από την καθημερινότητα. Εγωισμός και αμαρτία διώχνουν μακριά την μοσχοβολιά του Θεό.  Είμαστε κουρασμένοι από όσες κρίσεις μας τριγυρίζουν. Κρίσεις που δεν είναι τιμωρία του Θεού αλλά αποτέλεσμα των ανθρωπίνων πράξεων τις τελευταίες δεκαετίες.

 

Σήμερα  μας νοιάζει μόνο η οικονομική κρίση. Άραγε από ποιους έχουμε ανάγκη σήμερα; Από οικονομολόγους, μαθηματικούς και προγράμματα ηλεκτρονικών υπολογιστών; Ένα ήμαρτον, μια συγνώμη προς τον Θεό και προς τους ανθρώπους και μπορεί να αλλάξει ο ρούς της Ιστορίας. Το πρώτο κήρυγμα της πίστης μας είναι η μετάνοια. Το κήρυγμα της επιστροφής. Η μετάνοια δεν είναι απλή διαδικασία. Δεν είναι περισυλλογή ή αυτοέλεγχος. Είναι αλλαγή νού και καρδιάς. Πρέπει να ανοίξουμε την καρδιά μας για να χωρέσει όλος ο κόσμος. Χωρίς ανταλλάγματα. Χωρίς αλισβερίσι. Ο Χρίστος δέχθηκε ως πολυτιμότερο δώρο, όχι τον χρυσό, το λιβάνι και τα σμύρνα αλλά το δάκρυ από ένα εξομολογητήριο… Αυτό θέλει την μετάνοιά μας. Ανοίξτε την καρδιά σας στον Χριστό…» Οφείλουμε  να ζητήσουμε μια συγγνώμη.

 

 

Χριστέ μου συγνώμη…

Δεν σε κρεμάσαμε μια φορά

Σε κρεμάμε καθημερινά.

Κάθε ώρα, κάθε λεπτό.

Με τις πράξεις μας, τις σκέψεις μας.

Την αδιαφορία και τον εγωισμό μας.

Χριστέ μου συγνώμη..

Συγνώμη για την αναξιότητά μου.

Την εγωκεντρική μου σκέψη που κλειδώνει κάθε αρετή στα βάθη της καρδιάς μου.

Χριστέ μου συγνώμη.

Συγνώμη που η διδασκαλία Σου κατάντησε γραφική ομιλία.

Ξεχάσαμε το νόημα,  δεν το ζούμε, το πατάμε.

Συγνώμη που όντας φτωχός δίπλα μου Σε προσπέρασα.

Συγνώμη που δεν άκουσα την παραίνεσή Σου για αγάπη, ταπείνωση, συγχώρεση.

Χριστέ μου συγνώμη…

Με δάκρυα καρδιάς Σου ζητώ να με αναστήσεις…

Αμήν.

ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΧΑΣΑΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ

αναρτήθηκε σε: ΩΦΕΛΙΜΑ | 0

Ένας νέος πήγε σ’ έναν σοφό γέροντα και τον παρακάλεσε θερμά:

– Με απασχολεί το ερώτημα: Υπάρχει Θεός; Πές  μου, σε παρακαλώ! Εσύ το πιστεύεις ότι υπάρχει Θεός;

 

– Και βέβαια το πιστεύω, του απάντησε ο γέροντας.

 

– Και ότι ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο, το πιστεύεις κι αυτό;

 

– Και βέβαια, το πιστεύω.

 

– Και τον Θεό ποιος τον έφτιαξε;

 

– Εσύ, του απάντησε σοβαρά και ξερά ο γέροντας.

 

Ο νεαρός σοκαρίστηκε με την απάντηση του γέροντα.

 

Τον ρώτησε και πάλι λοιπόν:

 

– Γέροντα, εγώ σε ρωτάω σοβαρά, του είπε. Κι εσύ μου λες πως εγώ έφτιαξα το Θεό.

 

– Μα κι εγώ σοβαρά σου μιλάω, του απάντησε ο γέροντας. Πολύ σοβαρά. Και πρόσεξε γιατί. Εσύ μ’ όλ’ αυτά που με ρωτάς, δείχνεις πως δεν ψάχνεις να βρεις το Θεό όπως είναι. Εσύ ψάχνεις να βρεις έναν Θεό όπως τον θέλεις εσύ, όπως τον φαντάζεσαι εσύ, κομμένον στα μέτρα σου. Αυτόν τον Θεό λοιπόν θα τον έχεις φτιάξει εσύ. Δεν θα είναι ο αληθινός Θεός.

 

Και πρόσθεσε ο άγιος αυτός γέροντας:

 

– Ψάξε να βρεις τον αληθινό Θεό, παιδί μου. Να Τον δεχτείς όπως είναι. Μην Τον θέλεις όπως εσύ τον φαντάζεσαι. Προσπάθησε να γίνεις εσύ όπως σε θέλει ο Θεός. Προσπάθησε να Τον καταλάβεις όπως είναι. Και ν’ αγαπήσεις το θέλημά Του, όπως είναι.

 

Χάσαμε τον Θεό

Γίναμε εγωιστές και εγωιστές φτιάξαμε και τα παιδιά μας. Ο εγωιστής άνθρωπος είναι ανίκανος και ανάπηρος και να ερωτευτεί και να αγαπήσει.

Η σιωπή της κοινωνίας μας για όλα αυτά που βλέπουμε να υπάρχουν γύρω μας, είναι ενταγμένη σ’ αυτόν τον εγωισμό μας.

Ουσιαστικά, όλα αυτά που προωθούνται σήμερα στην Παιδεία και την Πολιτεία μας, τέτοιους ανάπηρους ανθρώπους φτιάχνουν, γιατί τέτοιους ανάπηρους ανθρώπους χρειάζεται το σύστημα για να λειτουργήσει.

 

 

 

Ο άνθρωπος έγινε σαν τα ζώα· ακάθαρτος και λαίμαργος σαν το χοίρο, υπερήφανος και ματαιόδοξος σαν το παγώνι, πονηρός και δόλιος σαν την αλεπού, άγριος σαν το λύκο, οργίλος και θυμώδης σαν την τίγρη, εκδικητικός σαν την καμήλα, φθονερός και φαρμακερός σαν το φίδι και το σκορπιό. Ο άνθρωπος έγινε θηρίο.

 

Ο άνθρωπος χωρίς το Θεό έπεσε ακόμη πιο χαμηλά, έγινε χειρότερος από τα ζώα. Κάνει πράγματα που τα ζώα δεν κάνουν. Λόγου χάριν, το ζώο δεν τρώει και δεν πίνει πέρα από το όριο· οι κοιλιόδουλοι άνθρωποι όμως τρώνε μέχρι διαρρήξεως και πίνουν μέχρι μέθης, και μετά τους τρέχουν στα νοσοκομεία. Ακόμη, όσο κι αν ψάξετε στη φύση, δεν θα δείτε θηλυκό ζώο να μην πονά τα παιδιά του· στους ανθρώπους πλήθος γυναίκες με διάφορες προφάσεις σκοτώνουν τα έμβρυά τους. Όσο κι αν ψάξετε τέλος στη φύση, πουθενά δεν θα δείτε το αλλόκοτο, αρσενικό ζώο να σμίγει με αρσενικό· στις ανθρώπινες κοινωνίες όμως θα βρείτε αστικά κέντρα γεμάτα από ομοφυλοφίλους, που θέλουν μάλιστα και το κράτος να νομιμοποιεί το παρά φύση πάθος να παντρεύεται αρσενικός με αρσενικό. Πως τα άστρα δεν πέφτουν ακόμη πάνω μας, πως η γη δεν ανοίγει να μας καταπιεί, πως τα ποτάμια δεν πλημμύρησαν να μας πνίξουν!

 

Ο άνθρωπος χωρίς το Θεό γίνεται χειρότερος κι από το διάβολο ακόμα. Γιατί ο διάβολος όλα τα αμαρτήματα τα κάνει, αλλά ένα αμάρτημα δεν το κάνει. Ποιο; Δε βλαστημάει. Ακούει το όνομα του Θεού και τρέμει. Ενώ ο άνθρωπος τολμάει και βλαστημάει τα θεία. Βλαστημάς λοιπόν; χριστιανός δεν είσαι, άνθρωπος δεν είσαι. Βλαστημάς; ούτε ζώο ούτε άγριο θηρίο είσαι. Βλαστημάς; είσαι χειρότερος κι από το διάβολο.

 

Η εποχή μας, αδέρφια μου, είναι εποχή σατανική. Ποτέ άλλοτε οι άνθρωποι δεν έπεσαν τόσο πολύ. Μοιάζουν με τον απόστολο Παύλο στο πρώτο μέρος της ζωής του, όταν ήταν εχθρός του Χριστού. Όπως λοιπόν εκείνος εν συνεχεία πίστεψε στο Χριστό και άλλαξε, έτσι κ᾽ εμείς να μετανοήσουμε και να επιστρέψουμε και στο εξής να ζήσουμε μαζί με το Θεό. Ναί, να πλησιάσουμε το Χριστό. Μην ακούτε τι λένε. Όποιος πάει κόντρα με το Χριστό, θα γίνει στάχτη.

 

Το δίδαγμα που μας δίνει ο απόστολος Παύλος είναι, να μείνουμε σ αυτά που είπε όταν ήρθε και φώτισε την πατρίδα μας. Οι προπάτορές μας ήταν φτωχοί, αλλά μέσα στις καλύβες εκείνες κατοικούσαν άγγελοι. Το βράδυ προσεύχονταν οικογενειακώς μπροστά στο εικονοστάσι, εκκλησιά ήταν το σπίτι. Δείξτε μου τώρα μια οικογένεια που ζει έτσι, να πέσω να φιλήσω τα πόδια τους. Υπάρχει; Φύγαμε δυστυχώς από το Θεό, γι᾽ αυτό μας περιμένουν μεγάλα δεινά. Μόνο η μετάνοια θα μας σώσει, να επιστρέψουμε όπως ο Σαύλος.

 

Τελειώνω ζυγίζοντας τα λόγια μου. Όπου είναι ο Χριστός, εκεί είναι η αλήθεια, όπου λείπει ο Χριστός, είναι η ψευτιά. Όπου είναι ο Χριστός, εκεί είναι η αγάπη, όπου λείπει ο Χριστός, εκεί είναι το μίσος. Όπου είναι ο Χριστός, είναι η ειρήνη,  όπου λείπει ο Χριστός, είναι ο πόλεμος. Όπου είναι ο Χριστός, είναι ο παράδεισος,όπου λείπει ο Χριστός, είναι η κόλαση. Ναί, κόλαση έγινε η γη, γιατί φύγαμε απο το Χριστό.

Ναι. Φύγαμε από τον Ιησού Χριστό και ακολουθούμε τον διάβολο και τους οπαδούς του. Ακολουθούμε και αναδεικνύουμε αυτούς που πράττουν τους νόμους του διαβόλου.

 

Είθε όλοι μας, μικροί και μεγάλοι, παπάδες και δεσποτάδες, άρχοντες και αρχόμενοι, κάθε τάξεως και παρατάξεως, να πιστέψουμε στο Χριστό, να γονατίσουμε εμπρός του και να τον παρακαλέσουμε, και τότε εκείνος θα κάνη το έλεός του. Ο δε Κύριος Ιησούς Χριστός διά πρεσβειών της Υπεραγίας  Θεοτόκου και πάντων των αγίων, και ιδίως των κορυφαίων αποστόλων, ας είναι πάντα μαζί σας.

 

Τα πάθη της Μεγάλης Εβδομάδας  συμβολίζουν τη θλίψη, τον πόνο και τις αγωνίες της καθημερινότητάς μας. Η Ανάσταση, η μεγαλύτερη γιορτή της Ορθοδοξίας, είναι σύμβολο ελπίδας, είναι η θριαμβευτική νίκη κάθε πιστού, η λύτρωση!

 

Τώρα, περισσότερο παρά ποτέ, έχουμε την ανάγκη να πιστέψουμε, να αντλήσουμε δύναμη και να αγωνιστούμε.

 

Εύχομαι ολόψυχα η απόδειξη της άνευ όρων αγάπης του Χριστού να γίνει πηγή δύναμης για μας. Να δώσει στη ζωή μας ουσιαστικό νόημα, απομακρύνοντας κάθε τι που μας ταλανίζει. Να είναι οδηγός μας για την ψυχική γαλήνη και την πνευματική καταξίωση.

 

Όπως το φως αναβλύζει δηλώνοντας την Ανάσταση έτσι να γίνει χείμαρρος η χαρά και η ευτυχία για τον καθένα!

 

Χρόνια Πολλά και Καλή Ανάσταση!

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ Η ΑΞΙΑ ΤΟΥ

Αν τα δικά μου λόγια μπορούν να βοηθήσουν τον οποιοδήποτε, αυτό θα μου έδινε τεράστια χαρά. Γι’ αυτό αποφάσισα αυτό το κείμενο να μη μείνει στο συρτάρι αλλά να πάρει φωνή, ελπίζοντας πως θα μπορέσει να βοηθήσει όποια ψυχή το χρειάζεται εκεί έξω.

 

Με τον φόβο και την απογοήτευση να πλημμυρίζει την ψυχή μου, χάθηκα και έκανα λάθη. Λάθη που όμως στο τέλος μου έμαθαν πολλά, γιατί έτσι είναι η ζωή, αν δεν πάθεις δε θα μάθεις.

 

 

Ζούμε σε μία ζούγκλα. Σε μία εποχή που ο καθένας κοιτάει την πάρτη του, προσπαθεί να επιβιώσει με κάθε τρόπο, πατώντας ακόμη και επί πτωμάτων. Λεφτά δεν υπάρχουν. Αν και μερικοί έχουν βρει τον τρόπο και βγάζουν έστω τα απαραίτητα προκειμένου να καλύψουν τις ανάγκες τους. Το πιο σημαντικό, όμως, είναι ότι δεν υπάρχουν αξίες. Νομίζω ότι αυτή η λέξη πλέον δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο των περισσοτέρων.

 

Διανύουμε μία από τις δυσκολότερες περιόδους της ελληνικής ιστορίας και, αντί να είμαστε ενωμένοι, βρισκόμαστε σε διαρκή εμφύλιο. Για ποιο λόγο; Όταν γκρεμίζονται τα όνειρα και χάνονται μέσα σε μία στιγμή οι κόποι μιας  ζωής του συναδέλφου μας, του γείτονά μας, του φίλου μας, γυρίζουμε την πλάτη, έχοντας την ψευδαίσθηση ότι δεν θα μας  πάρει και εμάς η μπάλα. Πόσο ηλίθιοι πρέπει να είμαστε! Μου φαίνεται αδιανόητο να χαίρεσαι και να ικανοποιείσαι με την καταστροφή του άλλου, που μπορεί να είναι και ο πιο σκληρός σου ανταγωνιστής, πιστεύοντας ότι με αυτόν τον τρόπο εσύ θα επιβιώσεις!

 

Πισώπλατα μαχαιρώματα μέσα στον ίδιο επαγγελματικό χώρο, λυκοφιλίες, γάμοι που στηρίζονται στο οικονομικό συμφέρον. Καθημερινά ακούς κάτι από τα παραπάνω. Ο ένας προσπαθεί να βγάλει το μάτι του άλλου για να σώσει το δικό του το τομάρι. Πού είναι η αλληλεγγύη; Πού είναι η αγάπη; Πού είναι η ειλικρίνεια; Από την στιγμή που το χρήμα κυριάρχησε στις ζωές μας τα τελευταία χρόνια , και μία αρκετά μεγάλη μερίδα κόσμου το αγάπησε, οι αξίες, όπως η οικογένεια και η φιλία, παραμερίστηκαν, και με το πέρασμα των χρόνων χάθηκαν. Και τώρα κάποιοι προσπαθούν να τις βρουν. Μάταια, όμως. Τα πάντα γύρω είναι ψεύτικα, και όλη αυτή η οικονομική κρίση που περνάμε είναι αποτέλεσμα των χαμένων αξιών.

 

Η χώρα καταρρέει. Μέρα με τη μέρα. Μεγαλώσαμε με αξίες και με ιδανικά. Και τώρα είμαστε αναγκασμένοι να παλέψουμε σαν τα θηρία μέσα σε ζούγκλα. Σε μία μάχη που είναι εκ των προτέρων άνιση. Και εκεί συγκρούονται, τα πιστεύω σου. Αλλιώς μεγάλωσες, και αλλιώς καλείσαι να επιβιώσεις. Δεν τους βάζω, φυσικά, όλους στην ίδια μοίρα.

 

Υπάρχουν άνθρωποι αγωνιστές που δεν το βάζουν στιγμή κάτω, και παλεύουν. Τους αξίζει ένα μεγάλο μπράβο. Θέλει δύναμη ψυχής, υπομονή και πάνω από όλα θέληση. Υπάρχουν, όμως, και κάποιοι που προκειμένου  να επιβιώσουν οι ίδιοι, πουλάνε κάθε ίχνος αξιοπρέπειας.

Η ηθική κρίση, όμως χτύπησε και τον πιο ιερό θεσμό. Την οικογένεια. Ο γάμος έγινε επαγγελματική συναλλαγή. Έγινε μέσο οικονομικής εξασφάλισης. Γυναίκες που δεν κατάφεραν να κάνουν τίποτα στη ζωή τους, αποζητούν αγωνιωδώς τον κατάλληλο σύντροφο  θύμα για να φέρουν ένα παιδί στον κόσμο, και στη συνέχεια να πάρουν το χρυσό διαζύγιο. Η ανάγκη για το χρήμα ισοπέδωσε την οικογένεια. Δεν θα κατηγορήσω, φυσικά, μόνο τις γυναίκες. Αλλά και τους άντρες. Γάμος με το ζόρι δεν γίνεται. Τι φταίνε, όμως, τα παιδάκια να μεγαλώνουν μόνα τους χωρίς καμία αξία; Έρχονται γενιές τεράτων, και εμείς μένουμε απαθείς.

 

Απαθείς σε μία χώρα που έχει διαλυθεί. Σε μία χώρα που τα πάντα έχουν ισοπεδωθεί. Και όλοι λέμε, ότι η οικονομική κρίση μας διέλυσε. Σε εκείνην ρίχνουμε το φταίξιμο. Πίσω από αυτήν όμως, η ηθική κρίση, είναι αυτή που μας έριξε στον πάτο. Και θα μας πάει παρακάτω. Θα μου πείτε πόσο περισσότερο;

 

Φοβάμαι ότι ακόμη δεν έχουμε δει τίποτα. Αυτό ήταν μόνο η αρχή.

 

Φοβάμαι ότι οι αξίες και τα ιδανικά χάθηκαν δια παντός.

 

Τρομάζω όταν γύρω μου βλέπω ανθρώπους αρπακτικά, να κοιτούν πώς θα σε αφανίσουν για να επιβιώσουν οι ίδιοι.

 

Όλα γίνονται για κάποιο λόγο, αυτό μου έχει διδάξει η ζωή μέχρι σήμερα. Οι δοκιμασίες έρχονται στη ζωή αυτών που τις αντέχουν και τη στιγμή που πρέπει. Μας προετοιμάζουν για κάτι καλύτερο. Όπως κάθε φορά προσπάθησα και πάλι να βρω το μάθημα που ήθελε να μου δώσει ο Θεός.

 

Γιατί η ζωή καθ’ όλα από ρόδινη δεν είναι γιατί έτσι πρέπει να είναι, με τα όλα της, τα πάνω και τα κάτω της. Γιατί αλλιώς δε γίνεται, γιατί θα παραμέναμε οι ίδιοι, στάσιμοι, μικροί στο πνεύμα, στη ψυχή και στη καρδιά.

 

Αν δεν ζήσεις στα σκοτάδια, δεν καταλαβαίνεις το φως της ίδιας της ζωής. Αν δεν πέσεις, δεν βρίσκεις τη δύναμη να σηκωθείς.

 

Ξεκίνα σήμερα να είσαι ο άνθρωπος που ήθελες πάντα να είσαι.  Γίνε άνθρωπος με αξία.

Ποια όμως είναι η πραγματική αξία του ανθρώπου?

 

 

Ένας καθηγητής κρατούσε ένα χαρτονόμισμα των 20 ευρώ και ρώτησε τους μαθητές: «Ποιός θέλει αυτό το χαρτονόμισμα των 20 ευρώ;»

 

Όλοι στην αίθουσα σήκωσαν πάνω το χέρι. Τότε ο καθηγητής το τσαλάκωσε και ξαναρώτησε… «Υπάρχει κάποιος που θέλει ακόμη αυτό το τσαλακωμένο χαρτονόμισμα;»

 

Όλοι στην αίθουσα σήκωσαν πάλι πάνω το χέρι. Έπειτα έριξε το χαρτονόμισμα στο πάτωμα και άρχισε να το κλωτσά και να χοροπηδά πάνω στο 20ευρω με τα παπούτσια του. Το μάζεψε από το πάτωμα τσαλακωμένο, λερωμένο, λασπωμένο.

 

Και τους ξανάκανε την ίδια ερώτηση: «Ποιός θέλει αυτό το τσαλακωμένο, λερωμένο, λασπωμένο, χαρτονόμισμα των 20 ευρώ;»

 

Όλοι ξανά στην αίθουσα σήκωσαν πάνω το χέρι. Φίλοι μου τους είπε:

 

«Σήμερα θα πάρετε ένα μεγάλο μάθημα. Ότι και να έκανα στο χαρτονόμισμα εσείς πάλι το θέλατε γιατί δεν έχασε την αξία του.

Ακόμη αξίζει 20 Ευρώ!!!

Πολλές φορές στην ζωή, μας τσαλακώνουν, μας κτυπούν, μας ρίχνουν κάτω στο πάτωμα, μας ποδοπατούν… άνθρωποι και γεγονότα.

Έτσι, πιστεύετε πως πλέον δεν έχετε καμία αξία…;

Αλλά η πραγματική σας αξία δε θα έχει αλλάξει στα μάτια αυτών που σας αγαπούν πραγματικά.…

Ακόμη και τις μέρες που δεν είμαστε στα καλύτερα μας, η αξία μας παραμένει»

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ…..ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΑΣ ΛΕΩ

αναρτήθηκε σε: ΩΦΕΛΙΜΑ | 0

 

Περπατάω μονάχος.

Έξω στον δρόμο κανείς, μόνο εγώ και σκέψεις να μου χαρακώνουν το μυαλό. Ερωτήματα συνέχεια…απαντήσεις που δεν με καλύπτουν και τελικά η αίσθηση εκείνη του ότι δεν ανήκω σ αυτό τον κόσμο. Ίσως να γεννήθηκα για κάποιο σκοπό που αργότερα μπορεί να ανακαλύψω και να νιώσω να ελεύθερος.

 

Ακολουθώ έναν μοναχικό δρόμο και ο καιρός περνάει κι ένας χρόνος αλήτης να με προλαβαίνει και αυτό να με τρομάζει! Η κοινωνία με τρομάζει κι αυτός ο κόσμος με τρομάζει! Γεμίσαμε μυαλά ξύλινα, μυαλά φυλακές, συνειδήσεις νεκρές, έναν λαό μάζα να ακολουθεί χωρίς να καταλαβαίνει και να μασάει την τροφή που του πετάνε!

 

Όλοι να μιλάνε για την αγάπη, μα είναι μια αγάπη ψεύτικη κι αυτό είναι που με αγχώνει. Γεμίσαμε από αγάπες βουτηγμένες στο συμφέρον και την απληστία, αδιαφορώντας για τους άλλους γύρω μας. Έγινε ο κόσμος μας αισχρός.

 

Μα κοίτα, ακόμη προλαβαίνουμε! Μπορούμε να τον αλλάξουμε κάνοντας ένα βήμα τη φορά! Η νέα χρονιά μόλις έκανε την εμφάνισή της και μας δίνει την ευκαιρία να κάνουμε την αξιολόγησή μας. Να κάνουμε τελικά την αυτοκριτική μας και να δει ο καθένας μέσα του, να αναρωτηθεί ποιος είναι και τι μπορεί να προσφέρει.

 

 

.

Η αγάπη είναι το απόλυτο αγαθό. Σε αυτή και στο δίκαιο βασίζεται ο όλος τρόπος λειτουργίας του φωτεινού κόσμου του Χριστού που πολύ απλοϊκά ονομάζουμε «παράδεισο». Για να πάει λοιπόν κανείς, μετά το πέρασμά του από τον κόσμο αυτό της ύλης, και πάλι εκεί, χρειάζεται να έχει αγάπη.

 

Ας δούμε όμως παρακάτω τι σημαίνει αγάπη.

Αν μπορώ να μιλώ όλες τις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπη, τότε έγινα σαν ένας άψυχος χαλκός που βουίζει ή σαν κύμβαλο που ξεκουφαίνει με τους κρότους του. Και αν έχω το χάρισμα να προφητεύω και μπορώ να γνωρίζω όλα τα μυστήρια και αν έχω όλη τη γνώση, και αν ακόμη έχω όλη την πίστη, έτσι ώστε να μετακινώ βουνά, αλλά δεν έχω αγάπη, τότε είμαι ένα τίποτα. Και αν δώσω στους φτωχούς όλα μου τα υπάρχοντα, κι αv παραδώσω στη φωτιά το σώμα μου για να καεί, αλλά αγάπη δεν έχω, τότε σε τίποτε δεν ωφελούμαι.

 

Η αγάπη είναι μακρόθυμη, είναι ευεργετική και ωφέλιμη, η αγάπη δε ζηλεύει, η αγάπη δεν είναι περήφανη, δεν κάνει ασχήμιες, δε ζητεί το συμφέρον της, δε σκέφτεται το κακό για τους άλλους, δε χαίρει, όταν βλέπει την αδικία, αλλά συγχαίρει όταν επικρατεί η αλήθεια. Όλα τα ανέχεται, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει.

Η αγάπη ποτέ δεν θα πάψει να υπάρχει. Ακόμη και αν καταργηθούν οι προφητείες, ακόμη κι αν οι γλώσσες πάψουν, ακόμη κι αν η ίδια η γνώση καταργηθεί.

 

 

Αδελφοί μου, η ζωή μας μοιάζει με τη ζωή του Χριστού.

Όπως Εκείνος, έτσι κι’ εμείς γεννηθήκαμε σ’ έναν στάβλο ή κάπου χειρότερα.

Σαν Εκείνον, περάσαμε τα νιάτα μας χωρίς να έχετε που να γείρουμε το κεφάλι.

Σαν Εκείνον θα πεθάνουμε, καρφωμένοι σ’ ένα ξύλο, μέσα στους χλευασμούς του όχλου.

Και σαν Εκείνον θα κατεβούμε στον Άδη. Μόνο, που θα μείνουμε εκεί, χωρίς ν’ αναστηθούμε όπως Αυτός.

Είναι η μόνη διαφορά που βλέπω. Μετανοήστε αδελφοί μου τώρα που είναι καιρός.

Αυτό σας εύχομαι, για να λείψει κι’ αυτή η διαφορά.

 

 

Ο κόσμος μας, μπορεί να γίνει πιο όμορφος και μια πράξη καλοσύνης είναι αρκετή. Φτάσαμε να παρεξηγούμε την καλοσύνη ή όση από αυτή έχει μείνει στον κόσμο και έτσι απλά χανόμαστε χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Μια πράξη μόνο αρκεί, δώσε λίγη αγάπη αληθινή χωρίς να περιμένεις κάτι και θα δεις…

 

Προλαβαίνουμε…αλήθεια!

ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΙΔΕ – ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

αναρτήθηκε σε: ΩΦΕΛΙΜΑ | 0

Η Θρησκοληψία και ο σκοπός μας

Θρησκοληψία είναι όταν είσαι ακραίος όταν είσαι απόλυτος όταν είσαι σχολαστικός και δογματικός με την κάθε λεπτομέρεια και επικριτικός όταν οι άλλοι δεν είναι σαν και εσένα η δεν κάνουν η πιστεύουν πράγματα ακριβώς όπως θα έπρεπε κατά την γνώμη σου. Ο θρησκόληπτος θέλει να επιβάλετε στους άλλους με όσο πιο αυστηρό τρόπο μπορεί και του επιτρέπετε να εκφραστεί.

Τα λόγια και οι πράξεις τους διαφέρουν κατά πολύ, μιλούν για αγάπη με προϋποθέσεις η τα λόγια τους δεν έχουν σχέση με τις πράξεις τους. Θα λένε για αγάπη, αλλά θα φοβερίζουν ταυτόχρονα τον κόσμο.  Και μέσω του φόβου δημιουργούν πιστούς η δεκτικούς ανθρώπους από τον επικείμενο Θείο τιμωρό που τους περιμένει να τους τιμωρήσει η κάψει κτλ γνωστά.. Τα λόγια τους δεν συμβαδίζουν με τις πράξεις τους.

Η θρησκοληψία το μόνο μου προσφέρει είναι οι ανεπανόρθωτες πληγές.

 

 

Άλλο θρησκεία και άλλο θρησκοληψία. Το να τα συγχέουμε είναι ένα τρομερό και πολλές φορές εσκεμμένως κακόβουλο λάθος.

 

 

Είναι πολλοί οι άνθρωποι που ομολογούν ότι είναι πιστοί χωρίς να γνωρίζουν τι σημαίνει πίστη.

 

Η εποχή μας έχει ξεχάσει τον Θεό! Η καλύτερα, επειδή έτσι τη συμφέρει, έχει επιλέξει να του γυρίσει την πλάτη, ιδίως στα μέρη εκείνα οπού η τεχνολογική πρόοδος, δηλαδή τα καλύτερα εργαλεία, ή και η οικονομική ευμάρεια, συνήθως η εκμετάλλευση των ασθενέστερων, οδήγησαν τον άνθρωπο να πιστέψει ότι έγινε και παντοδύναμος. Σε κάθε περίπτωση είναι προφανές ότι ο άνθρωπος κάνει ότι μπορεί για να βγάλει τον Θεό από τη ζωή του, θεοποιώντας τον εαυτό του, στηριζόμενος μόνο στη λογική του και καθοδηγούμενος μόνο από τις επιθυμίες του. Και μόνον η αναφορά στον Θεό αρκεί για να προκαλέσει στην καλύτερη περίπτωση συγκαταβατικά, αν όχι ειρωνικά χαμόγελα, πολλές δε φορές και βίαιες αντιδράσεις από όσους δεν αντέχουν, έστω την πιθανότητα ύπαρξης του Θεού.

 

Από την άλλη η υπερβολική αυτοπεποίθηση του ανθρώπου, η εμπιστοσύνη στις ικανότητές του και μια λανθασμένη αίσθηση αυτάρκειας έχουν καλλιεργήσει την ιδέα σε πολλούς ότι μόνοι τους μπορούν να ανακαλύψουν τον Θεό. Οδηγούνται έτσι στο να δημιουργούν προσωπικά τους δόγματα και θεωρήσεις, πιστεύοντας όχι ότι ο Θεός έχει αποκαλύψει για τον εαυτό Του, αλλά ότι η φαντασία τους ή μία πεπλανημένη λογική τους υποβάλλουν.

 

 

 

 

Πολλοί κηρύττουν τον Χριστιανισμό, τον διδάσκουν, τον καπηλεύονται, τον μελετούν, τον επικαλούνται, αλλά οι πράξεις τους, τα έργα τους και τα φρονήματά τους είναι τελείως ξένα προς αυτόν. Και ενώ στην ουσία,  είναι πάρα πολύ καλοί και άκρως επιτυχημένοι υποκριτές, προβάλλονται όμως και λέγονται Χριστιανοί. Εγωιστές, ατομιστές, συμφεροντολόγοι, υπηρέτες και υπαλληλίσκοι σκοτεινών συμφερόντων, κλπ., ανθρωπάκια… Αιχμάλωτοι στα πάθη τους, με μισθό την μη ικανοποίηση, ούτως ώστε να έχουν πλείστες όσες ψυχολογικές ανασφάλειες και διακυμάνσεις.

 

Ακόμη και ο ίδιος ο Πιλάτος, αν ζούσε σήμερα, θα έλεγε: «Ίδε οι άνθρωποι, ίδε οι Χριστιανοί »!… Άνθρωποι που καυχώνται και επαίρονται για τα επιστημονικά, τεχνολογικά και ότι άλλα επιτεύγματά τους, που όμως συγχρόνως, αυξάνουν και ενισχύουν το άγχος, την ανασφάλεια και την αγωνία για το μέλλον. Ο σκοπός τους είναι η ύλη και η σάρκα, αιχμάλωτοι σε αυτά και ουδεμία κοινωνία με την ψυχή και τελικά φθείρουν και το σώμα. Ζωή χωρίς νόημα.

Οι ανθρώπινες σχέσεις δημιουργούνται – οικοδομούνται λόγω συμφερόντων, στηρίζονται σε συμφέροντα και πορεύονται βαδίζοντας επί συμφερόντων. Η κατάντια στο μεγαλείο της!  Η ανθρωπότητα  ένα απέραντο ειδεχθές προσωπείο…

 

 

Μιλούν για ειρήνη, ενώ έχουν ετοιμάσει τεράστιο εξοπλισμό για πολέμους, τους οποίους πολέμους οι ίδιοι σχεδίασαν, σχεδιάζουν και θα σχεδιάζουν, προετοίμασαν, προετοιμάζουν και θα προετοιμάζουν, προκάλεσαν, προκαλούν και θα προκαλούν.

 

Οι δυνάστες, δήθεν ενδιαφέρονται για ειρήνη και ελευθερία. Διαπραγματεύσεις επί διαπραγματεύσεων, δήθεν, για το καλό της ανθρωπότητας, για ανθρώπινα δικαιώματα, για την μόλυνση του περιβάλλοντος, κλπ.  Άλλο θέμα βέβαια είναι τώρα, ότι κυρίως αυτοί οι ίδιοι έχουν οδηγήσει και οδηγούν την ανθρωπότητα στην εξαθλίωση και το περιβάλλον στην καταστροφή. Οι ίδιοι σκορπούν την μόλυνση και θέλουν να μας πούν ότι ενδιαφέρονται για την υγεία-σωτηρία του περιβάλλοντος και των ανθρώπων.

 

Οργανώνουν συνέδρια, κάνουν συσκέψεις, ψηφίζουν νόμους, για το θεαθήναι και βάζουν κροκοδείλιες υπογραφές σε νόμους, που ποτέ δεν θα ισχύσουν και δεν θα εφαρμοσθούν. Την στιγμή που άνθρωποι εκμεταλλεύονται απάνθρωπα ανθρώπους, οι ίδιοι υπογράφουν νόμους δήθεν για την ανθρώπινη αξία και αξιοπρέπεια. Ολόκληροι λαοί, αμέτρητες ψυχές ζούν κάτω από εξωφρενικές καταπιέσεις, κακουχίες, φτώχεια, κλπ.  Και πόσες ψυχές χάθηκαν, χάνονται και θα χαθούν αδίκως από φόνους, δολοφονίες, πολέμους, κλπ.

 

 

Έχουν κάνει νόμο το δίκαιο του ισχυροτέρου. Επινοήσεις, σχέδια, μεθοδεύσεις δρομολογούνται και στοχεύουν στην εξουθένωση ψυχών και σωμάτων. Κατά τα άλλα, τους ενδιαφέρει η πρόοδος και ο πολιτισμός, ενώ έχουν οδηγήσει τις κοινωνίες στο σημείο να υποφέρουν καθημερινά από αδίστακτους φονιάδες, εκβιαστές, απαγωγείς, εξτρεμιστές και ότι άλλου είδους πλείστες απειλές.

 

Ομιλούν για ειλικρίνεια και εντιμότητα. Ποιοί; Οι ανέντιμοι, οι ψεύτες και οι υποκριτές.  Λόγια του αέρα, σαπουνόφουσκες και θεωρίες.

 

Οι κοινωνίες έχουν γίνει ζούγκλες. Και συν τοις άλλοις, θέλουν να μας πείσουν ότι προερχόμεθα από τον πίθηκο….!  Το δυσάρεστο όμως είναι ότι κάποιοι άνθρωποι έγιναν ”πίθηκοι”.  Στον καιρό που ζούμε, θα έπρεπε οι πίθηκοι  να ”αναρωτιούνται” και μάλιστα να ”ανησυχούν” οι πίθηκοι, μη τυχόν και ”προέρχονται” από τον άνθρωπο που έγινε ”πίθηκος”… Επίσης  ενδιαφέρονται αν υπάρχουν εξωγήινοι – αστεία πράγματα –  και δεν ανησυχούν που δυστυχώς πολλοί άνθρωποι έχουν καταντήσει ”εξωγήινοι”!…

 

Μόδα έχει γίνει η αθεΐα, οι διάφορες άλλες ψευτοθρησκείες-παραθρησκείες και τα συναφή…  Επικαλούμενοι την αγάπη, επιδιώκουν την ένωση των εκκλησιών και όχι την επιστροφή των αιρετικών εις την μία και μοναδική αγία Ορθόδοξο και όντως καθολική Εκκλησία.

Ἴδε οἱ ἄνθρωποι!… Ἤ καλύτερα, ἴδε οἱ κατευθυνόμενες μηχανές-ἄνθρωποι!…. Ἴδε ἡ ἀξία τῆς ζωῆς, ἴδε ἡ ἀξία τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου! Ἴδε ἡ ἀνήθικη τάξις, ἴδε ἡ κάθε εἴδους ἀσχήμια καί διαστροφή!  Ἴδε, ἴδε, ἴδε!….

 

Άκουσον, όμως, ταλαίπωρε άνθρωπε: Ούτε το χρήμα, ούτε οι ανέσεις, ούτε τα επιτεύγματα της επιστήμης, της τεχνολογίας, ούτε οι γνώσεις, ούτε οι αμαρτωλές ηδονές, ούτε ότι άλλο σοφισθείς και εφεύρεις θα σε σώσει. Τίποτε από όλα αυτά δεν είναι ικανό να σε σώσει. Εσύ ο ίδιος επιζητείς τον αφανισμό σου, τον πρόσκαιρο και αιώνιο θάνατό σου.  Μόνο ο Χριστός είναι η σωτηρία και η ζωή.

 

Αναλογίσου λοιπόν άνθρωπέ μου, ότι αυτή η σατανική, ιλιγγιώδης και ξέφρενη πορεία σου, σίγουρα θα σε οδηγήσει σε ολοκληρωτικό κατακερματισμό και αφανισμό ψυχής και σώματος. Επίστρεψε λοιπόν στον Χριστό, βάζοντας όχι μόνο φρένο και χειρόφρενο στα πάθη σου και στα όσα πλείστα αμαρτωλά έχεις επιλέξει, αλλά καταπόντισε με την αληθινή μετάνοιά σου, το σατανικό και εξωφρενικό σκάφος στο οποίο έχεις επιβιβασθεί  και πορεύεσαι. Να το εγκαταλείψεις αμέσως και να επιστρέψεις στον Χριστό μας και να φωνάζεις κάθε ώρα και λεπτό: «Ίδε ο απαίσιος και χαιρέκακος Διάβολος!»  «Ύπαγε οπίσω μου αιώνιε θάνατε!». «Εγκαταλείπω για πάντα το βρωμερό σκάφος σου και επιστρέφω και επιβιβάζομαι στην αγία και αιώνια Κιβωτό της σωτηρίας, την μία Ορθόδοξη καθολική και διαχρονική Εκκλησία». Διότι αυτή, και μόνο αυτή, θα μας οδηγήσει στον ακύμαντο, γλυκύ και αιώνιο λιμένα, στην μία αληθινή και αιώνια ζωή της Βασιλείας των Ουρανών..