Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΔΙΚΙΑ.ΠΟΣΟ ΑΘΛΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ?

αναρτήθηκε σε: Ψυχωφελή κείμενα | 0

Μη κρίνετε, ίνα μη κριθήτε.

Μεγάλη και φοβερή είναι αυτή η εντολή του Χριστού. Όλοι μας, αρχίζοντας από μένα, συνεχώς κρίνουμε και κατακρίνουμε ο ένας τον άλλον και γι’ αυτό θα δώσουμε λόγο στη Φοβερά Κρίση του Κυρίου και Θεού μας Ιησού Χριστού. Θα μας κρίνει Αυτός διότι και εμείς κρίνουμε τους άλλους, ψάχνουμε να βρούμε στον πλησίον μας το παραμικρό σφάλμα ενώ τις δικές μας αμαρτίες δεν τις βλέπουμε και ούτε θέλουμε να τις σκεφτόμαστε.

 

Ξεχνάμε ότι αν εμείς κρίνουμε τους άλλους θα μάς κρίνει και εμάς ο Θεός. Ξεχνάμε ότι δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να κρίνουμε τον πλησίον διότι αυτό δεν είναι δική μας υπόθεση αλλά του Θεού, ο οποίος είναι Υπέρτατος Κριτής, ο οποίος μόνος γνωρίζει την καρδιά του ανθρώπου και μπορεί να αποδώσει δικαία κρίση. Εμείς όμως κατακρίνουμε τον πλησίον και πολλές φορές με πολύ βαριά λόγια. Δεν σκεφτόμαστε ότι ο αδελφός μας μπορεί να μετανόησε ήδη και να του αφέθηκε η αμαρτία του, επειδή μετανόησε βαθιά.

 

Η κρίση  είναι φυσικά, χάρισμα που το έδωσε ο Θεός, αλλά ο διάβολος  ρίχνει τον άνθρωπο στην παγίδα και την κρίση την μετατρέπει σε κατάκριση.  Γι’ αυτό, μέχρι να εξαγνισθεί η κρίση σου και να έρθει ο θείος φωτισμός, να μη την εμπιστεύεσαι. Όταν κανείς ασχολείται με τους άλλους και τους κρίνει, ενώ ακόμα δεν έχει εξαγνισθεί η κρίση του, πέφτει συνέχεια στην κατάκριση.

Μόνον ο Θεός κρίνει δίκαια, γιατί μόνον Αυτός γνωρίζει τις καρδιές των ανθρώπων. Εμείς, επειδή δεν ξέρουμε την δίκαιη κρίση του Θεού, κρίνουμε “κατ’ όψιν”, εξωτερικά, και γι’ αυτό πέφτουμε έξω και αδικούμε τον άλλον. Η ανθρώπινη κρίση μας δηλαδή είναι μία μεγάλη αδικία. Είδες τι είπε ο Χριστός: “Μη κρίνετε κατ’ όψιν, αλλά την δικαίαν κρίσιν κρίνατε”.

Ίσως να μην γνωρίζεις να ξεχωρίσεις την κρίση από την κατάκριση.

Κατάκριση είναι το να κατηγορήσει κανείς  τον άνθρωπο, λέγοντας ότι αυτός είναι ψεύτης, είναι οργίλος, είναι πόρνος. Γιατί έτσι κατέκρινε την ίδια τη διάθεση της ψυχής του και έβγαλε συμπέρασμα για όλη τη ζωή του, λέγοντας ότι είναι τέτοια η ζωή του, τέτοιος είναι αυτός και σαν τέτοιο τον κατέκρινε. Και αυτό είναι πολύ μεγάλη αμαρτία. Γιατί είναι άλλο να πει κανείς ότι κάποιος οργίστηκε και άλλο να πει ότι κάποιος είναι οργίλος και να βγάλει συμπέρασμα, όπως είπα, για όλη του τη ζωή. Και τόσο πιο βαριά από κάθε άλλη αμαρτία είναι η κατάκριση, ώστε και ο ίδιος ο Χριστός να φτάσει να πει: « Υποκριτή, βγάλε πρώτα από το μάτι σου το δοκάρι, και τότε κοίταξε να βγάλεις την αγκίδα από το μάτι του αδελφού σου» (Λουκ. 6, 42). Και παρομοίασε τη μεν αμαρτία του πλησίον με αγκίδα, τη δε κατάκριση με δοκάρι. Τόσο πολύ βαριά είναι η κατάκριση που ξεπερνάει σχεδόν κάθε άλλη αμαρτία.

 

Γιατί να μην κατακρίνουμε καλύτερα τους εαυτούς μας και τα ελαττώματά μας, που τα ξέρουμε πολύ καλά και που γι’ αυτά θα δώσουμε λόγο στο Θεό; Γιατί αρπάζουμε την κρίση από το Θεό; Τί ζητάμε από το πλάσμα Του; Γιατί θέλουμε να πάρουμε επάνω μας τα βάρη των άλλων;

Δεν θέλουμε να πάρουμε τα βάρη των άλλων επάνω μας. Όχι.

Απλά κατακρίνουμε τον άλλον από εγωισμό, από κακία και από περηφάνια. Κατακρίνουμε τον άλλον για να κάνουμε εμείς τους αναμάρτητους και να δείξουμε ότι εμείς είμαστε οι καλοί και οι άλλοι είναι οι κακοί.

Τελικά εάν είμαστε  άθλιοι πόσο άθλιοι είμαστε?

 

Εμείς οι άθλιοι, εντελώς αδιάκριτα, κατακρίνουμε, αποστρεφόμαστε, εξευτελίζουμε, αν δούμε ή αν ακούσουμε ή αν υποψιαστούμε κάτι. Και το χειρότερο είναι ότι δεν σταματάμε μέχρι τη ζημιά που κάνουμε στον εαυτό μας, αλλά συναντάμε και άλλον αδελφό και αμέσως του λέμε: « Αυτό και αυτό έγινε». Και του κάνουμε κακό βάζοντας στην καρδιά του αμαρτίες. Αλλά ενώ κάνουμε διαβολικό έργο δεν ανησυχούμε κιόλας. Γιατί, τί άλλο έχει να κάνει ο διάβολος από το να ταράζει και να βλάπτει; Και γινόμαστε συνεργάτες των δαιμόνων και για τη δική μας καταστροφή και για του πλησίον.

Κατά τα αλλά, νηστεύουμε, κοινωνούμε, εξομολογούμαστε, εκκλησιαζόμαστε και όλα αυτά τα κάνουμε για να δείξουμε ένα ψεύτικο και υποκριτικό πρόσωπο στους άλλους.

Αναρωτήθηκες γιατί κρίνουμε και κατακρίνουμε τους άλλους και όχι τον εαυτό μας?

Γιατί δεν προσπαθούμε να γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Όποιος καταγίνεται με τη γνώση του εαυτού του, δεν προλαβαίνει να παρατηρεί τους άλλους.

Μάθαμε να κρίνουμε τους πάντες εκτός φυσικά απ΄τον ίδιο μας τον εαυτό. Βλέπετε, η αυτοκριτική είναι επίπονη και γι΄αυτό επιλέγουμε τον εύκολο δρόμο της κριτικής των άλλων. Εντοπίζουμε τα λάθη των διπλανών, γνωστών ή αγνώστων, τις άτυχες στιγμές τους.

Τελικά αποδεικνύεται ότι αντί να διορθώνουμε τα δικά μας λάθη, κρίνουμε και το χειρότερο, κατακρίνουμε  τα λάθη ή τις συμπεριφορές των άλλων, γιατί προφανώς μας είναι πολύ πιο εύκολο και ψυχικά ανέξοδο.  Γίναμε δικαστές και εισαγγελείς.

 

Όμως η αληθινή ζωή και η πραγματικά ανθρώπινη στάση δεν είναι αυτή. Η αγάπη είναι αυτή που δίνει νόημα στο σύντομο πέρασμά μας από τούτο τον κόσμο. Επιλέγουμε να σπαταλούμε τη ζωή μας σε ανούσιες αντιπαραθέσεις χάνοντας ταυτόχρονα το αληθινό νόημά της. Ο χρόνος όμως δεν γυρίζει πίσω και πρέπει να έχουμε πάντα στο μυαλό μας ότι αυτό που προέχει είναι να προσπαθούμε να κάνουμε τους γύρω μας ευτυχισμένους και χαρούμενους και όχι να τους πικραίνουμε ωθώντας τους στη δυστυχία.

 

Δεν γίνεται να αρέσουμε σε όλους ή να μας αρέσουν όλοι. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως πρέπει να λιθοβολούμε τους άλλους, να τους στήνουμε στο εκτελεστικό απόσπασμα και να τραβάμε αβασάνιστα τη σκανδάλη, επειδή απλά δεν μας αρέσουν, να προσπαθούμε να τους μειώσουμε ή να τους επικρίνουμε επειδή διαφωνούμε.  Ας ζήσουμε αρμονικά με αγάπη για τους συνανθρώπους μας κι ας κάνουμε την αυτοκριτική πρώτα απ΄ όλα έτσι ώστε να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Ας διορθώσουμε πρώτα τα δικά μας λάθη κι ας αφήσουμε τα λάθη των διπλανών μας.

Την επόμενη φορά που θα είμαστε έτοιμοι να κρίνουμε κάποιον ή κάποιους ας το σκεφτούμε καλύτερα.

Κατάκρινε τον εαυτό σου και θα πάψεις  να κατακρίνεις τους άλλους.

Πραγματικά έχω έχω κουραστεί να ζώ σε έναν κόσμο που ξέρει μονάχα να κρίνει και να κατακρίνει τον κάθε άνθρωπο για τις πράξεις, τις επιλογές και την ζωή του.

Έχω κουραστεί να είμαι ανάμεσα σε ανθρώπους που η κύρια ασχολία τους είναι οι ζωές των άλλων.

Έχω κουραστεί μ’αυτόν τον κόσμο που νομίζει πως ξέρει περισσότερα για εσένα από εσένα.

Έχω κουραστεί, μ’ ακούς;

“Ο ανώτερος άνθρωπος κρίνει τον εαυτό του. Ο κατώτερος, τους άλλους.”

Μιλώ για όλους εκείνους που ίσως είχαν βάλει την μάσκα του φίλου, σε πρόδωσαν και συμπεριφέρονται σαν να τους πρόδωσες εσύ.

Για όλους εκείνους που για να καλύψουν τις δικές τους άσχημες πράξεις διαδίδουν ψέματα για τον δικό σου χαρακτήρα.

Μιλώ για όλους αυτούς που δεν σε γνωρίζουν και σε κατακρίνουν για πράγματα που δεν έκανες ποτέ.

Μιλώ για όλους αυτούς που έχουν κάνει τρόπο ζωής τους το κουτσομπολιό και την κατινιά.

Για όλους αυτούς που κρίνουν  με τον πιο άσχημο τρόπο ακόμα και ανθρώπους που κάποτε τους έδωσαν το χέρι βοηθείας.

Μιλώ για όλους αυτούς που δεν αντέχουν να κοιτάξουν στον καθρέφτη και κρυφοκοιτάζουν την δική σου ζωή, διότι δεν μπορούν να βρουν κανένα νόημα στην δική τους…

Εσύ όμως, μην δίνεις σημασία σε αυτά τα ρηχά άτομα.

Δεν έχουν ζήσει την ζωή σου και δεν έχουν περπατήσει με τα παπούτσια σου.

Ναι, σε εσένα απευθύνομαι που σε πνίγει το δίκιο και θέλεις να φωνάξεις.

Να τα κάνεις όλα ρημαδιό. Δεν χρειάζεται.

Ο κόσμος, πάντα ακούει ότι τον συμφέρει να ακούσει.

 

Μάθαμε να κατακρίνουμε κι όχι να αγαπάμε. Να χαρακτηρίζουμε κι όχι να δικαιολογούμε. Ο Θεός οικονομεί για σένα, καθημερινά.  Εσύ γιατί δεν οικονομείς για τους άλλους; Εκείνος είναι ελεήμων κι ανεκτικός μαζί σου, εσύ γιατί καταδικάζεις τόσο εύκολα και με τόση σκληροκαρδία; ποιος είσαι εσύ που θα κρίνεις τον Θεό και την εικόνα Του;;; Ποιος σου δίνει αυτό το δικαίωμα;;; Αγαπάτε αλλήλους καθώς ηγάπησα υμας, ακούστηκε πριν 2000 χρόνια.  Αγαπάτε με μια ανυπόκριτη αγάπη που τα πάντα υπομένει, που δε λογίζεται το κακό, που ουδέποτε εκπίπτει, μείζων δε πάντων είναι η αγάπη ,να το θυμόμαστε.

MH ΞΕΧΝΑΣ ΝΑ ΑΓΑΠΑΣ

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

ΑΧ ΠΟΝΕΜΕΝΗ ΜΟΥ ΨΥΧΗ

αναρτήθηκε σε: Ψυχωφελή κείμενα | 0

 

Οι δοκιμασίες δεν είναι παρά μαθήματα που απέτυχες να μάθεις, παρουσιαζόμενα για άλλη μια φορά. Εκεί που ο άνθρωπος  έχει κάνει μια λανθασμένη επιλογή στο παρελθόν, μπορείς τώρα να κάνει μια καλύτερη, κι έτσι ν’ αποφύγει τον πόνο που εκείνο που είχε επιλέξει πριν σου προκάλεσε.

Μερικές φορές οι άνθρωποι πετάμε κάτι καλό για κάτι καλύτερο, για να ανακαλύψουμε αργότερα ότι το καλό ήταν πραγματικά αρκετά καλό, και το καλύτερο ακόμα δεν ήρθε.

Οι δυσκολίες είναι ευκαιρίες για καλύτερα πράγματα, είναι σκαλοπάτια για υψηλότερη εμπειρία.

Ένας  χαρακτήρας δεν μπορεί ν’ αναπτυχθεί στα εύκολα και στα ήσυχα. Μόνο μέσω της εμπειρίας της δοκιμασίας και των βασάνων μπορεί η ψυχή να ενδυναμωθεί.

Είναι ωραίο να έχεις  τα χρήματα και τα πράγματα που τα χρήματα μπορούν να αγοράσουν, αλλά είναι επίσης σημαντικό να βεβαιωθείς ότι δεν έχεις  χάσει αυτά που τα χρήματα δεν μπορούν να αγοράσουν.

Ο θάνατος δεν είναι η μεγαλύτερη απώλεια στη ζωή. Η μεγαλύτερη απώλεια είναι τι πεθαίνει μέσα μας ενώ είμαστε ακόμα ζωντανοί.

Όλοι προσκολλούμαστε στο παρελθόν. Και επειδή προσκολλούμαστε στο παρελθόν δεν μας μένει χρόνος για να ζήσουμε  το παρόν.

Η ζωή δεν θα είναι ποτέ τέλεια, ανεξαρτήτως πόσο σκληρά θα προσπαθείτε. Ακόμα κι αν δώσετε την καρδιά και την ψυχή σας , ποτέ δεν θα βρείτε την τελειότητα που ζητάτε. Πάντα θα υπάρχουν ραγισμένες καρδιές, πάντα θα υπάρχουν ημέρες όπου τίποτα δεν θα πηγαίνει καλά. Αλλά θα πρέπει να το αποδεχθείτε και να γνωρίζετε ότι ακόμη και τα πιο ατελή πράγματα μπορούν να γίνουν καλύτερα με την αγάπη και το γέλιο.

 

Στη  ζωή δεν περιμένουμε να κοπάσει η καταιγίδα, αλλά πρέπει να μάθουμε να χορεύουμε στη βροχή.

Ικανοποίηση δεν είναι πάντα η εκπλήρωση αυτών που θέλουμε. Είναι και η συνειδητοποίηση του πόσο ευλογημένοι είμαστε για ότι έχουμε.

Πολλές φορές λέμε, λέμε, μιλάμε, μιλάμε…..

Η εσωτερική σιωπή  είναι αυτή  που προάγει την καθαρότητα του νου. Μας κάνει να εκτιμάμε τον εσωτερικό κόσμο. Μας εκπαιδεύει να πηγαίνουμε μέσα μας, στην πηγή της ειρήνης και της έμπνευσης, όταν αντιμετωπίζουμε προβλήματα και προκλήσεις.

Η ζωή είναι μία και μοναδική, γι’ αυτό αξιοποίησέ την στο έπακρο. Σε μια εποχή που η οικονομική δυσπραγία έχει οδηγήσει αρκετούς στο περιθώριο, η ανάγκη για μια ελπίδα, έστω και επίπλαστη, είναι τόσο αναγκαία, όσο και το οξυγόνο.

 «Είκοσι χρόνια από τώρα θα είσαι πιο απογοητευμένος για τα πράγματα που δεν έκανες, παρά για τα πράγματα που έκανες. Γι’ αυτό, λύσε τους κάβους. Σάλπαρε μακριά από το σίγουρο λιμάνι. Εξερεύνησε, ονειρέψου, ανακάλυψε. Οι δυο πιο σημαντικές μέρες στη ζωή σου είναι η μέρα που γεννιέσαι, η μέρα που ανακαλύπτεις γιατί γεννιέσαι και ποιος πραγματικά είσαι..

 Όλα είναι  όμορφα. Όπου γυρίσεις το βλέμμα σου θα δεις και μια ομορφιά  αλλά δεν μπορούν όλοι να τη δουν. Γιατί δεν μπορούν να την δουν όλοι?

Κάποιος γνωστός έγραψε στο σύγγραμμα του.

<< Όταν ήμουν 5 χρονών, η μητέρα μου,  μου έλεγε ότι η ευτυχία είναι το κλειδί της ζωής. Όταν πήγα στο σχολείο, με ρώτησαν τι ήθελα να γίνω όταν μεγαλώσω. Έγραψα:

Ευτυχισμένος. Μου είπαν ότι δεν κατάλαβα το ερώτημα, και τους είπα ότι δεν καταλαβαίνουν τη ζωή>>.

Μας είπε ο Ιησούς.

«Ζητάτε και θα σας δοθεί, ψάχνετε και θα βρείτε, χτυπάτε την πόρτα και θα σας ανοιχτεί».

Ποιος το κάνει?

 Κάθε παιδί είναι καλό . Το θέμα είναι πώς θα παραμείνει καλός μεγαλώνοντας.

Δυο δρόμοι χώριζαν στο δάσος και εγώ πήρα τον δρόμο τον λιγότερο ταξιδεμένο, και αυτό είναι που έκανε όλη τη διαφορά. Ακλούθησα τον δρόμο που περπάτησαν οι λίγοι.

Απλότητα, υπομονή, συμπόνια. Αυτοί είναι οι τρεις μεγαλύτεροι θησαυροί. Η απλότητα δεν είναι απλό πράγμα. Όλα τα σπουδαία πράγματα είναι απλά, και τα περισσότερα μπορούν να εκφραστούν με μια λέξη: ελευθερία, δικαιοσύνη, τιμή, καθήκον, οίκτος, ελπίδα. Η απλότητα είναι μεγάλο προσόν αλλά χρειάζεται σκληρή δουλειά για να την πετύχεις και παιδεία για να την εκτιμήσεις. Και το χειρότερο? Η πολυπλοκότητα πουλάει καλύτερα.

ΟΛΑ ΜΑ ΟΛΑ ΞΕΚΙΝΑΝΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΥΧΗ.

Αλλοίμονο σε αυτούς τους ανθρώπους που δεν έχουν γαλήνη στην ψυχή τους. Αυτοί οι άνθρωποι είναι μόνιμα άρρωστοι, είτε σωματικά, είτε ψυχολογικά.

Χαρά και ευλογία στους ανθρώπους που έχουν γαλήνη στην ψυχή.

 

Εδώ θα αναφέρω μια ιστορία που αναφέρεται στην γαλήνη της ψυχής.

«Ποιος καλός άνεμος σε φέρνει εδώ;» ρώτησε ο σοφός ερημίτης τον οδοιπόρο που ζητούσε απεγνωσμένα να τον συναντήσει.

«Εγώ θέλω γαλήνη» απάντησε μελαγχολικά εκείνος. Ο ερημίτης πήρε ένα ξύλο κι έγραψε στο χώμα:

Εγώ θέλω γαλήνη…

«Κοίταξε τώρα πόσο απλό είναι», είπε στον οδοιπόρο και διέγραψε με μια κίνηση το «Εγώ».

«Σβήνεις πρώτα το «εγώ». Είναι αδύνατον να βρει γαλήνη αυτός που έχει απόλυτη εμπιστοσύνη στον εαυτό του και νομίζει πως μπορεί να την βρει μόνος του, μακριά από τον Θεό. Το εγώ πάντα θα νιώθει ότι απειλείται από όλους γύρω του κι έτσι πάντα θα φοβάται. Θα μετατρέπεται σε εγωισμός για να επικρατεί, και θα διώχνει τον Θεό και την γαλήνη Του.»

Με μια δεύτερη κίνηση διέγραψε το «θέλω».

«Πρέπει να σβήσεις τη λέξη «θέλω». Το θέλω δηλώνει επιθυμία, ανάγκη και προσκόλληση.

Όταν τρέχεις πίσω από τις μάταιες επιθυμίες σου, ποτέ δεν θα βρεις χρόνο να γαληνέψεις και να γίνεις ευτυχισμένος.

Είναι η γνωστή «επίδραση του κουνουπιού».

Αν σε ένα δωμάτιο υπάρχουν δέκα κουνούπια κι εσύ σκοτώσεις τα εννιά, το δέκατο κουνούπι δεν θα σε αφήσει να κοιμηθείς.

Έτσι είναι και οι επιθυμίες. Όσες και να ικανοποιήσεις πάντα θα υπάρχει κάποια που δε θα σε αφήνει να κοιμηθείς.»

Ο οδοιπόρος τότε κοίταξε τις διαγραμμένες λέξεις στο χώμα και λένε πως τότε βίωσε την πρώτη του αφύπνιση.

Είχαν σβηστεί το «Εγώ» και το «θέλω» και είχε μείνει η … Γαλήνη…

Τα  πιο δυσεύρετα πράγματα  σήμερα είναι η γαλήνη και η ειρήνη.

Αυτό που λείπει σήμερα από τους ανθρώπους είναι η γαλήνη. Αποκτήσαμε πολλά πράγματα, σπίτια, αυτοκίνητα, χρήματα, ότι θέλουμε. Αλλά ποτέ δεν αγωνιστήκαμε για την γαλήνη της ψυχής, με αποτέλεσμα ο σατανάς εύκολα να πειράζει τους ανθρώπους, εχθρούς και φίλους. Και έτσι αυτή την στιγμή να βρισκόμαστε πάλι στην ίδια κατάσταση από την οποία αρχίσαμε. Είναι πολύ σημαντικό κανείς να αναζητάει πρώτα την ειρήνη της ψυχής και την γαλήνη της καρδιάς, γιατί χωρίς αυτά δεν μπορεί ο άνθρωπος να σταθεί στη γη.

Δες έναν άνθρωπο με γαληνεμένη ψυχή και έναν άνθρωπο με ταραγμένη ψυχή.

 

Μια ψυχή γαληνεμένη είναι χαρούμενη, βγάζει χαρά και αυτό φαίνεται στο πρόσωπο, φαίνεται στην ευτυχία του, μεταδίδει την χαρά. Η χαρά είναι σαν την ζεστασιά. Μέσα στο κρύο τουρτουρίζουμε, ψάχνουμε μια σόμπα να ζεσταθούμε, ένα ζεστό σπίτι για να μείνουμε κι εκεί χαρούμενοι να αναφωνήσουμε: «Αχ, τι ωραία που είναι εδώ μέσα!» Φανταστείτε λοιπόν να ζείτε μέσα σ’ έναν τέτοιο κόσμο, γεμάτο ταραχή και αγωνία και εσύ να μην έχεις γαλήνη. Είναι σαν να μην ζεις.

Για να αποκτήσει κάποιος άνθρωπος γαλήνη και ειρήνη στην ψυχή του  πρέπει να εφαρμόσει τους κανόνες. Βέβαια. Υπάρχουν και όροι. Τώρα μπορεί να με ρωτήσεις ποιοί είναι αυτοί οι όροι και κανόνες.

Θέλεις, να είσαι γαληνεμένος; Θέλεις να είσαι ειρηνικός; Θέλεις να είσαι ευτυχισμένος; Εγώ θα σου πω έναν κανόνα, που μέσα σε αυτόν κρύβεται όλη η σοφία της ευτυχίας.

Ότι θέλεις  να σας κάνουν οι άνθρωποι, να κάνεις κι εσείς σε αυτούς.

 

Θέλεις να σου λένε ψέματα; Όχι. Τότε μην λές  και εσύ σε αυτούς. Θέλεις να σε συκοφαντεί ο άλλος; Όχι.  Τότε μην συκοφαντείς κι εσύ. Θέλεις ο άλλος να σε βλαστημά; Όχι. Τότε μην βλαστημάς κι εσύ τον άλλο. Θέλεις να σε κατακρίνει κάποιος; Όχι. Τότε μην κατακρίνεις κι εσύ τους άλλους. Θέλεις ο άλλος να μην σε σέβεται καθόλου; Όχι. Τότε κι εσύ να έχεις σεβασμό στους άλλους.

Θέλεις αγάπη; Τότε δίνε αγάπη. Θέλεις χαρά; Δίνε τότε χαρά. Θέλεις καλά λόγια να ακούς; Λέγε κι εσύ καλά λόγια.

Αυτός λέγεται Χρυσός Κανόνας της γαλήνης, τον οποίο θα σας τον ξαναπώ απλά.  Αν θέλετε να είσαστε ευτυχισμένοι, να κάνετε στους άλλους ανθρώπους, ότι θέλετε αυτοί να κάνουν σε εσάς. Θέλετε αγάπη να σας δίνουν; Να δίνετε αγάπη. Θέλετε ευσπλαχνία να σας δίνουν; Να δίνετε κι εσείς ευσπλαχνία. Θέλετε να είναι οικτίρμονες σε εσάς; Να είστε κι εσείς οικτίρμονες σ’ εκείνους.

Δεν είναι όμορφος αυτός ο κανόνας; Ναι. Τι ωραία, μέσα σε μία φράση κρύβεται το μυστήριο της ευτυχίας του ανθρώπου!

Θα μου πεις είναι δύσκολος. Για έναν άνθρωπο του Θεού δεν είναι δύσκολος. Για τον άνθρωπο του διαβόλου όχι μόνο δύσκολος είναι αλλά και ανεφάρμοστος.

 

Όλοι μας θέλουμε να μας δίνουν αγάπη, να μας δίνουν συμπόνια, να μας δίνουν κατανόηση, να μας δίνουν ευσπλαχνία. Αυτά όμως να τα δίνετε κι εσείς στους άλλους. Τότε θα δείτε ότι όλα θα αλλάξουν. Μέσα στο σπίτι σαν οικογένεια θα επικρατεί γαλήνη, γιατί πρώτα απ’ όλα θα καταλαβαίνεις τον σύντροφό σου και εκείνος θα σε καταλαβαίνει. Δεύτερον, θα του δίνεις αγάπη. Μα κι εκείνος θα σου δίνει. Τρίτον, θα γονατίζεις και θα προσεύχεσαι γι’ αυτόν. Κι εκείνος θα προσεύχεται για σένα.

Σήμερα δείτε τι μεγάλο λάθος κάνουμε. Θα σας το πω με ένα παράδειγμα: Όταν διψάς, δεν πας στην βρύση να την ανοίξεις και να πιείς νερό; Χωρίς αυτό δεν μπορείς να σταθείς. Εάν λοιπόν διψάς την γαλήνη και την ειρήνη, πρέπει να ανοίξεις την βρύση του θείου ελέους. Και αυτό ανοίγει με την προσευχή, ένα πράγμα που είναι πλέον ξεχασμένο από τους χριστιανούς.

Εδώ θα τελειώσω με ένα μεγάλο ερώτημα.

Θέλετε να έχετε γαλήνη; Θέλετε να έχετε ειρήνη;

Αν θέλετε να έχετε γαλήνη και ειρήνη, τότε να συμπεριφέρεστε κι εσείς στους άλλους με γαλήνη και με ειρήνη, με αγάπη, και με συμπόνια, με καλοσύνη και θα δείτε πως όλα στη ζωή σας θα αλλάξουν. Αυτό το κακό που επικρατεί στα σπίτια σας θα φύγει και θα έχετε γαλήνη και αυτό που επικρατεί στα παιδιά σας, στους γονείς σας  στα αδέλφια σας, θα αλλάξει και θα επικρατεί ειρήνη. Επίσης και αυτό που επικρατεί στους φίλους σας και στις φίλες σας θα αλλάξει, γιατί αναμεταξύ σας θα υπάρχει εμπιστοσύνη και τότε θα επανέλθει η ευτυχία ξανά μέσα στην καρδιά σας.

 

Εύχομαι η χάρις του Θεού να σας ευλογεί, να σας αγιάζει, να σας φωτίζει και να σας δίνει ένα πράγμα.  Νοσταλγία για την γαλήνη! Εάν δεν έχεις νοσταλγία για κάτι, δεν το παίρνεις. Εάν δεν ζητάς κάτι με την καρδιά σου, δεν το παίρνεις.

Εύχομαι όλοι μας  να αναζητήσουμε  με νοσταλγία την γαλήνη! Τον Βασιλιά της γαλήνης, τον Κύριο μας Ιησού, να Τον βάλουμε βαθιά στην καρδιά μας κι Εκείνος να μας διδάξει όλα τα μυστήρια της θεϊκής χαράς και ευτυχίας.

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

ΠΟΣΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΟΣΟ; ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΜΑΘΟΥΜΕ;

Μια φουρτούνα η ζωή.

Οι φουρτούνες είναι προκλήσεις δύναμης, σθένους και υπομονής.

Οι προκλήσεις είναι καλοδεχούμενες μάχες για τους δυνατούς και μάχες προς αποφυγή για τους αδύναμους.  Καλοδέχομαι τις φουρτούνες.  Με προκαλούν να ξεπεράσω τον εαυτό μου. Κράτα δυνατά το τιμόνι της ζωής συνοδοιπόρε.

Πρέπει αναμφισβήτητα να είμαστε δυνατοί. Πόσο όμως και για πόσο; Γνωρίζουμε αν είμαστε ή όχι; Πως θα το μάθουμε; Πως θα βρούμε τη δύναμη;

 

Έχει αποδειχτεί πως επιβάλλεται να είμαστε δυνατοί ώστε να αντέχουμε, να παλεύουμε και να μπορούμε να αντεπεξέλθουμε στα πάντα. Η ζωή δεν είναι εύκολη ή απλή μήτε όλα έρχονται όπως θέλουμε. Η προσπάθεια κι ο αγώνας να υπομείνει κανείς αλλά και να πραγματοποιήσει ίσως όνειρα, είναι μόνιμη ή τουλάχιστο θα έπρεπε θα είναι.

Αυτό απαιτεί μια δύναμη που όμως δεν είναι δεδομένη αλλά και ούτε ευκολονόητο πως υπάρχει σε κάθε άνθρωπο ή στο βαθμό ή για στο μέτρο που χρειάζεται. Ενίοτε είναι έμφυτο χαρακτηριστικό μα πολλάκις δε μένει άλλη επιλογή από το να γίνει επίκτητο αφού κρίνει την επιβίωση αρχικά και την επιτυχία ή την εξέλιξη μετέπειτα.

 

Τι σημαίνει είμαι δυνατός;

Είναι δυνατός καταρχάς δεν σημαίνει ότι δεν έχω δικαίωμα να λυγίσω. Δεν σημαίνει επίσης πως δεν είναι λογικό ή ανθρώπινο να δειλιάσω, να πτοηθώ, να γονατίσω. Είμαι δυνατός σημαίνει αρχικά έχω αποδεχτεί πως ότι περνά από το δικό μου χέρι θα το παλέψω να γίνει εφικτό και ότι δεν περνά, θα το ανεχτώ μην επιτρέποντας στον εαυτό μου να δυστυχήσει.

Μόνο η ελπίδα είναι αυτή που θα μας δώσει την δύναμη  και η ελπίδα δεν είναι τίποτε άλλο εκτός από Τον Ιησού Χριστό.

Όταν δεν ελπίζουμε σε τίποτα σκεφτόμαστε ότι καμία προσπάθεια δεν έχει νόημα γιατί έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει καμία ελπίδα για βελτίωση.  Όσο όμως σκεφτόμαστε έτσι, τόσο δεν θα κάνουμε τίποτα για ν’ αλλάξουμε την κατάσταση μας και ότι δήποτε μας ενοχλεί, θα επιτείνεται. Για να εξέλθεις από την στατικότητα που επιφέρει η κατάσταση αυτή.  Αμφισβήτησε για μια στιγμή τη σκέψη ότι δεν υπάρχει ελπίδα. Απλά υπέθεσε ότι ίσως να έκανες λάθος μέχρι τώρα και κάνε κάτι για να «δοκιμάσεις» αυτή την υπόθεση.

 

Προσπάθησε ν’αναγνωρίσεις τα χαρίσματα και τα ταλέντα σου. Θυμήσου παλιότερες επιτυχίες σου. Ακόμα κι αν έχεις πράγματι κάποια αδυναμία, είναι σχεδόν σίγουρο ότι έχεις και δυνατά σημεία για τα οποία αξίζει να είσαι περήφανος.

Κάθε φορά που κοιτάς το παρελθόν σου, έρχονται στο μυαλό σου στιγμές που κρύβουν μέσα τους εσένα.  Δεν χρειάζεται τίποτα παραπάνω από μια και μονό στιγμή για μια μεγάλη και ουσιαστική ΑΛΛΑΓΗ.

Εγώ που τα γράφω αυτά τι νομίζεις? Η ζωή μου είναι στρωμένη με ροδοπέταλα? ΟΧΙ. Είναι μια φουρτουνιασμένη θάλασσα όπως και η δική σου.

Τα δύσκολα που ήρθαν στη ζωή μου τα υποδέχτηκα λέγοντας τους απλά ένα μεγάλο και ειλικρινές ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΕΣ. Άλλωστε αυτό που δεν μπορείς να το ανατρέψεις το κοιτάς κατάματα και προχωράς χωρίς να ΑΦΗΝΕΙΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΤΥΧΗ.  Σηκώνεσαι, παίρνεις δύναμη και συνεχίζεις και καθώς φτάνεις σχεδόν απέναντί του, του λες ΑΣ ΣΥΣΤΗΘΟΥΜΕ… Tη δύναμή μου, μου τι χαρίζουν δυο πράγματα, το ένα είναι Ο ΘΕΟΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ και το άλλο ΕΣΕΙΣ… Έπεσα, σηκώθηκα, πάλεψα και συνεχίζω να παλεύω μιας και έμαθα πως τα βάσανα , οι στενοχώριες και οι κακουχίες, ήρθαν  στη ζωή μου για να χαρίσω, σε εκείνους που θέλουν να δεχτούν, την ελπίδα πως όλα θα πάνε καλά, αρκεί να θες να πάνε όλα καλά! Ο καλύτερος τρόπος που ανακάλυψα  για να ηρεμεί η ψυχή μου,  ήταν να  μιλήσω  πρώτα με τον Θεό και μετά με όλους εσάς.

 Απέκτησε  δύναμη η αν έχεις ελάχιστη δύναμη κοίτα να την δυναμώσεις.

Φουρτούνα είναι και θα περάσει.

Πλεύσε κάνοντας αρκετά λάθη ώστε να μάθεις.

Αγωνίσου να ξεπεράσεις νοητικά και συναισθηματικά όρια που σε κρατούν στα λιμάνια της σιγουριάς και της ασφάλειας.

Τόλμα να ανακαλύψεις κομμάτια του εαυτού σου που δεν ήξερες ότι υπήρχαν, ταξιδεύοντας εκεί που περισσότερο φοβάσαι.

Ύμνησε τα ελαττώματα σου, χαμογέλασε στις ανασφάλειες σου και ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕ τη δυναμική σου.

ΤΟΛΜΗΣΕ να αλλάξεις πολλές πορείες για να βρεις τον ΣΚΟΠΟ σου, τον ΛΟΓΟ που γεννήθηκες.

Το ξέρω ότι θα τα καταφέρεις. Έχω ΠΙΣΤΗ, ΕΛΠΙΔΑ και ΑΓΑΠΗ!

«Ζωή είναι να προχωράς μπροστά, να δέχεσαι τις αλλαγές στον χρόνο και τους ανθρώπους, λαχταρώντας να βιώσεις οτιδήποτε σε κάνει δυνατότερο, καλύτερο και περισσότερο γεμάτο».

Να εκπλήττουμε τον εαυτό μας καθημερινά με τη δύναμη της ψυχής μας.

Αυτό που ενώνει όλους μας αυτή την περίοδο είναι ο αγώνας.

Οι δυνατοί άνθρωποι φαίνονται στις δυσκολίες, στους κατακλυσμούς, στις θαλασσοταραχές, στις ανατροπές.

Αποδείξαμε ότι τα καταφέραμε μέχρι σήμερα. Όλοι όσοι τώρα αναπνέουμε. Και δεν έχουμε περάσει και λίγα.

Νικητές θα φύγουμε από αυτή τη ζωή.

Γιατί θα βρούμε τρόπο και θα αλλάξουμε εμείς, άρα και ο κόσμος γύρω μας.

Έχε λιακάδα στην ψυχή σου, σήμερα και κάθε μέρα.

Αυτός είναι ο δικός μου δρόμος, η δική μου αλήθεια.

Πάρε ότι μιλάει στη δική σου ψυχή και συνέχισε.

Δεν θέλω να με ακολουθήσεις, θέλω να σε δώ να ανοίγεις τα φτερά σου και να πετάς εκεί που δεν πέταξε ποτέ κανένας.

Τότε θα νιώσω ότι χρησίμευσα σε κάτι.

Έγινα ένας φάρος για να αποφύγεις τα βράχια, ένα σκαλοπάτι για να πας ψηλότερα.

Η χαρά σου είναι χαρά μου και η επιτυχία σου δύο φορές επιτυχία.

Πως θα μπορούσε να ήταν διαφορετικά άλλωστε;

Οτιδήποτε όμορφο, αγαθό και καλό έρχεται πάντα μέσα από τις αυθεντικές ανθρώπινες σχέσεις.

Χρειάζεται πίστη.

Η πίστη αποτελεί το σημείο εκκίνησης για τη συγκέντρωση πλούτου!

Η πίστη είναι η βάση όλων των ‘’θαυμάτων’’ και όλων των μυστηρίων, που δεν μπορούν να αναλυθούν με τους κανόνες της επιστήμης. Η πίστη είναι το μοναδικό γνωστό αντίδοτο για την αποτυχία!

Δυστυχώς όμως οι περισσότεροι άνθρωποι φοβούνται η δειλιάζουν.

Οι άνθρωποι έχουν στην καρδιά τους μεγάλο φόβο μήπως απομείνουν απροστάτευτοι και φτωχοί στη ζωή τους, και για τούτο, ο νους κι’ ο λογισμός τους είναι στο να μαζέψουν χρήματα η να  αποκτήσουν κτήματα και  άλλα πλούτη, για να τα έχουνε στην ανάγκη τους.

 

Και καλά για εκείνους που δεν πιστεύουν στον Θεό, και κρεμούνε την ελπίδα τους στα χρήματα και στ’ άλλα πλούτη. Άλλα τι να πει κανένας για εκείνους που λέγονται χριστιανοί, που πάνε στην εκκλησία και παρακαλούνε τον Θεό να τους βοηθήσει στη ζωή και που λένε πώς έχουνε την ελπίδα τους στον Χριστό, στην Παναγία και στους Αγίους, κι’ από την άλλη μεριά είναι φιλάργυροι,.

 

Η  πονηρή γνώμη του ανθρώπου όλα μπορεί να τα συμβιβάσει.  Να είναι γαντζωμένος καλά στο χρήμα, στην υποκρισία, στο ψέμα, στην αλαζονεία, κ.α. Δηλαδή στο διάβολο. Τον ίδιο καιρό να παρουσιάζεται για χριστιανός, να πηγαίνει στην εκκλησιά, να κάνει σταυρούς και μετάνοιες, να κλαίει πολλές φορές από την αγάπη του για τον Χριστό, άλλα να μην μπορεί να ξεγαντζωθεί από  τον διάβολο. Λογική δεν χωρά καθόλου σ’ αυτούς. Είναι ολότελα αναίσθητοι και πονηροί, και  ότι κάνουν το κάνουν για να το έχουν δίπορτο, και ότι κερδίσουν.

 

Οι  ψευτοχριστιανοί παρακαλούνε τον Χριστό προπάντων για τις υποθέσεις τούτου του κόσμου, για τις δουλειές τους, για τη σωματική υγεία τους, για τα παιδιά τους, και μόλις σκοτεινιάσει η κατάσταση, αρχίζουν τα παράπονα γιατί ο Χριστός κι’ η Παναγία δεν τρέξανε να τους βοηθήσουν στις δουλειές τους, πολλές φορές σε τέτοιες δουλειές που είναι απάνθρωπες και που τους κάνουν να κακουργούν καταπάνω στ’ αδέλφια τους.

Ο Απόστολος Παύλος λέει πάλι αλλού: «Είναι κάλο να στερεώνετε την καρδιά σας με την ελπίδα στη χάρη του θεού, κι’ όχι με φαγητά (δηλαδή με σαρκικά και υλικά πράγματα), που μ’ αυτά δεν ωφεληθήκαν όσοι αφιερώσανε τη ζωή τους σ’ αυτά, δηλαδή στο να μαζέψουν χρήματα, ξεγελώντας τον εαυτό τους πως μ’ αυτά εξασφαλίζονται». Γιατί «επελθών γαρ ο θάνατος, ταύτα πάντα εξηφάνισται».

Ποσό αξιολύπητοι σ’ αυτό απάνω είναι <<οι σπουδαίοι άνθρωποι>> της γης!

 

Ω ανοησία εκείνων που τους λέει ο κόσμος σοβαρούς, μυαλωμένους, τετραπέρατους, μεγαλοφυείς! Τι φτώχεια αληθινά από κρίση κι’ από γνώση! Κι’ από τέτοιους κυβερνιέται ο κόσμος. Η οι άλλοι που καταγίνονται με μανία στις μάταιες φιλοσοφίες και στις τέχνες, και τούς αποθεώνουν οι άλλοι, οι πολλοί που δεν έχουν κουκούτσι κρίση, ενώ ξέρουν καλά πώς δεν θα περάσει πολύς καιρός πού θα σβήσουν όλοι από τον κόσμο!

 

 Ξέρεις κάτι;

Απόλαυσε την παρούσα στιγμή. Το χτές δεν υπάρχει πια και το αύριο δεν έχει έρθει ακόμα.  Αφιέρωσε κάποιες στιγμές στο να παρατηρήσεις τον εαυτό σου. Στρέψε το ενδιαφέρον σου στην ΕΛΠΙΔΑ.

ΝΗΠΩΣ ΨΑΧΝΕΙ ΚΑΘΟΔΗΓΗΤΗ;

Μην κοιτάζεις για καθοδήγηση όταν ο Λόγος του Θεού ήδη σου λέει τι πρέπει να κάνεις. Προχώρα και κάνε το.

Η Βίβλος σου λέει τι να κάνεις σε κάθε κατάσταση της ζωής σου.

Λέει στον άνδρα πώς να συμπεριφέρεται στη γυναίκα του.

Λέει στη γυναίκα πώς να συμπεριφέρεται στον άνδρα της.

Λέει στους γονείς πώς να συμπεριφέρονται στα παιδιά τους.

Λέει στα παιδιά πώς να συμπεριφέρονται στους γονείς τους.

Λέει σε όλους μας να περπατάμε με θεία αγάπη. Η θεία αγάπη δεν ζητά τα δικά της πράγματα. Δεν είναι το τι θα πάρω αλλά το τι θα δώσω. Βρες την δύναμη και την ελπίδα. ΜΠΟΡΕΙΣ.

ΚΑΛΗ ΠΟΡΕΙΑ.

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

ΔΥΟ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΕΧΕΙΣ.ΔΙΑΛΕΞΕ

 

Μόνο μαύρη μπορεί να χαρακτηριστεί για τον ελληνισμό η μέρα στην οποία σημειώνεται μία τέτοια εθνική ήττα. Όποιος δεν το νιώθει, όποιος αυτήν την στιγμή δεν αισθάνεται έναν περίεργο κόμπο στο στομάχι του και μία ακαθόριστης προέλευσης πικρή γεύση στο στόμα του δεν θα αντιληφθεί ποτέ τις αντιρρήσεις μας για τη νέα συμφωνία.

 

Ξέρετε ποιο είναι το χειρότερο; Ότι οι άνθρωποι που προδίδουν και ξεπουλάνε την χώρα μας, οι άνθρωποι που οδήγησαν στην μιζέρια,  στην φτώχια και στον γκρεμό την πατρίδα μας, είναι  αυτοί που  ζουν χωρίς  τις εθνικές ευαισθησίες είναι οι άνθρωποι που διοικούν σήμερα αυτόν τον τόπο! Είναι οι άνθρωποι που κατέχουν θέσεις, που παίρνουν ιστορικές αποφάσεις, που ακούγονται περισσότερο από εμάς που σαφώς είμαστε πολύ περισσότεροι. Και προσέξτε, δεν αναφέρομαι μόνο στους κυβερνητικούς και τους πολιτικούς! Αναφέρομαι σε όλους! Δικαστές, κυβερνητικούς αξιωματούχους, πολιτειακούς παράγοντες, ανώτερους κρατικούς λειτουργούς, δημοσιογράφους, ακαδημαϊκούς, καλλιτέχνες και γενικότερα ανθρώπους του πνεύματος και των τεχνών.

 

Σε καίριες θέσεις υπάρχουν άνθρωποι που δεν ριγούν μπροστά σε μία γαλανόλευκη! Ο εθνικός ύμνος τους αφήνει αδιάφορους, η ελληνική ιστορία και παράδοση αποτελούν γι’ αυτούς γραφικότητες, γενικά δεν έχουν καμία συναισθηματική εμπλοκή με αυτό που ονομάζουμε Ελλάδα. Και αυτό συμβαίνει γιατί δεν έχουν συνείδηση της εθνικής ταυτότητας. Αυτό θέλουν να κάνουν και εμάς. Να μας κάνουν έναν λαό  χωρίς να έχουμε την συνείδηση της εθνικής ταυτότητας. Ένας λαός με συνείδηση της εθνικής του ταυτότητας, αποτελεί μόνιμη απειλή, γιατί μπορεί να ξυπνήσει και να διεκδικήσει την πατρίδα του με όρους εθνικής ανεξαρτησίας και λαϊκής κυριαρχίας. Αυτό είναι που «ενοχλεί». Γι αυτό θέλουν να μας κάνουν έναν λαό χωρίς πατρίδα, χωρίς ελπίδα και χωρίς όραμα.

 

Το όραμα  και η ελπίδα είναι εκείνο που κρατά την ψυχή του ανθρώπου ελεύθερη. Έστω κι αν ο άνθρωπος είναι στην πιο σκοτεινή φυλακή.

Σου κλέβουν το δικαίωμα να ελπίζεις. Σε αφήνουν χωρίς ελπίδα! Όταν μένεις χωρίς ελπίδα, χάνεις την ικανότητα να ονειρευτείς. Κι ο άνθρωπος ή ο λαός που δεν μπορεί να ονειρευτεί, δεν μπορεί κοιτάξει στα μάτια τη ζωή. Δεν μπορεί να έχει όραμα.

Το όραμα και η ελπίδα  είναι αυτό που απελευθερώνει.

Είναι η δύναμη που σου δίνει την ελευθερία της επιλογής. Κι ο άνθρωπος που έχει ελευθερία επιλογής είναι δυνατός άνθρωπος.

Ο  άνθρωπος χωρίς όραμα, λαός χωρίς όραμα και χωρίς εθνική ταυτότητα, είναι εύκολοι στόχοι στα χέρια κάθε δυνάστη, κάθε βιαστή, κάθε απάνθρωπου χειριστή των ψυχών και της διάνοιας.

Αλήθεια. Γιατί όλοι επιθυμούν να αρπάξουν και να κλέψουν την ταυτότητα της Ελλάδας?

Αλήθεια, μπορεί να αγαπά την πατρίδα του ο Γερμανός, ο Τούρκος, ο Ρώσος, και δεν μπορούμε εμείς; Στο κάτω κάτω, αν μια πατρίδα ανά τον κόσμο έχει προσφέρει στις άλλες πατρίδες, αυτή είναι η δική μας πατρίδα.

Μπορεί ο έλληνας, ο απόγονος του Αριστοτέλη, του Πλάτωνα του Μέγα Αλεξάνδρου, να μην αγαπά τον τόπο του, την ιστορία του, το παρελθόν του; Ρωτάω μπορεί, έχει αυτό το δικαίωμα;

Εγώ λέω όχι.

Μόνο ένας υβριστής, ένας χαμερπείς χαμαιλέοντας, άσκεφτος μπορεί να έχει γεννηθεί  στην Ελλάδα και να μην αισθάνεται ιερή υποχρέωση και σεβασμό για αυτήν την πατρίδα.

 

Πολλές φορές σκέφτομαι μήπως αυτοί που δεν είναι πατριώτες, είναι άτομα τα οποία απλά δεν έχουν το θάρρος την δύναμη να σηκώσουν στην πλάτη τους, όλη αυτή την μοναδική και παγκοσμίως αναγνωρισμένη ιστορία. Γιατί, για να λέμε την αλήθεια, είναι ντροπή να έχεις πατέρα έναν δάσκαλο πχ και εσύ να μην έμαθες να γράφεις. Είμαστε άξιοι της τύχης μας και για να το χοντρύνω λιγάκι, ότι παθαίνουμε και ότι θα τραβήξουμε μας αξίζει.

Είμαι πατριώτης. Καλός, κακός, πράσινος, κόκκινος, μπλε, βρώμικος, καθαρός, όπως γουστάρω, όμως είμαι Έλληνας πατριώτης, αγαπώ την Ελλάδα, και αν όπου υπάρχει αγάπη υπάρχει και δημιουργία, όπως λένε οι σοφοί, μπορεί και εγώ κάτι να δημιουργήσω για την Ελλάδα. Χωρίς αγάπη, υπάρχει δημιουργία και προστασία; Για να προστατεύσεις κάτι, πρέπει πρώτα να το αγαπάς.

Τώρα θα μου πεις. Τι μας λες πάτερ τώρα?  Ποια αγάπη? Που την πουλάνε? Που υπάρχει?

Εδώ σε δικαιολογώ γιατί είναι δυσεύρετη η αγάπη γιατί σκοτώσαμε Αυτόν που δημιούργησε την αγάπη και στη θέση Του βάλαμε αυτόν που είναι ο εχθρός της αγάπης.

 

Αλλά ξέρουμε τον Θεό? Εδώ θα σου πω όχι, γιατί φτιάξαμε και γνωρίσαμε ο κάθε ένας  από εμάς έναν δικό  μας θεό επειδή έτσι μας γουστάρει και έτσι μας βολεύει. Φτιάξαμε έναν θεό που μας επιτρέπει να τον βρίζουμε. Φτιάξαμε έναν θεό που μας επιτρέπει να βρίζουμε την μάνα του.

Με λίγα λόγια πιστεύουμε στον θεό που εμείς δημιουργήσαμε και όχι στον Θεό που δημιούργησε εσένα κι έμενα.

Και λέμε όλοι μας που είναι ο Θεός και η Παναγία?

Εδώ λοιπόν είναι να τρελαίνεται κανείς. Ναι μεν τον απαρνηθήκαμε. Ναι μεν βρίζουμε και Αυτόν και την Μάνα του και έχουμε την απαίτηση να έρθει να βοηθήσει? Εσύ κι εγώ εάν μας απαρνιόντουσαν, εάν μας βρίζανε η αν μας έβριζαν την μάνα μας θα πηγαίναμε να βοηθήσουμε?

Η  Χώρα μας οδεύει πλέον πρός τόν γκρεμό της ολικής καταστροφής! Η ολική καταστροφή έρχεται ολοταχώς! Με το χέρι στην καρδιά  τα γράφω όλα αυτά!

Οι Έλληνες της νεότερης γενιάς, αποκόπτονται συνεχώς από τον δρόμο της ευσεβείας! Δεν τους απασχολεί ο Θεός!

Δεν θέλουν σχέσεις με τον Αληθινό Θεό! Δεν σέβονται τον Θεό! Δεν αγαπούν τον συνάνθρωπο! Τρία πράγματα λατρεύουμε:

Τον εαυτούλη μας

Το χρήμα

Και τη αχαλίνωτη ζωή. Μια ζωή χωρίς φραγμούς και χωρίς άξιες.

Σήμερα οι νεώτεροι Έλληνες είπαν πρός τον Θεό τα εξής θλιβερά λόγια: «απόστα απ’ εμού! Οδούς Σου ου βούλομαι ειδέναι»! (Ιώβ, 21,14). Δηλ.Θεέ, φύγε από μπροστά μου!

Δεν θέλω να ξέρω το δικό Σου τον δρόμο»! Έτσι, λοιπόν, και ο Θεός μας άφησε μόνους και απροστάτευτους!

Πορευόμαστε  πλέον χωρίς τό φανάρι της δικής Του γνώσεως και επιγνώσεως! Πορευόμαστε το δρόμο της καταστροφής!

 

Πολύ απλά μπορεί να καταλάβει κάποιος ότι καταπατήσαμε όλους τους πνευματικούς νόμους, τους νόμους του Θεού  και το σίγουρο είναι ότι κανείς δεν μπορεί να τους ξεπεράσει όπως ίσως θα μπορούσε να γίνει με ένα πρόστιμο του κράτους έχοντας ένα γνωστό η δίνοντας παρανομώντας το απαραίτητο ποσό σε κάποιον διεφθαρμένο που ορίστηκε εκεί για να κάνει το σωστό και μόνο.

Κάναμε ότι είναι δυνατόν κάποιοι για να γίνουμε χειρότεροι από αυτά που μας παρουσιάζει η τηλεόραση άλλοτε σαν αποτρόπαιες πράξεις και τα κατηγορούμε και δείχνουμε και την απέχθεια μας αλλά αμέσως τα ξεχνάμε αναπαυόμενοι στην καλοπέραση μας και επειδή δεν γίνονται στο δικό μας το σπίτι χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η φωτιά δεν πλησιάζει και σε μας, και άλλοτε σαν αρετές και φαντασιωνόμαστε να γίνουμε εμείς οι πρωταγωνιστές στα αίσχη που μας παρουσιάζουν μεταμφιεσμένα ως προοδευτικά και ανοιχτόμυαλα στις απαιτήσεις της σύγχρονης εποχής που μόνο σύγχρονη δεν είναι αλλά μοιάζει περισσότερο με μεσαιωνική.

 

Ε όχι λοιπόν δεν εξαγοράζονται όλα με τα χρήματα. Όπως είναι αδύνατον να γίνουμε Θεοί στην θέση του ΘΕΟΥ (μπορούμε να φτάσουμε στην θέωση μόνο με την χάρη του ΘΕΟΥ). Αυτά λοιπόν έχουν σαν αποτέλεσμα την παράβαση τον πνευματικών νόμων την απομάκρυνση από τον Θεό και τον ερχομό του έσχατου καταντήματος που ακόμα δεν έχουμε φτάσει παρά προγευόμαστε λίγο από αυτά που θα έρθουν αν δεν αλλάξουμε γρήγορα. Και για να αλλάξουμε πρέπει να σταματήσουμε να θέλουμε να επιστρέψουμε στην κατάσταση της ευμάρειας που ήμασταν για να την χρησιμοποιούμε μόνο για να προκαλούμε πόνο και στεναχώρια στους γύρω μας και στους αδυνάτους κάτι που γινόταν κατά κόρον.

 

Όταν δέν υπάρχει Θεός ή όταν ο ίδιος ο άνθρωπος γίνεται Θεός, τότε αυτό σημαίνει τήν καταστροφή τού ανθρώπου». Ο άνθρωπος κάνει κακή χρήση τής ελευθερίας πού τού έχει παραχωρήσει ο Θεός. Καί νομίζει ο ανόητος ότι αποκτά εξουσία, ότι έχει δύναμη όταν αδικεί, όταν εκμεταλλεύεται τόν συνάνθρωπό του, όταν ασκεί ποικιλότροπη βία πάνω του, ιδιαίτερα στίς κατηγορίες τών συνανθρώπων μας πού είναι πιό ευάλωτες.

 

Πρέπει να συνέλθουμε γρήγορα και πρώτος εγώ. Δεν έχουμε άλλο χρόνο, να με συγχωρέσετε αν στεναχώρησα κάποιους δεν τα έγραψα αυτά για αυτόν τον λόγο,  άλλα για να καταλάβουμε ότι Ένα είναι τελικά το σίγουρο, ο χρόνος τέλειωσε δεν πρέπει να παίζουμε με την μακροθυμία του ΘΕΟΥ, έχουμε να επιλέξουμε ανάμεσα σε δύο πράγματα.

 

ΧΡΙΣΤΟΣ Ή ΧΑΟΣ.

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

ΚΟΙΤΑ ΚΑΛΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ

αναρτήθηκε σε: Ψυχωφελή κείμενα | 0

Όταν ο άνθρωπος είναι νέος,  έχει την εντύπωση,  η νομίζει ότι σε όλους τους αγώνες στην ζωή,  η μονή λύση είναι να δώσει μια μάχη σώμα με σώμα.

Χωρίς ωριμότητα και απαίδευτος παίρνει <<το μαχαίρι>>, παίρνει φόρα για να πολεμήσει κάθε μορφή κακίας και αδικίας.

Η ζωή  του ανθρώπου όμως,  είναι ο καλύτερος δάσκαλος που θα μπορέσει να έχει  κι αν η συνείδησή του είναι ένας καλός μαθητής και  επιδοθεί με θέληση στο κυνήγι της αυτογνωσίας,  μόνο τότε θα φορέσει  την ιπποτική πανοπλία και θα οδηγηθεί στον κήπο της ευγενούς ομορφιάς. Αυτόν που ονειρεύεται κάθε σωστός πολεμιστής. Και λέω κάθε καλός πολεμιστής γιατί η ζωή είναι ένας αδιάκοπος πόλεμος.

Εσύ. Ναι εσύ που διαβάζεις αυτές τις γραμμές.

Έχεις εκπαιδευτεί να πολεμάς για να υπερασπίζεσαι την ειρήνη.  Δεν πολεμάς με την οργή γιατί ξέρεις να κερδίζεις με το νου.

 

Και εδώ είναι το μεγάλο αγκάθι. Ποιος θέλει να γίνει μαθητής? Κανείς. Όλοι θέλουμε να γίνουμε καθηγητές χωρίς να έχουμε υπάρξει μαθητές. Και αυτό γιατί γίνετε? Γίνεται γιατί τα ξέρουμε όλα, έχουμε άποψη για όλα και πάντα φταίει ο άλλος.

Ένας τέτοιος πολεμιστής έχει χάσει τον πόλεμο πριν ακόμη αρχίσει.

Ο μεγαλύτερος αλλά και δυσκολότερος αγώνας είναι να  μεριμνήσουμε για τις ψυχές μας.

Ποιος θα μας ξαναδώσει αυτό το χρόνο, αν τον χάσουμε; Πραγματικά θα ’ρθει ώρα που θα αναζητήσουμε αυτές τις ημέρες και δεν θα τις βρίσκουμε.

 

Εμείς όμως ζούμε με τόση αμέλεια που ούτε ξέρουμε γιατί αφήσαμε τον κόσμο, ούτε ξέρουμε τι σημαίνει αυτό που θελήσαμε. Γι’ αυτό, όχι μόνο δεν προκόβουμε, αλλά και πάντοτε είμαστε γεμάτοι θλίψη. Και αυτό μας συμβαίνει επειδή δεν παρακολουθούμε την καρδιά μας.

Πραγματικά, αν θέλαμε λίγο να  αγωνιστούμε, δεν θα στενοχωριόμαστε και δεν θα κουραζόμαστε για πολύ.

Γιατί και αν ακόμα στην αρχή βιάζει κανείς τον εαυτό του, όμως με τον αγώνα σιγά σιγά προοδεύει, και στη συνέχεια τα κάνει όλα ξεκούραστα, γιατί ο Θεός βλέπει ότι πιέζει τον εαυτόν του και τον βοηθάει.

Αν δεν υπάρχει μέσα μας αρμονία, δεν μπορούμε να είμαστε εμείς πηγή αρμονίας. Δεν έχει νόημα να μιλάμε για ειρήνη, αν μέσα μας δεν υπάρχει ειρήνη.

Ο αγώνας μας για εσωτερική ειρήνη ξεκινά μέσα μας, απελευθερώνοντάς μας από τον εαυτό μας και κοιτάζοντας προς τον έξω κόσμο.

Τι να το κάνεις εάν πολεμάς τα πάντα και δεν πολεμάς τον εαυτό σου. Όσους και να νικήσεις, εάν δεν νικήσεις τον εαυτό σου ποτέ δεν θα είσαι εσύ ο νικητής.

Όπως προανέφερα η ίδια η ζωή είναι ένας αδιάκοπος πόλεμος. Εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο. Επτά ημέρες της εβδομάδας. Τριάντα ημέρες τον μήνα και τριάκοσες εξήντα πέντε ημέρες τον χρόνο.

Έρχονται στιγμές που λυγάς και κουράζεσαι.

 

Όσο κι΄ αν έχεις κουραστεί μην λυγίζεις. Πάρε βαθιά ανάσα , ξεκουράσου και συνέχισε. Μπορεί να είναι δύσκολο το ταξίδι της ζωής μα είναι όμορφο. Η πορεία μας χαρίζει εμπειρίες και μας κάνει σοφούς. Στις δυσκολίες βλέπουμε τις αδυναμίες μας, μα στο πίσω μέρος της ψυχής μας, την ίδια στιγμή, το φρούριο ανυψώνεται για να μας θωρακίσει τη στιγμή της μάχης. Ο Συνοδοιπόρος μας,  είναι Δυνατός και Ανίκητος, και όσο κι΄ αν δεν το καταλαβαίνουμε , δεν μας εγκαταλείπει ούτε μια στιγμή. Ας Τον κρατάμε νοερά απ΄ Τον Χιτώνα κι΄ ας πορευόμαστε με πίστη , ελπίδα και υπομονή , στο δρόμο που ανοίγει ενώπιών μας.

Ξέρω τι σκέπτεσαι και τι θέλεις να μου πεις.

 

Ο κόσμος έγινε άτσαλος και άσχημος. Όπου και να γυρίσεις πάντα νιώθεις τη ματιά του φόβου πίσω σου και σκέφτεσαι αν θα κάνεις το επόμενο βήμα. Υποκρισία και ψευτιά παντού, κι εσύ τα ενστερνίστηκες, γιατί η αλήθεια δεν πείθει. Προδόθηκες και πρόδωσες.

«Ποιες αξίες…» σκέφτηκες, «εδώ προσπαθούμε να επιβιώσουμε».

Τί κυνηγάς δεν ξέρεις και η πρόοδος κοιτάζει προς τα πίσω. Αναρωτιέσαι ποιος είσαι. Μα ούτε εσύ δεν ξέρεις πια! Την αγάπη που έψαχνες δεν τη βρήκες και η καρδιά σου πάγωσε. Η γλύκα που ανέβλυζε χάθηκε, η ψυχή σου γέμισε πικρία. Και οι συναναστροφές σου βούλιαξαν μέσα  στο συμφέρον.

Και μέσα σε όλο αυτό προσπαθείς να σταθείς!

 

Και παίζεις «το παιχνίδι» για να μην σε παρασύρει το ρέμα στην αφάνεια. Και κάθε φορά που σκέφτεσαι πως ήσουν όταν ξεκινούσες, η καρδιά σου σκίζεται και πονάς! Πονάς πολύ το ξέρω! Κι αυτός ο πόνος είναι αβάσταχτος, ασήκωτος, καθηλωτικός.

Πίστεψεμε,  αυτά που θα σου πω είναι η αλήθεια. Μια αλήθεια που η κατάσταση που βρίσκεσαι δεν σε αφήνει να την δεις.

Αλλά κοίτα καλά για μια στιγμή.

Αυτή την αχτίδα που αχνοφαίνεται στο βάθος! Κοίταξέ τη και θυμήσου.

Την ομορφιά την είδες στο δρόμο σου, αλλά πήγες προς τα κει που πήγαιναν οι πολλοί, γιατί έτσι σε έμαθαν. Κάποτε ορμούσες στη ζωή σα να μην είχες τίποτα να χάσεις, μέχρι που απέκτησες τόσα ώστε να ακινητοποιηθείς. Είδες την αλήθεια, αλλά πείστηκες από την πονηριά. Την Αγάπη τη συνάντησες, αλλά την προσπέρασες κι ας την αναζητούσες τόσο. Και το δίκαιο κι ας το ‘ξερες το απέφυγες, γιατί είχε κόστος.

Ξέρεις, λοιπόν!

Ξέρεις ότι στη ζωή υπάρχουν πράγματα που αξίζουν!

Δε σου ζητώ πια να ελπίσεις.  Πίστεψε και Αγωνίσου!

 

Αγωνίσου για ότι ονειρεύτηκες! Αγωνίσου για ότι  πίστευες  ότι αξίζει! Αγωνίσου για ένα κόσμο όπως τον έβλεπαν τα παιδικά σου μάτια! Αγωνίσου για σένα, όρθιος και ακέραιος! Αγωνίσου και θα ξέρεις ότι δεν υποτάχθηκες! Αγωνίσου.

 

Για καθετί που είναι σύμμετρο και διαθέτει κάλλος, για να βρεις την αρετή και την ομορφιά της ψυχής σου.

Για καθετί που αδιάκοπα κινείται ενάντια στο φόβο, για να ανακαλύψεις το θάρρος σου.

Για ότι  επιχειρεί με ειλικρίνεια και αμοιβαιότητα, για να πιστοποιήσεις τη δύναμη της αλήθειας.

Για ότι  στη μάχη ρίχνεται αξίες να φυλάξει, για να ξέρεις που θα στηρίζεσαι.

Για καθετί που εξυψώνει και οδηγεί, για να γίνεις αυτός που έχεις τη δυνατότητα να είσαι.

Για καθετί που κόντρα στον άνεμο στέκεται και δεν εκπίπτει, για να ξέρεις πάντα ποίος είσαι.

Για καθετί που αντέχει και μετουσιώνει σε αγάπη, για να συνειδητοποιήσεις τη δύναμη που κουβαλάς.

Για ότι  ενώνει, για να βιώσεις την ολοκλήρωση μέσα από την ένωση.

Γι’ Αυτό αξίζει να μάχεσαι!

Για να ανακαλύψεις το Φως που κουβαλάς!

Αυτό το Φως που κάλυψες με το σκοτάδι.

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ; ΕΑΝ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ  ΔΙΑΒΑΣΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ.

αναρτήθηκε σε: Ψυχωφελή κείμενα | 0

Η ιστορία που κουβαλάς στην πλάτη σου, αλήθεια σου λέω δεν είναι μικρή. Προσπαθούν να σου την πάρουν και να κάνουν εσένα, τα παιδιά σου και τα εγγόνια σου να την ξεχάσεις.

Σε αυτόν τον τόπο τίποτε δεν χαρίστηκε και πάντοτε μα αίμα και περηφάνια οι πρόγονοι μας θυσιάστηκαν για τα ιερά και τα όσια της πατρίδας μας. Δυστυχώς πάντα υπήρχαν προδότες και πουλημένοι όπως υπάρχουν και σήμερα. Έναν λαό εάν του διαλύσεις την ιστορία και την θρησκεία τον έχεις κατακτήσει. Αυτό κάνουν οι εσωτερικοί και οι εξωτερικοί εχθροί της Ελληνορθόδοξης Ελλάδας.

Το φταίξιμο το δικό σου και το δικό μου ξέρεις ποιο είναι? αδιαφορήσαμε για την ιστορία μας και την ορθοδοξία μας γιατί δεν φροντίσαμε να γνωρίσουμε και να μάθουμε τίποτε από τα δυο αυτά στοιχεία που κοσμούν και αφορούν την πατρίδα μας.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ είμαστε μια μειοψηφία που ασπάζεται τις παραδοσιακές αξίες οι οποίες κράτησαν τον ελληνισμό σε ζωή επί τόσους αιώνες. Πολλοί την έχουν χαρακτηρίσει οπισθοδρομική, σκοταδιστική, ρομαντική, ακόμα και εμπόδιο και ανάχωμα στην ανάπτυξη και στην «πρόοδο» αυτού του τόπου.

 

Η  μεγάλη μάζα των Νεοελλήνων, των αποκαλούμενων προοδευτικών, είναι αυτοί που τα εγκεφαλικά τους αντανακλαστικά έχουν αδρανοποιηθεί από τον καθημερινό βομβαρδισμό των ΜΜΕ της Νέας Τάξης. «Τρώνε» ότι τους σερβίρουν, από ντομάτες που μυρίζουν πετρέλαιο μέχρι τουρκικά σήριαλ και καταπίνουν ανεξέλεγκτα όλη την πνευματική αρρωστημένη θολούρα της νέας εποχής, παρακολουθούνε με θρησκευτική ευλάβεια survivor ενώ υποκλίνονται σε κάθε ανώμαλο και εξεζητημένο σύγχρονο πρότυπο που το θεωρούν προοδευτικό και επιτυχημένο. Γοητεύονται από ένα ακριβό αυτοκίνητο, από μια πολυτελή βίλα με πισίνα και χάνονται σε ατέλειωτες γαστριμαργικές εκπομπές που τους κλέβουν το νοητικό και δεν νοιάζονται για τίποτα άλλο. Και όμως είναι ίσως τα μεγαλύτερα θύματα καθώς αυτοί πληρώνουν συνήθως τα σπασμένα της αδιέξοδης εποχής χωρίς συχνά να καταλαβαίνουν το γιατί καθώς είναι ανίκανοι να κατανοήσουν τις εξελίξεις και η κατευθυνόμενη πληροφόρηση τους αποκλείει κάθε τέτοια δυνατότητα.

Αλήθεια. Έχεις καταλάβει όσα συμβαίνουν και έχουν συμβεί εναντίον των Ελλήνων και της Ελλάδος ποιος  και γιατί τα δημιουργεί? Τι γνωρίζεις για την Ελληνική Επανάσταση του 1821? Τι γνωρίζεις για το Έπος του 1940?  Γιατί η ελληνική σημαία είναι κυανόλευκη; Γιατί έχει εννιά λωρίδες; Πότε καθιερώθηκε ως επίσημη σημαία του ελληνικού κράτους;  Ποιοι  και γιατί πολεμούν την ορθοδοξία?  Από ποτέ και ποιοι οδήγησαν την πατρίδα μας στον γκρεμό?

Ποιος  είναι ο <<άγιος>> της πολιτικής και γιατί αποκαλείται έτσι?

Είναι ο Καποδίστριας, κι όμως δεν τολμάνε να αναφέρουν το όνομα του.

Οι αποκρύψεις ιστορικών γεγονότων, μας εμποδίζουν να κατακτήσουμε την εθνική μας Αυτογνωσία. Χωρίς εθνική Αυτογνωσία δεν μπορούμε να διορθώσουμε την ιστορική μας πορεία, ούτε να αποφύγουμε τα ίδια λάθη που συνεχώς επαναλαμβάνουμε.

Γι αυτό και δυστυχώς οδηγούμεθα στις ίδιες απογοητεύσεις ! Όλοι οι λαοί αντλούν διδάγματα από την ιστορία τους και παραδείγματα από τους προγόνους τους  προς μίμηση, αλλά και προς αποφυγή. Εμείς στρουθοκαμηλίζοντας περιοριζόμαστε στα παραδείγματα προς μίμηση. Σαν να μην υπάρχουν τα προς αποφυγή.

Με αυτό τον τρόπο εκτρεπώμεθα σε μια συνεχή στείρα πατρογονολατρεία. Χάνουμε τον δρόμο προς την αναγκαία Εθνική αυτογνωσία που χρειαζόμεθα για να σφυρηλατήσουμε Εθνική ομοψυχία και συνοχή. Δυστυχώς και ευτυχώς, την Εθνική ομοψυχία και συνοχή τις αποκτούμε και τις ατσαλώνουμε μόνο όταν φθάνουμε στο χείλος του γκρεμού σε πολεμικές περιόδους ή μεγάλων εθνικών δοκιμασιών από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι σήμερα!

Ίσως εσύ που ενώ δεν γνωρίζεις, κρίνεις και κατακρίνεις  τους πάντες, να έχεις τελείως άγνοια. Εάν έχεις άγνοια καλυτέρα να μην μιλάς. Εάν πάλι γνωρίζεις τα μισά φρόντισε να μάθεις και τα αλλά μισά.

Εγώ πάντως καταθέτω κάποια πράγματα που αφορούν την αρχαία  αλλά και την νεοελληνική ιστορία και εάν θέλεις διάβασέτα.

 H Ελλαδική Εκκλησία κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας ανέπτυξε σημαντικό ρόλο σε όλη την επικράτεια. Πολλές φορές προστάτεψε τους κυνηγημένους, έσωσε πολλούς από τη μανία των Τούρκων και κράτησε ζωντανές τις παραδόσεις και τη γλώσσα. Και όταν ήρθε η ώρα της Επανάστασης, πρωτοστάτησε τόσο στην προετοιμασία όσο και καθ’ όλη τη διάρκειά της.

Τα μοναστήρια έγιναν ορμητήρια των καπεταναίων, νοσοκομεία για τους τραυματίες, καταφύγια για τους κυνηγημένους. Έδωσαν χρήματα και τρόφιμα στους αγωνιστές και όπλισαν τους επαναστατημένους, ενώ εκατοντάδες ιερείς και μοναχοί εντάχθηκαν σε ένοπλες ομάδες και πήραν μέρος σε πολλές μάχες. Πολλοί σκοτώθηκαν και ακόμη περισσότεροι τραυματίστηκαν και φυλακίστηκαν. Επίσης πολλά μοναστήρια καταστράφηκαν, μία και δύο φορές, ειδικά την περίοδο του Ιμπραήμ. Και σαν να μην έφταναν αυτά, μετά την απελευθέρωση οι Βαυαροί αποφάσισαν να κλείσουν μοναστήρια. Ο Μακρυγιάννης γράφει στα απομνημονεύματά του για τα μοναστήρια (κυρίως της Πελοποννήσου): «…αυτά τα μοναστήρια ήταν τα πρώτα προπύργια της απανάστασής μας. Ότι εκεί ήταν και οι τζεμπιχανέδες μας κι όλα τ’ αναγκαία του πολέμου. Ότι ήταν παράμερον και μυστήριον από τους Τούρκους».

Η προσφορά της Εκκλησίας όπως την είδαν οι αγωνιστές του 1821

Στρατηγός Μακρυγιάννης

«…και βρίζουν, οι πουλημένοι εις τους ξένους, και τους παπάδες μας, οπού τους ζυγίζουν άναντρους και απόλεμους. Εμείς τους παπάδες τούς είχαμε μαζί εις κάθε μετερίζι, εις κάθε πόνον και δυστυχίαν. Όχι μόνον διά να βλογάνε τα όπλα τα ιερά, αλλά και αυτοί με ντουφέκι και γιαταγάνι, πολεμώντας ωσάν λεοντάρια. Ντροπή, Έλληνες!».

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

«Σαν μια βροχή ήρθε σε όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας και όλοι, και οι κληρικοί και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι γραμματισμένοι και οι έμποροι, όλοι συμφωνήσαμε στον ίδιο σκοπό και κάναμε την επανάσταση… Η επανάστασις η εδική μας δεν ομοιάζει με καμμίαν από όσας γίνονται την σήμερον εις την Ευρώπην. Της Ευρώπης αι επαναστάσεις εναντίον των διοικήσεών τους είναι εμφύλιος πόλεμος· ο εδικός μας πόλεμος ήτο πλέον δίκαιος. Ήτον έθνος με άλλον έθνος».

Αρχιμανδρίτης Άνθιμος Γαζής

«Η ημέρα (της Επανάστασης), την οποίαν επιθυμούσιν οι πατέρες μας να την ιδούν, έφθασε … διά να λάμψη πάλιν ο Σταυρός και να λάβη πάλιν η Ελλάς … την ελευθερίαν της… Ό,τι και αν εκάμαμεν ήτο έμπνευσις και έργον της Θείας Προνοίας».

Εμμανουήλ Ξάνθος

«Την επανάστασιν εκίνησαν και ενεψύχωσαν οι κληρικοί … άνευ των οποίων ο λαός δεν ήθελε κινηθή…».

Αλέξανδρος Υψηλάντης,

«Είναι καιρός … να κρημνίσωμεν από τα νέφη την ημισέληνον και να υψώσωμεν το σημείον, δι᾿ ου πάντοτε νικώμεν, λέγω τον Σταυρόν, και ούτω να εκδικήσωμεν την πατρίδα και την Ορθόδοξον ημών πίστιν από την ασεβή των ασεβών καταφρόνησιν».

Αδαμάντιος Κοραής

«Μόνον του Ευαγγελίου η διδαχή εμπορεί να σώση την αυτονομίαν του Γένους. Οι Έλληνες πολέμησαν όχι μόνο υπέρ πατρίδος, αλλά και υπέρ πίστεως».

Ντομένικο Οριγκόνο, πρόξενος Ολλανδίας

«Οι Τούρκοι στην Αθήνα κάνουν τα πάντα για να συλλάβουν παπάδες, γιατί, όπως διαδίδεται, οι παπάδες είναι αρχηγοί των επαναστατών».

Εδώ θα πρέπει να αναφέρουμε δύο εκ των εκατοντάδων Εθνομαρτύρων Κληρικών, που προσέφεραν το αίμα τους για την ελευθερία της πατρίδος. Πρόκειται για τον Επίσκοπο Σαλώνων (Άμφισσας) Ησαΐα, ο οποίος ήταν αδελφός της Ι.Μ. Οσίου Λουκά και σκοτώθηκε πολεμώντας στη μάχη της Χαλκομάτας μαζί με τον αδελφό του, παπα-Γιάννη, έγγαμο κληρικό και πατέρα πολλών τέκνων, καθώς και για τον Αθανάσιο Διάκο, ο οποίος ήταν διάκονος. Στον Ιερό Ναό Αγίας Παρασκευής Λιβαδειάς σώζεται ο σταυρός στον οποίο ορκίστηκε για «του Χριστού την Πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία».

Στις πηγές αναφέρονται επώνυμα 73 αρχιερείς που έλαβαν ενεργό μέρος στον Εθνικό Αγώνα. Σαράντα δύο αρχιερείς υπέστησαν ταπεινώσεις, εξευτελισμούς, φυλακίσεις, διώξεις κάθε είδους, βασανιστήρια, εξορίες κ.λπ. Δύο Οικουμενικοί Πατριάρχες (ο Γρηγόριος Ε’ και ο Κύριλλος ΣΤ’) και 45 αρχιερείς (μητροπολίτες) εκτελέστηκαν ή έπεσαν σε μάχες. Κατά τον Γάλλο πρόξενο Πουκεβίλ, οι κληρικοί που σκοτώθηκαν στον Αγώνα ανέρχονται συνολικά σε 6.000.

Ας αφήσουμε την τελευταία λέξη στον κορυφαίο Έλληνα ιστορικό Νίκο Σβορώνο: «Οι αξιόλογες προσπάθειες της Ορθόδοξης Εκκλησίας για την εκπαίδευση, η οποία στους πρώτους αιώνες της Τουρκοκρατίας βρίσκεται αποκλειστικά στα χέρια της, με μοναδικούς δασκάλους τους μοναχούς και τον κατώτερο κλήρο (στα σχολεία που λειτουργούσαν στις εκκλησίες και στα μοναστήρια ως την κάποιαν ανώτερη παιδεία των διαφόρων μητροπόλεων και της Πατριαρχικής Ακαδημίας, που ίδρυσε αμέσως μετά την Άλωση ο Γεννάδιος και αναδιοργάνωναν οι διάδοχοί του), οι αγώνες για τη διαφύλαξη της Χριστιανικής πίστης και την καθαρότητα της Ορθοδοξίας, τα μέτρα για το σταμάτημα των εξισλαμισμών αποτελούν θεμελιακή συμβολή για τη διατήρηση της εθνικής συνείδησης των Ελλήνων.

Πίκρα και αχαριστία εισέπραξαν οι ήρωες του 21!

Παραθέτω χωρίς σχόλια πιο ήταν το τέλος της ζωής των κορυφαίων ηρώων και προσωπικοτήτων της επανάστασης του 1821!

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης: Ο μεγάλος Αρχιστράτηγος, το μυαλό της Επανάστασης, φυλακίστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο από την Αντιβασιλεία των πραιτοριανών του Όθωνα. Ο Όθων του έδωσε χάρη και πέθανε από συμφόρηση το 1843 σε ηλικία 73 ετών παραμελημένος και παραγκωνισμένος.

Νικηταράς ο Τουρκοφάγος: Πέθανε το 1849 άρρωστος και τυφλός σε ένα ημιυπόγειο στον Πειραιά σε ηλικία 68 ετών, εγκαταλειμμένος απ’ όλους. Πάμφτωχος όπως και η οικογένεια του που ‘’απέθνησκε της πείνας’’ κατά τον ιστορικό της εποχής!

Γιάννης Μακρυγιάννης: Πρωταγωνίστησε στην επανάσταση, αλλά κυρίως στην λαϊκή εξέγερση στις 3 του Σεπτέμβρη για την παραχώρηση Συντάγματος από τον μονάρχη Όθωνα. Καταδικάστηκε σε θάνατο για εσχάτη προδοσία και έμεινε φυλακισμένος και σε απομόνωση επί τριετία (1851-1854). Πέθανε από τις κακουχίες αυτές το 1864 σε ηλικία 67 ετών.

Ανδρέας Λόντος: Ο πλούσιος πρόκριτος των Καλαβρύτων, συμπρωταγωνιστής του Μακρυγιάννη στα γεγονότα της 3ης Σεπτεμβρίου 1843 για την παραχώρηση Συντάγματος. Αυτοκτόνησε το 1846 σε ηλικία 62 ετών ‘’μη δυνάμενος να ανεχθεί την ένδεια του’’!

Μαντώ Μαυρογένους: Η πλούσια αρχόντισσα της Μυκόνου διέθεσε όλη της την περιουσία για τον μεγάλο Αγώνα. Πέθανε φτωχή και εγκαταλειμμένη από όλους σε ηλικία 44 ετών από τύφο στην Πάρο το 1840!

Νικόλαος Κριεζιώτης: Ο ήρωας του ξεσηκωμού και της επανάστασης στην Εύβοια. Καταδιώχτηκε από το οθωμανικό καθεστώς και κρύφτηκε αυτοεξόριστος στην Σμύρνη όπου πέθανε σαν απλός και ανώνυμος το 1853 σε ηλικία 68 ετών.

Παναγιώτης Σέκερης: Διέθεσε την περιουσία του για την χρηματοδότηση της οργάνωσης της Φιλικής Εταιρείας. Το 1830 πέθανε πάμφτωχος στο Ναύπλιο όπου είχε διοριστεί σε μεγάλη ηλικία ως τελώνης για να εξοικονομήσει τα στοιχειώδη για να επιβιώσει!

Όμως την χειρότερη μοίρα από όλους είχαν οι Ιωάννης Καποδίστριας, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος και ο Πάνος Κολοκοτρώνης.

Και οι τρεις δολοφονήθηκαν άγρια από Έλληνες που είχαν μέχρι τότε τον φωτοστέφανο του αγωνιστή στο μεγάλο Αγώνα. Όμως τα πάθη της εποχής και οι προσωπικές αντιδικίες των αγωνιστών μεταξύ των,οδήγησαν κάποιους από αυτούς, όπως τον Γκούρα και τους Μαυρομιχάληδες, με αυτές τις δολοφονίες που διέπραξαν, να αμαυρώσουν την δόξα της ηρωικής τους συμμετοχής στον αγώνα και την ιστορική τους υστεροφημία!

Κι εδώ να δούμε λίγο την αρχαία ιστορία.

Ίδια και χειρότερη η μεταχείριση επιφανών Αρχαίων!

Θεμιστοκλής: Ο νικητής των Περσών στην ναυμαχία της Σαλαμίνας, πέθανε στην εξορία!

Μιλτιάδης: Ο επίσης νικητής στην επική μάχη του Μαραθώνα, πέθανε στη φυλακή!

Αριστείδης ο Δίκαιος: Σπουδαία πολιτική και στρατιωτική προσωπικότητα της Αρχαίας Αθήνας, πέθανε από πείνα στην εξορία γιατί ήταν δίκαιος και σωστός Δημότης των Αθηνών!

Πυθαγόρας: Από τις πιο κορυφαίες διάνοιες των Αρχαίων στον τομέα της Γεωμετρίας των Μαθηματικών και της Φιλοσοφίας. Πέθανε από πείνα στην εξορία!

Περικλής: Ο κορυφαίος πολιτικός του Χρυσού αιώνα των Αθηνών. Τον εξανάγκασαν σε παραίτηση με άδικη κατηγορία και πέθανε λυπημένος πριν αποκατασταθεί η υπόληψη του!

Φειδίας: Ο κορυφαίος γλύπτης όλων των εποχών, δημιουργός ενός από τα επτά θαύματα του κόσμου. Πέθανε στην φυλακή!

Αισχύλος, Σοφοκλής, Ευριπίδης: Και οι τρεις κορυφαίοι τραγικοί ποιητές της Αρχαιότητας των οποίων τα έργα θαυμάζει μέχρι σήμερα η ανθρωπότητα πέθαναν στην εξορία που τους εξαπέστειλαν οι συμπολίτες τους!

Ηρόδοτος: Ο αποκαλούμενος πατέρας της Ιστορίας πέθανε στην εξορία!

Ικτίνος, ο αρχιτέκτονας του Παρθενώνα, επίσης πέθανε στην εξορία!

Σωκράτης ο κορυφαίος των φιλοσόφων. Φυλακίστηκε άδικα και προτίμησε να δηλητηριαστεί μόνος του με κώνειο, παρά να δραπετεύσει, όπως επίμονα του πρότειναν οι μαθητές του!

Θουκυδίδης επίσης εξέχων ιστορικός της Αρχαιότητος, πέθανε στην εξορία!

Αριστοφάνης ο περίφημος κωμωδιογράφος της Αρχαιότητος. Πέθανε από ασιτία στην εξορία!

Δημοσθένης ο περίφημος ρήτορας. Ήπιε δηλητήριο και αυτοκτόνησε, απογοητευμένος από τους συνδημότες του.

Ισοκράτης επίσης εξαίρετος ρήτορας. Ο μακροβιότερος όλων των επιφανών αρχαίων Ελλήνων. Έζησε 99 χρόνια αλλά και αυτός εξορίστηκε και πέθανε στην εξορία!

Αναξαγόρας ο εξαίρετος φιλόσοφος και πρωτοπόρος στον τομέα της αστρονομίας. Πέθανε στην εξορία!

 

Διερωτώμαι έως πότε η Ελλάδα θα ‘’τρώει’’ τα καλύτερα παιδιά της;

Σήμερα εν μέσω γενικευμένης κρίσης στην Ελληνική κοινωνία σε όλους τους τομείς της δημοσίας και ιδιωτικής μας ζωής, ξεπεράσαμε κάθε όριο! Η Ελλάδα δεν τρώει απλώς τα καλύτερα παιδιά της, τρώει όλα τα παιδιά της, αυτοκτονώντας ταυτόχρονα και η ίδια!

Όταν η ανεργία των νέων σε μια χώρα ξεπερνά το 60%, όπως στην σημερινή Ελλάδα και , οι νέοι μεταναστεύουν μαζικά για να επιζήσουν, η χώρα αυτή αυτοκτονεί με τον χειρότερο τρόπο! Χρειαζόμαστε επειγόντως μια νέα Φιλική Εταιρεία εμπνευσμένων Ελλήνων οραματιστών, για μια νέα Εθνική Παλιγγενεσία που θα ανακόψει την ξέφρενη σημερινή πορεία αφανισμού της πατρίδος μας!

Κλείνοντας αυτό το άρθρο ως δική μου συμβολή προβληματισμού και απόψεων στον εορτασμό της 25ης Μαρτίου, θα παραθέσω αποσπάσματα κειμένων των δύο μεγάλων σοφών της Αρχαιότητος, του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη. Ταιριάζουν απόλυτα στην σημερινή πολιτική επικαιρότητα, τόσο στην κεντρική πολιτική σκηνή και των αποφάσεων που λαμβάνονται ,όσο και στις τοπικές κοινωνίες ενόψει των εκλογών εκπροσώπων στους ΟΤΑ και την Ευρωβουλή.

Είπε ο Πλάτωνας:

‘’Κάθε λαός είναι άξιος των ανθρώπων που τον κυβερνούν’’ και ‘’Όσοι αδιαφορούν για τα κοινά είναι καταδικασμένοι να εξουσιάζονται από κατωτέρους τους.

Είπε επίσης ο Αριστοτέλης:

 «……Επιδίωξη της τυραννίας είναι να πτωχεύσουν οι πολίτες, αφ ενός για να συντηρείται με τα χρήματα τους η φρουρά του καθεστώτος, και αφ’ ετέρου για να είναι απασχολημένοι οι πολίτες ώστε να μην τους μένει χρόνος για επιβουλές. Σε αυτό το αποτέλεσμα αποβλέπει τόσο η επιβολή μεγάλων φόρων και η απορρόφηση της περιουσίας των πολιτών, όσο και η κατασκευή μεγάλων έργων που εξαντλούν τα δημόσια οικονομικά…..»!!

Κλείνοντας  έχω να σου πω το εξής. Μην θέλεις όλα να τα μάθεις διαβάζοντας δέκα γραμμές.

Εάν θέλεις να μάθεις ποιος είσαι, ποια είναι η ιστορία σου ψάξε λίγο και διάβασε για να μάθεις, γιατί εάν μάθεις θα μπορείς να κρίνεις σωστά. Εάν δεν σε ενδιαφέρει και δεν θέλεις να μάθεις καλά κάνουν και σε έχουν υποχείριο τους και σε κάνουν ότι θέλουν, αλλά καλά θα είναι να μην μιλάς. Εάν συνεχίσεις να μιλάς θα κάνεις πολύ κακό πρώτα στον εαυτό σου και μετά στην πατρίδα μας.

Σου εύχομαι καλή φώτιση.

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

ΣΑΤΑΝΙΣΜΟΣ ΣΕΞ ΜΑΓΕΙΑ. Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ

αναρτήθηκε σε: Ψυχωφελή κείμενα | 0

Έχει παρατηρηθεί, κατά τη διάρκεια της ιστορίας, ότι όταν η πίστη του ανθρώπου προς τον Θεό ατονεί, τότε όλα τα παραπάνω φαινόμενα μεγαλώνουν. Στις μέρες τις οποίες ζούμε, συχνά γινόμαστε μάρτυρες γεγονότων που έχουν πρωταγωνιστές μάγους και σατανιστές. Τα μέσα που χρησιμοποιούν οι μάγοι είναι ξόρκια, φυλακτά, επικλήσεις δαιμόνων, σατανιστικές τελετουργίες με ζωοθυσίες και καμιά φορά ανθρωποθυσίες. Οι συνέπειες για τη ζωή όσων καταφεύγουν στη μαγεία για να λύσουν τα προβλήματα που τους απασχολούν είναι πάντοτε καταστροφικέ και ολέθριες, τόσο σε οικονομικό επίπεδο, όσο και σε πνευματικό κυρίως επίπεδο.

 

Στό σημερινό κόσμο, τόν εικοστό αιώνα, τόν αιώνα τής λογικής καί τής ανεπτυγμένης επιστήμης, έχουν αναβιώσει πολλές αποκρυφιστικές θρησκείες, όπως η μαγεία η οποία βρίσκεται σέ πλήρη έξαρση καί μέ μεγαλύτερο φανατισμό καί διάδοση. Η οργάνωση τής μαύρης μαγείας στή σημερινή εποχή έχει ξεπεράσει εκείνην τού Μεσαίωνα. Τά πνεύματα τού σκότους έχουν τή δική τους κυριαρχία καί τή δική τους εκδίκηση σέ εκείνους πού έχουν μυηθεί καί μετά τούς αρνούνται.

 

Η μεγάλη αποστασία από τόν Θεό έδωσε χώρο στό διάβολο νά κυριαρχήσει στόν άνθρωπο. Η εξάπλωση τού σατανισμού δέν σημαίνει παντοδυναμία τού διαβόλου αλλά δείχνει τήν ανθρώπινη υστερία καί τήν αδυναμία του νά ζεί μέσα στό καλό καί νά κάνει τό κακό.

Σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη εποχή, είναι οργανωμένη ανά τόν κόσμο η μαύρη μαγεία μέ τούς οπαδούς της πού λατρεύουν τό σατανά ως θεό τους. Έχουν απλώσει τά πλοκάμια σέ όλο τόν κόσμο καί έχουμε μιά πλήρη αναβίωση τού «Μαύρου Μεσαίωνα».

Ή πιό βαριά μορφή αποστασίας από τόν Θεό καί θεληματικής υποταγής στό διάβολο είναι ή μαγεία μέ όλα τά παρακλάδια της,  μιά ολέθρια κοινωνική πληγή, μιά δαιμονική «θρησκεία» μέ ποικίλες μορφές καί πολλά ονόματα, πού έχει οδηγήσει χιλιάδες θύματα της σέ ψυχική καί σωματική καταστροφή.

 

Άπό τήν αρχαιότητα μέχρι σήμερα, ό σατανάς, «ό πλανών τήν οικουμένη όλη» (Άποκ. 12:9), προσπαθεί νά μας επιβληθεί σάν θεός στή θέση του αληθινού Θεού. Σέ κάθε εποχή έχει οπαδούς, πού, είτε από ανάγκη είτε από φόβο, τόν αναγνωρίζουν ώς προστάτη τους καί εκτελούν πρόθυμα τά θελήματα του. Άπο  αυτούς ό σατανάς έχει επιλέξει τους δικούς του «ιερείς», πού τόν λατρεύουν σέ μυστηριώδεις καί φρικιαστικές τελετές, προσφέροντας του άπό απλό θυμίαμα μέχρι καί… ανθρωποθυσίες!

 

Υπάρχουν, δυστυχώς, άνθρωποι μέ διεστραμμένο νου, πού επιθυμούν νά υπηρετούν τό διάβολο. Τόν επικαλούνται, τόν προσκαλούν νά μπει μέσα τους, τόν παρακαλούν νά καταλάβει τήν ψυχή τους. Γιατί; Θέλουν μέ τόν τρόπο αυτό ν’ αποκτήσουν δύναμη υπερφυσική καί νά προκαλέσουν τό θαυμασμό καί τό δέος τών συνανθρώπων τους. Πάσχουν, δηλαδή, σε μεγάλο βαθμό από τά πάθη  της φιλαρχίας, της ματαιοδοξίας καί της οίήσεως. Επιθυμούν υλικές καί σωματικές απολαύσεις. «Ετσι, ό διάβολος τους μεταχειρίζεται ώς οργανά του. Δια μέσου αυτών ενεργεί «σημεία καί τέρατα», μέ τη δύναμη πού, ώς πνεύμα, έχει από τή φύση του.

 

Μεταξύ άλλων μαθαίνουμε ότι για να αλιεύσουν νέες ψυχές οι κεφαλές των σατανιστών υπόσχωνται πλούτη και δόξα. Κατά το νεαρό αυτό, διάφορες σχολές, φθάνουν τους μυημένους στο σημείο του υπνωτισμού, κι από εκεί σιγά σιγά ξεκινά το αποκρυφιστικό “ταξίδι”. Στην Ελλάδα υπάρχουν δύο γνωστές σατανικές ομάδες- τάγματα: “του Ναού της Ανατολής” και “τού Ήλιου”. Το τελευταίο υπάγεται στη μεγάλη μαύρη εκκλησία. Ηγέτης της ελληνικής οργάνωσης ήταν Άγγλος, μέλος της Μαύρης Εκκλησίας της Αγγλίας. Η οργάνωση έκανε συχνά θυσίες ζώων. Συχνά οι τελετές τους συμπεριελάμβαναν και σεξουαλική μαγεία.

Κοινή στόχευση των διαφόρων τελετών ήταν η “ενδυνάμωση”, πνευματική και σωματική, των μελών. Συχνά στις οργιώδεις αυτές τελετές γινόταν και θυσία της παρθενίας μιας κοπέλας. Ακόμη, για να γίνει κανείς μέλος της σατανιστικής αυτής σέχτας έπρεπε να υπογράψει δυο συμβόλαια. Το πρώτο ήταν η παράδοση της πίστης και το δεύτερο η παράδοση της ψυχής, και τα δύο στο Σατανά, φυσικά. Ο υπογράφων έπρεπε να πετάξει κάθε τι χριστιανικό από πάνω του, να μισεί τους Χριστιανούς, ενώ έπρεπε ακόμη, να εξευτελίσει ιερά και όσια, εικόνες, βιβλία, το σταυρό τον ίδιο!

 

Το πρόβλημα της ύπαρξης του Σατανά δεν είναι σημερινό και δεν απασχόλησε μόνο τις Εκκλησίες. Τα τελευταία χρόνια έγινε αντικείμενο πολλών άλλων παραγόντων που ρυθμίζουν αναλογικά τη ζωή όπως η πολιτική, το ραδιόφωνο, ο κινηματογράφος και η τηλεόραση. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την κοινωνική υπέρβαση του Σατανά και σε εξωεκκλησιαστικούς χώρους και τη δημιουργία μιας ανελικτικής δημιουργικότητας με πολλές απορίες και ερωτήματα γύρω από τη χρήση και τη χρησιμότητα της εικόνας του…

 

Ο σατανάς έγινε  κοινωνικό ανάγνωσμα, εκφραστής μέσα από μια αποφατική διατύπωση μιας γενικευμένης ιδεολογίας για το ζην και το πράττειν με αισθησιακή διάθεση, βιωματική ακαταληψία και τερατώδη δρώμενα. Μια δηλαδή σύνθεση άρνησης, φόβου και περιθωριακών επιθυμιών.

Ο  άνθρωπος δεν διέθετε, δυστυχώς, ούτε αληθινή πίστη ούτε  ικανή γνώση, δηλαδή τον «ύπατο λόγο του βίου» για να μπορέσει να διακρίνει το έσχατο βάθος, το Σεόλ(Άδη), που τον οδηγούσε ο σατανισμός.

Τα είδη της μαγείας είναι πάρα πολλά και το καθένα έχει ένα αντικειμενικό σκοπό. Τα κυριότερα όμως είδη είναι η λευκή και μαύρη μαγεία, οι οποίες έχουν πολλά παρακλάδια.

1ο είδος Γητεία.

Οι μάγοι από ασχολούνται με αυτό το είδος της μαγείας ονομάζονται γητευτές. Αυτοί γνωρίζουν μυστικές δαιμονικές επικλήσεις, στις οποίες ανακατεύουν διάφορους ψαλμούς του Δαβίδ, διαβάζοντάς τους ανάποδα, μερικές φορές ανάμεσα σε αυτές τις δαιμονικές επικλήσεις, ανακατεύουν ονόματα Αγίων, το όνομα Του Ιησού Χριστού και της Παναγίας. Πριν όμως από κάθε τέτοιου είδους αναφορά προηγείται πάντοτε μια βρισιά ή κάποιος χλευασμός.

2ο  είδος Μελλοντολογία ή μαντεία.

Οι ασχολούμενοι με αυτό το είδος ονομάζονται μελλοντολόγοι ή μάντεις. Αυτοί έχουν υπό την υπηρεσία τους ένα τελώνιο το οποίο είναι δαιμόνιο κατώτερης βαθμίδας ή αν έχουν προχωρήσει πολύ στην σατανολατρεία έχουν υπό τις διαταγές τους κάποιο δαιμόνιο μεσαίας βαθμίδας. Βλέποντας την παλάμη ή τη γυάλινη σφαίρα ή το φλιτζάνι του καφέ, τα χαρτιά, καλούν το δαιμόνιο και προσπαθούν μαζί να «δουν το μέλλον», αλλά επειδή κανένας δαίμονας δεν μπορεί να δει τι θα γίνει στο μέλλον, παρά μόνο το παρών, τι κάνουν, μπαίνουν στο υποσυνείδητο του πελάτη και αντλούν πληροφορίες για το τι τον απασχολεί, και με αυτόν τον τρόπο προσπαθούν, κατά προσέγγιση, να πουν τι θα γίνει στο μέλλον δια στόματος μελλοντολόγου.

 3ο είδος Γοητεία.

Αυτοί οι μάγοι ονομάζονται γόητες. Αυτοί χρησιμοποιούν ως μέσο επίκλησης των δαιμόνων θρήνους μαζί με άναρθρες κραυγές, κυρίως πάνω σε τάφους και μετά τη δωδεκάτη νυκτερινή, καλούν τους δαίμονες για να επιφέρουν στους ανθρώπους ανίατες αρρώστιες. Αυτό το κάνουν παίρνοντας χώμα από τους τάφους και οστά από οστεοφυλάκια τα κονιορτοποιούν, τα ανακατεύουν με το χώμα και τα ρίχνουν στην πόρτα αυτών που θέλουν να βάψουν, άλλη μια διαδικασία που κάνουν είναι να πάρουν χώμα από έναν τάφο να το αναμίξουν με λάδι από την καντήλα του ίδιου ή άλλου τάφου και να το ρίξουν στην πόρτα κάποιου ανθρώπου.

 4ο είδος Οιωνοσκοπία.

Όσοι ασχολούνται με αυτή λέγονται οιωνοσκόποι. Κατά την αρχαιότητα ο οιωνός ήταν ένα όρνεο από την πτήση ή τις κραυγές του οποίου, οι αρχαίοι Έλληνες μάντευαν το μέλλον. Σήμερα η λέξη οιωνός, προφητικό σημάδι. Οι οιωνοσκόποι προσπαθούσαν να μαντέψουν το μέλλον από διάφορα σημάδια που παρατηρούσαν, όπως π.χ. από το πέταγμα των πουλιών έλεγαν αν θα βρέξει ή όχι. Από τα εντόσθια των ζώων, ανάλογα με το χρώμα τους έδιναν καλό ή κακό χρησμό. Στις μέρες μας ελάχιστοι έχουν μείνει οι οποίοι συνεργάζονται με τους δαίμονες προσπαθώντας να μαντέψουν το μέλλον.

5ο είδος Φαρμακία.

Οι ενασχολούμενοι με αυτό το είδος της μαγείας ονομάζονται φαρμακοί ή θολωτές. Αυτοί παρασκευάζουν κάποια υγρά, τα οποία τα ονομάζουν μαγικά φίλτρα ή απλά φίλτρα, μουρμουρίζοντας κάποιες επικλήσεις προς τον σατανά για να ενεργήσει το φίλτρο, έτσι ώστε να ενεργήσει πάνω σε αυτόν ο οποίος θα το πιει. Οι κανονικοί μάγοι αυτού του είδους είναι πολλοί και προκαλούν μεγάλες συμφορές.

 6ο είδος Δαιμονικά φυλακτά.

Και αυτό το είδος, όπως και το προηγούμενο, βρίσκεται σε έξαρση στις μέρες μας. Οι μάγοι που ασχολούνται με αυτό το είδος ονομάζονται φυλακτήριοι. Αυτοί γράφουν σε κάποιο χαρτί ή δέρμα μικρού μεγέθους διάφορες δαιμονικές επικλήσεις και σχηματίζουν διάφορα δαιμονικά σύμβολα και κατόπιν τα ράβουν μέσα σε άλλο ύφασμα με μεταξωτή κυρίως κλωστή και τα δίνουν στα ανυποψίαστα θύματά τους, για να μη τους πιάνει κανένα μάτι, όπως λένε, αλλά στην πραγματικότητα έχουν ένα δαίμονα πάνω τους.

Στην κατηγορία αυτή κατατάσσονται και όσοι κατασκευάζουν ματόχαντρα, όσοι διαβάζουν σκόρδα και τα κρεμάνε στους τοίχους των σπιτιών τους και άλλοι πολλοί.

 7ο είδος Νεφοδιωκτική μαγεία.

Αυτοί οι μάγοι ονομάζονται νεφοδιώκτες ή νεφομάντεις. Αυτοί παρατηρούν τις κινήσεις και τα σχήματα των νεφών και βάση αυτών προλέγουν το μέλλον. Επίσης με διάφορες επικλήσεις καλούν τους δαίμονες να προξενήσουν βροχή ή να την αποτρέψουν, θυμηθείτε τους ιθαγενείς της Αμερικής οι οποίοι χόρευαν γύρω από ένα τοτέμ-είδωλο, βγάζοντας άναρθρες κραυγές για να βρέξει. Σήμερα το είδος αυτών των μάγων τείνει να εκλείψει.

 8ο είδος Νεκρομαντεία.

Άλλο ένα διαδεδομένο είδος μαγείας είναι αυτό της νεκρομαντείας και όσοι ασχολούνται με αυτήν λέγονται νεκρομέντεις ή νεκρομάντες.

Από αυτό το είδος των μάγων υπάρχουν πολλοί στις μέρες μας, οι οποίοι σπέρνουν την πλάνη και τη συμφορά στους ανθρώπους. Όσοι δεν γνωρίζουν και πάνε σ’ αυτούς, έχουν την εντύπωση ότι επικοινωνούν με τα πνεύματα κάποιων αγαπημένων τους προσώπων. Στην πραγματικότητα όμως ο διάμεσος, όπως λέγεται στη γλώσσα των μάγων αυτού του είδους, αυτός που καλεί το πνεύμα κάποιου νεκρού, επικοινωνεί με τον ίδιο τον διάβολο, ο οποίος για να καταφέρει να γίνει πιο πειστικός μιμείται τη φωνή του νεκρού και μιλάει για διάφορα περιστατικά της εγκόσμιας ζωής του νεκρού.

9ο είδος Υποχθονιωτική μαγεία.

Αυτού του είδους η μαγεία είναι το χειρότερο από όλα τα είδη μαγείας που υπάρχουν. Σ΄ αυτό το είδος της μαγείας χρησιμοποιούνται διάφορα αντικείμενα όπως καρφιά, καρφίτσες, σαπούνια, τρίχες, νύχια, διάφορα προσωπικά είδη, κεριά, κομμάτια από ύφασμα, οστά νεκρών και διάφορα άλλα αντικείμενα. Οι μάγοι κατασκευάζουν ένα αντικείμενο ανάλογα με το αποτέλεσμα που θέλουν να πετύχουν. Το αντικείμενο αυτό για να κατασκευαστεί χρίζονται σαράντα μέρες. Ο μάγος σε όλη αυτή την περίοδο των σαράντα ημερών, κάνει επικλήσεις στον σατανά και συγχρόνως ονοματίζει το αντικείμενο με το όνομα του ανθρώπου ή των ανθρώπων που θέλει να βλάψει. Μετά κερώνει το αντικείμενο με κερί το οποίο έχει πάρει από κάποιον τάφο, καρφώνει πάνω του τις καρφίτσες και τέλος το ρίχνει μέσα στο σπίτι του θύματος, σε σημείο που να μη φαίνεται ή για μεγαλύτερη ασφάλεια το θάβει. Το αντικείμενο αυτό είναι το σημάδι που καλεί τον δαίμονα για να προξενήσει τη συμφορά.

Ο  ΣΑΤΑΝΑΣ  ΚΑΙ  ΤΟ ΕΡΓΟ  ΤΟΥ

Ο Σατανάς δεν έχει ληξιαρχική πράξη γέννησης ούτε πιστοποιητικό θανάτου. Είναι διαχρονικός και τα στοιχεία του δεν είναι πάντοτε ξεκάθαρα. Αποτέλεσμα πολλές φορές να αιωρείται στο κόσμο της φαντασίωσης. Αξιοποιεί όμως και στοχεύει με εφαρμογές συγκεκριμένες, προσπαθώντας να προσπελάσει «την αυτοσυνειδησία της καθολικότητας, του ανθρώπου». Κατακλύζει λοιπόν όλες τις  πτυχές της ψυχής και κατακυριεύει τη βούληση που παραμένει αδρανής και χωρίς άμυνα.

Ο καθένας μας λοιπόν γνωρίζει πότε ο Σατανάς έρχεται με μεγάλη ένταση και είναι πολύ επίφοβος γιατί είναι εχθρός της ψυχής και σε καταλαμβάνει εξ απροόπτου. Αν δεν αντισταθείς σημαίνει ότι συνθηκολογείς μαζί του και υποτάσσεσαι σ’ αυτόν.

Έτσι λοιπόν εκ των πραγμάτων και μόνο πρέπει να πάρεις την απόφαση να τον καταπολεμήσεις. Σε αντίθετη περίπτωση θα υποκύψεις. Όταν δεν εμποδίζουμε το σατανά, ισοδυναμεί με το να θέλουμε την πρόοδό του. Κι αν δεν αντισταθούμε προσβάλλουμε το Θεό. «Εκείνος ο οποίος δεν είναι μαζί μου είναι εναντίον μου» λέγει ο Κύριος[1].

Πώς ο άνθρωπος μπορεί να φυλαχθεί από την μαγεία.

Ο άνθρωπος για να γλιτώσει από τη μαγεία και όλες τις άλλες σατανικές επιδράσεις θα πρέπει να αποφεύγει με κάθε τρόπο την επαφή μαζί τους. Σε διαφορετική περίπτωση θα βγει ζημιωμένος οικονομικά, σωματικά και κυρίως ψυχικά.

 

Θα πρέπει να καταφεύγει στην Εκκλησία, γιατί μόνο εκεί ο άνθρωπος είναι ασφαλής από κάθε δαιμονική επίδραση και να έχει μυστηριακή ζωή. Δηλαδή να εξομολογείται, να Κοινωνεί συχνά και να πηγαίνει στην Εκκλησία. Στο σημείο αυτό για να δούμε τι λέει Ο Κύριος: «Τα δικά μου πρόβατα ακούνε την φωνή μου και εγώ τα ξέρω και με ακολουθούν, τους δίνω ζωήν αιώνιον και δεν θα χαθούν ποτέ, κανείς δεν θα τα αρπάξει από το χέρι μου». (Ιωάννης 10. 27-29).

Θα πρέπει να έχουμε όλοι μας κρεμασμένο στον λαιμό μας τον Τίμιο Σταυρό, όπως μας προτρέπει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης. Για να μην παρεξηγηθώ, θα πρέπει να τονίσουμε κάτι. Ότι ο Τίμιος Σταυρός και όλα τα αγιαστικά μέσα της Εκκλησίας μας δεν επιδρούν με μαγικό τρόπο πάνω μας, αλλά για να έχουν επίδραση πάνω μας θα πρέπει να πιστεύουμε σ’ αυτά.

Η μαγεία νικιέται.

Την σημερινή αποχή η κοινωνία μας περνάει ένα είδος σοβαρής κρίσης η οποία περιέχει σε υπερβολικό βαθμό την ηθική κατάπτωση, την απομάκρυνση από τον Θεό και τη λήθη στα ήθη και τα έθιμα. Κάτω από αυτές τις συνθήκες η μαγεία βρίσκει πρόσφορο έδαφος και σχεδόν ανεξέλεγκτα καταστρέφει τον άνθρωπο. Ο κάθε άνθρωπος όμως μπορεί να αντισταθεί στη μαγεία και μάλιστα να τη νικήσει. Ποια όμως είναι τα όπλα του ανθρώπου ενάντια στη μαγεία;

Πίστη – Αγάπη – Ταπείνωση – Εξομολόγηση – Νηστεία.

Συμμετοχή στην Ορθόδοξη Εκκλησιαστική ζωή.

Συμμετοχή στα Άγια Μυστήρια της Εκκλησίας μας.

Τήρηση των Δέκα Εντολών Του Θεού. Και

Μελέτη και τήρηση των διδαγμάτων της Αγίας Γραφής.

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

ΝΑ’ ΜΑΣΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΕΓΩ ΚΙ ΕΣΥ

Για να σπάσεις τις αλυσίδες σου, πρέπει να γίνεις εκείνος που κάποτε ήσουν…

Να ‘μαστε λοιπόν πάλι εσύ κι εγώ, καθισμένοι αντίκρυ να μιλάμε για τις αλυσίδες που αφήσαμε να μας φορέσουν, να κοιτάζουμε τα συρματοπλέγματα και τον τοίχο που χτίζουνε ολόγυρά μας για να μας κλείσουν σε μια ανώνυμη φυλακή, να βρίζουμε ο ένας τον άλλον και να είμαστε έτοιμοι να αλληλοσκοτωθούμε, επειδή μας διαβάλουν οι σπιούνοι των δημίων μας, επειδή επιλέξαμε να μένουμε στον μικρόκοσμο των προσωπικών μας συμφερόντων, επειδή συνεχίζουμε –ως άλογα όντα- να κοιτάζουμε το δέντρο, να ψάχνει η ματιά μας εκεί που μας δείχνει το δάχτυλο και να πιστεύουμε στα λόγια εκείνων που κάνανε σχέδια για το πως να γίνουμε δικοί τους σκλάβοι.

Έλα να βγούμε από το σκοτάδι. Βρίσκεσαι μέσα σ’ ένα σκοτεινό δωμάτιο και κουνάς τα χέρια σου και προσπαθείς μ’ αυτό τον τρόπο να διώξεις το σκοτάδι. Δεν φεύγει, όμως, έτσι το σκοτάδι. Άνοιξε το παράθυρο για να μπει το φως και μόνο τότε θα φύγει το σκοτάδι. Το φως είναι εκείνο που θα διώξει το σκοτάδι. Να μελετούμε, λοιπόν, την Αγία Γραφή, τους βίους των Αγίων, τους Πατέρες αυτό είναι το Φως, που θα διώξει το σκοτάδι.

Θα μου πεις ότι σου κλέψανε το φως. Αξιοπρέπεια, ελπίδα, εργασία, όνειρα, ελευθερία, φως…

Σου τα ‘κλεψαν, πάρτα πίσω! Διώξε το φόβο που σου φύτεψαν βαθιά μέσα στην ψυχή σου μακριά, μονάχα έτσι μπορείς το φως να ξαναφέρεις! Διώξε το σκοτάδι και το μαύρο και φέρε στη θέση τους χρώματα και μουσική! Κυνήγα τ’ όνειρο και την ελπίδα!

Σπάσε τις αλυσίδες που σε κρατούν δεμένο.

Να ήξερες όμως αδελφέ, πόσο καλό μας έκαναν με όλα ετούτα οι μίσθαρνοι εφιάλτες που μας κατατρώγουν τα σωθικά, που λαχταράνε στο τέλος να μας κομματιάσουν την ψυχή και να μας κάνουνε κατάδικούς τους…

Αυτές οι αόρατες αλυσίδες που έχουμε στα πόδια και στο νου, ετούτα τα συρματοπλέγματα και ο τοίχος που κάθε μέρα θεριεύει για να μας κλείσει ακόμη και την ομορφιά του ουρανού με σκοπό να μας βυθίσει στο απόλυτο σκοτάδι, είναι η πρόκληση που έχουμε μπροστά μας, είναι το μέτρο που πρέπει σήμερα να ξεπεράσουμε.

 

Οι αλυσίδες αυτές είναι ο στόχος που καλούμαστε να υλοποιήσουμε σπάζοντάς τες, τα συρματοπλέγματα και ο τοίχος είναι το εμπόδιο που πρέπει να υπερβούμε για να γίνουμε καλύτεροι, για να ξαναβρούμε τον δρόμο του αυτονόητου που θα μας οδηγήσει στον σκοπό μας, σε εκείνο το καλύτερο αύριο που θέλουν να μας κλέψουν. Την ψυχή σου εσύ την ορίζεις και κανείς δεν μπορεί να σου την κλέψει. Την ψυχή σου εσύ την δίνεις εκεί που θέλεις εσύ να την δώσεις. Την ψυχή σου μπορείς να την ελευθερώσεις, εκτός εάν φοβάσαι. Δεν είναι κακό να φοβάσαι.

Ο φόβος δείχνει πως σκέφτεσαι, πως υπολογίζεις, πως σχεδιάζεις τι θα κάνεις όταν αυτό σου ζητηθεί.

 

Κι αν δεν μπορείς στην πρώτη γραμμή να σταθείς, τότε μην γίνεις εμπόδιο, θεριεύοντας τους σπόρους της διχόνοιας που έσπειραν αναμεταξύ μας. Μην σταθείς εμπόδιο σ’ όλους εκείνους που πρόθυμα θα τολμήσουν να παλέψουν με ορατές κι αόρατες δυνάμεις, για να ξαναφέρουν το χρώμα, που θα θελήσουν να αγωνιστούν στον αγώνα τον όμορφο και τον ιερό για να επιστρέψουν οι ανθρώπινες αξίες, για να έρθει επιτέλους το φως στη ζωή μας.

Μόνο, που ένα πράγμα μεγάλο πρέπει όλοι μας να κάνουμε, για να ετοιμαστούμε καθώς πρέπει, για να πάρουμε πίσω όσα μας πήραν, για να ξανα-βαδίσουμε περήφανοι στα χώματα ετούτης της πατρίδας.

Πρέπει να ξαναβρούμε τις αξίες που ξεχάσαμε, πρέπει να αγκαλιαστούμε με όσα οι πατεράδες μας είχαν σαν οδηγό, πρέπει να ξαναβρούμε τον δικό μας δύσκολο, ελεύθερο και περήφανο δρόμο στη ζωή.

Πρέπει να επιστρέψουμε εκεί που ανήκουμε και εκεί που ανήκουμε είναι μόνο ο Ιησούς Χριστός.

Ακλουθήσαμε και ακλουθούμε τον διάβολο και κάψαμε να είμαστε άνθρωποι.

 

Ακολουθούμε και χειροκροτούμε αυτούς που ανήκουν και μας οδήγησαν  στον διάβολο. Και να το αποτέλεσμα.  Πάψαμε να είμαστε άνθρωποι. Εάν με ρωτήσεις τι γίναμε θα σου πω ότι δεν γνωρίζω. Φυσικά δεν γίναμε ζώα γιατί  τα ζώα  παρέμειναν ζώα  και τα ζώα αυτήν την στιγμή έχουν πιο αξία από τον άνθρωπο.

Πρέπει να ξαναγίνουμε άνθρωποι κι όχι αριθμοί, όπως μας κάνανε ετούτοι.

 

Πρέπει να αφήσουμε τις πέτρες που μας φόρτωσαν και να αδελφωθούμε, γιατί σαν έρθει η στιγμή, στην πρώτη γραμμή σαν θα ταχθούμε, ίσοι πρέπει να είμαστε όλοι και να έχουμε πίστη στους αγίους μας, στην Παναγιά και στον Θεό μας, γιατί μονάχους δεν θα μας αφήσουνε σαν τα άγια και τα όσια της πίστης και της φυλής μας υπερασπιστούμε. Ελεύθερους μας θέλει ο δημιουργός μας, γιατί ελεύθερους μας έφτιαξε και όχι υπηρέτες. Ελεύθερους μας θέλουν οι Άγγελοι για να γιορτάσουνε μαζί μας τη νίκη μας απέναντι στους δαίμονες που θέλουν την ζωή –μα πιότερο, την ψυχή- μας να αρπάξουν.

Πρέπει να σπάσουμε τις αλυσίδες. Τις αλυσίδες αυτές που κρατάνε φυλακισμένη την ψυχή μας  για να κρατήσουμε την οικογενειακή μας συνοχή, την πατρίδα μας ,  την ορθοδοξία μας, να μην στείλουμε τα παιδιά μας στην ξενιτειά , να μην γίνουμε χώρα γερόντων.

 

Πρέπει να ελευθερώσουμε την ψυχή μας, γιατί μόνο εάν είναι ελεύθερη η ψυχή θα μπορέσει να πολεμήσει και να αγωνιστεί.

Να αγωνιστεί η ψυχή για να πάρουμε πίσω την αξιοπρέπεια μας.

 

Όχι αυτή την αξιοπρέπεια  έναντι των δανειστών μας, των τοκογλύφων φοβούμενοι μην μας χαρακτηρίσουν μπαταχτσήδες. Την αξιοπρέπεια που έχασε ο πατέρας και η μάνα όταν δεν μπορεί να εξηγήσει στο παιδί του γιατί ζει στο σκοτάδι, γιατί το φαί είναι λιγοστό, γιατί δεν μπορεί να σπουδάσει, γιατί πρέπει να πάει μετανάστης, γιατί χάνει το σπίτι του και πολλά ακόμα γιατί που δεν εξηγούνται με οικονομικές αναλύσεις, με το πώς αντιδρούν οι αγορές και όλα τα κοράκια.

Λοιπόν, τι λες;

Θα διώξουμε την αρρώστια που ορίζει σήμερα τις ζωές μας; Θα διώξουμε τους δαίμονες που μας κρύβουνε το φως;

Θα διώξουμε τον φόβο που στην ψυχή μας με τέχνη περίσσια έβαλαν εκείνοι που και στην καρδιά και την ψυχή μας θέλουν να μας φορέσουν αλυσίδες;

Θα βάλουμε τους παλιάτσους που μας διαφεντεύουν, να κλάψουνε πάνω από τους τάφους που κάνανε για εμάς;

 

Σε εσένα η απόφαση ετούτη είναι. Κι εγώ μαζί σου, στο πλευρό σου θα σταθώ. Γιατί, κοινή μοίρα μας δένει σε ετούτη την ζωή, αφού κοινή η πατρίδα που μας γέννησε και από μικρά παιδιά μας έφτιαξε άντρες για να της σταθούμε στα δύσκολα και να μας τιμήσει μετά…

Μην το σκέφτεσαι πολύ. Γίνε αυτός που κάποτε ήσουνα, ακολούθα τα πατήματα των πατεράδων σου, διώξε όλη τη βρώμα που σου φόρεσαν για να φανούν το λευκό και το γαλάζιο που τα λάβαρά σου κοσμούν…

 

Και τότε, εσύ κι εγώ, κι όλοι μαζί, θε να χορέψουμε εκείνο τον αρχαίο κι όμορφο χορό που τον ζηλεύουνε οι δαίμονες και τον τραγουδούνε οι Άγγελοι, τον χορό του αγώνα για τα άγραφα και μεγάλα, τα ωραία ιδανικά, όλα εκείνα που ήτανε κανόνας ζωής των προγόνων μας, όλων εκείνων απλόχερα μας έδωσε ο δημιουργός μας.

Άντε λοιπόν, μην το αργούμε και δίνουμε χαρά σε όλους εκείνους που μας μισούν…

Άντε λοιπόν, κανένας δεν θα σου χαρίσει εκείνα που ο ίδιος θέλει να σου πάρει πρώτος…

 

Άντε λοιπόν, ο πυρωμένος δρόμος ετούτος εσένα περιμένει για να εξαγνιστείς, για να γίνει το σίδερο σπαθί που θα κρατήσεις στα δικά σου χέρια, για να τιμήσεις και να τιμηθείς απ’ όσους πέρασαν και όσους έρχονται, για να μπορέσεις να ξαναγίνεις άνθρωπος με όλα όσα ετούτη η λέξη μπορεί να σημαίνει…

Τι λες? Θα τα καταφέρεις?

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΜΙΛΑΣ ΚΑΙ ΜΑΘΕ ΝΑ ΑΚΟΥΣ

αναρτήθηκε σε: Ψυχωφελή κείμενα | 0

Πριν κρίνεις κάποιον άνθρωπε μου, κάνε μία στάση στα άδυτα της ψυχής του. Πέρασε από τα σοκάκια της καρδιάς του. Βάδισε στο παρελθόν του. Φτάσε μέχρι το παρόν του. Και ακολούθησε βήμα με βήμα την διαδρομή του. Πριν σκορπίσεις το δηλητήριό σου σκέψου με πόσα θεριά παλεύει και πόσες μάχες έχει αντέξει. Πόσους ανήμερους φόβους προσπαθεί να ημερέψει. Πόσες ανασφάλειες  αγωνίζεται να γαληνέψει. Πόσα και ποια άγρια τέρατα του κατατρώνε τα σωθικά. Αναλογίσου πόσα όρνεα απομυζούν τη δική του σάρκα και οστά. Πως καταφέρνει να στέκεται παλικαρίσια μετά από κάθε λάβωμα. Μάθε πως αντιστέκεται στην δειλία και την αχαριστία. Πως αντιμετωπίζει την κακία και τη μικροψυχία. Πόσες φορές έχει γίνει λιώμα μπροστά στο ψέμα και την υποκρισία. Και πως κρέμεται από μία κλωστή μα μένει σταθερός σε κάθε αρχή και αξία.

 

Οι άνθρωποι που κρίνουν και κατηγορούν ,είναι άνθρωποι που δεν τους αρέσει ο εαυτός τους. Δεν μπορούν να δεχθούν τον εαυτό τους ,άρα και τους άλλους. Όσο πιο πολύ κρίνεις ,περιορίζεις ή απορρίπτεις τους άλλους ,τόσο πιο πολύ φυλακίζεσαι. Είσαι κάποιος που βλάπτει συχνά τον εαυτό του.

 

Ακόμα και αν κάποιος παρουσιάζει τον εαυτό του ανώτερο και σωστότερο σε σχέση με κάποιον άλλον ,αυτόματα σημαίνει πως δεν το νιώθει. Η αξιοπιστία και η ειλικρίνεια είναι τα μοναδικά στοιχεία που χρειάζεται να έχει κάποιος για να μπορούμε να έρθουμε κοντά του ,σαν ίσος προς ίσο.

 

Κατηγόρησε πρώτα τον εαυτό σου και έτσι στη συνέχεια θα πάψεις να κατηγορείς τους άλλους. Για να πάψεις να κατηγορείς τους άλλους πρέπει πρώτα να προσέξεις τις σκέψεις σου και τα έργα σου. Καλό είναι να μην λαμβάνουμε σκέψεις από κανέναν άνθρωπο.

Ξέρεις κάτι? Μαγκιά δεν είναι να κατηγορείς, να κρίνεις και να κατακρίνεις. Αλλά να έχεις την δύναμη και το θάρρος να το κάνεις κοιτώντας τον άλλο στα μάτια. Να μη χαμηλώσεις το βλέμμα σε κάθε κατηγορία που θα του καταλογίσεις. Να μην ντραπείς σε κάθε χαρακτηρισμό που θα προφέρεις. Να μην αποστρέφεις την ματιά σου σε κάθε καταλογισμό ευθύνης που θα του αποδώσεις. Και πάνω από όλα να είσαι σίγουρος ότι είσαι πιο άξιος, πιο ικανός και καλύτερος από αυτόν. Εδώ σε θέλω. Πίσω από την πλάτη του άλλου μπορείς να πεις πολλά. Μπροστά του μπορείς να σταθείς και να τα πεις? Εδώ θα σε δω τι μαγκιά διαθέτεις.

 

Δυστυχώς. Ελάχιστοι έχουν αυτό το ΠΡΟΣΟΝ.

Πάντα κατηγορούμε τους άλλους για ότι μας φταίει.

Ξέρεις κάτι? Θα σου μιλήσω έξω από τα δόντια. Είτε σου αρέσει είτε δεν σου αρέσει.

Δεν πρόσεξες και γι αυτό έκανες λάθη. Όχι ότι εγώ δεν έχω κάνει. Ίσως εγώ έχω κάνει περισσότερα από εσένα η και χειρότερα. Ξέρεις τι έκανα? ΑΚΟΥΣΑΑΑΑΑ!!!!!!!!

Εσύ ακούς?

 

Σου τα φώναζαν και σου τα έλεγα  οι δικοί σου άνθρωποι. Εσύ τι έκανες?  Εσύ επέλεξες να πέσεις με τα μούτρα στο λάθος.  Όχι μόνο έπεσες στο λάθος, αλλά, ενώ γνωρίζεις εκ των υστέρω ότι έκανες λάθος,  δεν το παραδέχτηκες ποτέ, γιατί βλέπεις ο εγωισμός σου δεν σε αφήνει. Το αποτέλεσμα? Ενώ έκανες λάθη και έπαθες ζημιά, ζητάς βοήθεια στην ζημιά και εάν δεν έχουν την δυνατότητα να σε βοηθήσουν τους γυρνάς και την πλάτη κατηγορώντας τους.

Ξέρεις τι έκανες?

Το μόνο που έκανες είναι να κολυμπάς στα βαθιά. Αρνιόσουν να κοιτάξεις πίσω και να ακούσεις.

Πείσμα στο πείσμα για αποδείξεις πως δεν έχεις κανέναν ανάγκη. Μπορούσες μόνος να κρίνεις τα σωστά. Έτσι πίστευες. Έτσι με θράσος υποστήριζες στον καθένα που σου έκανε αντιπολίτευση.

Ότι ήθελες εσύ. Εσύ δε θα γινόσουν όργανο κανενός. Είχες δική σου βούληση, δική σου κρίση. Καμιά αλυσίδα δε θα έμπαινε στα χέρια σου, κανένα βαρίδι στα πόδια σου.

Ώσπου έφαγες τα μούτρα σου και ησύχασες.

Έζησες τέτοια βουτιά στο κενό που δεν κατάλαβες από που σου ήρθε.

Και τώρα τι κάνεις?

Τώρα γυρνάς και μοιράζεις ευθύνες. Κατηγορείς πως δε σε προστάτευσαν οι πιο δικοί σου άνθρωποι. Κατηγορείς ότι έβλεπαν και δε σου έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου.

Μα άκουγες εσύ τίποτα; Βουλοκέρι στ’ αυτιά και όπου σε πάει.

Αλλά δε γίνεται έτσι μάτια μου.

Ο άνθρωπος οφείλει να έχει δική του βούληση. Οφείλει να σκέφτεται, να νιώθει και να αποφασίζει. Αλλά να ακούει κιόλας.

Γύρω μας υπάρχουν άνθρωποι που μας αγαπούν. Άνθρωποι που στέκουν στο πλευρό μας σε κάθε περίσταση κι έχουν έναν αντικειμενικό λόγο αγάπης να μας πουν.

Ξέρουν να στηλιτεύσουν τα κακώς κείμενα, ξέρουν να κρίνουν παρά την υποκειμενικότητα που επιβάλλει η αγάπη τους για μας. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ανιδιοτελείς. Μην τα μπερδεύεις. Αλλά υπάρχει κι αυτή η στόφα ανθρώπων. Λίγοι αλλά υπάρχουν.

Είναι αυτοί που σου φώναζαν να μη ξεμακραίνεις στα βαθιά, τα άγνωστα νερά. Είναι αυτοί που χωρίς παρωπίδες έβλεπαν την αλήθεια που εσύ αρνιόσουν.

Κι είναι αυτοί που τώρα ακούν τις παράλογες κατηγόριες σου.

Για σκέψου καλά. Θυμήσου. Μα κυρίως σύνελθε.

Και μάθε να ακούς. Δε σου λέω να κάνεις ότι  λένε οι άλλοι. Σου λέω μόνο να κρατάς ένα μεγάλο κόσκινο και να περνάς μέσα του κάθε τους κουβέντα, μικρή, μεγάλη, δυσάρεστη ή ευχάριστη.

Φίλτραρε τα λόγια τους και κράτα ότι σου πρέπει.

Και θα δεις ότι οι φορές που θα φας τα μούτρα σου θα μειωθούν. Κι αν δε μειωθούν, γιατί ζωή είναι αυτή και φίλη δεν την πιάνεις με τίποτα, τουλάχιστον θα γλυκάνουν οι πτώσεις.

Κι όπως και να το κάνουμε, άλλο είναι να πέφτεις με τα μούτρα σε βράχο κι άλλο σε χώμα.

Εκτίμησέ το. Κοίτα να μάθεις από αυτό.

Και το κυριότερο: Πάψε να κατηγορείς τους άλλους για τα λάθη τα δικά σου.

Μάθε, λοιπόν, να ακούς κι όχι μόνο να μιλάς. Όχι μόνο για τους άλλους αλλά κυρίως για σένα. Μάθε να μην είσαι απόλυτος κι ιδιοτελής. Αν αυτό που έχεις εσύ στο κεφάλι σου είναι το μόνο που έχεις να πεις, τότε αυτό που έχεις να πεις είναι λειψό και λίγο. Έτσι δε θα εξελιχθείς ποτέ. Μάθε να ακούς!

 

Άκου όσες περισσότερες απόψεις μπορείς, σύλλεγε όσες περισσότερες εμπειρίες μπορείς, σύγκρινε, φίλτραρε και κράτα αυτά που έχουν ουσία για σένα. Κανείς δε γεννήθηκε να τα ξέρει όλα. Όσα περισσότερα ακούς τόσο πιο ολοκληρωμένες απόψεις κι ιδέες θα σχηματίζεις. Και πίστεψέ με, θα βγεις πιο κερδισμένος από όσο νομίζεις.

 

Μπορεί να μην αυτοπροβάλλεσαι πια και να χάσεις τη χαρά του ότι οι ιστορίες σου κι οι απόψεις σου έχουν από κάτω μόνο τη δική σου υπογραφή, αλλά όσο περισσότερο ακούς και κατανοείς εις βάθος, τόσο πιο κοντά θα έρχονται στα κεκτημένα σου αξίες όπως ο σεβασμός, το δημοκρατικό πνεύμα κι η εκτίμηση. Κι αν κουβαλάς έστω και λίγο από αυτά στην τσέπη σου, έχεις κερδίσει ήδη πολλά. Ζήσε με αλτρουισμό κι ενδιαφέρον για καθετί γύρω σου και ξέφυγε απ’ το στενάχωρο κελί του εγωισμού και του συμφέροντος που το μόνο που έχει να σου προσφέρει είναι μικρότητα και μιζέρια.

 

Και τότε μόνο,  τότε όταν καταφέρεις να βγεις από αυτό το σκοτεινό κελί και νιώσεις τι θα πει ελευθερία στο έπακρο, τότε θα νιώσεις πραγματική ολοκλήρωση και χαρά. Τότε μόνο να επιτρέψεις στον εαυτό σου να μιλήσει ξανά. Τότε που θα ξέρεις να σέβεσαι τον συνομιλητή και να εκτιμάς το μέσα του χωρίς να το απορρίπτεις εξαρχής. Τότε που αυτά τα οποία θα λες θα είναι πιο ουσιώδη. Και τότε είναι και που θα επιτρέψεις στον εαυτό σου να ξαναπροσπαθήσει να δημιουργήσει απ’ την αρχή μια ανθρώπινη σχέση. Γιατί πλέον θα έχει μάθει να ενδιαφέρεται και να αγαπάει πραγματικά κι όχι να προσποιείται. Το μέσα του θα έχει καθαρίσει και θα λάμπει, έτοιμο για έκθεση. Τότε ναι! Θα εκτιμηθεί.

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΦΙΛΟ

αναρτήθηκε σε: Ψυχωφελή κείμενα | 0

Φοβάμαι να το ξεκινήσω το θέμα αυτό αλλά θα το κάνω.  Φοβάμαι τις λέξεις με τις οποίες θα χαρακτηρίσω αυτές τις ψυχές, φοβάμαι τον πόνο που θα ξεχειλίσει από μέσα μου και θα αποτυπωθεί στην οθόνη ενός υπολογιστή.

Τραύματα, πληγές, αγκάθια, μάσκες πόνου.  Όπου και να κοιτάξεις ματωμένοι άνθρωποι, στιγματισμένες σχέσεις, ανοιχτές πληγές.

 

Δε μπόρεσαν να αφαιρέσουν τα αγκάθια τους και αυτά αφαιρούσαν σιγά σιγά κομμάτια από την ψυχή τους. Μια ψυχή διαβρωμένη, μια ψυχή φαγωμένη,  κέρδισε ο πόνος, ο εγωισμός πήρε το ρόλο της ασπίδας, της προστασίας τους! Η ψυχή έχασε το πρώτο λόγο, ο ίδιος ο άνθρωπος έχασε στο ίδιο του παιχνίδι. άφησε την κακία και τον ύπουλο πόνο να τον ματώσουν τόσο  ώστε να χάσει τον ίδιο του τον εαυτό.  Άνθρωποι που βλέπεις στα μάτια τους πόσο άδειοι είναι πια, ένα κορμί έχει μείνει, ένα κορμί που κακοποιείται καθημερινά από συγκρούσεις μεταξύ της χαμένης ψυχής και του πληγωμένου εγωισμού.

 

Άσχημες ψυχές που αργείς να τις ανακαλύψεις. Άσχημες ψυχές κρυμμένες σε ανθρώπους που μοιάζουν άγγελοι. Άσχημη ψυχή σημαίνει «άσχημος» άνθρωπος. Με μια ασχήμια που δεν φαίνεται με το γυμνό μάτι, μια ασχήμια καλά κρυμμένη βαθιά μέσα του.

Άνθρωποι που σε σκοτώνουν χαμογελώντας, σε πληγώνουν θεωρώντας ότι το αξίζεις, σε φορτώνουν με δικά τους βάρη με τόση ευκολία και σε βασανίζουν με έναν θάνατο αργό γεμάτο με τα δικά σου συναισθήματα που σβήνουν ένα ένα.

Άνθρωποι με ψεύτικα χαμόγελα, αγκαλιές γεμάτες αγκάθια και ειρωνικές κουβέντες.

Οι ενοχές δεν τους αγγίζουν καν.

Το βλέμμα τους μαρτυρά τη ζήλεια και τη μνησικακία για ότι όμορφο υπάρχει γύρω τους.

Αναγνωρίζουν από μακριά τους αθώους και θέτουν σε εφαρμογή το σχέδιο τους. Ένα σχέδιο που έχει ένα και μόνο στόχο, να μην μείνει κανείς να πιστεύει στην αγάπη και στην αλήθεια. Να γίνουν όλοι σαν αυτούς.

Σκληροί σαν πέτρα και ύπουλοι σαν φίδια. Τρυπώνουν παντού και κάνουν μόνο κακό. Δεν το ξέρουν το καλό, δεν το έχουν αφήσει να μπει μέσα τους.

Λέξεις όπως αγάπη, συμπόνια, κατανόηση, έλεος τους είναι παντελώς άγνωστες.

Είναι εκείνοι που αν τους αντιληφθείς νωρίς, ίσως γλιτώσεις το δηλητήριο τους.

Αν όμως προλάβουν να σε μολύνουν, σου αφήνουν σημάδια στην ψυχή και στο σώμα που δεν θα φύγουν ποτέ από πάνω σου.

Δεν αξίζει να τους πας κόντρα, το μόνο που αξίζουν είναι λύπηση.

Να τους λυπάσαι γιατί δεν ξέρουν τι θα πει ευτυχία μέσα από την αγάπη, δεν ξέρουν τι θα πει να κάνεις καλό και να γεμίζει η ψυχή σου από αυτό.

Μόνο αυτό τους αξίζει τελικά. Είναι ένα ψέμα χωρίς ψυχή.

 

Δεν τους κατηγορώ αυτούς τους ανθρώπους, όχι δεν έχω δικαίωμα να το κάνω.  Ίσως σε κάποιες φάσεις της ζωής μου επέτρεψα και εγώ σε αυτή τη μάσκα, να πάρει τα ηνία. ίσως και εγώ σήκωσα τα  χέρια ψηλά και καλωσόρισα τον πληγωμένο μου εγωισμό, δεν ήθελα να παλέψω άλλο, πονούσα, ήθελα να με αφήσουν στην ησυχία μου.

Δεν μπορώ να αδικήσω κανέναν που έχει επιλέξει αυτό τον τρόπο, αυτή τη μάσκα, απλά θέλω να ξέρει πως ο ίδιος αδικεί τον εαυτό του, γιατί υπάρχει και η άλλη λύση. Μια λύση που  την επιλέγουν οι δυνατοί. Αυτός ο δρόμος είναι δύσκολος και αυτός ο δρόμος είναι  ο δρόμος της συγχώρεσης, της αυτοεκτίμησης, της σκέψης, της αποδοχής των λαθών σου, της ανάληψης των ευθυνών σου και της εξέλιξης της ψυχής σου.

Έλεγε ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης.

Όταν ο κήπος της ψυχής σου είναι γεμάτος αγκάθια,  μην προσπαθείς να τα ξεριζώσεις και βρίσκεσαι διαρκώς τραυματισμένος και μολυσμένος από την ασχολία σου μαζί τους. Δώσε όλη τη δύναμη σου στα λουλούδια της ψυχής σου, πότισέ τα, και τότε τα  αγκάθια θα ξεραθούν μόνα τους. Και το καλύτερο λουλούδι είναι η αγάπη σου στον Χριστό. Αν ποτίσεις αυτήν και αναπτυχθεί, όλα τα αγκάθια μαραίνονται. Το ουσιαστικότερο είναι να φύγεις από τον τύπο και να πηγαίνεις στην ουσία. Ότι γίνεται, να γίνεται από αγάπη.

Η ψυχή είναι ένας κήπος χωρισμένος σε δύο μέρη. Στον μισό φυτρώνουν αγκάθια, στον άλλο μισό λουλούδια. Και έχουμε μια δεξαμενή νερού (τις δυνάμεις της ψυχής) με δύο βρύσες και δύο αυλάκια. Η μια κατευθύνει το νερό στα αγκάθια και η άλλη στα λουλούδια. Κάθε φορά μόνο μια βρύση μπορώ να ανοίξω. Αφήνω απότιστα τα αγκάθια και μαραίνονται, ποτίζω τα λουλούδια και ανθίζουν.

Το ομορφότερο λουλούδι στον κόσμο λέγεται ΑΓΑΠΗ.

Η αγάπη , καρποφορεί. Ας την καλλιεργήσουμε, ας την ποτίσουμε.

Η αγάπη δεν φαίνεται στον θυμό και στην οργή αλλά στην υπομονή και στην συγχώρεση.

Η αγάπη δεν λυγίζει στο πόνο της καρδιά μας αλλά στην αγάπη του άλλου.

Η αγάπη δεν φανερώνεται εύκολα στο λόγο αλλά στη βλέμμα της ευσπλαχνίας.

Η αγάπη δεν χαρίζεται στο σώμα του άλλου αλλά μέσα στην ταπεινή καρδιά.

Η αγάπη δεν φωνάζει στην αδικία του άλλου αλλά σιωπά στην ταπείνωση του εαυτού μας.

Η αγάπη δεν χάνεται μέσα στην βοή του κόσμου αλλά δείχνει την παρουσία της με την πλούσια αρετή της.

Η αγάπη δεν καταστρέφεται με την αδιαφορία αλλά βοηθά με τον ενδιαφέρον της.

Η αγάπη δεν αδιαφορεί για την αδυναμία του άλλου αλλά ενδιαφέρεται για την σωτηρία του.

Η αγάπη δεν τρέχει μαζί με το θυμό αλλά τον προσπερνά με γρήγορο βηματισμό για να συναντήσει την αδελφή της την ταπείνωση.

Η αγάπη δεν κοιμάται χωρίς να συγχωρήσει τον άλλον.

Η αγάπη δεν κοιτά το παρελθόν αλλά κοιτά το μέλλον για να αγαπήσει περισσότερο τον άλλον.

Η αγάπη δεν καταδικάζει τον άλλον αλλά σταυρώνεται παρά να σταυρώσει.

Το θέμα εδώ είναι εάν γνωρίζω να αγαπώ . Για να γνωρίζει ο άνθρωπος να αγαπά πρέπει πρώτα να γνωρίσει τον εαυτό του. Θέλω να δω ποιος τελικά είμαι?

Ξέρω το όνομά μου, την ηλικία μου, το βάρος μου, το χρώμα των μαλλιών μου, όμως τον εαυτό μου δεν τον γνωρίζω.

Αυτός σε μένα τον ίδιο, παραμένει κρυμμένος και άγνωστος.

 

ΕΑΥΤΕ ΜΟΥ…..

 

Σκάβε βαθειά το πηγάδι της αυτογνωσίας, της αυτομελέτης.

Ερεύνα το θέλημα του Θεού για τη ζωή σου. Γίνου αναζητητής για βρεις μαργαριτάρια και ψηγμάτων χρυσού από το χρυσορυχείο του λόγου του Θεού . (Ματθαίος ικ΄ 44-46)

Σκάβε και άνοιξε το χώρο της υπάρξεώς σου, για να αυξάνονται ποιο πολύ μέσα σου τα αποθέματα της χάριτος του θεού.

Βάλε όλο και ποιο βαθειά μέσα σου «τον θεμέλιον…ως έστιν Ιησούς Χριστός» (Α. Κορινθίους 3:2)

Αν θέλεις να ανέβεις «ψηλά», χαμήλωνε, σκάβε. Σκάβε όλο και ποιο βαθειά.

Άνοιγε Κύριέ μου βαθειά το πηγάδι της αυτογνωσίας και της ταπείνωσης.

 

ΕΔΩ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ

 

Γιατί προσεύχομαι ;

Όχι βέβαια για να απαριθμήσω στον Θεό τις αμαρτίες μου.

Όχι για να καυχηθώ για τα έργα μου.

Όχι για να ικανοποιήσω την συνείδησή μου, ότι δεν παρέλειψα το «καθήκον» της προσευχής.

Όχι για να κατακρίνω τους άλλους «αμαρτωλούς» που συνάντησα στο δρόμο μου.

Ούτε για να αρχίσω ή να τελειώσω «θρησκευτικά» τη μέρα μου.

Αλλά για να ζητήσω από τον πολυεύσπλαχνο Κύριο να καλύψει με το πολύ έλεός του, τα πολλά σφάλματά μου, τα ατελή και ελλιπή έργα μου, την έλλειψη αγάπης και κατανοήσεως των αδελφών μου, τις πολλές αμαρτίες μου. Να ξεριζώσει τα αγκάθια για να μπορέσει να μεγαλώσει το λουλούδι της αγάπης, που τα αγκάθια δεν το αφήνουν να αναπτυχθεί.

 

ΓΙ ΑΥΤΟ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΙ

 

Για να ανανεώσω τη συναίσθηση της αμαρτωλότητάς μου, αλλά και την εμπιστοσύνη μου στο έλεός του Θεού.

Και όταν προσεύχομαι αισθάνομαι πως είμαι μπροστά στον Άγιο Θεό ! «Ας κάνουμε ο καθένας μας το δικό μας βήμα να πλησιάσουμε την Αγάπη .

Τότε πραγματικά , δεν θα υπάρχει ομορφότερος κήπος από αυτόν που θα ανθίσει μες την καρδιά μας !

Δεν θα υπάρχει λαμπρότερο φως από αυτό που θα φωτίζει το δρόμο μας !

Δεν θα υπάρχουν γλυκύτεροι καρποί από τους καρπούς που θα καρποφορήσει το περιβόλι μας!

Δεν θα υπάρχει ομορφότερο χαμόγελο , από το χαμόγελο που θα χαρίσουμε στο αδελφό μας, στο φίλο μας , στο γνωστό μας , στο συγγενή μας …

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν …

Ας μην αφήνουμε το χρόνο τα φεύγει , γιατί μετά είναι πολύ αργά και μετά λέμε πόσο σε αγαπούσα, πόσο λυπάμαι που σε στεναχωρούσα, πριν είναι πολύ αργά για να δείξουμε την αγάπη μας .

Θα κλείσω το κείμενο με ένα γράμμα. Ένα γράμμα που  μας το στέλνει ένας φίλος.

 

 Έπρεπε να σου γράψω για να σου πω πόσο σ’ αγαπώ και νοιάζομαι για σένα.

Χθες σε είδα να περπατάς και να γελάς με τους φίλους σου.

Ήλπιζα ότι σύντομα θα με ήθελες να περπατήσω μαζί σου.

Γι’ αυτό ζωγράφισα ένα ηλιοβασίλεμα να κλείσει τη μέρα σου και  έστειλα μια δροσερή ώρα να σε αναζωογονήσει.

Περίμενα πότε θα με καλέσεις. Συνέχισα να σ’ αγαπώ.

Καθώς σε παρατηρούσα να πέφτεις για ύπνο χθες βράδυ, ήθελα τόσο πολύ να σ’ ακουμπήσω.

Διέχυσα το φεγγαρόφως στο πρόσωπό σου, σταλάζοντας στα μάγουλά σου τόσα πολλά δάκρυα και δε σκέφτηκες τίποτα για μένα. Ούτε καν Το Όνομά μου .

Ήθελα τόσο πολύ να σε ανακουφίσω.

Την επόμενη μέρα έριξα μια λαμπρή ανατολή ηλίου σ’ ένα υπέροχο πρωινό για σένα.

Εσύ όμως ξύπνησες αργά και βιαστικά για τη δουλειά . Ούτε που με  πρόσεξες. Ούτε που με σκέφτηκες. Απλά με προσπέρασες. Αυτό με πόνεσε και έκλαψα. Ο ουρανός μου συννέφιασε και τα δάκρυά μου ήταν η βροχή.

Σ’ αγαπώ , ήθελα και πάλιν να σου πω . Ω ! Μόνο ν’ άκουγες.

Πραγματικά πόσο σ’ αγαπώ!

Προσπαθώ να στο πω με το γαλάζιο τ΄ ουρανού , με το χρυσό φως του ήλιου.

Ο άνεμος ψιθυρίζει την αγάπη μου δια μέσου των κορυφών των δέντρων και τη διαχέει στα χρώματα των λουλουδιών.

Στο φωνάζω στο θόρυβο των νερών στα ποτάμια , και συνθέτω τραγούδια αγάπης , για να παίζουν, και να σου τραγουδούν.

Σε θερμαίνω με τις ακτίδες του ήλιου, και αρωματίζω τον αέρα με το γλυκό άρωμα της φύσης.

Η αγάπη μου για σένα είναι βαθύτερη από κάθε ωκεανό, μεγαλύτερη από κάθε ανάγκη της καρδιάς σου.

Μόνο να μπορούσες να αντιληφθείς πόσο νοιάζομαι και πονώ για σένα. Άλλωστε αυτό το απέδειξα επάνω στον σταυρό του Γολγοθά. Κι όμως. Με ξέχασες. Με απαρνήθηκες. Με αγνόησες.

Εγώ ποτέ δεν θα πάψω να σε αγαπώ και να σε περιμένω.

Ο πατέρας μου στέλνει την αγάπη Του . Θέλω να Τον συναντήσεις, να Τον γνωρίσεις.

Κι’ Αυτός νοιάζεται για σένα. Οι Πατέρες έτσι είναι.

Γι’ αυτό, σε παρακαλώ, κάλεσέ με σύντομα. Δεν έχει σημασία πόσο χρόνο θα πάρει.

Θα περιμένω , όσο κι΄ αν χρειαστεί . . . γιατί σ’ αγαπώ !

Ο φίλος σου Ιησούς . 

 

ΑΣ ΑΠΑΝΤΗΣΟΥΜΕ  ΟΣΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

Η ΖΩΗ ΕΧΕΙ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΑΛΛΑ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΑΓΚΑΘΙΑ

 

Μεγάλο λάθος, καταστροφικό θα έλεγα ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ.  Κρίνεις τον άνθρωπο από το πόσα σου δίνει η εάν σου δίνει….

Μου ζήτησες να σε βοηθήσω οικονομικά και σου έδωσα δέκα ευρώ.

Κάποιος άλλος σου έδωσε πεντακόσια  ευρώ.

Η απάντηση σου είναι πως αυτός που σου έδωσε τα πεντακόσια  ευρώ είναι καλύτερος γιατί σου έδωσε περισσότερα.

Ξέρεις κάτι;

Αυτός που σου έδωσε πεντακόσια  ευρώ είχε τρεις χιλιάδες ευρώ.

Εγώ που σου έδωσα δέκα ευρώ είχα δέκα ευρώ.

Δεν µπορώ να σου δώσω λύσεις, για όλα τα προβλήματα της ζωής, ούτε έχω απαντήσεις στις αμφιβολίες ή τους φόβους σου, αλλά µπορώ να σε ακούσω και να τα µοιραστώ µαζί σου. Δεν µπορώ ν’ αποτρέψω να µη σκοντάψεις. Μόνο µπορώ να σου προσφέρω το χέρι µου, για να κρατηθείς και να µη πέσεις.

Δεν κρίνω τις αποφάσεις που παίρνεις στη ζωή. Περιορίζοµαι στο να σε στηρίζω, να σε παροτρύνω και να σε βοηθώ όταν µου το ζητάς.

 Δεν µπορώ να αποτρέψω τον πόνο σου όταν κάποια λύπη σου σχίζει την καρδιά, αλλά µπορώ να κλάψω µαζί σου και να µαζέψω τα κοµµάτια, για να τη φτιάξω από την αρχή.

 Δεν µπορώ να σου πω ποιος είσαι ούτε ποιος θα όφειλες να είσαι. Μονάχα µπορώ να σ’ αγαπώ όπως είσαι και να ‘µαι ο γονιός σου, ο αδελφός σου, ο φίλος σου.

Αυτό είμαι . Θα σου δώσω τα δέκα ευρώ μου από τα δέκα ευρώ μου και μην με συγκρίνεις με κάποιον που θα σου δώσει πεντακόσια ευρώ από τα τρεις χιλιάδες  ευρώ.

Όλα πρέπει να τα σκέπτεσαι και πριν μιλήσεις πρέπει να περνάς τα λόγια σου από σουρωτήρι.

Όπως σουρώνουμε το φαγητό και την ακαθαρσία που μένει στο σουρωτήρι την πετάμε, έτσι και τα λόγια μας πρέπει να τα περνάμε από σουρωτήρι.

Εδώ χρειάζεται το γνάθων.

‘Όποιος αισθάνθηκε  τις αμαρτίες του, είναι ανώτερος από εκείνον που ανασταίνει  νεκρούς με την προσευχή του.

Όποιος στενάζει μια ώρα για την ψυχή του, είναι ανώτερος  από εκείνον που ωφελεί όλον τον κόσμο. Όποιος αξιώθηκε να δει τον εαυτόν του, είναι ανώτερος από εκείνον που αξιώθηκε να δει αγγέλους.

Σε αυτόν που γνώρισε τον εαυτόν του, δίνεται η γνώση των πάντων, γιατί  η γνώση του εαυτού μας είναι πλήρωμα της γνώσης των πάντων.

Η κατάκριση, το συμφέρον και αλλά δεινά βρίσκονται εκεί που υπάρχει το Εγώ και απουσιάζει από εκεί που βρίσκεται το Εμείς.

Εάν ο άνθρωπος θέλει να σωθεί μόνος  του η νομίζει ότι θα σωθεί μόνος του είναι πλανεμένος από τον διάβολο γιατί αυτός του έβαλε τον εγωισμό.

Είναι δυνατόν ο άνθρωπος να σωθεί μόνος του αδιαφορώντας για τους άλλους;

 

Κανείς δεν πρέπει να θέλει να σωθεί μόνος του, χωρίς να σωθούν και οι άλλοι. Είναι λάθος να προσεύχεται κανείς για τον εαυτό του, για να σωθεί ο ίδιος. Τους άλλους πρέπει να αγαπάμε και να προσευχόμαστε να μη χαθεί κανείς.  Να μπουν όλοι στην Εκκλησία. Αυτό έχει αξία.  Όταν ξεχωρίζουμε τον εαυτό μας, δεν είμαστε χριστιανοί. Αληθινοί χριστιανοί είμαστε, όταν αισθανόμαστε βαθιά ότι είμαστε μέλη του μυστικού σώματος του Χριστού, της Εκκλησίας, με μια συνεχή σχέση αγάπης. Όταν ζούμε ενωμένοι εν Χριστώ, δηλαδή όταν ζούμε την ενότητα μέσα στην Εκκλησία Του με το αίσθημα του ενός. Αυτό είναι το μεγαλύτερο βάθος, η μεγαλύτερη έννοια που έχει η Εκκλησία. Εκεί βρίσκεται το μυστήριο·  να ενωθούν όλοι σαν ένας άνθρωπος εν Θεώ.

 

Όταν θα παρουσιασθούμε ενώπιων Του Θεού την ημέρα της κρίσεως θα μας κάνει την εξής ερώτηση :

  Μόνος σου είσαι ;  Πού είναι οι άλλοι ;  Τι έχεις κάνει για να τους φέρεις μαζί σου ;

Τι θα του απαντήσουμε τότε ;   Ότι νοιαζόμαστε μόνο για τη δική μας σωτηρία ;

                                                                                  

Με τις πιο πάνω σκέψεις ας προβληματιστούμε φίλοι μου …

Μονάχα άμα περάσουμε από το » εγώ »  στο  » εμείς » , ίσως να καταλάβουμε το πιο βαθύ νόημα της σωτηρίας όλων των ανθρώπων.

Εξακολουθώ να το λέω και να το ξαναλέω στον εαυτό μου , μέχρι να το καταλάβω και να το κατανοήσω.

Τα λέω σε σένα για να τα ακούω και να τα μαθαίνω εγώ.

 

Δεν ανοίγω το στόμα μου , να κατηγορήσω , να συκοφαντήσω , να κατακρίνω κανένα . Αν έχω κάτι να πω , ας είναι καλύτερα λόγια αγάπης και καλοσύνης , παρά καταλαλιά και συκοφαντία . Βλέπω τα δικά μου λάθη και κρίνω τον δικό μου εαυτό . Στο πρόσωπο του αδελφού μου , βλέπω μόνο την Εικόνα Του Θεού . Και αν σιωπά το στόμα , αλλά η καρδιά εξακολουθεί κρυφά να κατακρίνει , τότε παλεύω μαζί της, προσεύχομαι , και ζητώ ενίσχυση από Τον Κύριο ,να τον νικήσω , αυτόν τον ύπουλο και κρυφό πειρασμό . Άλλες φορές τα καταφέρνω άλλες όχι.

Οδεύοντας , σε μια πορεία προς Τον Ουρανό , αν δεν νικήσουμε πρώτα τον εαυτό μας και τα πάθη μας , τίποτα δεν μπορεί να μας βγάλει στο ξέφωτο.

» Όποιος σκύβει ταπεινά και δέχεται τα χτυπήματα από τους άλλους, διώχνει τα δικά του εξογκώματα, ομορφαίνει πνευματικά σαν Άγγελος και έτσι χωράει από την στενή πύλη του Παραδείσου.»

 

Τους περισσότερους πειρασμούς, τις περισσότερες φορές, τους δημιουργεί ο ίδιος μας ο εαυτός μας, όταν βάζουμε τον εαυτό μας στις συνεργασίες μας μαζί με τους άλλους, όταν δηλαδή θέλουμε να υψώνουμε τον εαυτό μας. Στον Ουρανό δεν ανεβαίνει κανείς με το κοσμικό ανέβασμα αλλά με το πνευματικό κατέβασμα. Όποιος βαδίζει χαμηλά, βαδίζει πάντα με σιγουριά και ποτέ δεν πέφτει.»

 

Ο ταπεινός και καλοκάγαθος άνθρωπος, επειδή έχει την καθαρότητα και την εσωτερική και εξωτερική ηρεμία, έχει και βάθος πνευματικό και βλέπει βαθιά τα θεία νοήματα και βοηθιέται περισσότερο, και αυξάνεται και η πίστη του πιο πολύ, ζώντας τα μυστήρια του Θεού.

.

Ο υπερήφανος, εκτός που είναι σκοτισμένος, είναι και συνέχεια εσωτερικά και εξωτερικά ταραγμένος από την ελαφρότητα του εγωισμού στέκεται πάντα στην επιφάνεια των πραγμάτων και δεν μπορεί να προχωρήσει στο βάθος, όπου βρίσκονται τα θεία μαργαριτάρια, για να πλουτίσει πνευματικά.

Ας φροντίσουμε για την επιμέλεια της ψυχής μας. Το έχει μεγάλη ανάγκη η ψυχούλα μας να ξαλαφρώσει. Αυτή η μέρα είναι ευλογημένη από το Θεό, ανήκει στο Θεό, ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, να μπούμε μέσα σε αυτή. Προχωρείς αυτή τη μέρα σαν αγγελιοφόρος του Θεού. Όποιον συναντάς, τον συναντάς με τον τρόπο του Θεού. Βρίσκεσαι εκεί για να είσαι η παρουσία του Κυρίου και Θεού, η παρουσία του Χριστού, η παρουσία του Αγίου Πνεύματος, η παρουσία του Ευαγγελίου. Αυτό είναι το καθήκον σου αυτή τη συγκεκριμένη μέρα.

 

Εύχομαι η κάθε ημέρα που ξημερώνει να είναι  μια όμορφη , ειρηνική , ευλογημένη ημέρα , πλούσια γεμάτη με έργα αγάπης , και πλημμυρισμένη από Το Θείο Φως της παρουσίας Του Ιησού Χριστού στη ζωή μας . Ο Θεός να δίνει δύναμη σε όλους μας.

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

ΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

 

 

Είναι κάποιες ψυχές σαν μπουμπούκια τ’ Απρίλη  ταπεινές , ταπεινές , με το γέλιο στα χείλη.

Είναι κάποιες ψυχές που θαρρείς έχουν πάρει ,  από ψηλά τ’ Ουρανού την ολόφωτη χάρη .

Είναι κάποιες ψυχές σαν λαμπάδες στα σκότη φλογερές, γιορτινές και μ’ αγέραστη νιότη.

Στον αγώνα μπροστά με μια πίστη μεγάλη , προχωρούν, προχωρούν δυνατές σαν ατσάλι.

Είναι κάποιες ψυχές που θαρρείς έχουν πάρει  τ’ αετού τη φωτιά, την αγέρωχη χάρη.

Λουλουδένιες, απλές δείχνουν τόση αγάπη  είναι αυτές οι ψυχές του φωτός το παλάτι. «

Είναι αυτές οι ψυχούλες που τις νοιώθεις αθόρυβα , σιωπηλά , προσευχητικά κοντά σου , και σαν αύρα λεπτή σου χαρίζουν το χάδι της αγάπης τους .

 

Είναι αυτές οι ψυχούλες που μπορούν ν΄ ακούσουν τον πόνο σου ,την αμαρτία σου , το πρόβλημά σου , τις ανασφάλειές σου, να σε κατανοήσουν , χωρίς να σε κρίνουν , να σου πουν ένα λόγο παρηγοριάς , μια συμβουλή , χωρίς να σε καταδικάσουν, να σου δώσουν λίγο απ΄ το χρόνο τους , χωρίς να βιάζονται, να σου χαρίσουν ένα χαμόγελο , χωρίς να περιμένουν τίποτα από σένα.

Είναι αυτές οι όμορφες , ευγενικές ψυχούλες που σαν Θείο Δώρο έρχονται στο δρόμο μας , στέκουν στον πόνο μας , στέκουν στην θλίψη μας , στέκουν στις πτώσεις μας , στέκουν στις ανασφάλειές μας , και με το λυχναράκι της δικής τους ψυχής , με τη δύναμη που κι΄ αυτές αντλούν απ΄ Τον Αγαπημένο , μας φωτίζουν το δικό μας σκοτάδι , μας ξυπνούν απ΄ το δικό μας λήθαργο , μας απαλύνουν κάθε πόνο , ψυχικό και σωματικό , μας βοηθούν να σηκωθούμε και να σταθούμε στα πόδια μας , για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε την πορεία της ζωής μας.

 

Σ΄ αυτές τις υπέροχες ψυχές , που βρέθηκαν στην πορεία της δικής μου ζωής, θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ , και να ευχηθώ εκ βάθους καρδίας νά είναι η πορεία της ζωής τους, πλημμυρισμένη Φως Χριστού , χαμόγελο , κι΄ αγάπη .

 

Στην πορεία της ζωής μας , δεν μπορούμε να είμαστε πάντα μαζί με τους ανθρώπους που αγαπάμε . Είναι φορές που οι δρόμοι παίρνουν άλλες κατευθύνσεις . Τα παιδιά ανοίγουν τα φτερά τους για να πετάξουν στους δικούς τους ορίζοντες . Άνθρωποι αναγκάζονται να χωριστούν από αγαπημένα τους πρόσωπα , από φίλους , γνωστούς , συγγενείς , για διάφορους λόγους και απρόσμενες συγκυρίες που φέρνει η ζωή , και έτσι δεν μπορούμε πάντα να έχουμε δίπλα μας , όλους αυτούς που μας κάνουν να νοιώθουμε όμορφα , που μας κάνουν να χαμογελάμε , που αισθανόμαστε ότι αυτοί που πραγματικά μας αγαπούν συμπορεύονται μαζί μας .

 

Ένα όμως είναι το σίγουρο ! Όλοι είμαστε κάτω από τον ίδιο Ουρανό . Όλοι είμαστε παιδιά Του Ίδιου Θεού Πατέρα , που μας αγαπά και φροντίζει για μας , και στοργικά μας έχει στην Αγκαλιά Του .

 

Μπορούμε να συναντιώμαστε όλοι μεταξύ μας , όσο κι΄ αν οι αποστάσεις μας χωρίζουν , στα μυστικά και όμορφα μονοπάτια της προσευχής και της συνάντησης με Το Θεό ! Στο μαγικό χαλί των σκέψεων μας , που μας ταξιδεύει πέρα απ΄ τα σύνορα , και ανταμώνουμε με ψυχές αγαπημένες.

 

Εύχομαι σε τέτοιες συναντήσεις να ανταμώνουμε όλοι μας κάποιες φορές.

Καλέ μου φίλε και καλή μου φίλη να μην ξεχνάς. Η ζωή έχει τους κανόνες της.

 

Ο μεγαλύτερος και καλύτερος φίλος: Ο Θεός.

Οι καλύτεροι σύντροφοι: Οι γονείς.

Το καλύτερο σπίτι: Το σπίτι σου.

Ο μεγαλύτερος ηρωισμός: Το θάρρος να είσαι καλός και να μη παρασύρεσαι από τους άλλους σε ότι δεν πρέπει.

Η μεγαλύτερη χαρά: Το εκπληρωμένο καθήκον.

Το καλύτερο σπόρ: Να κάνεις το καλό.

Η καλύτερη ευδαιμονία: Η καλή συνείδηση.

Η πλουσιότερη συλλογή: Η συλλογή των καλών πράξεων.

Ο καλύτερος χρόνος: Τώρα.

Η καλύτερη ασχολία: H εργασία.

Ο πιο εύκολος δρόμος για να είσαι ευτυχής: Η ευθεία οδός.

Η χειρότερη φτώχεια: Η οκνηρία.

Η μεγαλύτερη καταστροφή: Η αποθάρρυνση.

Η καλύτερη συμπεριφορά: Η φιλοφροσύνη.

Η καλύτερη διασκέδαση: Η μελέτη.

Ο μεγαλύτερος εχθρός: Το κακό.

Το μεγαλύτερο σφάλμα: Το ψέμα.

Η μεγαλύτερη δύναμη: Το καλό.

Η καλύτερη μέθοδος για να νικήσεις: Η πειθαρχία.

Η ωραιότερη ημέρα: Η σημερινή.

 

Εύχομαι σε κάθε φίλο γνωστό η άγνωστο, σε κάθε φίλη γνωστή και άγνωστη είτε κοντά είτε μακριά , σε κάθε γωνιά της γης μας . Εύχομαι σε σένα που διαβάζεις αυτές τις γραμμές. Ο Θεός να χαρίζει σε όλους Το Θείο Φως της Αγάπης Του ! Ο Ιησούς Χριστός να φωτίζει το δρόμο σας και τη ψυχή σας , και να γίνεστε φάροι φωτεινοί και για τη δική μας ζωή .

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

ΣΕ ΣΕΝΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΕ ΜΕΝΑ

αναρτήθηκε σε: Ψυχωφελή κείμενα | 0

Σε σένα , που τόσο αυθόρμητα σε κατακρίνω. Σε σένα , που με τα απότομα λόγια μου σε πίκρανα. Σε σένα , που με τον φουντωμένο μου εγωϊσμό ,δεν αποδέκτηκα την διαφορετική γνώμη σου. Σε σένα , που με την ιδιομορφία του χαρακτήρα σου ,δεν σε ανέχομαι με αγάπη.

Σε σένα , που με την άπρεπη συμπεριφορά μου , σε πλήγωσα ανεπανόρθωτα. Σε σένα , που ενώ τόσο με νοιάζεσαι ,ποτέ δεν σου έδωσα την ανάλογη αξία και σημασία.

Σε σένα , που τόσο υποφέρεις με τα δικά σου προβλήματα ,όμως ποτέ μου δεν κάθησα να σε ακούσω με υπομονή. Σε σένα , που ενώ μου δίνεις τόση αγάπη και κατανόηση ,

ποτέ μου δεν το εκτίμησα. Σε σένα , που προσεύχεσαι και αγωνιάς για μένα. Σε σένα , που νοιάζεσαι και ρωτάς πώς περνώ. Σε σένα , που ποτέ δεν σου ‘δωσα σημασία.

Σε σένα που αγνόησα την ύπαρξη σου ,σε σένα , που προσπέρασα αδιαφορώντας.

Μα και σε σένα , που δεν σ΄αγάπησα όσο έπρεπε , που δεν σε κατανόησα , που δεν σε κατάλαβα ,  που δεν σου  ‘δωσα λίγο από το χρόνο μου , ώστε να γίνει η αγάπη μου φωλιά να σε ζεστάνει και να σε μεγαλώσει εντός της …

Σε σένα , αγαπημένο μου παιδί , αγαπημένε σύντροφε και συνοδοιπόρε της ζωής μου , αγαπημένε μου φίλε και φίλη, αγαπημένοι μου γονείς , αγαπημένα μου αδέλφια , αγαπημένε μου συνάδελφε , αγαπημένε μου γνωστέ και άγνωστε , αγαπημένοι μου αναγνώστες.

Σε όλους εσάς , οφείλω μια μεγάλη συγνώμη , γιατί ο εγωϊσμός μου δεν με  αφήνει να ανταποκριθώ στην αγάπη σας , και στην ευγένεια της καρδιάς σας .

Οφείλω μια μεγάλη συγνώμη , απέναντι σε ένα αξεπλήρωτο χρέος

που συσσωρεύθηκε στο ταμείο της καρδιάς μου .

Εύχομαι ο Κύριος να μου χαρίσει Το Μέγα Του Έλεος , και να συγχωρέσει την αθλιότητα της ψυχής μου .

Σας ευχαριστώ για άλλη μια φορά που για χρόνια με ανέχεστε και συμπορεύεστε μυστικά και αθόρυβα μαζί μου.

Είναι άθλος, κατόρθωμα και ευλογία να αποδέχεσαι τον άλλον.

Το να μπορείς να αποδέχεσαι τον άλλο όπως είναι δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα.

Για όλους εμάς που αγωνιζόμαστε στον κόσμο αυτό είναι το τραίνο που θα μας οδηγήσει Στον Ουρανό.

Στα Μοναστήρια οι μοναχοί έχουν άλλο πολύ πιο δύσκολο αγώνα. Παλεύουν πρώτα με τον εαυτό τους και μετά με τον πονηρό , που βρίσκεται διαρκώς ενώπιών τους. Και έχουν τον γέροντά τους που πρέπει να κάνουν υπακοή …

Εμείς , στον κόσμο , έχουμε άλλου είδους αγώνα. Να αποδεχθούμε τον αδελφό μας

με τα ελαττώματά του. Να τον αγαπήσουμε , χωρίς να θέλουμε να τον αλλάξουμε …

Είτε αυτός είναι ο σύντροφός μας , ο σύζυγός μας , το παιδί μας ,ο φίλος μας , ο συνάδελφος μας , ο προϊστάμενος μας , ο κάθε διπλανός μας.

Για μας , ο γέροντάς μας είναι αυτός ο  » άλλος »   ο αδελφός μας.

Έχουμε οικογένεια ; Έχουμε το γέροντά μας , που δεν είναι άλλος από το σύζυγό μας , το παιδί μας.

Με αυτούς συνεργαζόμαστε , σε αυτούς θα κάνουμε υπακοή.

Αυτούς θα  αγαπήσουμε , αυτούς θα διακονήσουμε , αυτούς θα κατανοήσουμε,χωρίς πολλά λόγια, χωρίς πολλή γκρίνια.

Μπορεί να είναι δύσκολα τα πιο πάνω μα  αυτά θέλει ο Θεός από τον καθένα μας.

Όλοι μας έχουμε τοποθετηθεί εκεί που πρέπει να υπηρετήσουμε, εκεί που πρέπει να αγωνιστούμε ,εκεί που θα δείξουμε τι κρύβουμε εντός μας,  τον κρυφό , μα τον αληθινό μας εαυτό.

Με μιά φράση :

» Το   « μ α ζ ί »   , θέλει δουλειά πολλή ! «

Καλή Δύναμη σε όλους μας φίλοι μου.

Με Τη βοήθεια Του Αγαπημένου μας Ιησού όλα μπορούμε να τα κατορθώσουμε .

Το κλειδί : … » ταπείνωση » !

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΤΕΡΤΙΠΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ

Είναι πιο εύκολο να πιστέψεις στο Θεό και πιο δύσκολο να τον αγαπήσεις. Είναι πιο εύκολο να αγαπήσεις το Διάβολο και πιο δύσκολο να τον πιστέψεις.

Αυτός που δεν μπορεί να μισήσει το διάβολο δεν μπορεί να αγαπήσει το Θεό.

Αν ο άνθρωπος έχει το δικαίωμα να βρει το Θεό με το δικό του τρόπο, έχει το δικαίωμα να πάει στο διάολο με το δικό του τρόπο, επίσης.

Αν αφήσεις το διάβολο να σε πιάσει από μια μόνο τρίχα, θα είσαι δικός του για πάντα.

Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αντέχουν να κάτσουν στην εκκλησία ούτε για μια ώρα την Κυριακή. Πώς υποτίθεται ότι θα μπορούσαν να ζήσουν σε κάτι πολύ παρόμοιο για μια αιωνιότητα;

 

Ο Παράδεισος, έτσι όπως συμβατικά περιγράφεται, είναι ένα μέρος τόσο μάταιο, τόσο αδιάφορο, τόσο άχρηστο, τόσο άθλιο, που κανείς δεν επιχείρησε ποτέ να περιγράψει μία ολόκληρη μέρα στον παράδεισο, παρ’ ότι αρκετοί έχουν περιγράψει μία μέρα στην ακροθαλασσιά.

Αν πιστεύεις ότι σου αρέσει από το Λόγο του Θεού και απορρίπτεις ότι δεν σου αρέσει, δεν πιστεύεις στο Λόγο του Θεού, πιστεύεις στον εαυτό σου.

Για αυτούς που πιστεύουν, καμιά απόδειξη δεν είναι απαραίτητη. Για αυτούς που δεν πιστεύουν, καμιά απόδειξη δεν είναι δυνατή.

Η συνειδητή πίστη είναι ελευθερία. Η συναισθηματική πίστη είναι σκλαβιά. Η μηχανική πίστη είναι ανοησία.

Στην Πίστη υπάρχει αρκετό φως γι’ αυτούς που θέλουν να πιστέψουν και αρκετές σκιές για να τυφλώσουν αυτούς που δεν θέλουν.

Μπορείς να κάνεις πολύ λίγα πράγματα με την πίστη, αλλά δεν μπορείς να κάνεις τίποτα χωρίς αυτήν.

Η Λογική είναι το αριστερό χέρι της ψυχής μας. Η Πίστη είναι το δεξί της. Με αυτές φτάνουμε στο Θεό.

Νά φοβάσαι τόν «τζέντλεμαν Ιούδα» πού σέ πλησιάζει μέ τό… τριαντάφυλλο, γιά νά σού αποσπάσει κάτι. Νά χαίρεσαι τόν «άτσαλο Πέτρο» πού, λόγω απειρίας, από αγάπη κι ενδιαφέρον, κάνει κινήσεις πού θά σέ πληγώσουν. Ο Χριστός προτιμούσε αυτούς πού φαίνονταν άσχημοι αλλά ήσαν όμορφοι, κι όχι αυτούς πού φαίνονταν όμορφοι ενώ ήσαν άσχημοι. Τούς τελευταίους τούς ονόμασε τάφους κεκονιαμένους. Από τούς λύκους εύκολα προφυλασσόμαστε παίρνουμε τά κατάλληλα μέτρα καθώς πλησιάζουμε. Από τούς προβατόσχημους όμως λύκους, πώς θά ξεφύγουμε;

Αγιότητα είναι νά κρατάς τόν πόνο γιά τόν εαυτό σου καί νά προσφέρεις ενθουσιασμό στόν απελπισμένο αδελφό σου.

 

Ζούμε στήν εποχή τής σωματικής ελευθερίας καί τής καρδιακής δουλείας. Τό παίζουμε ελεύθεροι, ενώ είμαστε σκλάβοι στούς λογισμούς μας, στά συναισθήματά μας, στίς αδυναμίες μας. Βρήκα ανθρώπους χαρούμενους κι ανάλαφρους σέ ασκητικά κελλιά πού θύμιζαν φυλακές. Βρήκα ανθρώπους σέ παλάτια, θλιμμένους, καί αναστενάζοντες, συμπιεσμένους καί βαρεμένους από τίς μέριμνες τού κόσμου τούτου καί τά φθοροποιά πάθη.

 

Όσοι μέ πίκραναν από ανιδιοτελή αγάπη, θά ευλογηθούν στή ζωή τους. Ο Απόστολος Πέτρος πίκραινε τόν Χριστό μέ τίς αυθόρμητες γκάφες του όμως επειδή πήγαζαν από τή μεγάλη του αγάπη γιά τόν Χριστό, στό τέλος ευλογήθηκε καί χαριτώθηκε!!! Νά τολμάτε νά κάνετε έργα έστω καί λαθεμένα από ανιδιοτελή αγάπη. Θά ευλογηθείτε ή θά αποκτήσετε ταπείνωση πού τραβάει τή χάρη τού Θεού. Καλύτερα νά τολμάς καί νά κάνεις λάθη παρά νά είσαι δειλός (όπως ο Απόστολος Πέτρος). Τουλάχιστον θά αποκτάς ταπείνωση απ τά λάθη σου.

 

Έχεις παρατηρήσει πως οι περισσότεροι ξοδεύουμε χρήματα που δεν τα έχουμε μόνοι μας κερδίσει, για ν’ αγοράσουμε πράγματα που δεν χρειαζόμαστε προκειμένου να εντυπωσιάσουμε ανθρώπους που δε συμπαθούμε;

Αυτόν που νίκησε τους άλλους χειροκροτούν οι άνθρωποι, ενώ εκείνον που νίκησε τον εαυτό του χειροκροτεί ο Θεός.

Ο Σατανάς κατάφερε να σπείρει αμφιβολία, ένα σπόρο απιστίας μέσα στην καρδιά του ανθρώπου και ο άνθρωπος  έδωσε τόπο στην αμφιβολία μέσα στην καρδιά του.

Η κακία των ανθρώπων έχει ξεπεράσει τα όρια. Κοιτάζουν πώς να ξεγελάσει ο ένας τον άλλον. Και το θεωρούν κατόρθωμα που τον ξεγελούν. Αλήθεια, πως ψεύτισε ο κόσμος! Όλα ψεύτικα τα φτιάχνουν.

Την αδικία την και την αμαρτία την  θεωρούν κατόρθωμα. Γιατί η αμαρτία έχει γίνει μόδα τώρα και η αδικία θεωρείται εξυπνάδα. Εκείνος που αδικεί τον συνάνθρωπό του,  παίρνει μάλιστα και τον τίτλο: « Αυτός είναι διάβολος. Τα καταφέρνει».

 

Ο κόσμος αποκαλεί το κάθε κακό με διάφορες ονομασίες όπως Σατανάς, Διάβολος, Εωσφόρος και άλλα πολλά σε κάθε χώρα και λαό. Πολλοί διερωτώνται, αφού ο Θεός είναι Φιλεύσπλαχνος και Πάνσοφος, τότε γιατί δημιούργησε και αυτό το Κακό; Γιατί ο Θεός επιτρέπει να υπάρχει;

Το κακό υπάρχει, κι αυτό σημαίνει ότι ο Θεός αποδέχεται την ύπαρξή του, αφού ο ίδιος το δημιούργησε. Μπορεί άραγε όμως να υπάρχει κάτι που να είναι πιο ισχυρό από τον ίδιο τον Δημιουργό, ή εν τη ελευθερία όλων των δημιουργημάτων Του, το κάθε δημιούργημα πράττει αυτό που θέλει;

 

Ίσως θα εκπλαγείτε αν σας πω ότι και το κακό είναι αναγκαίο και μάλιστα απαραίτητο στις εργασίες της φύσης, κι αυτό επειδή η φύση ξέρει πώς να το χρησιμοποιήσει. Η φύση είναι ακριβώς όπως ένα χημικό εργαστήριο που έχει ανάγκη από ένα δυνατό δηλητήριο για να παρασκευάσει κάποια δραστικά φάρμακα. Το κακό είναι ότι πρόκειται για ένα δηλητήριο που μπορεί να σκοτώσει ακαριαία τους άσχετους, τους αμαθείς και αδύναμους ανθρώπους, ενώ για τους δυνατούς κι έξυπνους είναι πανάκεια και τους θεραπεύει.

 

Ο διάβολος, που ονομάζεται και σατανάς,  θέλει οι άνθρωποι να πιστεύουν ότι δεν υπάρχει κακό. Όλα είναι καλά. Και τα καλά και τα κακά πράγματα. Και με πάρα πολλούς τρόπους το έχει καταφέρει, όπως π.χ. έκτρωση, απιστία, ψέματα, κ.α.

 

Ο Σατανάς θα προσπαθήσει να σε βάλει στον πειρασμό να αμαρτήσεις, και ίσως μερικές φορές το πετύχει κιόλας, αλλά ποτέ δεν θα μπορέσει να σε αρπάξει από το χέρι του Θεού. Είτε ζεις πολλά χρόνια μαζί με το Θεό είτε μόλις πριν λίγο καιρό Τον γνώρισες, σε κάθε περίπτωση, μπορείς να είσαι σίγουρος: Τίποτα και κανείς δεν θα μπορέσει ποτέ να σε χωρίσει απ’ Αυτόν. Αρκεί εσύ να το θελήσεις και να γυρίσεις σε Αυτόν.

 

Ο Διάβολος, θέλοντας να έχει τον άνθρωπο άβουλο έρμαιο και να οδηγήσει στον όλεθρο την ανθρωπότητα, παίρνει πολλές μορφές στις μέρες μας. Εμφανίζεται ως (εφήμερος) πλούτος, (πρόσκαιρη) εξουσία, (παροδική) δύναμη και ζητά να μας ξεγελάσει, ώστε να είμαστε πιο ευάλωτοι. Θέλει έτσι να φθείρει τις ψυχές των ανθρώπων και να καταστρέψει τις κοινωνίες τους, με σκοπό να επικρατήσει αυτός.

Στον αντίποδα, ο Θεός, έρχεται και παραστέκεται στον άνθρωπο, ζητώντας από μας στην καθημερινή μας ζωή μονάχα πίστη προς αυτόν και αγάπη για τους συνανθρώπους. Με την πίστη, δυναμώνουμε ψυχικά και με την αγάπη για τον πλησίον, το σεβασμό προς τον εσωτερικό του κόσμο και τις ιδιαιτερότητες του χαρακτήρα και του τρόπου σκέψης και ζωής του.

 

Όσο για το ερώτημα ποιος είναι πιο δυνατός μπορούμε να πούμε ότι ήδη απαντήθηκε. Ο μόνος δυνατός είναι ο Θεός, ο διάβολος είναι αδύναμος και η λιγοστή του δύναμη υπάρχει επειδή εμείς το επιτρέπουμε. Τον διάβολο δεν πρέπει να τον φοβόμαστε, καθώς η όποια δύναμη και εξουσία του συντρίβηκαν οριστικά με την Ανάσταση του Χριστού. Και είναι πραγματικά κρίμα, που μερικές φορές ιδιαίτερα νέοι άνθρωποι αφήνουν τον Χριστό, χωρίς να τον γνωρίσουν και έχουν περιέργεια και βιασύνη να γνωρίσουν τον διάβολο. Συμμετέχουν σε σατανιστικές λατρείες και τελετές, επικαλούνται δαιμονικά πνεύματα και προσεύχονται στο διάβολο. Ακολουθούν την ασωτία, την αμαρτία, την πορνεία, τα ναρκωτικά κ.α.  Όλα αυτά τα πράγματα είναι εξαιρετικά επικίνδυνα και ψυχοσωματικά καταστροφικά. Επίσης, δεν υπάρχει η δυνατότητα κάποιος να πιστεύει και να λατρεύει και το Θεό και τον διάβολο, παρά μόνο έναν. Χρειάζεται λοιπόν προσοχή και υπεύθυνη στάση και επιλογή απέναντι σε τόσο σοβαρά ζητήματα και σε καμία περίπτωση επιπόλαιες επιλογές, που μπορεί να μας ταλαιπωρήσουν σε όλη τη ζωή μας.

 

Ο Θεός αποφάσισε να δημιουργήσει άτομα όπως τον εαυτό Του, που να έχουν λογική, αίσθημα, αγάπη. Κάθε ανθρώπινη ύπαρξη είναι πλασμένη «κατ’ εικόνα Θεού». Αυτά είναι που θα μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε τον εαυτό μας.

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

ΤΟ ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ.

αναρτήθηκε σε: Ψυχωφελή κείμενα | 0

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αλήθεια, ότι ο δρόμος που οδηγεί στον Θεό είναι μονάχα ο ανήφορος. Ένας δρόμος δύσβατος με πέτρες μυτερές που σου τρυπάνε τις πατούσες και ο πόνος  φτάνει μέχρι την καρδιά. Κάποιοι τον ακολουθούν αυτόν τον δρόμο και κάποιοι τον εγκαταλείπουν. Προτιμούν να αφεθούν και όπου τους πάει ο άνεμος.

Στενή και τεθλιμμένη η οδός που οδηγεί στη ζωή, είχε πει ο Χριστός και λίγοι είναι όσοι την βρίσκουν και την ακολουθούν.

 

Εκείνο που τραβάει τον ορειβάτη, εκείνο που τον συνεπαίρνει και τον σπρώχνει στην ανάβαση δεν είναι τίποτα άλλο, δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο από την κορυφή. Κάθε δυσκολία που αντιμετωπίζει,  δεν την βλέπει παρά σαν εμπόδιο που του κλείνει την ορατότητα προς το όνειρο και αντιλαμβάνεται ότι χρειάζεται κάθε θυσία για να το ξεπεράσει.

Στο θρόνο της κορφής, στο θρόνο του ουρανού υπάρχει χώρος, πολύς χώρος. Εκεί δεν θα καθίσει εκείνος που νίκησε τους άλλος κι έφτασε πρώτος, αλλά εκείνοι, κι είναι πολλοί, που θα νικήσουν τις δυσκολίες της ανάβασης και τις αδυναμίες τους, εκείνοι που θα νικήσουν τον εαυτό τους.

Και γιατί λέω τον εαυτό τους?

Γιατί ο εαυτός μας είναι αυτός που δημιουργεί τα ερωτήματα και δίνει τις απαντήσεις στον εαυτό μας.

Τι θέλω να πω.

 

Έρχονται στιγμές που αναρωτιέσαι και λες.  Αξίζει να ζω; Έχει νόημα αυτή η ζωή, όταν οι πίκρες είναι πιότερες απ’ τις χαρές; Και τι ζωή είναι αυτή, όταν είσαι αναγκασμένος,αν αληθεύουν όσα μας λένε οι ερμηνευτές των θρησκευτικών θεμάτων, να εξαγοράσεις τη ζωή στον παράδεισο ζώντας την κόλαση στη γη; Δύσκολα τα ερωτήματα. Κι ακόμη πιο δύσκολο να δοθούν απαντήσεις που θα γαληνέψουν τη σκέψη μας.

 

Πολλές φορές έχουμε την απαίτηση να έχουμε αποτελέσματα στη ζωή μας χωρίς να μπούμε σε κόπο. Χωρίς να σκάψουμε, να ρίξουμε κοπριά, να ποτίσουμε το δέντρο της ζωής.  Αυτό το δέντρο που θέλουμε και περιμένουμε να βγάλει γλυκό καρπό. Κι όταν το δέντρο δεν μας δίνει καρπό, τότε κάποιοι από μας αποφασίζουν να του κόψουν το νήμα της ζωής. Αυτοί είναι οι δειλοί της ζωής, οι αυτόχειρες. Είναι οι κιοτήδες, οι ριψάσπιδες, που θεωρούν καλύτερη τη λύτρωση από τα δεινά του βίου μέσα στο μαύρο σκοτάδι του θανάτου. Μα δεν έκαναν τίποτε άλλο, από το μιμηθούν την στρουθοκάμηλο που μπροστά στον κίνδυνο χώνει το κεφάλι της στην άμμο. Με κρυμμένο το κεφάλι, απλά δε βλέπει αυτό που την φοβίζει. Αυτό δε σημαίνει πως έχει αποφύγει τη δοκιμασία της. Η δοκιμασία είναι παρούσα, κι ακόμη πιο επικίνδυνη γιατί δεν έχει πλέον αντιστάσεις. Οι δοκιμασίες είναι τα μαθήματα της ψυχής μας.  Μαγκιά είναι να βρούμε το νόημα της ζωής μέσα από τις δυσκολίες και τις δοκιμασίες. Και λέω μέσα από τις δυσκολίες γιατί αυτές είναι οι πολλές.

Θα βρεις νόημα σ’ αυτή τη ζωή μόνο αν το δημιουργήσεις εσύ.  Μόνο μη μας ξεστρατίσει από την αναζήτηση του νοήματος της ζωής,  η ελπίδα του παράδεισου,  ή,  ο φόβος της κόλασης. Γιατί τότε σε τίποτα δε θα διαφέρουμε από τους Φαρισαίους που κατηγορούσε ο Ιησούς. Να ζήσουμε τη ζωή αυθόρμητα, όπως μας ορμηνεύει η ψυχή μας. Χωρίς να ντυθούμε με φτιασίδια και χωρίς προσωπίδες για να δείχνουμε σπουδαίοι. Το νόημα να το καθορίσουμε εμείς, χωρίς να μας επηρεάζουν οι εξωγενείς παράγοντες. Να είμαστε ο εαυτός μας, απαλλαγμένοι από το φόβο της δυσάρεστης κριτικής. Να μας ενδιαφέρει όχι η γνώμη των πολλών, του όχλου που παρασύρεται και μπορεί να βοήσει ακόμη και «σταύρωσον αυτόν»,  αλλά των επαϊόντων, έστω κι αν είναι λίγοι! Και να θυμόμαστε ότι η θρησκεία μας,  δεν είναι το υποκατάστατο των προσδοκιών μας, αλλά ο δρόμος της ελευθερίας μας! Να μη φανταστούμε το Θεό μας αυστηρό, τιμωρό, αγέλαστο κι εκδικητή. Ο Θεός μας να είναι γελαστός, γεμάτος κατανόηση και συμπόνια. Δεν είναι Κύριος. Είναι Πατέρας μας. Δεν είμαστε δούλοι Του. Είμαστε παιδιά Του. Ο Θεός μας είναι η Ζωή και η δική μας η ζωή είναι ένα μέρος Της.

 

Πολλοί άνθρωποι κρύβουν μέσα τους μια μεγάλη δύναμη, που ούτε καν οι ίδιοι δεν την γνωρίζουν και την αποκαλύπτουν όταν βρίσκονται στα αδιέξοδα της ζωής. Και όταν την αποκαλύπτουν δεν πιστεύουν πως έχουν τόση δύναμη. Όπως είπε και ένας φιλόσοφος το χαμόγελο κρύβει πολλά…φόβο, πόνο, δάκρυ αλλά αυτά φανερώνουν μόνο ένα, την δύναμη.

 

Έρχονται στιγμές που μπορεί να έρθουν τα πάνω κάτω στην ζωή μας, ανατρέπονται τα πάντα,όνειρα,επιθυμίες,στόχοι κ.α. Εκεί θα φανεί η δυσκολία της ανηφόρας. Τι λες, θα βγείς την ανηφόρα ή θα μείνεις πίσω και θα λες δεν θα τα καταφέρω; Αξίζει να την ανέβεις, αξίζει να διασχίσεις αυτό τον δύσκολο δρόμο, επειδή από αυτό το δρόμο, εκτός του ότι θα συναντήσεις εμπόδια, θα ανακαλύψεις και πράγματα που ίσως δεν φανταζόσουν ποτέ. Μην είσαι δειλός, πάρε το ρίσκο, πες θα το δοκιμάσω κι όπου βγάλει! Και τι θα χάσεις εάν ρισκάρεις; Τίποτα! Απλά δοκίμασες αυτό έχει σημασία!

 

Η μεγάλη νίκη θα είναι όταν «αναγεννηθείς» μέσα από τα στις στάχτες, μέσα από τα γκρεμισμένα, μέσα από τις μπόρες που πέρασες. Μετά την μπόρα έρχεται πάντα η λιακάδα. Να έχεις την θέληση να προσπαθήσεις να φέρεις τα πράγματα όπως ήταν πριν, να είσαι έτοιμος να το παλέψεις και να σταθείς στα πόδια σου, χωρίς να περιμένεις πως θα σου απλωθούν χέρια για να σε σηκώσουν.

Η ζωή είναι μια ανηφόρα, είναι πόνος, γι αυτό θέλει πίστη,  υπομονή και κουράγιο!

Ο πόνος δεν κάνει καμία διάκριση σε κανέναν, όσο εύκολα μπαίνει στο σπιτάκι, στην ζωή του πτωχού, τόσο εύκολα μπαίνει και στο αρχοντικό του πλουσίου.

Αρρώστιες, φτώχειες, αποτυχίες, δυστυχίες, πειρασμοί, κατατρεγμοί, όλα αυτά κουβαλάνε μέσα τους τον πόνο. Και θα ρωτούσε κανείς αναλογιζόμενος όλα αυτά.

Γεννηθήκαμε τελικά για να πονάμε;;

Πονάμε για να βρούμε και να ζήσουμε την αλήθεια. Πονάμε για να κατακτήσουμε και να διατηρήσουμε την δικαιοσύνη και την ελευθερία μας, πονάμε όταν αγαπούμε αληθινά, όσο περισσότερο ποθούμε το τέλειο τόσο πιο βαθιά πονάμε. Οι πιο προχωρημένοι πνευματικά πονούν πιο βαθιά αλλά δεν το δείχνουν. Για αυτό όσοι φωνάζουν στον πόνο τους δεν σημαίνει ότι είναι και οι πιο πονεμένοι, διότι οι μεγάλοι σταυροί, οι μεγάλες δοκιμασίες μένουν συνήθως κρυφοί. Μοιάζουν  σαν τα θαλάσσια υπόγεια ρεύματα, που συνήθως κρύβονται κάτω από μία επιφανειακή γαλήνη.

Δεν υπάρχει άνθρωπος, πού να μην έχει βρεθεί μπροστά σε δύσκολη θέση και σε δύσκολες στιγμές. Πελώρια υψώνονται μπροστά μας τα προβλήματα, οι δοκιμασίες και οι αντιθέσεις της ζωής.

Είπαν ότι ή ζωή είναι ένα δράμα!

Είναι όντως δράμα πολύ μεγάλο. Είναι μία θάλασσα πολυκύμαντος, τις πιο πολλές φορές φουρτουνιασμένη και τις λιγότερες ήρεμη και γαληνιώσα.

 

Πλήθος οι ανάγκες, πού μας περιζώνουν στην πορεία της ζωής. Πλήθος τα προβλήματα, αλλά μεγαλύτερα και αλλά μικρότερα, πού ορθώνονται απειλητικά ενώπιον μας ανά πάσα στιγμή. Πλήθος οι πειρασμοί, πού καλούμεθα να ξεπεράσουμε. Πλήθος οι παγίδες, πού πρέπει προσεκτικά να αποφύγουμε. Ατελείωτος ο κατάλογος των δυσκολιών της ζωής.

Είναι μεγάλος, μακρύς και ατελείωτος ο κατάλογος αντίξοων περιστάσεων της ζωής.

Δεν θα αναφερθώ στον κατάλογο αυτόν για να μην γίνω κουραστικός.

 

Οι άνθρωποι δυσκολεύονται συνήθως να βρουν λύση σε πολλά από τα προβλήματα της ζωής. Γονατίζουν μπροστά στις δυσκολίες.  Και όχι λίγοι μπροστά στις δυσκολίες και στα προβλήματα, απελπισμένοι και απογοητευμένοι, παίρνουν το δρόμο της αυτοκτονίας και καταστρέφουν δια παντός. Όχι, αυτό δεν είναι λύση στα προβλήματα της ζωής. Είναι όντως γεμάτη από θλίψεις και δοκιμασίες, από δυσκολίες και περιπέτειες, από πειρασμούς και αντιθέσεις η ζωή μας εδώ στη γη. Όμως δεν είμαστε  μόνοι. Δεν είμαστε  χωρίς προστασία. Ή απελπισία και η απογοήτευση δεν είναι λύση.  Δυστυχώς το αγρίεμα της ανθρώπινης ζωής είναι το τίμημα της ανθρώπινης αποστασίας. Είναι το προϊόν σφαλμάτων στην ανθρώπινη πορεία Είναι το αποτέλεσμα πολλές φορές απρόσεκτου βίου και απρόσεκτης τακτικής. Πληρώνουμε δυστυχώς κάποτε ακριβά τις απροσεξίες της ζωής μας και τις λανθασμένες επιλογές μας.

 

Είναι γεγονός, ότι ο Θεός δεν μας έπλασε για τον πόνο αλλά για την χαρά. Τις δύσκολες συνθήκες της ζωής τις δημιουργήσαμε και τις δημιουργούμε μόνοι μας, κάνοντας κακή χρήση της ελευθέρας θελήσεως μας. Οι άνθρωποι θερίζουμε ο, τι σπείραμε. Υφιστάμεθα τις συνέπειες της ανθρώπινης αποστασίας. Και στην καθημερινή πορεία μας πολλές φορές εμείς οι ίδιοι διαμορφώνουμε τις συνθήκες της ζωής μας.

Κάναμε το μέγα λάθος να αγνοήσουμε τον Θεό.

Όσο κι αν αγνοούμε τον Θεό, ο Θεός είναι πάνω από τα κεφάλια μας. Όσο κι αν περιφρονούμε την πατρική Του αγάπη, εκείνος παραμένει Πατέρας, έτοιμος να σπογγίσει το δάκρυ μας και να ανακουφίσει τον πόνο μας.

Ξεχάσαμε ότι υπάρχει και Θεός, αλλά υπάρχει.

Τώρα μπορεί να μου πεις η να με ρωτήσεις που υπάρχει.

Ο Θεός υπάρχει μέσα από τις δικές μας παρουσίες. Μέσα από τις παρουσίες όσων έζησαν στο παρελθόν, όσων ζουν τώρα, κι όσων θα ζήσουν στο μέλλον. Είναι άρρηκτη η συνύπαρξή μας.  Υπάρχουμε γιατί Υπάρχει, εκδηλώνεται η Ύπαρξή Του μέσα από την ύπαρξή μας. Επομένως είμαστε πολύ σημαντικοί γι’ Αυτόν. Υιοθετεί κάθε τι που κάνουμε, οτιδήποτε αισθανόμαστε και σκεπτόμαστε. Είναι σημαντικός ο άγιος, αλλά διόλου ασήμαντος ο εγκληματίας. Για τον εγκληματία ληστή, που βρισκόταν σταυρωμένος στο πλάι Του, ο Ιησούς είπε: «αμήν λέγω σοι, σήμερον μετ’ εμού έση εν τω παραδείσω» (Λουκάς, κγ΄, 43) Χαίρεται για τις σημαντικές πράξεις προσφοράς και ευεργεσίας των αγίων προς την ανθρωπότητα. Λυπάται για τις πράξεις ευτελισμού της προσωπικότητας,   των ανθρώπων που αδικούν τους συνανθρώπους τους.

 

Λυπάται για τους δήθεν προοδευτικούς και τους αυτοχρισμένους αντιπροσώπους της ζωής, που δεν διστάζουν  να ρίξουν στο πυρ το εξώτερον τις ψυχές που τους αμφισβητούν ή που δεν κάνουν αυτά που οι αντιπρόσωποι επιβάλουν. Γιατί ενώ νομίζουν ότι γνωρίζουν, η γνώση τους είναι επιφανειακή και ατελής.

Η ζωή είναι «δούναι» και «λαβείν».

Δυστυχώς όμως ο άνθρωπος δεν θέλει να δίνει. Μόνο να παίρνει θέλει.

Για να πάρεις πρέπει να δώσεις. Κι αυτό που δίνεις με την καρδιά σου επιστρέφει σε σένα δεκαπλάσιο.

Θα κλείσω το κείμενο λέγοντας ότι  είτε μας αρέσει είτε δεν μας αρέσει, είτε το παραδεχόμαστε είτε όχι έχουμε ασθενήσει. Εάν όχι άλλοι, οι περισσότεροι από εμάς και χρειαζόμαστε το φάρμακο, την αντιβίωση που θα μας θεραπεύει.

Φάρμακο προς αντιμετώπιση των δυσκολιών της ζωής είναι η πίστη στον Κύριο. Είναι ή πίστη στην πανάγαθη πρόνοια Του. Όποιος πιστεύει ζωντανά δεν εγκαταλείπεται ποτέ από τον θεό. Μπορεί να κλαίει κάποτε και να πονά μπροστά στα προβλήματα της ζωής, όμως δεν απογοητεύεται ούτε απελπίζεται, στηρίζεται στο Θεό και νικά τις δυσκολίες της ζωής. Ή πίστη στο Θεό είναι πηγή δυνάμεως, είναι πηγή υπομονής, είναι πηγή ψυχικού ηρωισμού. Ό Θεός είναι κοντά μας.

 

Υπάρχει και πέραν του τάφου ζωή,  πολύ καλύτερη και ωραιότερη από την παρούσα επίγεια. Ό θάνατος είναι ύπνος του σώματος, ο άνθρωπος δεν εξαφανίζεται ζει και μετά θάνατον συνειδητή προσωπική ζωή με πλήρη ταυτότητα του εγώ και της προσωπικότητας. Ό θάνατος είναι απλώς ή γέφυρα μέσο της οποίας περνάμε  στην χώρα της αιωνίου μακαριότητας.

Έχεις το δικαίωμα να πονάς, αλλά όχι να απελπίζεσαι. Ή ζωή εδώ στη γη είναι τελείως πρόσκαιρη,κατοικία μας είναι ο ουρανός κι όχι η γη.

Πρέπει στις δύσκολες στιγμές να επιστρατεύουμε όσο μπορούμε και τις δικές μας μικρές δυνάμεις. Και να τις ενώνουμε με την βοήθεια, πού μας δίνει ο θεός. Χρειάζεται να είμαστε και φιλόσοφοι της ζωής. Εδώ προσωρινοί είμαστε στον κόσμο αυτό. Όλα θα περάσουν. Θα περάσει και ή ζωή μας. Θα τελειώσουν κάποτε και τα βάσανα και οι πίκρες και οι πόνοι. Ή αιωνιότης είναι η παρηγοριά μας. Εκεί στον ουρανό δεν θα υπάρχει πλέον κλαυθμός. Εκεί θα εξαλείψει ο Θεός πάν δάκρυον από των οφθαλμών μας.

 

Φάρμακο προς αντιμετώπιση του πόνου και των δυσκολιών είναι η πίστη προς τον Θεό. Δίπλα μας πάντα στέκει ο Θεός. Μας βεβαιώνει ο ίδιος: «Ιδού εγώ μεθ’ υμών ειμί πάσας τας ημέρας». Εγώ είμαι, λέγει ο κύριος, πάντα δίπλα σας. Θαρσείτε, μη φοβείσθε. Ό, τι κι αν αντιμετωπίζετε, όποιο πρόβλημα κι αν έχετε, οποίος κι αν είναι ο πόνος σας, όσο μεγάλη κι αν είναι ή στενοχώρια σας, Θαρσείτε, μη φοβείσθε. Εγώ είμαι κοντά σας είμαι ο δυνατός και ο Νικητής, «νενίκηκα τον κόσμον». Όταν στηρίζεστε σε με είστε δυνατοί. Δυστυχία είναι να χάσετε εμέ. Εγώ ειμί το Α και το Ω της ζωής σας. Στηριχθείτε σε με, εμπιστευτείτε τον εαυτό σας στην δική μου αγαθή πρόνοια και θα βρείτε ανακούφιση. Θα νιώσετε αμέσως παρηγοριά. Θα ξεπεράσετε τον πόνο σας. Θα έλθει ηρεμία στην ψυχή σας. Θα νικήσετε στον αγώνα της ζωής.

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΥΣ ΨΕΥΤΕΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

Από τα παλιά χρόνια υπάρχει ένας ασταμάτητος πόλεμος.

Το ψέμα, η, η μισή αλήθεια, πολεμά την αλήθεια. Αυτό ποτέ δεν σταμάτησε να συμβαίνει και συνεχίζεται μέχρι και σήμερα και θα συνεχίζεται πάντοτε.

Ποιος είναι όμως αυτός που δημιουργεί το ψέμα και ποιους  χρησιμοποιεί για να το πουν?

 

Ο διάβολος είναι πατέρας της ψευτιάς. Με το ψέμα θανάτωσε τον άνθρωπο. Εκείνος, δεν στάθηκε στην αλήθεια και ήταν από την αρχή ο φονιάς του ανθρώπου, γιατί είναι ψεύτης και πατέρας της ψευτιάς.

Εκείνοι που διαβάλλουν και ψευδομαρτυρούν, μ’ αυτό που κάνουν θανατώνουν τους αθώους ανθρώπους.  Αυτοί οι άνθρωποι είναι παιδιά του διαβόλου  που διαβάλλουν και προδίδουν, αλλά και οι ίδιοι, με ένα λόγο και δίκαια, ονομάζονται διάβολοι. Γιατί, καθώς μιμήθηκαν τον διάβολο στην κακία, έτσι κληρονόμησαν και τ’ όνομά του.

Συνεπώς, από όλους τους ανθρώπους, τόσο τους παλαιούς όσο και τους νέους, τόσο τους ευσεβείς όσο και τους ασεβείς, οι προδότες και οι συκοφάντες ονομάστηκαν και ονομάζονται πάντοτε κακόγλωσσοι και διάβολοι.

Ο διάβολος τρελαίνει τον άνθρωπο όταν τον ελέγχει. Τον κάνει να συκοφαντεί και να λασπολογεί  συνάνθρωπους του και όχι μόνο αυτό. Προσπαθεί λυσσαλέα να διχάσει τους ανθρώπους μεταξύ τους και να τους βάζει να τσακώνονται και να παρεξηγούνται. Επίσης αυτό που κάνει είναι να εισχωρεί σε οικογένειες και να προσπαθεί να τις διαλύσει.

Ένας τέτοιος άνθρωπος δεν διστάζει να εισχωρήσει όπου δήποτε για να κάνει το κακό. Ακόμη και μέσα στον χώρο της εκκλησίας. Τώρα θα με ρωτήσεις γιατί μέσα στην εκκλησία.

 

Απλά. Αυτό είναι το καμουφλάζ του. Παριστάνει τον θρήσκο. Κάνει πως ενδιαφέρετε για την εκκλησία και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να γίνεται πιστευτός στους ανθρώπους και έτσι πιο εύκολα τους παρασύρει και τους στρέφει εναντίον της αληθείας. Αυτό όμως έχει σαν αποτέλεσμα, αυτοί οι άνθρωποι που παρασύρονται από το ψέμα, λένε και αυτοί με την σειρά τους το ψέμα, και χωρίς να το αντιληφτούν, ο διάβολος τους κέρδισε, και έτσι συνεχίζεται το κακό.

 

Το κακό είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι που γνωρίζουν την αλήθεια δεν βγαίνουν να την πουν , είτε γιατί φοβούνται, είτε για συμφεροντολογικούς λόγους, με αποτέλεσμα να μην βγαίνει η αλήθεια στο φως.

Ας μην ξεχνάμε τον Ιησού Χριστό. Ποιοι τον σταύρωσαν;

Οι ψεύτες, οι υποκριτές και οι φαρισαίοι δεν ήταν αυτοί που σταύρωσαν τον Ιησού Χριστό;

Τέτοιοι  ακριβώς υπάρχουν και σήμερα και είναι οι άνθρωποι του διαβόλου.

Όλους τους ανθρώπους τους πολεμάει ο διάβολος, γιατί όλους θέλει να τους κολάσει.

 

Ο διάβολος δεν  πηγαίνει να πολεμήσει ανήθικους ή βέβηλους ή άρπαγες ή πλεονέκτες η ψεύτες, η υποκριτές, η αλαζόνες, η συκοφάντες, η λασπολόγους, η κλεφτές. Αυτούς τους έχει δεμένους με το πάθος και τους ξεγελάει ευκολότερα. Περισσότερη δουλειά έχει να κάνει, όταν πηγαίνει να πολεμήσει αυτόν που δεν έχει καταφέρει  να τον κερδίσει.

Αυτήν την αποστολή την ανέθεσε ο ίδιος ο διάβολος στους δικούς του. Και πιστέψτεμε. Έχει πολλούς.

 

Έλα όμως που λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο. Ξέχασαν τον Ιησού Χριστό και ότι και Αυτός έχει τους δικούς Του ανθρώπους. Έχει τους Αγγέλους Του. Αυτό δεν το υπολόγισαν όπως δεν υπολόγισαν τις συνέπειες και το αποτέλεσμα που θα φέρει το γεγονός ότι ενταθήκαν με τον διάβολο.

Η αλήθεια  πολλές φορές ταπεινώνεται. Ο Ιησούς Χριστός για την αλήθεια δεν ταπεινώθηκε; Ο Ιησούς Χριστός για την αλήθεια δεν σταυρώθηκε;

Η αλήθεια κι αν ταπεινωθεί κι αν συρθεί στο χώμα πάλι θα υψωθεί. Η αιωνιότητα είναι δική της.

Η αλήθεια είναι βασίλισσα και ο θρόνος της ακλόνητος.

 

Μεγάλη που είσαι αλήθεια! Ούτε η φωτιά μπορεί να σε κάψει, ούτε το νερό να σε πνίξει. Τρία πράγματα δεν μπορούν κρύβονται για πάντα ο ήλιος το φεγγάρι και η αλήθεια. Μεγαλύτερο αγαθό από την αλήθεια δεν υπάρχει. Ο χρόνος είναι ο πατέρας της αλήθειας,  δεδομένου ότι η αλήθεια αποκαλύπτεται με το πέρασμα του χρόνου. Το να ψεύδεται κανείς είναι ανελεύθερο. Το να λέει την αλήθεια είναι γενναίο.

Για να λες την αλήθεια χρειάζεται θάρρος. Έχε θάρρος. Όταν λες την αλήθεια, δε θα κάνεις ποτέ λάθος.

Νομοτελειακά ο έντιμος άνθρωπος, αυτός ο άνθρωπος που λέει την αλήθεια,  πληρώνει βαρύ αντίτιμο. Η διαφθορά θίγεται και οι διαπλεκόμενοι ενοχλούνται με αποτέλεσμα να συσπειρώνονται εναντίον του. Το μόνο κέρδος είναι η ηθική ικανοποίηση που δεν μπορεί να εξαργυρωθεί παρά μόνο με την αναγνώριση από μεριάς της πλειοψηφίας. Αυτών που δεν εξαρτώνται άμεσα ή έμμεσα από τις συνέπειες των λόγων. Αυτών που κρίνουν χωρίς παρωπίδες και δεν θέτουν προαπαιτούμενα.

 

Η ειλικρίνεια και ευθύτητα της άποψης, διαχρονικά, αποκτά μεγάλη αξία. Μόνο με αυτόν τον τρόπο κατακτιέται η αξιοπιστία και η γνησιότητα, η συνέπεια λόγων και πράξεων. Με το προσωπικό παράδειγμα μπορείς να κάνεις φίλους και συμμάχους ενώ αντίστοιχα να γκρεμίσεις δεσμούς, αν τα δύο δεν συμβαδίζουν.

Δεν υπάρχει, ούτε θα υπάρξει ποτέ θρησκεία ανώτερη απ’ την Αλήθεια. Καταπίνουμε με απληστία κάθε ψέμα που μας κολακεύει, αλλά την αλήθεια που μας φαίνεται πικρή την παίρνουμε με μικρές γουλιές. Η αλήθεια υπάρχει. Το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί. Ο μόνος τρόπος για να γνωρίσει ο άνθρωπος την Αλήθεια είναι να μην υπολογίζει σε ενδεχόμενο κέρδος που μπορεί να του φέρει.

 

Μια ταραγμένη ψυχή δε μπορεί ν’ αντιληφθεί αλλά ούτε να πει την Αλήθεια.

Τα μεγαλύτερα εμπόδια για την πρόοδο του ανθρώπου είναι η άγνοια της Αλήθειας για τη φύση του Θεού και η άγνοια της Αλήθειας για τη φύση του ανθρώπου.

Η Αλήθεια είναι ο Σωτήρας του ανθρώπου, ενώ το ψέμα  είναι η αιώνια καταδίκη του.

 

Ο αληθινός Λόγος ζει μέσα στον κάθε άνθρωπο, κι από κει το φως της Αλήθειας λάμπει και στέλνει την ουράνια επίδρασή του σε όποιους έχουν τις πόρτες και τα παράθυρα της ψυχής ανοιχτά για να τη δεχτούν. Τι κρατά όμως τις πόρτες και τα παράθυρα κλειστά? Ο εγωισμός και το συμφέρον.

Οι κακοί άνθρωποι λέγονται και παλιάνθρωποι, προδότες, φτηνοί άνθρωποι, ηλίθιοι, . Κάθε ηλίθιος μπορεί να κριτικάρει, να κατηγορήσει, να παραπονεθεί, και οι περισσότεροι ηλίθιοι το κάνουν.

Ένας στενόμυαλος άνθρωπος δεν έχει άλλο τρόπο να δείξει ότι είναι άξιος, από το να προσπαθεί να περνάει πάντα το δικό του.

Αν στον κόσμο σήμερα υπήρχε ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων που επιθυμούσε τη δική του ευτυχία περισσότερο απ’ ότι επιθυμούσε τη δυστυχία των άλλων, σε μερικά χρόνια θα είχαμε έναν παράδεισο.

 

Δυστυχώς υπάρχουν και οι αδίστακτοι  ψεύτες και  είναι οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν καθημερινά το ψέμα για να παραπλανήσουν τους άλλους, για να τους εξαπατήσουν, για να τους πληγώσουν, για να καλύψουν το όποιο μειονέκτημά τους ή λάθος τους, για να κάνουν πλάκα. Αυτοί οι άνθρωποι είναι ικανοί να πατήσουν «επί πτωμάτων» (μπορεί και κυριολεκτικά). Ποια είναι τα χαρακτηριστικά του αδίστακτου ψεύτη;

 

 Το ψεύδος είναι ανά πάσα στιγμή σε πρώτο πλάνο, είναι αθεράπευτα εγωιστής, άκρως ανταγωνιστικός και αδυσώπητος ως που να αποκτήσει αυτό που θέλει. Συχνά οι αδίστακτοι ψεύτες γίνονται παθολογικοί ψεύτες αφού πια είναι εθισμένοι στο να λένε ψέματα και φτάνουν σε σημείο να μην ξεχωρίζουν τι είναι αλήθεια και τι ψέμα.

 

Υπάρχουν όμως και οι άλλοι άνθρωποι. Οι άνθρωποι της αλήθειας. Αυτοί οι άνθρωποι είναι οι άνθρωποι του Θεού.

Ο άνθρωπος όμως του Θεού φαίνεται πάνω στα πράγματα.

Αποφεύγει κάθε τι το αμαρτωλό και ασπάζεται και ακολουθεί το θέλημα του Θεού.

Δηλαδή τι κάνει ο άνθρωπος του Θεού;

 

ΑΠΟΦΕΥΓΕΙ ΤΑ ΑΜΑΡΤΩΛΑ:

Αμαρτωλό είναι ότι προσκρούει και παραβαίνει το θείο νόμο. Π.χ. λόγια βλάσφημα και βέβηλα, κατάρες και έριδες, θεάματα και ακούσματα απαράδεκτα και ανήθικα, παρέες που βλάπτουν, αλλά και ότι αφορά τη σφαίρα της δημόσιας ζωής και δράσεως: αδικίες, ψευδορκίες, μαγείες, θυμούς και εκρήξεις…

 

ΕΠΙΛΕΓΕΙ ΤΑ ΘΕΑΡΕΣΤΑ: Θεάρεστο από την άλλη μεριά είναι κάθε σεμνότητα, αρετή, έπαινος και καλό έργο και ασφαλώς η υπακοή στο θέλημα του Θεού.

 

ΕΠΙΔΙΩΚΕΙ ΤΟΝ ΑΓΙΑΣΜΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΤΟΥ: Προσεύχεται, διαβάζει την αγία Γραφή, εκκλησιάζεται, συγχωρεί και ζητεί συγγνώμη, εξομολογείται, κοινωνεί, τίποτε άλλο δεν φοβάται παρά μόνο την αμαρτία, δηλ. να μη προσκρούσει στο θείο θέλημα. Όλοι μάλιστα ξέρουμε ότι “αρχή σοφίας είναι ο θείος φόβος”.

Ο άνθρωπος του Θεού δεν είναι ένας κατσούφης, σκληρός, φανατικός, αντικοινωνικός και απόκοσμος, ψεύτης, υποκριτής, αλαζόνας και ότι άλλο.

 

Ο άνθρωπος του Θεού δεν επιζητεί τίποτε.

Μη επιζητούμε λοιπόν τίτλους και αξιώματα. Ακόμη και πνευματικά χαρίσματα μη διαλέγουμε. Είπε ο ίδιος ο Χριστός να μη χαιρόμαστε τόσο πολύ που μπορεί με τη δύναμή Του να βγάζουμε δαιμόνια και να κάνουμε θαύματα. Χαρά μας είναι και θα είναι το ότι με το βάπτισμα γράφτηκε το όνομά μας στα βιβλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας και με τη θυσία του Χριστού, αν Τον ακολουθήσουμε. Εκείνο λοιπόν που μας κάνει ανθρώπους του Θεού είναι το Βάπτισμα, η Μίμηση του Χριστού, ο υπέροχος δρόμος της Αγάπης και της Αλήθειας.

Χρήσιμο και αυτό που πρόσθεσε ο Χριστός, ότι για να μπούμε στη Βασιλεία του Θεού πρέπει να γίνουμε σαν τα παιδιά. Αθώοι, άκακοι, ταπεινοί και απονήρευτοι.

ΑΣ ΓΙΝΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΟΛΑ ΜΕΤΑ ΘΑ ΒΡΟΥΝΕ ΤΗ ΛΥΣΗ ΤΟΥΣ

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΟΥ ΣΤΟΥΣ ΑΡΝΗΤΕΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΘΕΟΥΣ

 

Γιατί ο Ιησούς;

 Κοίταξε στις σημαντικότερες θρησκείες όλου του κόσμου και θα δεις ότι ο Βούδας, ο Μωάμεθ, ο Κομφούκιος και ο Μωυσής παρουσιάζουν τον εαυτό τους ως διδασκάλους και προφήτες. Κανένας ποτέ δε διακήρυξε πως είναι ίσος με το Θεό. Ο Ιησούς, όμως, το έκανε. Αυτό είναι που ξεχωρίζει τον Ιησού Χριστό απ’ όλους τους άλλους. Είπε πως ο Θεός υπάρχει κι σεις τον βλέπετε. Αν και μιλούσε για τον Πατέρα τον Ουράνιο, δεν ξεχώριζε τη θέση του, αλλά μιλούσε για μια θέση ενωμένη, μοναδική σ’ όλη την ανθρωπότητα. Ο Ιησούς είπε πως οποιοσδήποτε είδε εκείνον, είδε τον Πατέρα, οποιοσδήποτε πίστευε σ’ εκείνον, πίστευε στον Πατέρα.

 

Είπε:

«Εγώ είμαι το Φως του κόσμου, εκείνος που με ακολουθεί δεν θα βαδίζει στο σκοτάδι, αλλά θα έχει το φως της ζωής».

Διεκδίκησε, για τον εαυτό του, ιδιότητες που ανήκουν μόνο στο Θεό,  ότι είναι ικανός να συγχωρεί αμαρτίες, να απελευθερώνει από αμαρτωλές συνήθειες, να δίνει στους ανθρώπους άφθονη ζωή εδώ στη γη και αιώνια ζωή στον ουρανό. Αντίθετα με άλλους διδασκάλους που τα λόγια τους τα επικέντρωναν πάνω σε ανθρώπους, ο Ιησούς επικεντρωνόταν στον εαυτό Του. Δεν είπε, «ακολουθείστε τα λόγια μου και θα βρείτε την αλήθεια». Είπε, «Εγώ είμαι η οδός, η αλήθεια και η ζωή, κανένας δεν έρχεται στον Πατέρα αν δεν περάσει από εμένα».

 

Πως ο Χριστός απέδειξε πως είναι Θεός;

Έκανε πράγματα που οι άνθρωποι δεν μπορούν να κάνουν. Ο Ιησούς Χριστός έκανε θαύματα. Θεράπευσε ανθρώπους… τυφλούς, χωλούς, κωφούς, ακόμη ανάστησε νεκρούς. Είχε δύναμη πάνω στα πράγματα, δημιούργησε τροφή, απ’ τον αέρα, ικανή να ταΐσει ένα πλήθος από μερικές χιλιάδες ανθρώπους. Έκανε θαύματα στη φύση,  περπάτησε πάνω στο νερό, διέταξε τον άνεμο να σταματήσει για χάρη των φίλων του. Όπου πήγαινε οι άνθρωποι τον ακολουθούσαν, επειδή συνεχώς κάλυπτε τις ανάγκες τους, ενεργώντας θαυμαστά. Είπε πως αν δεν ήθελαν να πιστέψουν σ’ αυτά που τους έλεγε, θα έπρεπε να πιστέψουν τουλάχιστον στα θαύματα που έβλεπαν.

Ο Ιησούς Χριστός παρουσίασε το Θεό γεμάτο αγάπη, που ενώ γνωρίζει τις αδυναμίες μας και τον εγωκεντρισμό μας, θέλει να έχει μια προσωπική σχέση μαζί μας. Ο Ιησούς μας αποκάλυψε ότι παρ’ όλο που ο Θεός μας έβλεπε ως αμαρτωλούς, άξιους να τιμωρηθούμε, η αγάπη του για μας υπερίσχυσε κι ο Θεός άλλαξε τα σχέδιά Του. Ο ίδιος ο Θεός πήρε ανθρώπινη μορφή και δέχτηκε να τιμωρηθεί για τις δικές μας αμαρτίες. Μήπως ακούγεται γελοίο; Ίσως, όμως πολλοί πατέρες που αγαπούν τα παιδιά τους θα άλλαζαν θέση με το παιδί τους που πάσχει από καρκίνο. Η Αγία Γραφή μας λέει πως ο λόγος για τον οποίο πρέπει να αγαπούμε το Θεό είναι επειδή εκείνος πρώτος μας αγάπησε.

Ο Ιησούς πέθανε στη θέση μας ώστε εμείς να συγχωρηθούμε. Απ’ όλες τις γνωστές θρησκείες της ανθρωπότητας, μόνο μέσω του Ιησού μπορούμε να δούμε το Θεό να πλησιάζει την ανθρωπότητα, ανοίγοντας δρόμο για μια προσωπική σχέση μαζί Του. Ο Ιησούς αποδεικνύει μια θεϊκή καρδιά γεμάτη αγάπη, έτοιμη να καλύψει τις ανάγκες μας, τραβώντας μας κοντά του. Ο θάνατος και η ανάσταση του Χριστού προσφέρουν σε μας μια καινούρια ζωή σήμερα. Ο Θεός μας συγχωρεί και μας αποδέχεται ολοκληρωτικά στην γεμάτη αγάπη αγκαλιά του. Μας λέει: «Σας αγάπησα με μια αγάπη αιώνια, επομένως συνεχίζω να είμαι πιστός προς εσάς». Έτσι ενεργεί ο Θεός.

 

Υπάρχει Θεός;

Αν θέλεις να μάθεις, ερεύνησε το πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Έχουμε ακούσει πως: «Τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε παρέδωσε στο θάνατο το μονογενή του Υιό, για να μη χαθεί όποιος πιστεύει σ’ αυτόν αλλά να έχει ζωή αιώνια».

Ο Θεός δεν μας αναγκάζει να πιστέψουμε σ’ Αυτόν, παρόλο που θα μπορούσε. Αντίθετα, μας προσφέρει πολλές αποδείξεις για την ύπαρξή Του, ώστε να ανταποκριθούμε σ’ αυτόν με τη θέλησή μας. Η τέλεια απόσταση της γης από τον ήλιο, οι μοναδικές χημικές συστάσεις του νερού, το ανθρώπινο μυαλό, το DNA, ο αριθμός των ανθρώπων που μαρτυρούν πως γνωρίζουν το Θεό, η ανησυχία στην καρδιά και τη σκέψη μας να επιβεβαιώσουν πως ο Θεός είναι εκεί, την επιθυμία του Θεού να τον γνωρίσουμε μέσω του προσώπου του Ιησού Χριστού.

 

 

Ήταν η ανάσταση του Ιησού απλώς μια ιστορία;

Ο θάνατος του Ιησού έγινε με δημόσια εκτέλεση σε σταυρό. Οι τοπικοί άρχοντες της εποχής είπαν ότι η αιτία του θανάτου ήταν η βλασφημία. Ο Ιησούς είπε ότι ήταν για να πληρώσει για τις αμαρτίες μας. Αφού βασανίστηκε σκληρά, τα χέρια και τα πόδια του Ιησού καρφώθηκαν πάνω στο σταυρό όπου κρεμάστηκε, οδηγώντας Τον σε αργό και βασανιστικό θάνατο. Ένα ξίφος διαπέρασε τα πλευρά Του για να επιβεβαιώσει το θάνατό Του.

Έπειτα το σώμα του Ιησού τυλίχτηκε σε αρωματισμένα λινά υφάσματα . Το σώμα του τοποθετήθηκε σε ένα πέτρινο βράχο ο οποίος για ασφάλεια σφραγίστηκε με μία μεγάλη πέτρα. Επειδή ο Ιησούς είχε πει δημόσια ότι θα ανασταινόταν από τους νεκρούς μέσα σε 3 μέρες, μια φρουρά εκπαιδευμένων Ρωμαίων στρατιωτών τοποθετήθηκε για να φυλάει τον τάφο. Και μια επίσημη Ρωμαϊκή σφραγίδα τέθηκε πάνω στην είσοδο του τάφου δηλώνοντας ότι ήταν περιουσία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Παρόλα αυτά, ύστερα από τρεις μέρες το σώμα έλειπε. Μόνο τα λινά υφάσματα παρέμειναν , με τη μορφή του σώματος του Ιησού. Ο ογκόλιθος που σφράγιζε τον τάφο, βρέθηκε σε μια πλαγιά λίγο πιο μακριά τον τάφο.

 

 

Τι σημαίνει η Ζωή του Ιησού Χριστού για σένα;

Αν ο Ιησούς Χριστός αναστήθηκε από τους νεκρούς, αποδεικνύοντας έτσι ότι είναι Θεός, σήμερα είναι Ζωντανός. Δεν επιθυμεί μόνο να δοξάζεται. Επιθυμεί να γίνει γνωστός από εμάς και να έρθει στις ζωές μας.

Ο Ιησούς πέθανε στο σταυρό για τις αμαρτίες μας, ώστε να μπορούμε εμείς να έρθουμε σε προσωπική σχέση μαζί Του. Αυτό που έκανε δεν ήταν κάτι απλό. Πλήρωσε μεγάλο κόστος για να μας φέρει σε μία σχέση μαζί του. Ο Ιησούς πήρε τις αμαρτίες μας επάνω του και μας κάλυψε με τη δική του δικαιοσύνη. Με αυτόν τον τρόπο μας συγχώρησε ολοκληρωτικά και μας αποδέχθηκε πλήρως. Δεν χρειάζεται πρώτα να ζήσουμε μια καλή ζωή, ή να κάνουμε κάποια θρησκευτικά τελετουργικά, ή να ξοδέψουμε χρόνια παρακαλώντας τον. Είναι αυτός που το έκανε εφικτό για μας να έχουμε μία σχέση μαζί του. Ήρθαμε λοιπόν σ’ Αυτόν βασισμένοι σε αυτό που ο Ίδιος έκανε για μας και όχι σε αυτά που μπορούμε εμείς να κάνουμε. Πλήρωσε για τις αμαρτίες μας για να μπορέσει να μας συγχωρήσει και να έρθει στη ζωή μας.

 

Πως θα γνωρίσω τον Θεό;

Για να γνωρίσεις περισσότερο το Θεό, ξόδεψε χρόνο στο λόγο του (την Αγία Γραφή), ζητώντας του να σου αποκαλύψει περισσότερο τον εαυτό Του σε σένα και να χτίσει την προσωπική σου σχέση με Αυτόν. Το ευαγγέλιο του Ιωάννη (το τέταρτο βιβλίο της Καινής Διαθήκης) είναι ένα καλό σημείο για να ξεκινήσεις.

 

 

Μίλα του ελεύθερα. Μας ενθαρρύνει λέγοντας:

«Για τίποτε να μη σας πιάνει άγχος, αλλά σε κάθε περίσταση τα αιτήματά σας να τα απευθύνετε στο Θεό με προσευχή και δέηση, που θα συνοδεύονται από ευχαριστία. Και η ειρήνη του Θεού, που είναι ασύλληπτη στο ανθρώπινο μυαλό, θα διαφυλάξει τις καρδιές και τις σκέψεις σας κοντά τον Ιησού Χριστό» (Προς Φιλιππησίους 4:6,7).

 

 

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ  ΤΟΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ

Πριν από περίπου δυο χιλιάδες χρόνια, παρουσίασαν στον Πόντιο Πιλάτο  ΤΟΝ Ιησού Χριστό σαν κατηγορούμενο, στο πραιτόριο στα Ιεροσόλυμα.

Εκεί έκανε κάποιες ερωτήσεις ο Πόντιος Πιλάτος στο Ιησού και Αυτός έδινε απαντήσεις.

Ας δούμε τι ρωτούσε ο Πόντιος Πιλάτος και τι απαντούσε ο Ιησούς Χριστός.

 

Πόντιος Πιλάτος…  Εσύ είσαι ο Βασιλιάς των Ιουδαίων;

Ιησούς Χριστός…  Από μόνος σου το ρωτάς αυτό, ή άλλοι σου είπαν για μένα;

Πόντιος Πιλάτος…  Μήπως εγώ είμαι Ιουδαίος, Το δικό σου έθνος και οι αρχιερείς σε    παρέδωσαν σε μένα. Τί έκαμες;

 Ιησούς Χριστός…      Η βασιλεία η δική μου δεν είναι από αυτό το κόσμο. Αν η δική μου βασιλεία ήταν από αυτό το κόσμο, τότε οι υπηρέτες μου θα αγωνίζονταν για να   μην παραδοθώ στους Ιουδαίους. Τώρα δε η   δική μου βασιλεία δεν προέρχεται  από εδώ.

 Πόντιος Πιλάτος…  Λοιπόν, εσύ είσαι βασιλιάς;

Ιησούς Χριστός…  Εσύ λες ότι εγώ είμαι βασιλιάς. Εγώ γι΄αυτό έχω γεννηθεί και για αυτό   ήρθα στο κόσμο, για να μαρτυρήσω για την αλήθεια. Κάθε ένας που προέρχεται από την αλήθεια, ακούει τη φωνή μου.

Πόντιος Πιλάτος…Τί είναι αλήθεια;

 

Και χωρίς να περιμένει απάντηση ο Πιλάτος, αν περίμενε λίγο θα άκουγε  το Χριστό να του απαντάει αυτό που είχε δηλώσει σε πρωθύστερο χρόνο :»ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΟΔΟΣ ΚΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ Η ΖΩΗ» , όμως δεν περίμενε να ακούσει, και βγήκε έξω και είπε στους Ιουδαίους : «Εγώ δεν βρίσκω καμιά αιτία σε αυτόν ( ώστε να καταδικαστεί εις θάνατον). Είναι συνήθεια να απολύω ένα κατάδικο το Πάσχα.  Θέλετε να απολύσω το βασιλέα των Ιουδαίων?»  Φώναξαν λοιπόν όλοι λέγοντας: «Μην απολύσεις αυτόν, αλλά το Βαραββά».  Ήταν δε ο Βαραββάς ληστής.

Εδώ θα ήθελα να απευθυνθώ σε όλους τους Έλληνες  όσους αρνούνται τον Ιησού Χριστό και τον Σταυρικό Του Θάνατο, να δημιουργήσουν ένα νέο πραιτόριο και να πάρουν την θέση των ενόρκων. Ναι. Των ενόρκων. Να στήσουν ένα δικαστήριο, να δικάσουν, να ψηφήσουν και να γνωστοποιήσουν σε όλους τους ορθόδοξους Έλληνες, και όχι μόνο. Σε κάθε μέρος της γης που υπάρχει χριστιανός ορθόδοξος την απόφαση τους.

Και σας ρωτώ όλους εσάς τους αρνητές του Ιησού Χριστού.

 

 

Τί θα ψηφίσετε;

Υπέρ της θανατικής ποινής με Σταύρωση του Ιησού Χριστού, ή υπέρ της αθώωσής Του;

Στο δίλημμα που έθεσε ο Πόντιος Πιλάτος:

Υπέρ της αθώωσης του αθώου Ιησού Χριστού, ή υπέρ της αθώωσης του ληστή Βαραββά;

Εάν ψηφίσετε  υπέρ της θανατικής ποινής του Ιησού με Σταυρικό θάνατο, τότε αβίαστα προκύπτουν τα εξής ερωτήματα:

Γιατί βαπτίζουν τα παιδιά τους στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του αγίου Πνεύματος;

Γιατί γίνεται η κηδεία τους από Χριστιανικούς Ναούς;

Γιατί εκκλησιάζονται έστω και δυο φορές το χρόνο, ήτοι τη Μεγάλη Παρασκευή

και το Πάσχα ;

Γιατί παρευρίσκονται μερικές φορές στα  εξωκκλήσια της εξαίσιας Ελληνικής υπαίθρου;

Γιατί ονομάζουν με Χριστιανικά ονόματα τα παιδιά τους;

 

 

Εάν παράλληλα με τη ψήφο σας  υπέρ της θανατικής καταδίκης του Χριστού με Σταυρικό Θάνατο, παράλληλα ζητούσατε και την αθώωση του κακοποιού Βαραββά, γιατί αυτά τα δύο πάνε πακέτο όσοι ζητατε τη καταδίκη του Χριστού, παράλληλα ζητάτε και την αθώωση του Βαραββά, τότε τους προκαλώ αν είναι έντιμοι και τίμιοι άνθρωποι να παραιτηθούν σήμερα από οποιοδήποτε αξίωμα, όσο υψηλά και αν ίστανται, και ειδικώτερα αν είναι λειτουργοί της Δημόσιας Εκπαίδευσης όλων των βαθμίδων,  ή από οποιαδήποτε μεγάλη Διοικητική  θέση κατέχουν στη Χριστιανική Ορθόδοξη  Ελληνική κοινωνία.

Οι Έλληνες Χριστιανοί δεν χρειάζονται  πνευματικό οδηγό ή πολιτικό οδηγό που μπροστά στο Σταυρό του Ιησού Χριστού παίρνει τη θέση και υποστηρίζει το ληστή Βαραββά, και με τη ψήφο του να θανατώνει με Σταυρικό θάνατο τον Ιησού Χριστό.

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

ΕΓΩ ΛΕΩ ΑΝ. ΕΣΥ ΤΙ ΛΕΣ;  ΕΝΑ ΕΡΩΤΗΜΑ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΥ.

Για έναν Χριστιανό, μια από τις πιο σημαντικές αρχές που πρέπει να ακολουθήσει για να πάρει μια απόφαση είναι η εξής.

Μην αρχίζεις να προσπαθείς να βρεις μια λογική λύση, ή να συζητάς την κατάσταση με άλλους,  προσευχήσου! Στον Θεό αρέσει όταν εμείς Του δείχνουμε λίγο σεβασμό. Προσευχή δεν είναι απλώς να πέφτεις στα γόνατά σου και λες τα ζητήματά σου, αλλά πιο σημαντικό ακόμα, να αφήνεις το Θεό να σου λέει αυτά που έχει να σου πει Αυτός. Αν το κάνεις αυτό, ο Θεός θα σου πει τι πρέπει να κάνεις.

 

Πολλοί Χριστιανοί σήμερα φαίνεται να ενδιαφέρονται περισσότερο στο να κάνουν το Θεό να ακούσει αυτά που έχουν να πουν αυτοί παρά να ακούσουν εκείνοι αυτά που έχει να πει ο Θεός. Προσπαθούν να περάσουν το δικό τους το πρόγραμμα στο Θεό και να Τον κάνουν να βάλει την υπογραφή Του σ’ αυτό. Το ερώτημα που θα πρέπει να θέσουν στον εαυτό τους δεν είναι, “Μπορώ να παρουσιάσω το πρόγραμμα μου στο Θεό για την υπογραφή Του;” ή ακόμα  “θα ήμουν πρόθυμος να ζητήσω από το Θεό να μου παρουσιάσει το πρόγραμμα Του για τη δική μου υπογραφή;” αλλά μάλλον, “θα ήμουν πρόθυμος να βάλω την υπογραφή μου σε μια λευκή κόλλα και να αφήσω το Θεό να τη συμπληρώσει χωρίς καν να γνωρίζω εγώ ποιο θα είναι το πρόγραμμα Του;”

 

Οι χριστιανοί έχουν πλάσει ο κάθε ένας ξεχωριστά έναν δικό του θεό.

Έναν θεό που να βολεύει το δικό του σκεπτικό. Πλέον ο χριστιανός δεν θέλει η δεν γνωρίζει να ζητά από Τον Θεό. Απαιτεί από τον Θεό. Δεν φτάνει ότι απαιτεί αλλά δεν θέλει να εφαρμόσει τους νομούς Του Θεού. Ενώ Τον έχουμε απαρνηθεί, και αυτό φαίνετε από τις πράξεις μας, έχουμε και απαίτηση να μας σώσει.

Οι Χριστιανοί πλέον  δεν βρίσκουν το χρόνο να μιλήσουν και  να ακούσουν τον Κύριο.

Άλλοι χριστιανοί λένε πως δεν τον ακούνε και δεν τον βλέπουν.

Εμμμ! Πώς να τον ακούσεις όταν δεν κάνεις ησυχία?

Εμμμμ! Πώς να τον δεις αφού δεν τον αναζητάς?

 

Ο μόνος τρόπος για να ακούσεις καθαρά από τον Κύριο είναι να ησυχάσεις εσύ ο ίδιος. Αν θέλεις πραγματικά να ακούσεις από τον Κύριο, Αυτός θα σου μιλήσει, συνήθως όμως Αυτός δεν ουρλιάζει. Αν ο Θεός φτάσει στο σημείο να σου φωνάζει δυνατά για να μπορέσει να ακουστεί πάνω από τη φασαρία σου, τότε πιθανόν είσαι σε δρόμο για προβλήματα. Γι’ αυτό μερικές φορές ο Θεός επιτρέπει να συμβούν ατυχήματα, ασθένειες ή πένθος σε μερικούς ανθρώπους. Θέλει να σταματήσουν για αρκετό χρόνο ώστε  να Τον ακούσουν. Σχεδόν η μόνη φορά που πολύς κόσμος σταματά τις πυρετώδεις του καθημερινές δραστηριότητες για αρκετή ώρα ώστε να σκεφτεί και να ακούσει τον Κύριο είναι κατά διάρκεια μιας κηδείας.

 

Οι περισσότεροι χριστιανοί ενώ πάνε στην εκκλησία δεν γνωρίζουν γιατί πάνε.

Οι περισσότεροι χριστιανοί πάνε στην εκκλησία και αντί  να ακούσουν και να μιλήσουν με τον Θεό, στήνουν το αυτί τους για να ακούνε τι λένε οι άλλοι και σχολιάζουν τους άλλους.

Αν θέλεις πραγματικά να ακούσεις από τον Κύριο, Αυτός θα σου μιλήσει. Όμως για να ακούσεις, πρέπει να μείνεις ήσυχος κάπου, κάπως, κάποια στιγμή, μόνος σου. Αυτός λέει, “Ησύχασε, και γνώρισε πως Εγώ είμαι Θεός”.

 

Όταν ησυχάζεις μπροστά στον Κύριο, αυτό δείχνει πως έχεις την πίστη ότι ο Θεός πρόκειται να χειριστεί την κατάσταση, ότι Αυτός πρόκειται να φροντίσει τα πράγματα. Δείχνει ότι εμπιστεύεσαι τον Κύριο. Αν δεν εμπιστεύεσαι, θα είσαι σε σύγχυση όλη την ώρα.

 

Δεν χρειάζεται πάντα να είσαι πεσμένος στα χέρια σου και στα γόνατά σου και να προσεύχεσαι παθιασμένα για να ακουστείς από το Θεό. Η προσευχή θα πρέπει να είναι κάτι που κάνεις την κάθε στιγμή, ανεξάρτητα από ότι άλλο κάνεις. Δεν μπορείς να περιμένεις πάντα μέχρι να τελειώσεις πρώτα το ένα ή το άλλο και μετά να προσευχηθείς. Μερικές φορές δεν μπορείς να βρεις ησυχία,  πρέπει να προσευχηθείς ενώ προχωράς. Είναι σαν να σκέφτεσαι όρθιος.

 

Για να Τον εμπιστευτείς και να Του μιλήσεις πρέπει πρώτα να Τον γνωρίσεις.

Πολλοί Χριστιανοί αρχίζουν να παίζουν με τα χαρίσματα του Θεού ή τα χαρίσματα του Πνεύματος και παραμελούν τον Ίδιο το Θεό! Είναι σαν τους γονείς που επιστρέφουν στο σπίτι με δώρα για τα παιδιά τους και τα παιδιά αρπάζουν τα δώρα, ξεχνάνε να καλωσορίσουν και να ευχαριστήσουν τους γονείς τους και αρχίζουν να παίζουν με τα παιχνίδια.

 

Ο κόσμος ότι κάνει το κάνει για τον τύπο και για το δήθεν. Δεν το κάνει με συνείδηση  και με ουσία.

Ο κόσμος  με τις πράξεις του έδιωξε τον Ιησού Χριστό και στην θέση Του έφερε τον διάβολο.

Ο κόσμος πάντα είναι βιαστικός! Αυτό είναι το σχέδιο του ίδιου του Διαβόλου: “Να αυξήσει τη ταχύτητα του κόσμου! Οτιδήποτε για να κάνει το κάθε τι να κινείται πιο γρήγορα.  Ο Θεός δεν επιτάχυνε τις εποχές ή τα χρόνια, ενώ ο άνθρωπος επιταχύνει τα πράγματα και το αποτέλεσμα είναι ο κόσμος να πηγαίνει προς μια κολασμένη καταστροφή!

 

Ο Θεός δημιούργησε τα πάντα «καλά λίαν» και γνωστοποίησε στον άνθρωπο τις προδιαγραφές της δημιουργίας, αλλά και τις συνέπειες της ενδεχόμενης αποστασίας του. Ο άνθρωπος όμως δεν εκτίμησε σωστά τα δεδομένα της δημιουργίας και τη σχέση του με τον Δημιουργό. Έτσι πλανήθηκε και χρησιμοποίησε τη δωρεά της ελευθερίας «αντιστρόφως ανάλογα», ως μάχαιρα κατά του ίδιου του εαυτού του.

Κι εδώ υπάρχει το μεγάλο ερώτημα.

 

Πιστεύουμε λοιπόν στον Εσταυρωμένο;  Συγχώρεσε με για το ερώτημα. Γιατί είναι το βασικότερο ερώτημα της ζωής μας. Είναι ερώτημα ζωής ή θανάτου. Μια ειλικρινής αυτοεξέταση θα μας έκανε ν’ ανησυχήσουμε για το αν πιστεύουμε στον Εσταυρωμένο. Αν πιστεύαμε!… Ξέρετε τί θα γινόταν αν πιστεύαμε στον Εσταυρωμένο;

Αν πιστεύαμε στον Εσταυρωμένο, θα είχαμε χαρά μεγάλη. Δεν είναι υπόθεση πένθους ο Εσταυρωμένος,  είναι υπόθεση χαράς. Αν κάποιος σου έπαιρνε ένα παλιό ρούχο, κουρελιασμένο, που ήταν για πέταμα, και σου έδινε δωρεάν τελείως ένα ολοκαίνουργιο, πεντακάθαρο και πολύτιμο ρούχο, δεν θα χαιρόσουν; Αυτό έκανε ο Χριστός. Πήρε την ανθρώπινη φύση, ντύθηκε το ρούχο, που εμείς το είχαμε ξευτελίσει, το είχαμε κάνει κουρέλι της αμαρτίας, και αυτή την ανθρώπινη φύση που προσέλαβε την έπλυνε μέσα στο πάναγνο αίμα του σταυρού και μας την έδωσε αστραφτερή, και  ολοκαίνουργια.

 

Αν πιστεύαμε στον Εσταυρωμένο, δεν θα τον ξανασταυρώναμε. Αν η αμαρτία μας ανέβασε το Χριστό στο Σταυρό, όταν ξανακάνουμε αμαρτία, κάνουμε πιο οδυνηρό το σταυρό του Χριστού. Τον ξανασταυρώνουμε. Ο Χριστός ξανασταυρώνεται με τις συνεχιζόμενες αμαρτίες των οπαδών του. Αν ξέραμε τί στοίχισε η αμαρτία, θα προσέχαμε να μη ξανασταυρώσουμε τον Κύριο μας.

 

Αν πιστεύαμε στο Σταυρό, θα πιστεύαμε και στην Ανάσταση. Ο Ιησούς Χριστός είναι τριπλή αγάπη. Σαρκωμένη – Σταυρωμένη – Αναστημένη Αγάπη! Όποιος πιστεύει στο Χριστό, έχει λύσει το μεγαλύτερο πρόβλημα, το πρόβλημα του θανάτου. Δε φοβάται το θάνατο. Πιστεύει στη Ζωή.

 

ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΠΙΣΤΕΨΕΙΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΣΕΙΣ.

ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΣΕΙΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΥ ΜΙΛΗΣΕΙΣ.

ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΑΚΟΥΣΕΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΥ ΜΙΛΗΣΕΙΣ.

ΓΙΑ ΝΑ ΣΟΥ ΜΙΛΗΣΕΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΤΟΙΜΟΣ  ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΑΚΟΥΣΕΙΣ.

ΤΙ ΛΕΣ; ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙΣ;

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ ΓΙΑ ΕΣΕΝΑ ΜΕ ΠΟΛΛΗ ΑΓΑΠΗ.

Για την ασχήμια των ψυχών…

Βαρέθηκα τους ανθρώπους που με περιτριγυρίζουν. Δεν αντέχω άλλο να βλέπω γύρω μου ανθρώπους επιφανειακούς να φυτρώνουν σαν τα μανιτάρια. Αηδίασα  και σιχάθηκα την υποκρισία, το ψέμα και το δήθεν.

Νιώθω πως ζω σε μια κοινωνία που δεν μου ταιριάζει. Αν άνηκα στην προηγούμενη γενιά, θα τα’χα ίσως πολύ πιο καλά με τον εαυτό μου. Πλέον η αμαρτία, η ανηθικότητα  και όλα τα άνομα θεωρούνται  αρετή και έχουν  απήχηση.

 

Η γυναίκες πλέον σήμερα, πλην κάποιων εξαιρέσεων, φορούν  την πιο κοντή φούστα, τη πιο στενή μπλούζα, το πιο μπλαζέ ύφος, τα πιο σουφρωμένα χείλη, τη πιο ψηλοτάκουνη γόβα. Αυτό το κορίτσι που σας περιγράφω υπάρχει κάπου γύρω μας και δεν έχει έννοιες.  Τι θα γίνει αν πάρει δυο κιλά, αν σπάσει ένα νύχι, αν της ξεφύγει η γραμμή από το eyeliner, αν γρατζουνιστεί η οθόνη του κινητού της;

Ανεβάζει την μία sexy photo μετά την άλλη στο facebook ή οπουδήποτε αλλού, με θέα πανοραμική το στήθος της που το’χει τονίσει καταλλήλως και με φόντο τον μπιντέ. Έχει χιλιάδες »φίλους», αλλά δεν γνωρίζει κανέναν προσωπικά.  Τις νύχτες, μετά το ξενύχτι και αφότου ανεβάσει τις απαραίτητες φωτογραφίες στο internet ,όταν ξεβαφτεί και βγάλει τα sexy ρούχα που της δίνουν χρόνια και ανηθικότητα και κοιταχτεί στον καθρέφτη, δεν θα νιώσει απελπιστικά μόνη της;

 

Δε θα καταλάβει πόσο άδεια είναι η ψυχή της; Ή είναι απλώς χαρούμενη μέσα στην τρομακτική άγνοιά της;

Πώς λοιπόν  να μην λυπηθείς τέτοια άτομα;

Οι ψεύτικες βλεφαρίδες και το έντονο βάψιμο, δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν έκρυψαν ποτέ την ασχήμια κανενός.

Τι να πει κάνεις για τους άντρες τους σημερινούς, πλην κάποιων εξαιρέσεων;

 

Είναι εκείνοι οι τύποι, οι νάρκισσοι. Που είναι μια ζωή ντυμένοι στην πένα, περνούν τη μισή ζωή τους σηκώνοντας βάρη στα γυμναστήρια και χαζεύοντας την κάθε κοπέλα που θα περάσει από μπροστά τους, που κοιτάζονται με τις ώρες στον καθρέφτη και κάνουν το μαλλί επιμελώς ατημέλητο. Ατού το αξύριστο look, για να δείχνουν bad boys. Έχουν στόχους. Να αγοράσουν ένα αμάξι, να πάνε όσο το δυνατό με περισσότερες γυναίκες, να πάνε και φέτος το καλοκαίρι σε κάποιο κοσμοπολίτικο νησί όπου θα κάνουν να  γίνουν τόσο τύφλα που θα ξεχάσουν μέχρι και το όνομά τους.

Χρόνια τώρα η Ελλάδα ασχολείται με το ρούχο που φόρεσε η τελευταία γλάστρα της τηλεόρασης (κατά κανόνα ξανθιά, αν και παρατηρείται μία στροφή προς τις κοκκινομάλλες) και τα περιοδικά συμβουλεύουν γυναίκες & άντρες πως να γίνουν καλύτεροι, τι ρούχα να φορέσουν το χειμώνα, πως να γίνουν δημοφιλείς, σε ποιο club να πάνε και τι ποτό να πιούνε, πώς να φερθούνε στο πρώτο ραντεβού και αν πρέπει να φύγουν ή να μείνουν μετά το one night stand. Έχει χαθεί η ουσία, για τα καλά. Όλα ισοπεδώθηκαν. Δεν υπάρχουν αξίες, δεν υπάρχουν ιδανικά.  Οι περισσότεροι  δεν έχουν ανοίξει στη ζωή τους εξωσχολικό βιβλίο. Το μόνο που τους νοιάζει είναι το »εγώ» τους και γι’αυτούς μετράει το πως είσαι και όχι το ποιος είσαι.

 

Τώρα διασκέδαση είναι το club, τα μπουζούκια, το να γίνεσαι τύφλα, το να γυρνάς κάθε βράδυ με άλλον ή με άλλη. Διασκέδαση δεν είναι να μιλήσεις με έναν φίλο σου, γιατί οι άνθρωποι δεν έχουν πια φίλους και αν έχουν είναι »δήθεν» και δεν τους μιλάνε ουσιαστικά. Η ποίηση δεν έχει πια για κανέναν σημασία, γιατί δεν υπάρχει πίστη στον έρωτα, τη φιλία, την πατρίδα ή σε ότι δήποτε. Δεν υπάρχει πίστη βασικά! Οι άνθρωποι αυτοί ποτέ δεν κάθισαν να παρατηρήσουν τον ουρανό με τα άστρα.  Ποτέ δε θαύμασαν ένα λουλούδι και ποτέ δεν ονειρεύτηκαν αντικρίζοντας τη θάλασσα. Η συντροφικότητά είναι για αυτούς στην ουσία μία άγνωστη λέξη και η μοναξιά τους είναι πολύ βαθύτερη, τείνει να γίνεται αιώνια.

 

Δεν το παίζω ηθικός  και ούτε είμαι οπισθοδρομικός. Έχω κάνει πολλά λάθη στη ζωή μου. Τα αναγνώρισα και επέλεξα να μείνω άνθρωπος.  Και γι’αυτό είμαι περήφανος. Εγώ δεν χαράμισα τον εαυτό μου, δε γελοιοποιήθηκα και δεν είμαι μόνος μου. Γιατί έχω ανθρώπους , λίγους,  αλλά δεν έχει σημασία.  Μπορώ να τους μιλάω και να τους δίνω ότι έχει η ψυχή μου. Και προφανώς δε θα προσπαθήσω να αλλάξω κανέναν.

 

Αυτό που προσπαθώ και θα συνεχίσω να προσπαθώ,  θα είναι τον να δείχνω την αληθινή ομορφιά που χρειάζεται μια ψυχή και όχι την ομορφιά που χρειάζεται ένα σώμα. Ένα σώμα και ένα πρόσωπο όσο και να το ομορφύνεις ο χρόνος το γερνά. Η ομορφιά της ψυχής ποτέ δεν γερνά.

 

Ο άνθρωπος δεν χρειάζεται καθρέφτη για να δει την ομορφιά του.

Η ομορφιά του αντανακλάται στα μάτια όσων τον εκτιμούν.

Δεν χρειάζεται ούτε ακριβά ρούχα, ούτε μακιγιάζ για να ομορφύνει.

Όλη η ομορφιά του κρύβεται στην ψυχή, στην καρδιά και το μυαλό του.

Ούτε τα όμορφα μάτια, ούτε το αψεγάδιαστο πρόσωπο, ούτε το καλλίγραμμο σώμα μπορούν να νικήσουν την λάμψη της φωτεινής ψυχής, του δυνατού μυαλού και της ζεστής καρδιάς. Αυτά έχουν την δική τους γοητεία.

Ο όμορφος άνθρωπος δεν θέλει φτιασίδια, ομορφαίνει με την αγάπη και βρίσκει τον τρόπο για να ξεχωρίσει.

Σε ξεχωρίζουν, λένε, για την ομορφιά σου.

Μα που να ξέρουν, πως πέρασες τη μισή ζωή σου νιώθοντας την ασχήμια σου, και πως, για να την αντισταθμίσεις, ορκίστηκες στον εαυτό σου να κάνεις την κάθε μέρα σου όμορφη, και τη ζωή των γύρω σου εξίσου όμορφη, φροντίζοντας να ομορφύνεις, πρώτα  πρώτα, την ψυχή σου!

Σε ξεχωρίζουν ακόμη για ένα σωρό.

 

Μα ποιος άραγε θα τους πει πως, αυτό που βλέπουν δεν είναι κάτι από πάντοτε αυθύπαρκτο, κάτι λόγου χάριν, έμφυτο; Ποιος θα τους πει λοιπόν, πως αυτό που βλέπουν εμπρός τους δεν είναι τίποτε άλλο παρά το αντίκτυπο μιας σειράς σκοτεινών εμπειριών, κι ακόμη το αποτέλεσμα μιας αέναης πάλης με τον εαυτό σου ώστε αυτές οι εμπειρίες να μεταμορφωθούν, κυοφορώντας το φως;

Μάθε να βλέπεις, πέρα από την επιφάνεια λοιπόν. Και μάθε να μη θαυμάζεις, ούτε να ξεχωρίζεις κάποιον για αυτό που βλέπεις να είναι.

 Κι επιτέλους, μάθε, αναζήτησε, ή έστω προσπάθησε, ναι προσπάθησε, να εφεύρεις εκείνη τη μέθοδο που θα μεταβάλλει το εντός σου σκοτάδι στο πιο όμορφο φως!

Πιο πολύ από ποτέ ζούμε στην εποχή του θεαθήναι. Από κάθε άποψη οι άνθρωποι ενδιαφέρονται να δείξουν προς τα έξω μια εικόνα που δεν είναι η πραγματική.

Γιατί άραγε; Που οδηγεί αυτό;

 

Το θεαθήναι, το φαίνεσθε. Μια εικόνα που προβάλλεται για τον κόσμο! Μια εικόνα που αφορά είτε τη ζωή μας, είτε την κατάστασή μας ή τον χαρακτήρα μας που όμως δεν είναι η αληθινή. Κάτι μας σπρώχνει και μας έχει εγκλωβίσει να ασχολούμαστε με το τι θα δείξουμε κι ας απέχει από την αλήθεια.

Το να πέσει κανείς για λίγο κάποια στιγμή στην παγίδα του θεαθήναι είναι ίσως φυσιολογικό ή αναμενόμενο τέλος πάντων. Το θέμα είναι να το καταλάβει εγκαίρως και να βγει από αυτό ή να τον κάνουν να το κατανοήσει κάποιοι άλλοι για καλό του.

Το να είναι κάποιος άνθρωπος ο εαυτός του και να δείχνει τον πραγματικό του εαυτό αυτό είναι άθλος. Είναι κατόρθωμα. Είναι κατόρθωμα γιατί αυτό χρειάζεται πόλεμο κι εσύ να γίνεις πολεμιστής.

Για τους μαθητές μου

Κανείς δε γεννιέται πολεμιστής. Επιλέγεις να γίνεις όταν δε μένεις άπραγος, όταν δε συμβιβάζεσαι κι όταν σηκώνεσαι   όταν σε ρίχνουν στο χώμα.

 

Είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα των ανώριμων των αλαζόνων, των υποκριτών και κακών  ανθρώπων να μειώνουν τους συνανθρώπους τους για να αναδείξουν τις δικές τους ιδιότητες. Είναι σύνηθες φαινόμενο να «επιτίθενται» στους άλλους χρησιμοποιώντας τη φράση «δεν μπορείς»… Μια δολοφονική συμπεριφορά που σκοτώνει την ελπίδα, την πίστη και τη δύναμη αυτών που την αποδέχονται. Πολλοί από αυτούς χάνουν την αυτοπεποίθησή τους με αποτέλεσμα να εγκαταλείπουν την προσπάθεια και να βυθίζονται στην πεποίθηση της ψευδούς ανικανότητας. Τα όνειρά τους καταρρέουν και αλλάζουν προσανατολισμό απομακρύνοντας τις επιθυμίες τους από την επιδίωξη της επιτυχίας.

 

Όταν σου λένε «δεν μπορείς» να μην το αποδέχεσαι… Τι ξέρουν εκείνοι από το σθένος που κρύβεις στην ψυχή σου; Ποιοι είναι αυτοί που θα βάλουν όρια και απαγορευτικά στον δρόμο σου, αποτρέποντάς σε από την ευχαρίστηση να δοκιμάσεις το μέτρο των δυνατοτήτων σου;

 

Γίνε ο πολεμιστής που δε θα συμβιβάζεται και δε θα επηρεάζεται από τους ρεαλιστές που έμαθαν μόνο να υπολογίζουν χωρίς να ονειρεύονται. Μπορείς να πετύχεις οτιδήποτε στοχαστείς όταν αγωνίζεσαι σκληρά κι όταν πεισμώνεις κοιτάζοντας κατάματα τον στόχο σου, κερδίζοντας ακόμη και τον θαυμασμό εκείνων που σε αμφισβήτησαν.

 

Σε έναν κόσμο που έχουν συμβεί θαύματα, κάνε κι εσύ το δικό σου.  Δείξε στους ανθρώπους ότι η μίζερη νοοτροπία τους,  να αξιολογούν απόλυτα και αυστηρά τους άλλους, είναι μια λανθασμένη αντίληψη που σε κρατάει πίσω. Καταστρέφει το μέλλον και την εξέλιξή σου.

 

Όταν σου λένε «δεν μπορείς» θα λες «θα προσπαθήσω» και αυτό θα είναι πιο πολύ από το τίποτα και μπορεί να γίνει περισσότερο απ’ όλα! Η κακεντρέχεια των ανθρώπων είναι ασήμαντη μπροστά στο μεγαλείο της ψυχή σου! Καλύτερα να είσαι γενναίος πολεμιστής παρά να μένεις άπραγος χωρίς να δοκιμάσεις που μπορείς να φτάσεις και να αισθάνεσαι ανίκανος. Αν σε υποτιμήσουν να θυμάσαι πως δεν υπάρχει «δεν μπορώ». Υπάρχει «προσπαθώ και θα πετύχω!!!»

 

Το λειτούργημα της διάσωσης αναδεικνύει έναν διασώστη σε πολεμιστή υπερνικώντας την άποψη αυτών που υποστηρίζουν ότι οι άνθρωποι συχνά αποτυγχάνουν. Όσοι είναι μαχητές-διασώστες έχοντας για όπλο τους τη συνεχή εξάσκηση των γνώσεών τους, αποδεικνύουν περίτρανα πως δεν υπάρχει «δεν μπορώ»…

 

Άγνωστε φίλε και άγνωστη φίλη, σου εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου.

Σε κάθε βήμα σου, σε κάθε επιθυμία σου , σε κάθε άγγιγμα σου , σε κάθε ματιά σου , σε κάθε λέξη σου , σε κάθε γενναία απόφαση σου , σε κάθε γέλιο σου, σε κάθε δάκρυ σου.

 

Εύχομαι ο κόσμος σου να είναι γεμάτος καλοσύνη!

Χωρίς φόβο, χωρίς ασχήμια, χωρίς βάσανο, χωρίς κακία, χωρίς πόνο, χωρίς μίσος, χωρίς φθόνο, χωρίς άβυσσο, χωρίς θάνατο, δίχως σταύρωση.

Εύχομαι ο κόσμος σου να είναι γεμάτος καλοσύνη!

 

Με αγάπη, με φροντίδα, με ευγενική καρδιά, με μια ζεστή μητρική αγκαλιά, με φλογερά φιλιά, με ατελείωτα φτερουγίσματα στα στήθη, με ανθισμένους κήπους, με γαλάζιους ορίζοντες, με εγκάρδια χαμόγελα, με καλή διάθεση, με ένα καλοσυνάτο φιλικό χέρι, με μια γλυκιά ανάμνηση, με ευνοϊκό αεράκι, με γαλήνιες θάλασσες, με παιδική ευαισθησία, με ρομαντικά φεγγάρια, με τη μαγεία μιας μελωδίας, με φανταστικά τοπία, με όμορφα όνειρα, με νυχτερινές αστρικές πτήσεις, με το θρόϊσμα των φύλλων, με διάφανες δροσοσταλίδες, με πορτοκαλιές ηλιαχτίδες.

 

Εύχομαι ολόψυχα ο κόσμος σου να είναι γεμάτος καλοσύνη!

Με νόημα, σε κατεύθυνση, με σκοπό, με ήθος, με πάθος, με δικαιοσύνη, με αυτογνωσία, με ελπίδα, με πίστη, με δυνατή ψυχή, με αθάνατο πνεύμα, με το φως της σοφίας, με ευγνωμοσύνη.

Εύχομαι να αναπνέεις σε έναν κόσμο γεμάτο καλοσύνη.

Αυτή είναι η ευχή μου για σένα και  για τον κόσμο σου.

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

Η ΒΛΑΚΕΙΑ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΟΡΙΑ

αναρτήθηκε σε: Ψυχωφελή κείμενα | 0

 

Μυρίζει μπόχα ο αέρας και σαπίλα.  Είναι στην κάτω γειτονία μοιράζει πόνο , θάνατο , πείνα, προσφυγιά.

Είναι η μόνη τους λύση για την  «ανάπτυξη» , την ανάπτυξη τους , μέσα από το δικό μας αίμα.

Έφτιαξαν πόλεμο γιατί  ο πόλεμος είναι χρήμα , χρήμα για τις αγορές , αγορές που σήμερα μας έχουν φέρει σε αυτή την κατάντια , χωρίς αξιοπρέπεια , χωρίς  χρήματα , χωρίς εθνική κυριαρχία, χωρίς οικονομία , χωρίς δημοκρατία , χωρίς μέλλον .  Νομιμοποιούν το άνομο.

Προβάλουν την αμαρτία. Προβάλουν τον σατανισμό. Πολεμούν τον Ιησού Χριστό με νύχια και με δόντια.

Χαρίζουν την ελληνική ιστορία.

Ποδοπατούν την αξιοπρέπεια και ισοπεδώνουν την περηφάνια μιας χώρας κι ενός ολόκληρου λαού. ΕΝΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΛΑΟΥ.

Ποιοι όμως είναι αυτοί που τα δημιουργούν όλα αυτά?

Απλά. Είναι όλοι αυτοί  που πούλησαν την ψυχή τους στον διάβολο.

Αυτοί είναι που μας έκαναν  να ζούμε με δανικά και με δανικά να πληρώνουμε.

Είναι αυτοί που σκότωσαν τα όνειρα και τις ελπίδες του ανθρώπου. Είναι αυτοί οι δολοφόνοι ψύχων. ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΟΥΛΗΣΑΝΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥΣ ΣΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ.

Εσύ που ετοίμασες  , που ετοιμάζεις τα παιδιά σου να υπηρετούν τον διάβολο . Εσύ που στηρίζεις αυτή την «κατάντια» των ψυχών . Εσύ , όταν θα το μετανιώσεις , θα είναι αργά, γιατί θα είσαι πρόσφυγας στην ιδία σου την χώρα. Θα είναι πολύ αργά γιατί θα σου έχουν αφαιρέσει το δικαίωμα της πίστης σου.

Εύχομαι και προσεύχομαι  να αλλάξουμε γρήγορα  και να κάνουμε πίσω. Ναι πίσω. Να κάνουμε πίσω για να βρούμε τις αξίες μας, την πιστή μας, τον πατριωτισμό μας και όλα αυτά που χάθηκαν στο μπροστά.

Να απαλλαγούμε από την κενοδοξία που έχουμε βάλει στις ψυχές μας και να ελευθερωθούμε.

 

 

Τώρα μπορεί κάποιος εύλογα να ρωτήσει τι είναι η κενοδοξία και ποια είναι τα αποτελέσματα της.

Συχνά η κενοδοξία ωθεί τον άνθρωπο να θέλει, ν’ ανέλθει κοινωνική θέση και τάξη .

Η κενοδοξία  είναι αυτή που προσβάλλει τον κάθε άνθρωπο ευκολότερα , αμεσότερα και συνηθέστερα. Ο κενόδοξος έχει την επιθυμία  να βλέπεται , να θαυμάζεται , να αγαπάται , να επαινείται και να εγκωμιάζεται ακόμη και να κολακεύεται από τους άλλους ανθρώπους.

Ο κενόδοξος δείχνει ότι είναι πιστός, ενώ είναι ειδωλολάτρης. Φαινομενικά μέν σέβεται τόν Θεό, αλλά στήν πραγματικότητα επιζητεί νά αρέσει στούς ανθρώπους καί όχι στόν Θεό. Κενόδοξος είναι κάθε επιδεικτικός άνθρωπος. Τού κενοδόξου η νηστεία είναι χωρίς μισθό καί η προσευχή άκαιρη καί άστοχη. Γιατί καί τά δυό τά κάνει γιά τόν ανθρώπινο έπαινο.

 

Η αμαρτία μας βασίζεται στην κενοδοξία, δηλαδή στην αγωνία μας να αρέσουμε στους ανθρώπους και να αναγνωριζόμαστε από αυτούς. Σε αυτή την αγωνία μας εκθέτουμε την καρδιά μας, που άλλη ανάγκη έχει. Η σύγχρονη μορφή ειδωλολατρίας είναι η κενοδοξία. Με την κενοδοξία λατρεύουμε τον εαυτό μας ως είδωλο.  Η ανάγκη μας να αποδείξουμε ότι κάτι είμαστε είναι η ανάγκη μας να δοξαστούμε. Η κενοδοξία γεννά τη φιλαργυρία και η φιλαργυρία γεννά τη φιλονικία.  Βασικό στοιχείο της κενοδοξίας είναι η πονηριά. Η κενοδοξία γεννά την κατάκριση, την πορνεία και τους άτοπους λογισμούς.  Ότι κοροϊδεύουμε θα το βρούμε μπροστά μας.

Το συμπέρασμα είναι ότι αυτός που είναι κενόδοξος έχει πουλήσει την ψυχή του στον διάβολο.

 

 

Και επανέρχομαι στο θέμα. Είναι πολλοί αυτοί που έχουν πει στο παρελθόν ότι για να σώσουν την Ελλάδα θα συμμαχήσουν ακόμη και με τον διάβολο.

 

Δυστυχώς ο λαός, αδιαφορώντας γιά τόν Θεό πού τόν δημιούργησε, ώστε νά αφήσει τόν βασιλιά του ( τον προυθπουργο)  να πάρει τη θέση τού Θεού, χωρίς να λογαριάσει πώς, όποιος Κυβερνήτης παίρνει την θέση τού Θεού, γίνεται ο στυγνότερος τύραννος τού λαού, συμπεριφερόμενος όπως ακριβώς καί ο διάβολος, πού είναι ο δάσκαλος τής τυραννίας καί τού αθεϊσμού. Γι αυτό καί ακούμε συχνά σήμερα ηγετικούς πολιτευτές μας νά λένε ότι είναι πρόθυμοι νά συμμαχήσουν καί μέ τόν διάβολο γιά τό … καλό μας! Ακόμα καί ο Πρωθυπουργός μας, πού δηλώνει συνεχώς τήν αθεία του καί καί όντας άθεος δέν θά έπρεπε νά πιστεύει στόν διάβολο,  είπε καί αυτός ότι θά συμμαχήσει μέ τόν διάβολο, προφανώς γιατί τού φαίνεται χρήσιμος, αφού καί ο διάβολος αρνείται τόν Θεό!

 

Έτσι φθάσαμε καί στούς αποπροσανατολισμένους προσανατολισμούς, πού καθημερινά επινοούνται, όσο η αποβλάκωση τών λαών αυξάνεται, μέ αποτέλεσμα νά εκλέγονται όλο καί πιό αποπροσανατολισμένοι Πολιτικοί, γιά νά επιβάλλουν τό κατ αυτούς πολιτικά ορθό καί τό τί εστί πολιτισμός!

Αλλαγές φύλου γίνονται καί υιοθεσίες παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια ετοιμάζονται νά γίνουν!

Δεν φτάνει μόνο αυτό. Αυτοί που συμμαχούν με τον διάβολο έχουν και υποστηριχτές. Ναι, καλά διάβασες. Έχουν υποστηρικτές.

Έχουν όλους αυτούς που τους χειροκροτούν  και τρέχουν να τους σφίξουν το χέρι.

Έχουν όλους αυτούς που τους υποστηρίζουν και τους δίνουν το δικαίωμα  να κυβερνούν αυτήν την χώρα.

Κι αναρωτιέται κανείς, γιατί μέσα στην τόση προθυμία τους δεν επικαλούνται τον Θεό; Γιατί η λύτρωση θα πρέπει να επέλθει με σκοτεινά μέσα κι όχι με τη φωτεινή και καθάρια δύναμη του Ουράνιου Πατέρα μας; Βγάλαμε τον Θεό από τη ζωή μας και μετά απορούμε, γιατί μας εγκατάλειψε!

 

 

Προς το παρόν βλέπουμε μόνο το όραμα της εγχώριας διαπλοκής, που υπαγορεύει τη συνεργασία ετερόκλητων παρατάξεων, προκειμένου να συμμετέχουν όλοι στις κυβερνητικές αποφάσεις διασπάθισης του δημοσίου χρήματος. Κι ενώ στις δύσκολες στιγμές θα ανέμενε κανείς μία ομοψυχία για την υπέρβαση των δυσχερειών, η οικονομική και κοινωνική ύφεση, που σαρώνει τη χώρα μας τα τελευταία χρόνια, δε στάθηκε ικανή να επιφέρει την πολυπόθητη εθνική συνεννόηση ανάμεσα στους πολιτικούς ταγούς. Με κάθε ευκαιρία πυροδοτείται η πόλωση που δημιουργεί κλίμα ανασφάλειας κι αμφιβολίας για τη δυνατότητα της Ελλάδας να βγει από την κρίση και από το περιβόητο μνημόνιο.

 

 

Θα το επισημάνω για μία ακόμα φορά, η αλλαγή επέρχεται από την αντίληψη που υιοθετεί ο καθένας μας και την ανάλογη προσπάθεια που αυτός επιτελεί. Αν εμείς ντρεπόμαστε να κάνουμε τον σταυρό μας, μην απορούμε γιατί οι πολιτικοί μας θα συμφωνήσουν με την αφαίρεση του σταυρού από την εθνική μας σημαία, για να εναρμονιστούν με τα διεθνή κοινωνικοπολιτιστικά πρότυπα, πιστοποιώντας την εν λόγω ρήση «θα συμμαχήσω και με τον διάβολο ακόμα». (Η πρόσφατη άρνηση ανάρτησης της σημαίας σε κάποια Υπουργεία και Υπηρεσίες στην εθνική επέτειο επιβεβαιώνει το μεθοδευμένο ανθελληνικό σχέδιο). Αφού συναινέσαμε στη νομιμοποίηση των εκτρώσεων και υπεραμυνόμαστε των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων, αποδυναμώνοντας τον θεσμό της οικογένειας, γιατί απορούμε που η Ελλάδα γερνάει; Όταν υιοθετούμε τη βία στην καθημερινότητά μας (οικογενειακό, σχολικό, εργασιακό χώρο), γιατί δυσανασχετούμε με τη χρήση βίας ως μέσο πολιτικής δράσης και τη διαιώνιση του εθνικού διχασμού; Ότι σπείρουμε θερίζουμε.

 

 

Εν κατακλείδι, ας κατανοήσουν όλοι αυτοί οι εθνοσωτήρες πως η Ελλάδα της Ορθοδοξίας έχει προστάτη της τον Θεό της αγάπης. Ας πάψουν, λοιπόν, να επικαλούνται το όνομα του διαβόλου, γιατί προκαλούν και το λαϊκό αίσθημα και την τύχη τους.

Κι εδώ έρχεται η δική μας ευθύνη.

Νά συλλογισθούμε ποιοί είμαστε κάποτε, όταν είμαστε ασυμβίβαστοι μέ τή σκλαβιά καί γι αυτό δέν μάς έσκιαζαν τά πλήθη καί τά πλούτη τών Περσών, ούτε ο μικρός γεωγραφικός χώρος τής Ελλάδος, γιατί πιστεύαμε καί διακηρύσσαμε «πᾶς μή Ἕλλην βάρβαρος», καί πώς καταντήσαμε τώρα, πού παραδώσαμε «γήν καί ύδωρ» στούς πράκτορες τής διεθνούς αποβλακώσεως, πού, δυστυχώς, εκλέγουμε επί δεκαετίες.

 

Νά ακολουθήσουμε τήν ψυχή τών Προγόνων μας, πού τούς οδήγησε νά αναγνωρίσουν τόν Χριστό μας ως Σωτήρα τού Κόσμου καί έτσι, έγιναν από λίγοι, μυριάδες καί έκαναν τήν Πατρίδα μας από μικρή εδαφική έκταση, Αυτοκρατορία!

Θά είναι τραγωδία άν, επί τέλους, δέν αφυπνισθούμε! Γιατί, ακόμη καί η βλακεία πρέπει νά έχει τά όριά της!

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest