ΠΩΣ ΘΑ ΔΕΙΣ ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ

αναρτήθηκε σε: ΨΥΧΩΦΕΛΗ ΚΕΙΜΕΝΑ | 0

 

Πιστεύεις στα θαύματα;

Πιστεύεις ότι μπορούν να γίνουν θαύματα;

Ίσως να έχεις, ήδη, δει θαύματα και να τα θαύμασες ή απλά να τα παράβλεψες.

Τι είναι θαύμα;

Τα θαύματα είναι μια εξαίρεση, σύμπτωση, ίσως, το λένε μερικοί. Τα θαύματα είναι κατά κανόνα ανεξήγητα, σε κάνουν να κοιτάς ψηλά. Κάποιοι είναι πραγματικά αντίθετοι ότι μπορούν να υπάρξουν θαύματα γιατί, όλα πρέπει κάπως να έχουν μια αρχή, ένα σκοπό και ένα στόχο, και γιατί, όλα πρέπει κάπως να τα εξηγούμε, να τα κατανοούμε.

 

Μπορούμε, όμως, να καταλάβουμε και να κατανοήσουμε τα πάντα; Το πώς γεννιέται, μεγαλώνει και ωριμάζει ένα παιδί δεν είναι ένα θαύμα;

Δεν είναι ένα θαύμα ότι το σύμπαν στέκεται και συντηρείται και δεν καταρρέει;

Ότι η γη περιστρέφεται κι έτσι κάθε πρωί ο ήλιος ανατέλλει ξανά;

 

Θαύματα υπάρχουν και τα θαύματα δεν μπορείς να τα κατανοήσεις, δεν μπορείς να τα συλλάβεις μερικά δεν μπορείς καν να τα κοιτάξεις στα μάτια, απλά πρέπει να τα πιστέψεις.

Νομίζω ότι ένα από τα μεγαλύτερα θαύματα είναι ότι ο ύψιστος Θεός που είναι Άγιος και Δίκαιος και δεν υπάρχει τίποτα κακό γύρω Του, μου δίνει το δικαίωμα να είμαι παιδί Του. Με προσκαλεί σε μια άμεση σχέση αγάπης μαζί Του.

 

Και μετά, είναι και το επόμενο θαύμα που δεν μπορώ να κατανοήσω, ότι ο Ιησούς, ο Υιός του Θεού, ήρθε σ’ εμάς εδώ στη γη. Έγινε άνθρωπος, έγινε φτωχός, αγάπησε και συγχώρησε, υπέφερε και πέθανε στο σταυρό του Γολγοθά, πήρε αυτό το δύσκολο μονοπάτι της θυσίας για να ανοίξει δρόμο για σένα και για μένα προς τον Θεό. Αλλά δεν έμεινε στον τάφο, αντιθέτως, νίκησε το θάνατο και ανέβηκε στον ουρανό όπου κάθεται στο θρόνο Του και μας περιμένει έτσι ώστε όλοι όσοι πιστεύουν σ’ Αυτόν να ζήσουν μια μέρα μαζί Του, στην αιωνιότητα.

 

Αυτό είναι ένα θαύμα για μένα. Και συλλογίζομαι πως εγώ δεν χρειάζεται να δώσω κάτι στο Θεό, πως μου τα προσφέρει όλα δωρεάν. Αυτό είναι ένα δώρο και πρέπει να το αποδεχθώ ή να το απορρίψω και ΤΙΠΟΤΑ απ’ ότι θα μπορούσα ποτέ να σκεφτώ ή να Του δώσω θα ήταν αρκετό ή θα μπορούσε ποτέ να μ’ απαλλάξει από την ενοχή μου και την αμαρτία μου. Απλά, πρέπει να πιστεύω σ’ αυτό το θαύμα.

Να πιστέψω ότι ο Ιησούς μέσω του θανάτου Του αφαίρεσε όλες μου τις αμαρτίες και μου χάρισε αιώνια ζωή μέσω της Ανάστασής Του.

 

Ένα θαύμα – ο Θεός μου δίνει ζωή και ελευθερία χωρίς να κάνω κάτι εγώ.

Ένα θαύμα – ο Θεός με απαλλάσσει από την ενοχή μου, μέσω του Γιου Του.

Ένα θαύμα – ο Θεός μου χαρίζει άφθονη ζωή.

Ένα θαύμα – ο Θεός δίνει νόημα στη ζωή μου.

Και τώρα μπορώ, επιτέλους, να είμαι αυτός που είμαι.

Ένα θαύμα – ο Θεός ακούει τα λόγια που Του απευθύνω, κρατά κάθε υπόσχεση που μου δίνει και ρίχνει φως μέσα στο σκοτάδι μου.

 

Ένα θαύμα ή όχι;

Πιστεύεις στα θαύματα; Θαυμάζεις βλέποντας τα θαύματα, ακόμα; Ή τα θαύματα έγιναν για σένα καθημερινά δεδομένα, ξεθωριασμένα και σκονισμένα, καλύτερα να ανησυχείς για το αύριο, αντί να σκέφτεσαι τα χιλιάδες θαύματα που ο Θεός κρατά στα χέρια Του και θέλει να σε πλουτίσει μ’ αυτά!

 

Εγώ πιστεύω στα θαύματα και πιστεύω, επίσης, ότι δεν μπορώ να ανταποδώσω τίποτα, αλλά ότι ο Θεός μου τα δίνει δωρεάν,  επειδή μ’ αγαπά χωρίς αντάλλαγμα.

Δεν καταλαβαίνω και πολλά αλλά βασικά, έτσι είναι τα θαύματα, απίστευτα, ακατανόητα και απερίγραπτα.

 

Τώρα συνειδητοποιώ ότι για όλα αυτά τα θαύματα, ναι, μπορώ να δώσω κάτι στο Θεό, την καρδιά μου, τη ζωή μου, αυτά θέλω να Του δώσω. Κι αν ζω σε στενή σχέση μαζί Του τότε θα δω περισσότερα θαύματα και θα θαυμάζω όλο και περισσότερο το μεγαλείο και την αγάπη του Θεού μου.

 

Μέσα στην καρδιά μας βρίσκεται η Πηγή μας, η Ζωτική αυτή Δύναμη που αποκαλούμε Θεό.

Χρειάζεται να εξελίξουμε την συνειδητότητα μας για να συνειδητοποιήσουμε την πραγματική μας φύση και την απεριόριστη Δύναμη και ενέργεια που μπορούμε ν’ αντλήσουμε από την Πηγή μας.

Γεννιόμαστε μέσα στην ύλη και αισθανόμαστε ξεκομμένοι, αν εξελιχθούμε πνευματικά και ανακαλύψουμε την Δύναμη που έχουμε μέσα μας, τότε δεν έχουμε ανάγκη από τίποτα άλλο.

Οφείλουμε στα παιδία μας,  να τα μάθουμε να εμπιστεύονται τον εαυτό τους, να τα μάθουμε να εμπιστεύονται την Ζωτική Δύναμη που υπάρχει μέσα τους και να τους διδάξουμε πως με την Προσευχή και τον οραματισμό θα έρχονται σ’ επαφή μαζί της, έτσι ώστε να κάνουν πραγματικότητα όλα τους τα όνειρα και να μεταμορφώσουν σε Παράδεισο τον γήινο κόσμο που ζούμε.

Πως φθάνουμε στο θαύμα; Πρέπει να ξεπεράσουμε τις συναισθηματικές καταστάσεις στις οποίες βρισκόμαστε καθημερινά. Την προσωπική μας αμφιβολία, την αναξιότητα μας, τον λήθαργο και την κόπωση, τις φωνές που μας λένε ότι δεν είμαστε αρκετά ικανοί ή ότι αυτό είναι ανέφικτο.

Θαύμα γίνεται όταν ανοίξουμε την καρδιά μας και έλθουμε σ’ επαφή με την Πηγή μας.

Εξελίσσοντας τη συνειδητότητα μας. Εξέλιξη της συνειδητότητας μας σε ανώτερο επίπεδο, μας αλλάζει αυτόματα το ενεργειακό μας πεδίο. Η συνειδητότητα είναι ο πρώτος και σημαντικότερος παράγοντας που πρέπει να στραφούμε όταν αναζητάμε θεραπεία, ευτυχία, ευημερία.

Τα πάντα βρίσκονται μέσα μας. Τα πάντα είναι εφικτά, διότι τα πάντα υπάρχουν ήδη μέσα μας, απλώς δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει.

Μόνο ο εγωισμός κι ο φόβος που δημιουργεί, μπορεί να μας απομακρύνει από την ικανοποίηση των ονείρων μας.

Τι χρειάζεται για να απαλλαγούμε από τον εγωισμό μας και τον φόβο που δημιουργεί:

Πίστη στο Θεό και στον εαυτό μας, που είναι κομμάτι του Θεού.

Η προσευχή και ο οραματισμός, σε συνδυασμό με την πίστη ότι αυτό που προσευχόμαστε έχει γίνει ήδη πραγματικότητα.

Προσφορά στους συνανθρώπους μας και στο Σύμπαν, μόνον με την προσφορά η ζωή μας έχει νόημα.

Μπορούμε να κάνουμε οτιδήποτε, αρκεί να το πιστέψουμε ότι υπάρχει κι ότι μπορούμε να το φέρουμε στην ζωή μας, αρκεί να το ενσωματώσουμε στην πραγματικότητα μας.

Για να δει ο άνθρωπος το θαύμα πρέπει να μάθει να προσεύχεται.

Μάθε να προσεύχεσαι στο Θεό όχι μόνο στις ώρες της προσευχής, μα κάθε ώρα και κάθε στιγμή, αφού Εκείνος βρίσκεται παντού. Από τη διαρκή μνήμη του Θεού θα πλημμυρίσει την καρδιά σου μια ανέκφραστη ειρήνη.

Θα κλείσω το κείμενο με μια αληθινή ιστορία.

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΟ… ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ

 

 

Ήταν ένα απλό ζεστό καλοκαιρινό πρωινό. Ο ήλιος λαμπρός, «έστεκε» κιόλας ψηλά, ρίχνοντας τις ακτίνες του και ζεσταίνοντας τα σπίτια, τις αυλές, την πλάση. Τα ωδικά πουλιά κελαηδούσαν όλο χάρη κι έμοιαζε σαν να δοξολογούσαν το Θεό για το ηλιόλουστο εκείνο πρωινό.

 

Οι άνθρωποι, βιαστικοί, είχαν ξεχυθεί στους φαρδείς δρόμους της πόλης, για να πάνε στις δουλειές τους, ενώ το δροσερό αεράκι, σαν μια απαλή αύρα, δρόσιζε τα πρόσωπα και ανακούφιζε το σώμα από τη ζέστη. Όλα στη μεγάλη πόλη ήταν απλά, οικεία, καθημερινά. Όλα έμοιαζαν να είναι ίδια, όπως και την προηγούμενη μέρα.

 

Εκείνο το πρωινό υποσχόταν πως θα ήταν μια υπέροχη ημέρα. Τίποτα δεν προϊδέαζε για το τι θα γινόταν. Κανένα σημάδι δεν υπήρχε που να φανέρωνε πως η ημέρα δε θα κυλούσε μέσα στη σφαίρα της απλής τυπικής καθημερινότητας των ανθρώπων.

 

Για το σπίτι της κυρίας Βαρβάρας η ημέρα εκείνη ήταν ιδιαίτερη. Έμελλε να γινόταν ξεχωριστή… Η κυρία Βαρβάρα, μητέρα τριών κοριτσιών, ήταν ιδιαίτερα χαρούμενη. Σε ένα μήνα ακριβώς θα πάντρευε τη μια της κόρη. Το κλίμα που επικρατούσε στο σπίτι ήταν γιορτινό.

 

Η μητέρα με τις δυο της κόρες συζητούσαν για τις χαρές του γάμου. Οι κοπέλες είχαν αποφασίσει να πάνε το επόμενο πρωινό να αγοράσουν τα κατάλληλα ενδύματα για τη μεγάλη μέρα. Γέλια και χαρούμενες φωνές ηχούσαν στο σπίτι… Η δεύτερη κόρη, η Ελπίδα, θα πήγαινε στο Πανεπιστήμιο και το μεσημέρι θα γύριζε στο σπίτι, για να οργανώσουν το πρόγραμμα των αγορών…

 

Ενώ όλα κυλούσαν αρμονικά, γύρω στο μεσημέρι, ο καιρός άρχισε να αλλάζει όψη. Πυκνά σύννεφα έκρυψαν το πρόσωπο του λαμπρού ήλιου. Οι ζεστές ακτίνες του έπαψαν να αγγίζουν τη γη. Ο ουρανός άρχισε με ταχύτατους ρυθμούς να σκοτεινιάζει, ενώ δυνατός αέρας άρχισε να φυσάει με μανία. Μέσα σε λίγα λεπτά τίποτα δε θύμιζε το καλοκαιρινό πρωινό. Η ημέρα έμοιαζε να είναι χειμωνιάτικη. Δεν άργησαν να ακουστούν οι πρώτες ιαχές της βροντής, ενώ ο σκοτεινιασμένος ουρανός φωτιζόταν σποραδικά από κεραυνούς, που άφηναν στο πέρασμά τους τρομερό ήχο και έμοιαζε σαν να σχίζουν τον ουρανό.

 

Πολύ γρήγορα έπεσαν και οι πρώτες χοντρές στάλες βροχής, που ολοένα και αυξάνονταν σε αριθμό και ταχύτητα. Δεν μπορούσες πια να διακρίνεις τίποτα. «Θεέ μου, τι είναι αυτό που γίνεται» πρόφεραν κάποια χείλη, ενώ ο αέρας, φθάνοντας τα 11 μποφόρ, ούρλιαζε και ξεσπούσε με ορμή, σαν να ήθελε να γκρεμίσει τα πάντα στο πέρασμά του… Οι περαστικοί άρχισαν να τρέχουν να προλάβουν να πάνε σπίτια τους, στις οικογένειές τους, να νιώσουν ασφαλείς…

 

«Μητέρα, να κλείσω το παράθυρο;», ακούστηκε η λεπτή φωνή της μικρότερης κόρης της κυρίας Βαρβάρας, που μπρος σ’ αυτόν το χαλασμό, φοβήθηκε. Η απόκριση της μάνας καθησυχαστική, απλή, αλλά και μεγαλειώδης μαζί: «Παιδί μου», της είπε με απόλυτη πίστη και ηρεμία, «ο Θεός δεν πειράζει κανέναν, δεν κάνει κακό σε κανένα».

 

Ύστερα γύρισε τα μάτια της προς τον ουρανό και έστειλε στον Ύψιστο σύντομα λόγια προσευχής και ικεσίας, λόγια σωτήρια: « Θεέ μου, φύλαξε όλου του κόσμου τα παιδιά και τα δικά μου» και έκλεισε τη σύντομη, μα θερμή προσευχή της με το σημείο του σταυρού. Εκείνη την ώρα η κυρία Βαρβάρα οπλίστηκε έναντι της τρομερής καταιγίδας, με δύο πανίσχυρα όπλα, την προσευχή και τον τίμιο σταυρό…

Η ώρα περνούσε και η Ελπίδα δεν είχε γυρίσει ακόμα. Μα να, τη σιωπή του δωματίου έσπασε το κουδούνισμα του τηλεφώνου. Η μάνα σηκώνει το τηλέφωνο, μα σε λίγο φαίνεται να τρέμουν τα χέρια της, το πρόσωπό της αλλάζει όψη. Τα χείλη προφέρουν μια φράση πονεμένη: «Πού την έχουν;». Το τηλέφωνο κλείνει και η κυρία Βαρβάρα βιάζεται να φύγει. Το δύσκολο καθήκον της μάνας την καλεί, μπαίνει πάνω και μπροστά από όλα τα συναισθήματα…

 

Στο τηλέφωνο ήταν ένας αξιωματικός της αστυνομίας, που της ανακοίνωσε το τρομερό συμβάν: Η κόρη της, Ελπίδα, μόλις 25 ετών, βρισκόταν σοβαρά τραυματισμένη στο νοσοκομείο.Καθώς γύριζε στο σπίτι της, περνώντας κάτω από μια τετραώροφη πολυκατοικία, απ’ τη μια στιγμή στην άλλη, βρέθηκε να είναι καταπλακωμένη από τσίγκους, που έπεσαν από τον τελευταίο όροφο της πολυκατοικίας, από 20 μέτρα ύψος.

 

Ο δυνατός αέρας σήκωσε την τσίγκινη σκεπή και την έριξε με απίστευτη δύναμη και ορμή πάνω στην κοπέλα. Όσοι είδαν το συμβάν πάγωσαν. «Θεέ μου, το κορίτσι!!», ψέλλισαν τα χείλη και ζητούσαν να γίνει το θαύμα, να γίνει πραγματικότητα το ανθρωπίνως αδύνατο, να ζει η κοπέλα. Όμως, γίνεται να επιζήσει άνθρωπος μετά από τέτοιο χτύπημα;

 

Το ασθενοφόρο ήρθε πολύ γρήγορα και μετέφεραν το σοβαρά τραυματισμένο κορίτσι στο νοσοκομείο. Όταν η μάνα έφτασε εκεί, την είχαν στο χειρουργείο. Συγγενείς, φίλοι μα και άγνωστοι, που είχαν δει το συμβάν, έσπευσαν να δώσουν κουράγιο στην τραγική μητέρα, να πουν ένα λόγο παρηγοριάς, να ενισχύσουν τις ελπίδες και την πίστη της.

 

Επιτέλους, το χειρουργείο τελείωσε. Ο γιατρός πλησίασε τη μητέρα και της είπε: «Κυρία μου, η κόρη σας ήταν πολύ τυχερή, διότι μεταφέρθηκε γρήγορα στο νοσοκομείο και χειρουργήθηκε αμέσως, αφού εκείνη την ώρα το χειρουργείο ήταν ελεύθερο. Μην ανησυχείτε!». Λέγοντας αυτά ο γιατρός, απομακρύνθηκε, ενώ η μάνα έστεκε ακόμα εκεί. Σίγουρα η ψυχή της εκείνη την ώρα θα δόξαζε τον Θεό.

 

Ο γιατρός και το προσωπικό της είχαν μιλήσει για «τύχη». Όμως εκείνη σίγουρα γνώριζε πως αυτό που αυτοί αποκαλούσαν «τύχη», ήταν η Θεία Πρόνοια. Η προσευχή και ο σταυρός που έκανε, προστάτευσε το παιδί της κι έτσι έγινε το θαύμα, που τα χείλη παρακαλούσαν, αλλά το ανθρώπινο μυαλό απέκλειε…

 

Εγώ πιστεύω στα θαύματα!

Πιστεύεις, κι εσύ, στα θαύματα;

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΤΙ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ

 

Χωρίς αμφισβήτηση ο Ιησούς Χριστός είναι το κεντρικό πρόσωπο του Λόγου του Θεού. Είναι επομένως πολύ σημαντικό να κοιτάξουμε στο Λόγο του Θεού για να δούμε κάποια από τα πράγματα που ο Ιησούς Χριστός είναι. Λέω “κάποια”, γιατί είναι αδύνατο σ’ ένα άρθρο όπως αυτό, να εξετάσουμε κάθε τι που η Βίβλος λέει ότι ο Ιησούς είναι. Εντούτοις ελπίζω ότι τα πράγματα τα οποία θα δούμε σήμερα θα μας βοηθήσουν να εκτιμήσουμε τον Ιησού Χριστό και ότι αυτός είναι για μας καλύτερα.

Ιησούς Χριστός: Γιος του Θεού

Ξεκινώντας την έρευνα μας αυτή στα όσα ο Ιησούς Χριστός είναι, θα πάμε στο κατά Ιωάννη 10/ι/35-36. Εκεί ο Ιησούς, κατά την διάρκεια ενός διαλόγου που είχε με μερικούς Ιουδαίους, είπε:

 

Κατά Ιωάννη 10/ι/35-36  “Εάν εκείνους είπε θεούς προς τους οποίους έγεινεν ο λόγος του Θεού, και δεν δύναται να αναιρεθεί η γραφή, εκείνον τον οποίον ο Πατήρ ηγίασε, και απέστειλεν εις τον κόσμον, σεις λέγεται Ότι βλασθημείς, διοτι ειπον, Υιος του Θεου ειμαι;”

 

Όπως μπορούμε να δούμε απ’ αυτό το απόσπασμα, ο Ιησούς είπε ότι είναι Γιος του Θεού, δηλαδή ότι ο Θεός είναι ο Πατέρας του. Επομένως το πρώτο πράγμα το οποίο βλέπουμε ότι ο Ιησούς είναι, είναι Γιος του Θεού. Το γεγονός ότι ο Ιησούς Χριστός ήταν όντως Γιος του Θεού μαρτυρείται επίσης από πολλά άλλα αποσπάσματα της Βίβλου. Έτσι για παράδειγμα, όταν ο άγγελος ανακοίνωσε στην Μαρία ότι θα γίνονταν η μητέρα του Ιησού, της είπε επίσης ότι ο Ιησούς θα ονομάζονταν Γιος του Θεού. Όντως, το κατά Λουκά 1/α/35 μας λέει:

 

Κατά Λουκά 1/α/35  “Και αποκριθείς ο άγγελος είπεν προς αυτήν, πνεύμα άγιον θέλει επέλθει επί σε, και δύναμις του υψίστου θέλει σε επισκιάσει. Διά τούτο και το γεννώμενον εκ σου άγιον, θέλει ονομασθή Υιός Θεού.”

 

Επιπρόσθετα ο Θεός δυο φορές, μια κατά την βάπτιση του Ιησού (κατά Ματθαίο 3/γ/16-17) και μια κατά την μεταμόρφωση του (κατά Ματθαίο 17/ιζ/5) δημόσια τον διακήρυξε σαν Γιο Του. Πράγματι τα σχετικά αποσπάσματα μας λένε:

 

Κατά Ματθαίο 3/γ/16-17  “Και βαπτισθείς ο Ιησούς ανέβει ευθύς από του ύδατος. Και ιδού ηνοίχθησαν εις αυτόν οι ουρανοί, και είδε πνεύμα Θεού κατεβαίνον ως περιστεράν και ερχόμενον επ’ αυτόν. Και ιδού φωνή εκ των ουρανών λέγουσα, Ούτος είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, εις τον οποίον ευηρεστηθήν.”

 

Κατά Ματθαίον 17/ιζ/5  “Ενώ αυτός ελάλει έτι [δες κατά Ματθαίο 17/ιζ/1-4 για τα συμφραζόμενα], ιδού, νεφέλη φωτεινή επεσκίασεν αυτούς. Και ιδού φωνή εκ της νεφέλης λέγουσα, Ούτος είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, εις τον οποίον ευηρεστήθην. Αυτού ακούετε.”

 

Πέρα απ’ όλα τα παραπάνω, άλλο ένα πιστοποιητικό που η Βίβλος αναφέρει σαν απόδειξη του ότι ο Ιησούς Χριστός είναι όντως Γιος του Θεού, είναι το γεγονός ότι ο Θεός τον ανέστησε από τους νεκρούς. Πράγματι, η προς Ρωμαίους 1/α/ μας λέει σχετικά:

 

Προς Ρωμαίους 1/α/1,3-4  “Παύλος, δούλος Ιησού Χριστού,…..περί του Υιού αυτού, όστις εγεννήθη εκ σπέρματος Δαβίδ κατά σάρκα, και απεδείχθη Υιός Θεού εν δυνάμει κατά το πνεύμα της αγιοσύνης, διά της εκ νεκρών αναστάσεως, Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών.”

 

Σε όλα τα παραπάνω θα μπορούσαμε να προσθέσουμε πολλά ακόμη αποσπάσματα τα οποία δηλώνουν ότι ο Ιησούς είναι Γιός του Θεού1. Το πρώτο επομένως πράγμα το οποίο βλέπουμε ότι ο Ιησούς είναι, είναι Γιος του Θεού.

Ιησούς Χριστός: ο Σωτήρας του κόσμου

Έχοντας δει ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Γιος του Θεού ας προχωρήσουμε περισσότερο για να δούμε κάποια άλλα πράγματα που αυτός είναι. Για να αρχίσουμε, θα πάμε στην Ιωάννου Α 4/δ/14. Εκεί διαβάζουμε:

 

Ιωάννου Α 4/δ/14  “Και ημείς είδομεν, και μαρτυρούμεν, ότι ο Πατήρ απέστειλε τον Υιόν Σωτήρα του κόσμου” Επίσης το κατά Ιωάννη 12/ιβ/47 λέει: “Και εάν τις ακούσει τους λόγους μου, και δεν πιστεύση, εγώ δεν κρίνω αυτόν. Διότι δεν ήλθον διά να κρίνω τον κόσμον, αλλά διά να σώσω τον κόσμον.”

 

Η σωτηρία απαιτεί ένα σωτήρα, κάποιον που θα την κάνει διαθέσιμη. Όπως το παραπάνω απόσπασμα μας κάνει καθαρό, αυτός ο Σωτήρας είναι ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Πράγματι η προς Ρωμαίους 10/ι/9 μας λέει:

 

Προς Ρωμαίους 10/ι/9  “εάν ομολογήσεις διά του στόματος σου τον Κύριον Ιησούν, και πιστεύσης εν τη καρδία σου ότι ο Θεός ανέστησεν αυτόν εκ νεκρών θέλεις σωθεί.” Επίσης οι Πράξεις 4/δ/12 μας λένε για τον Ιησού: “Και δεν υπάρχει δι’ ουδενός άλλου η σωτηρία. διότι ούτε όνομα άλλο είναι υπό τον ουρανόν δεδομένον μεταξύ των ανθρώπων, διά του οποίου πρέπει να σωθώμεν.”

 

Η σωτηρία είναι αδύνατη χωρίς τον Ιησού Χριστό γιατί μόνο σ’ αυτόν υπάρχει, και δεν μπορεί να επιτευχθεί παρά μόνο ομολογώντας τον ως Κύριο και πιστεύοντας ότι ο Θεός τον ανέστησε από τους νεκρούς. Επομένως, ένα δεύτερο πράγμα που ο Ιησούς είναι, είναι ο Σωτήρας, ο μόνος στον οποίο υπάρχει σωτηρία.

Ιησούς Χριστός: Κύριος

Πέρα από Γιος του Θεού και Σωτήρας, ένας άλλος τίτλος που χρησιμοποιείται για τον Ιησού Χριστό είναι Κύριος. Σχετικά με τη λέξη “κύριος” αυτή δηλώνει αφεντικό, κάποιον που είναι σε θέση εξουσίας. Ότι ο Ιησούς Χριστός είναι όντως σε θέση εξουσίας δείχνεται από το γεγονός ότι η φράση “Κύριος Ιησούς Χριστός” συμβαίνει 82 φορές στην Βίβλο. Πέρα απ’ αυτό, επίσης υπάρχουν πολλά άλλα αποσπάσματα στην Βίβλο τα οποία αναφέρονται στην θέση εξουσίας του Ιησού Χριστού, τέτοια όπως η προς Φιλιππησίους 2/β/9-11. Εκεί διαβάζουμε:

 

Προς Φιλιππησίους 2/β/9-11  “Διά τούτο και ο Θεός υπερύψωσεν αυτόν [τον Ιησού] και εχάρισεν εις αυτόν όνομα το υπέρ παν όνομα. διά να κλίνη εις το όνομα του Ιησού παν γόνυ επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων. και πάσα γλώσσα να ομολογήσει ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Κύριος, εις δόξαν Θεού Πατρός.” Επίσης η προς Κορινθίους Α 15/ιε/24-28 μας λέει: “ύστερον θέλει είσθαι το τέλος, όταν παραδώσει [ο Ιησούς] την βασιλείαν εις τον Θεόν και Πατέρα. Όταν καταργήσει πάσαν αρχήν και πάσαν εξουσίαν και δύναμιν. Διότι πρέπει [ο Ιησούς] να βασιλεύει εώσου θέση πάντας τους εχθρούς υπό τους πόδας αυτού. έσχατος εχθρός καταργείται ο θάνατος. Διότι “πάντα [ο Θεός] υπέταξεν υπό τους πόδας αυτού [του Ιησού].” Όταν δε ειπή ότι πάντα είναι υποτεταγμένα, φανερόν ότι εξαιρείται ο υποτάξας [ο Θεός] εις αυτόν [τον Ιησού] τα πάντα. Όταν δε υποταχθώσιν εις αυτόν [τον Ιησού] τα πάντα, τότε και αυτός ο Υιός θέλει υποταχθεί εις τον υποτάξαντα εις αυτόν τα πάντα, διά να είναι ο Θεός τα πάντα εν πάσι.”

 

Όπως τα παραπάνω αποσπάσματα κάνουν καθαρό, κάθε τι είναι ή θα είναι “υπό τους πόδας” του Ιησού. Η μόνη εξαίρεση είναι ο Θεός, ο “υποτάξας εις αυτόν τα πάντα”, στον οποίον και ο Ιησούς ο ίδιος είναι υποταγμένος. Πέρα από τον Θεό, κάθε τι άλλο είναι ή θα είναι υπό την εξουσία του Ιησού Χριστού ώστε “πάσα γλώσσα να ομολογήσει ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Κύριος, εις δόξαν Θεού Πατρός”

Ιησούς Χριστός: η κεφαλή της εκκλησίας

Πέρα από αφεντικό, κύριος, κάθε ανθρώπου που πιστεύει σ’ αυτόν, ο Ιησούς Χριστός είναι επίσης η κεφαλή, το αφεντικό του συνόλου εκείνων που πιστεύουν σ’ αυτόν και οι οποίοι συνιστούν ότι η Βίβλος αποκαλεί “εκκλησία”. Πράγματι η προς Κολοσσαείς 1/α/18 μας λέει:

 

Προς Κολοσσαείς 1/α/18  “και αυτός είναι η κεφαλή του σώματος, της εκκλησίας.” Επίσης η προς Εφεσίους 4/δ/15-16 μας λέει: “άλλα αληθεύοντες εις την αγάπην, να αυξήσωμεν εις αυτόν κατά πάντα, όστις είναι η κεφαλή, ο Χριστός. Εξ’ ου παν το σώμα συναρμολογούμενον και συνδεόμενον διά πάσης συνάφειας των συνεργούντων μελών, κατά την ανάλογο ενέργειαν ενός έκαστου μέρους, κάμνει την αύξησιν του σώματος, προς οικοδομήν εαυτού εν αγάπη”

 

Όπως τα παραπάνω αποσπάσματα κάνουν καθαρό, η εκκλησία δεν είναι ένα κτήριο άλλα ένα σώμα το οποίο απαρτίζεται από τον καθένα από μας που έχει ομολογήσει με τον στόμα του τον Κύριο, το αφεντικό, Ιησού και έχει πιστέψει με την καρδιά του ότι ο Θεός τον ανέστησε από τους νεκρούς. Όπως η προς Κορινθίους Α 12/ιβ μας λέει σχετικά μ’ αυτό το σώμα και τα μέλη του:

 

Προς Κορινθίους Α 12/ιβ/12,14,18,27  “Διότι καθώς το σώμα είναι εν, και έχει μέλη πολλά, πάντα δε τα μέλη του σώματος του ενός, πολλά όντα, είναι εν σώμα. ούτω και ο Χριστός….. Διότι το σώμα δεν είναι εν μέλος άλλα πολλά….Αλλά τώρα ο Θεός έθεσε τα μέλη εν έκαστον αυτών εις το σώμα, καθώς ηθέλησεν….Και σεις είσθε σώμα Χριστού και μέλη κατά μέρος.” Επίσης η προς Κορινθίους Α 11/ια/3 προσθέτει: “Θέλω δε να εξεύρητε, ότι η κεφαλή παντός ανδρός είναι ο Χριστός. κεφαλή δε της γυναικός ο ανήρ. Κεφαλή δε του Χριστού ο Θεός.”

 

Ο κάθε ένας από μας είναι μέλος του σώματος του Χριστού και έχει τον Χριστό σαν ΚΥΡΙΟ. Όλοι τώρα μαζί συνιστούμε το σώμα του Χριστού, την εκκλησία, η οποία έχει τον Χριστό σαν ΚΕΦΑΛΗ και ο οποίος με την σειρά του έχει τον Θεό σαν κεφαλή (προς Κορινθίους 11/ια/3). Όπως τώρα σε ένα πραγματικό σώμα, το κεφάλι είναι εκείνο που λαμβάνει τις αποφάσεις και είναι υπεύθυνο για κάθε τι που το σώμα κάνει, το ίδιο επίσης είναι και ο Χριστός στην εκκλησία: αυτός (και μόνο αυτός) είναι υπεύθυνος να αποφασίσει πως το σώμα σαν σύνολο, και κάθε ένας από μας σαν μέλη του, θα κινηθεί. Αυτός είναι η κεφαλή της εκκλησίας, εμείς είμαστε τα μέλη της, και ο Θεός είναι Αυτός που μας τοποθέτησε στην εκκλησία όπως Αυτός ήθελε. Όπως το χέρι μου υπακούει στο κεφάλι μου έτσι και μείς, ως μέλη της εκκλησίας, πρέπει να είμαστε υπάκουοι στην κεφαλή, στον αρχηγό της εκκλησίας, τον Χριστό. Είναι αυτός ο οποίος κατέχει την αρχηγική θέση στην εκκλησία. Όλοι οι άλλοι είμαστε μέλη από των οποίων την ορθή λειτουργία εξαρτάται και η ορθή λειτουργία όλου του σώματος, όλης της εκκλησίας.

Ιησούς Χριστός: Ο μόνος δρόμος για τον Θεό

Αν και μέχρι τώρα έχουμε δει πολλά πράγματα που ο Ιησούς είναι, η λίστα δεν σταματάει εδώ. Πράγματι το κατά Ιωάννη 14/ιδ/6 μας λέει:

 

Κατά Ιωάννη 14/ιδ/6 Λέγει προς αυτόν ο Ιησούς, “Εγώ είμαι η οδός και η αλήθεια και η ζωή. Ουδείς έρχεται προς τον Πατέρα, ειμή δι εμού.”

 

Ο Ιησούς είναι η οδός, η αλήθεια και η ζωή. Όπως είπε, κανένας δεν μπορεί να πάει στον Θεό παρά μόνο μέσω αυτού. Άρα ο Ιησούς Χριστός είναι ο μόνος δρόμος για τον Θεό. Προφανώς, αυτό σημαίνει ότι η άποψη που υποστηρίζει ότι όλες οι διάφορες θρησκείες είναι απλά διαφορετικοί δρόμοι που τελικά όλοι οδηγούν στον ένα αληθινό Θεό είναι Βιβλικά εντελώς λανθασμένη. Πράγματι σύμφωνα με τα όσα μόλις διαβάσαμε υπάρχει ΕΝΑΣ μόνο δρόμος προς τον Θεό, ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Χωρίς αυτόν κανένας δεν μπορεί να πάει προς τον Θεό.

Ιησούς Χριστός: ο μόνος μεσίτης μεταξύ Θεού και ανθρώπων

Πέρα από μοναδικός δρόμος προς τον Θεό, ο Ιησούς Χριστός είναι επίσης και ο μοναδικός μεσίτης μεταξύ Θεού και ανθρώπων. Πράγματι η προς Τιμόθεο 2/β/5 μας λέει:

 

Προς Τιμόθεο Α 2/β/5  “Διότι είναι εις Θεός, εις και μεσίτης Θεού και ανθρώπων, άνθρωπος Χριστός Ιησούς”

 

Όπως είναι προφανές απ’ αυτό το απόσπασμα, όπως η άποψη των “πολλών δρόμων για τον Θεό είναι Βιβλικά λανθασμένη, το ίδιο λανθασμένη είναι και άποψη των “πολλών μεσιτών μεταξύ Θεού και ανθρώπων2”. Πράγματι, όπως το παραπάνω απόσπασμα κάνει ξεκάθαρο, υπάρχει ΕΝΑΣ και μόνο ΕΝΑΣ μεσίτης μεταξύ Θεού και ανθρώπων, ο άνθρωπος Χριστός Ιησούς. Μόνο αυτόν έχει ο Θεός διορίσει να μεσιτεύει για λογαριασμό μας και μόνο αυτός είναι κατάλληλος γι’ αυτήν την δουλειά.

Ιησούς Χριστός: ο άρτος της ζωής

Κατά Ιωάννη 6/ς/35  “Και είπε προς αυτούς ο Ιησούς, ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Ο ΑΡΤΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ. ΟΣΤΙΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΠΡΟΣ ΕΜΕ, ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΠΕΙΝΑΣΕΙ. ΚΑΙ ΟΣΤΙΣ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΕΙΣ ΕΜΕ, ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΔΙΨΑΣΕΙ ΠΟΤΕ” Επίσης το κατά Ιωάννη 6/ς/47-48 επαναλαμβάνει: “Αληθώς, αληθώς σας λέγω, Ο πιστεύων εις εμέ έχει ζωήν αιώνιον. ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Ο ΑΡΤΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ”

 

Ο Ιησούς Χριστός υποσχέθηκε ότι αυτός που θα έλθει σ’ αυτόν δεν θα πεινάσει ποτέ και δεν θα διψάσει ποτέ. Είπε ότι αυτός είναι το ψωμί της ζωής. Όλοι μας γνωρίζουμε πόσο σημαντικά είναι η τροφή και το νερό για τις ζωές μας. Εντούτοις, αν ακόμα και η αφθονία αυτών δεν μπορεί να μας δώσει πέρα από ένα μέσο όρο εβδομήντα ή ογδόντα ετών ζωής, το ψωμί το οποίο λέγεται Ιησούς Χριστός μας δίνει ΑΙΩΝΙΑ ΖΩΗ. Πως; Το είδαμε ήδη: με το να τον ομολογήσουμε σαν Κύριο και να πιστέψουμε ότι ο Θεός τον ανέστησε από τους νεκρούς (προς Ρωμαίους 10/ι/9). Αφού επίσης μας διαβεβαιώνει ότι αν πάμε σ’ αυτόν, δεν θα πεινάσουμε ΠΟΤΕ και δεν θα διψάσουμε ΠΟΤΕ, αυτό σημαίνει ότι πιστεύοντας σ’ αυτόν θα έχουμε όλα όσα απαιτούνται για να ζήσουμε σ’ αυτήν την ζωή. Θα έχουμε αιώνια ζωή ΚΑΙ ότι χρειαζόμαστε σ’ αυτήν την ζωή.

Ιησούς Χριστός: το φως της ζωής

Πέρα από ψωμί της ζωής το οποίο είδαμε ότι ο Ιησούς είναι, αυτός είναι επίσης και εκείνος τον οποίον αν ακολουθήσουμε θα έχουμε το φως της ζωής. Το κατά Ιωάννη ευαγγέλιο μας λέει:

 

Κατά Ιωάννη 8/η/12  “ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ. ΟΣΤΙΣ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΕΜΕ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΠΕΡΙΠΑΤΗΣΕΙ ΕΙΣ ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ, ΑΛΛΑ ΘΕΛΕΙ ΕΧΕΙ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ”

Κατά Ιωάννη 12/ιβ/46  “Εγώ ήλθον φως εις τον κόσμον, διά να μην μείνει εν τω σκοτεί πας ο πιστεύων εις εμέ”

 

Όπως η επιβίωση μας απαιτεί ψωμί και νερό, έτσι και οι μετακινήσεις μας απαιτούν φως προκειμένου να πραγματοποιηθούν με ασφάλεια. Εντούτοις δεν είναι μόνο αυτές οι οποίες χρειάζονται φως. Ακόμα σημαντικότερα, είναι το περπάτημα μας στη ζωή το οποίο χρειάζεται φώς έτσι ώστε να περπατάμε με ασφάλεια, γνωρίζοντας που πηγαίνουμε. Όπως ο Ιησούς Χριστός είπε χαρακτηριστικά:

 

Κατά Ιωάννη 12/ιβ/35 “ΟΣΤΙΣ ΠΕΡΙΠΑΤΕΙ ΕΝ ΤΩ ΣΚΟΤΕΙ, ΔΕΝ ΕΞΕΥΡΕΙ ΠΟΥ ΥΠΑΓΕΙ”

 

Όταν περπατάμε στο σκοτάδι δεν γνωρίζουμε που πηγαίνουμε. Για’ αυτό και χρειαζόμαστε φως. Παρόλα αυτά, αν και το φυσικό ή τεχνητό φως είναι αρκετό για το περπάτημα μας με τα πόδια αυτό σίγουρα δεν είναι αρκετό για το περπάτημα μας στην ζωή. Γι’ αυτό το περπάτημα μας χρειαζόμαστε ένα διαφορετικό είδος φωτός, ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ. Πως είναι δυνατό να έχουμε αυτό το φως; Ακολουθώντας τον Ιησού Χριστό. Πράγματι όπως τα παραπάνω αποσπάσματα μας λένε, αν ακολουθήσουμε τον Ιησού Χριστό, τον δρόμο, την αλήθεια, και την ζωή δεν θα περπατήσουμε στο σκοτάδι αλλά θα έχουμε το φως της ζωής.

Ιησούς Χριστός: η πόρτα

Για να δούμε κάτι άλλο που ο Ιησούς Χριστός είναι θα πάμε στο κατά Ιωάννη 10/ι. Εκεί διαβάζουμε:

 

Κατά Ιωάννη 10/ι/7-11  “Είπε λοιπόν πάλιν προς αυτούς ο Ιησούς, Αληθώς αληθώς σας λέγω, ότι εγώ είμαι η θύρα των προβάτων. Πάντες όσοι ήλθον προ εμού, κλέπτε είναι και λησταί. Αλλά δεν ήκουσαν αυτούς τα πρόβατα. ΕΓΩ ειμαι η θύρα. δι’ εμού αν τις εισέλθει θέλει σωθεί, και θέλει εισέλθει και εξέλθει, και θέλει εύρει βοσκήν. Ο κλέπτης δεν έρχεται, ειμή διά να κλέψει και θύσει και απολέσει. εγώ ήλθον διά να έχωσιν ζωήν, και να έχωσιν αυτήν εν αφθονία.”

 

Εδώ ο Ιησούς Χριστός χρησιμοποιεί ένα σχήμα λόγου για να μας δώσει περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τον εαυτό του και τι θα συμβεί σε εκείνους που θα τον ακολουθήσουνε. Σ’ αυτό το σχήμα ο Ιησούς παρουσιάζει τον εαυτό του σαν την πόρτα. Σχετικά με την σημασία αυτού του σχήματος, όλοι γνωρίζουμε ότι η πόρτα είναι κάτι το οποίο μας βάζει σε ένα χώρο διαφορετικό από τον χώρο στον οποίο βρισκόμαστε. Επομένως όταν ο Λόγος του Θεού παρουσιάζει τον Ιησού σαν την πόρτα αυτό που θέλει να μας πει είναι ότι ο Ιησούς είναι κάποιος μέσω του οποίου οδηγούμαστε σ’ ένα διαφορετικό χώρο από εκείνον στον οποίον ήμασταν πριν. Και αν κάποιος ρωτήσει τι είδους είναι ο χώρος στον οποίον κάποιος εισέρχεται αν περάσει από την πόρτα που λέγεται Ιησούς Χριστός, η απάντηση δόθηκε από τον ίδιο τον Ιησού Χριστό. Όπως αυτός είπε: “δι’ εμού αν τις εισέλθει θέλει σωθεί, και θέλει εισέλθει και εξέλθει και θέλει εύρει βοσκήν”. Παίρνοντας το καθ’ ένα απ’ αυτά με την σειρά, αν κάποιος περάσει από την πόρτα που λέγεται Ιησούς Χριστός, δηλαδή αν ομολογήσει με το στόμα του τον Κύριο Ιησού και πιστέψει με την καρδιά του ότι ο Θεός τον ανέστησε από τους νεκρούς (προς Ρωμαίους 10/ι/9), θα σωθεί. Επίσης θα μπορεί να “εισέλθει και εξέλθει” δηλαδή θα είναι ελεύθερος, το οποίο με την σειρά του σημαίνει ότι όσο κάποιος στέκεται έξω από την πόρτα του Ιησού δεν είναι ελεύθερος. Ότι αυτό συμβαίνει, μπορούμε να το δούμε και από την προς Κορινθίους Β 4/δ/3-4 η οποία αναφορικά με τον μη σωσμένο άνθρωπο μας λέει:

 

Προς Κορινθίους Β 4/δ/3-4  “Εάν δε και είναι το ευαγγέλιον ημών κεκαλυμμένον, εις τους απολλυμένους είναι κεκαλυμμένον. Των οποίων άπιστων όντων, ο θεός του κόσμου τούτου ετυφλωσε τον νουν, διά να μη επιλάμψη εις αυτούς ο φωτισμός του ευαγγελίου της δόξης του Χριστού, όστις είναι εικών του Θεού.”

 

Μπορείς να μιλήσεις για ελευθερία όταν είσαι τυφλός στον νου; Μπορείς να “εισέλθεις και εξέλθεις”; Φυσικά όχι. Μόνο όταν κανείς εισέλθει από την πόρτα που λέγεται Χριστός απελευθερώνεται από την σκλαβιά του Διαβόλου και είναι πραγματικά ελεύθερος.Τέλος κάτι άλλο που κάποιος βρίσκει όταν περνάει την πόρτα του Χριστού είναι βοσκή. Μπορούμε να καταλάβουμε την σημασία της βοσκής, αν θυμηθούμε ότι το σχήμα που χρησιμοποίησε ο Ιησούς είχε να κάνει με πρόβατα. Πραγματικά, για ένα πρόβατο η βοσκή είναι ότι για ένα άνθρωπο η τροφή. Αν φανταστούμε λοιπόν πόσο ικανοποιημένο μπορεί να είναι ένα πρόβατο όταν έχει βρει ένα καλό βοσκότοπο όπου μπορεί να φάει και να κοιμηθεί, θα έχουμε και μια εικόνα του πόσο ικανοποιημένος είναι ο άνθρωπος που περνάει την πόρτα του Χριστού.

Ιησούς Χριστός: Ο ποιμήν ο καλός

Πέρα από “θύρα των προβάτων” ο Ιησούς είναι επίσης και ο καλός ποιμένας που τα πρόβατα (εμείς) χρειάζονται. Πράγματι το κατά Ιωάννη 10/ι/11, 14-15 μας λέει:

 

Κατά Ιωάννη 10/ι/11, 14-15  «Εγώ είμαι ο ποιμήν ο καλός. ο ποιμήν ο καλός την ψυχήν αυτού βάλλει υπέρ των προβάτων….Εγώ είμαι ο ποιμήν ο καλός και γνωρίζω τα εμά, και γνωρίζομαι υπό των εμών, καθώς με γνωρίζει ο Πατήρ, και εγώ γνωρίζω τον Πατέρα. Και την ψυχήν μου βάλλω υπέρ των προβάτων.»

 

Για να είναι το ποίμνιο ασφαλές χρειάζεται να έχει ένα καλό ποιμένα ο οποίος θα το φροντίζει. Γυρίζοντας τώρα σε μας, η ερώτηση είναι: υπάρχει για τις ζωές μας ένα καλός ποιμένας, δηλαδή κάποιος που θα μας φροντίσει όπως ο καλός ποιμένας φροντίζει για τα πρόβατα του. Όπως είδαμε η απάντηση είναι ναι, υπάρχει ένας: ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Πράγματι, ο Ιησούς Χριστός είναι ο καλός ποιμένας του οποίου την καθοδήγηση και την φροντίδα εμείς χρειαζόμαστε. Όπως είπε: “ο ποιμήν ο καλός την ψυχήν αυτού βάλλει υπέρ των προβάτων”, και πραγματικά ο Χριστός έδωσε την ζωή του για μας. Όπως η προς Εφεσίους 5/ε/2 μας λέει3:

 

Προς Εφεσίους 5/ε/2 “και περιπατείτε εν αγάπη, καθώς και ο Χριστός ηγάπησεν ημάς, και παρέδωκεν εαυτόν υπέρ ημών προσφοράν και θυσίαν εις τον Θεόν, εις οσμήν ευωδίας.”

 

Ο Ιησούς απόδειξε πόσο αγαθός είναι, δίνοντας τον εαυτό του για μας. Εντούτοις, δεν είναι μόνο ένας καλός ποιμένας αλλά και ένας δυνατός ποιμένας υπό την καθοδήγηση του οποίου μπορούμε να αισθανόμαστε ασφαλείς. Όπως το κατά Ιωάννη 10/ι/27-29 μας λέει:

 

Κατά Ιωάννη 10/ι/27-29  “Καθώς σας είπον τα πρόβατα τα εμά ακούωσιν την φωνήν μου, και εγώ γνωρίζω αυτά. και με ακολουθώσι. Και εγώ δίδω εις αυτά ζωην αιώνιον. και δεν θέλουσιν απολεσθή εις τον αιώνα, και ουδείς θέλει αρπάσει αυτά εκ της χειρός μου. Ο Πατήρ μου όστις μοι έδωκεν αυτά, είναι μεγαλύτερος πάντων. Και ουδείς δύναται να αρπάσει εκ της χειρός του Πατρός μου.”

 

Κανένας δεν μπορεί να μας αρπάξει από τα χέρια του ποιμένα μας, γιατί είναι ο Θεός ο οποίος μας έχει δώσει σ’ αυτόν σαν ποίμνιο και κανένας δεν μπορεί να αρπάξει από τα χέρια του Θεού. Επομένως, έχοντας τον Ιησού Χριστό σαν ποιμένα μας μπορούμε να αισθανόμαστε πραγματικά ασφαλείς αφού είμαστε υπό την προστασία του πιο δυνατού που υπάρχει: του Θεού.

Συμπέρασμα

Σ’ αυτό το άρθρο εξετάσαμε μερικά από τα πράγματα τα οποία ο Ιησούς Χριστός είναι: Έτσι είδαμε ότι ο Ιησούς Χριστός είναι:

 Γιος του Θεού

 Σωτήρας του κόσμου

Κύριος

Kεφαλή της εκκλησίας

O μόνος δρόμος προς τον Θεό

O μόνος μεσίτης μεταξύ Θεού και ανθρώπων

O άρτος της ζωής

Tο φως της ζωής

H θύρα

O ποιμήν ο καλός

Αυτή η λίστα δεν είναι με κανένα τρόπο εξαντλητική. Σίγουρα υπάρχουν περισσότερα πράγματα τα οποία μπορεί κανείς να βρει μελετώντας τον Λόγο του Θεού. Εντούτοις πιστεύω ότι τα πράγματα τα οποία είδαμε σ’ αυτό το άρθρο είναι αρκετά για να μας δείξουν την πόσο μεγάλη σημασία που ο Ιησούς Χριστός έχει για μας. Όπως ο Παύλος προσευχήθηκε για όλους μας, μακάρι:

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

Ο ΤΕΛΕΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΤΕΛΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

αναρτήθηκε σε: ΩΦΕΛΙΜΑ | 4

Γνωρίζουμε ανθρώπους, συνάπτουμε σχέσεις μαζί τους και ερχόμαστε κοντά τους, καθώς μας ελκύουν πολλά πράγματα σε εκείνους. Κανένας άνθρωπος όμως δεν είναι τέλειος και συνεπώς εκτός από θετικά, έχει και αρνητικά στοιχεία. Κάποιες φορές τα θετικά είναι περισσότερα, ενώ άλλες φορές τα αρνητικά στοιχεία είναι πολύ έντονα. Παρά το γεγονός όμως αυτό, δεν αποφασίζουμε να βγάλουμε κάποια άτομα από τη ζωή μας όσες κόντρες ή συγκρούσεις και αν υπάρχουν. Βαθιά μέσα μας ίσως να μη θέλουμε να τους απομακρύνουμε, επειδή πιστεύουμε ότι μπορούμε να τους αλλάξουμε! Μήπως όμως ζούμε με αυταπάτες; Πόσο εύκολο είναι να αλλάξουμε τους ανθρώπους γύρω μας;

 

Οι άνθρωποι αλλάζουν, αλλά μόνο αν το θέλουν οι ίδιοι. Αν δεν επιδιώκουν εκείνοι την αλλαγή, αλλά κάποιος άλλος προσπαθεί να τους αλλάξει, το πιο πιθανό είναι ότι το αποτέλεσμα θα είναι αρνητικό. Η αλλαγή για να συμβεί χρειάζεται να έχουμε πίστη στον εαυτό μας ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε, αυτοέλεγχο και εσωτερικό κίνητρο. Αυτοί οι τρεις παράγοντες είναι καταλυτικοί για να μπορέσουμε να κάνουμε το διαφορετικό και να μεταβάλλουμε κάποια στοιχεία που δεν μας αρέσουν. Συνεπώς, πώς μπορεί να συντελεστεί μια αλλαγή αν δεν ενυπάρχουν αυτές οι συνθήκες;

 

Για τον κάθε άνθρωπο ο σωστός χρόνος για να αλλάξει είναι και διαφορετικός και επομένως αν τον πιέζουμε να κάνει αλλαγές για τις οποίες δεν είναι έτοιμος, τότε πολύ πιθανό να καταλήξουμε σε αποτυχία. Όσο και αν αγαπάμε τον άνθρωπο τον οποίο θέλουμε να αλλάξουμε, δεν έχουμε τόσο μεγάλη δύναμη ώστε να τον επηρεάσουμε αν εκείνος δεν το θέλει. Ένας σύντροφος για παράδειγμα που είναι εξουσιαστικός και βίαιος δεν θα μπορέσει ποτέ να αλλάξει αν δεν το δουλέψει ο ίδιος.

 

Πόσο μεγάλη παγίδα να μένουμε σε σχέσεις περιμένοντας ότι θα αλλάξει ο άνθρωπος που έχουμε απέναντι μας απλά και μόνο επειδή εμείς θα επιδείξουμε υπομονή και επιμονή σε διάφορα θέματα! Είναι πάρα πολύ ψυχοφθόρο και μας δηλητηριάζει τις στιγμές χωρίς όμως να το καταλαβαίνουμε στο εδώ και τώρα. Χάνουμε πολύτιμο χρόνο για να διαπιστώσουμε μετά από κάποιους μήνες ή/και χρόνια ότι ο άνθρωπος μας δεν αλλάζει. Δεν αλλάζει τουλάχιστον έτσι όπως θα θέλαμε εμείς, γιατί σε άλλους τομείς σίγουρα αλλάζει. Όλοι αλλάζουμε με το πέρασμα του χρόνου και είναι κάτι που δεν μπορούμε να το αποφύγουμε. Ας μη μένουμε άλλο σε σχέσεις, φιλικές ή διαπροσωπικές με την ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να αλλάξουμε τους ανθρώπους. Ας στραφούμε σε άτομα που είναι ήδη όπως θέλουμε να είναι, για να νιώθουμε όμορφα και εποικοδομητικά με τη συναναστροφή μαζί τους.

Και εδώ δημιουργείται ένα μεγάλο και φλέγον ερώτημα.

 

Όλοι μας μιλάμε για την τελειότητα και για τον τέλειο άνθρωπο. Είμαστε σίγουροι ότι θέλουμε την τελειότητα?  Εδώ θα πω ένα μεγάλο ΟΧΙ. Δεν την θέλουμε.  Δεν την θέλουμε γιατί την διώξαμε. Δεν την θέλουμε γιατί αποδεδειγμένα με τις πράξεις μας και την συμπεριφορά μας την σταυρώνουμε καθημερινά.

Η τελειότητα είναι χάρισμα και το χάρισμα αυτό δίνεται σε όποιον το διεκδικήσει και σε όποιον  αγωνιστεί για να το κερδίσει. Όπως  όμως έγραψα σε προηγούμενο άρθρο, γίναμε τεμπέληδες, βολεψάκηδες και καλοπερασάκηδες και δεν θέλουμε να αγωνιστούμε, γιατί μας βολεύει να προσπαθούμε να κάνουμε τους άλλους τέλειους  χωρίς να επιδιώκουμε την δική μας τελειότητα.

 

Έχουμε την τάση να πιστεύουμε ότι το χάρισμα είναι κάτι με το οποίο οι άνθρωποι γεννιούνται. Όμως αυτό δεν είναι αλήθεια. Το χάρισμα είναι αποτέλεσμα συμπεριφοράς που τη μαθαίνουμε. Έχουμε ποτέ σκεφτεί τι είναι αυτό που ξεχωρίζει έναν τέλειο και χαρισματικό  άνθρωπο από έναν ατελή; Η γνώση, η μεγαλοψυχία, το χρήμα ή η εξουσία; Τι είναι αυτό που μπορεί να κάνει κάποιον χαρισματικό;

 

Υπάρχουν άνθρωποι  έστω ελάχιστοι αλλά υπάρχουν  που έχουν χάρισμα. Είναι αυτοί που βλέπουν τα πράγματα από άλλη οπτική γωνία.

 

Οι σύγχρονες επιταγές της κοινωνίας που εστιάζουν περισσότερο στα υλικά αγαθά και λιγότερο στην πνευματική διάσταση του εαυτού μας δεν εκφράζουν έναν χαρισματικό άνθρωπο. Φυσικά και είναι χρήσιμα και καλά τα υλικά αγαθά, αλλά από μόνα τους δεν είναι αρκετά για να δώσουν νόημα και μια βαθύτερη διάσταση στη ζωή.

 

Έχουν αποδεχτεί πως δεν είναι τέλειοι. Είναι πολύ σπουδαίο να «αγαπήσει» κάποιος τις ατέλειές του αλλά και τις αδυναμίες του χαρακτήρα του. Δεν υπάρχει τελειότητα. Υπάρχει ένα τεράστιο περιθώριο για συνεχή βελτίωση. Μπορεί κανείς να αλλάξει πράγματα στην προσωπικότητά του αλλά πάντα βασιζόμενος σε δικά του κριτήρια. Ο περισσότερος κόσμος στηρίζει εκείνον που δεν είναι τέλειος, γιατί πολύ απλά η τελειότητα τρομάζει. Δεν προσπαθούμε να είμαστε άψογοι και αψεγάδιαστοι. Οφείλουμε να είμαστε ο εαυτός μας και προσπαθούμε να γινόμαστε διαρκώς καλύτεροι. Αυτό που πρέπει να κυνηγάει κανείς είναι η εξέλιξη και όχι η τελειότητα.

 

Δεν κουτσομπολεύουν. Δεν σημαίνει αυτό πως οι χαρισματικοί άνθρωποι νιώθουν υπεράνω. Απλώς ξέρουν πως το να μιλήσουν άσχημα για κάποιον που δεν είναι παρών είναι άδικο για εκείνον. Ο κάθε άνθρωπος έχει τις ατέλειές του αλλά και τα προτερήματά του, προτιμούν λοιπόν να αναφέρουν τα καλά στοιχεία κάποιου που θαυμάζουν και εκτιμούν και όχι τα αρνητικά ενός άλλου ανθρώπου.

 

Επικοινωνούν την αυτοπεποίθησή τους με μη λεκτικό τρόπο. Οι χαρισματικοί άνθρωποι πιστεύουν στον εαυτό τους και τις δυνατότητές τους. Έχουν υψηλή αυτοπεποίθηση και αυτό φαίνεται από τον τρόπο που στέκονται και κινούνται στο χώρο.

 

Επικοινωνούν σε ένα πιο βαθύ επίπεδο. Οι περισσότεροι άνθρωποι μιλούν ακατάπαυστα χωρίς να ακούν. Νομίζουν πως τα προβλήματά τους είναι πιο σημαντικά των άλλων. Η διαφορά των χαρισματικών ανθρώπων είναι πως ακούν περισσότερο από όσο μιλούν. Έχουν έντονα αναπτυγμένη την ενσυναίσθησή τους και ενδιαφέρονται πραγματικά για όσα τους λένε. Δεν είναι απόλυτοι με τις απόψεις τους. Τίποτα δεν αποσπά την προσοχή τους την ώρα της συζήτησης. Κοιτούν το συνομιλητή τους στα μάτια και συνδέονται μαζί του σε ένα πιο βαθύ επίπεδο.

 

Έχουν Αυτογνωσία. Για να ανακαλύψουμε τον ανώτερό μας εαυτό θα πρέπει να πιστέψουμε ότι υπάρχει! Αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται να επενδύσουμε στην εσωτερική μας καλλιέργεια και αυτογνωσία. Για οτιδήποτε επιθυμούμε να πετύχουμε στη ζωή μας, το σημαντικό είναι να γνωρίσουμε τον εαυτό μας.

 

Μιλάνε θετικά. Μαθαίνουμε να μιλάμε θετικά, τόσο στον εαυτό μας όσο και στους άλλους. Δεν λέμε πράγματα που δεν τα εννοούμε και δεν πληγώνουμε με τα λόγια μας τους άλλους. Μιλώντας θετικά, η διάθεσή μας βελτιώνεται και μαζί με αυτή και η ποιότητα της ζωής μας. Η δύναμη της γλώσσας συνδέεται με τη δύναμη του πνεύματος.

 

Περνάνε χρόνο με τον εαυτό τους. Βρίσκουν χρόνο με τον εαυτό τους. Μένουν μόνοι τους και αφουγκράζονται την εσωτερική τους φωνή. Παρατηρούν τους ανθρώπους, τις καταστάσεις γύρω τους. Είναι πολύ σημαντικό να ελέγχουμε το σύνολο των σκέψεων, των αμφιβολιών, των κρίσεων και των κατακρίσεων και να ηρεμούμε εσωτερικά.

 

Γράφουν τις σκέψεις τους. Είναι καλό να σημειώνουμε σε καθημερινή βάση τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τα όνειρά μας. Αυτό θα μας βοηθήσει να έρθουμε σε επαφή με τη βαθύτερη πλευρά του εαυτού μας, πέρα από τα πρακτικά ζητήματα της καθημερινότητας.

 

Μαθαίνουν από τις εμπειρίες τους. Αντί να στεναχωριόμαστε για κάθε τι που μας συμβαίνει και δεν είναι τέλειο ή όπως θα το επιθυμούσαμε, προσπαθούμε να διδαχτούμε από το μάθημα ζωής μας δίνει αυτό που μου συμβαίνει. Πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις έχουν να μας διδάξουν κάτι, να μας δείξουν το δρόμο προς κάτι καλύτερο. Όμως κανένα θαύμα δεν είναι αρκετό από μόνο του, αν δεν αναλάβουμε δράση εμείς οι ίδιοι.

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΛΑΘΗ ΚΑΙ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ

αναρτήθηκε σε: ΨΥΧΩΦΕΛΗ ΚΕΙΜΕΝΑ | 2

Στάσου μια στιγμή μπροστά στον καθρέφτη σου. Και πες μου εκτός απ’ τα εξωτερικά σου χαρακτηριστικά τι άλλο βλέπεις; Παρατηρείς να σε αγαπάς; Κι αν ναι, σε αγαπάς γι’ αυτό το ατόφιο κι ακέραιο κομμάτι που είσαι ή γι’ αυτόν που έχεις γίνει παίρνοντας αποδοχή από άλλους, αλλά όχι από σένα; Σε αγαπάς με τα ελαττώματά σου, τις γκρίνιες σου, τις παραξενιές σου ή για την τελειότητα που έχεις την ψευδαίσθηση πως βγάζεις προς τα έξω; Αν ανήκεις στην δεύτερη κατηγορία, ψάξου λίγο! Κάπου το έχεις χάσει το παιχνίδι…

 

Ξέρεις κάτι? Είναι καλύτερο να σε μισούν γι’ αυτό που είσαι, παρά να σε αγαπούν γι’ αυτό που δεν είσαι. Είναι καλύτερο να σε μισούν που μένεις αναλλοίωτος κι αυθεντικός και ξεστομίζεις αλήθειες που πονάνε παρά να σε αγαπούν για την τάση σου να ωραιοποιείς τα πράγματα και τις καταστάσεις, ενώ μέσα σου τις κράζεις. Να προτιμάς το μίσος και κατ’ ουσία τον φθόνο για τον τσαμπουκά και το σθένος που προβάλλεις όταν πρέπει παρά να επιζητείς την αγάπη και την αποδοχή που παρέμεινες σιωπηλός, όταν μέσα σου ούρλιαζες.

 

Οι περισσότεροι από μας ζούμε μια ζωή εστιασμένη στο ”Εγώ” μας, είμαστε δηλαδή σκλάβοι του ίδιου μας του μυαλού. Από μικροί μαθαίνουμε να λειτουργούμε απορροφημένοι σε εμάς. Μας παίρνουμε τόσο σοβαρά που παραβλέπουμε την πραγματικότητα. Δεν τη ζούμε! Τη σκεφτόμαστε. Τόσο οι πράξεις οι δικές μας όσο και των άλλων, φιλτράρονται μέσα από ένα πέπλο σκέψης. Σκηνοθετούμε ουσιαστικά τη ζωή μας. Όσο ψεύτικο είναι το όνειρο που είδες και έμοιαζε τόσο αληθινό άλλο τόσο είναι και η ζωή παγιδευμένη στο πέπλο των υποκειμενικών σου σκέψεων.

 

Δεν είναι ωραίο να σ’ αγαπούν για κάτι που σκέφτεσαι και φαντάζεσαι πως είσαι ή θα ήθελες να είσαι. Καλύτερα να ξέρεις πως δε γίνεσαι αρεστός για τις όποιες άσχημες πτυχές του εαυτού σου παρά να γίνεσαι αγαπητός για όλες αυτές τις εφήμερα καλές και «τέλειες» που προβάλλεις. Είναι φυσιολογικό να μη σε συμπαθούν γιατί δεν τους συμπαθείς και το δείχνεις. Είναι, όμως, άρρωστο να προσποιείσαι πως τα έχεις καλά με όλους, ενώ αυτό δεν ισχύει.

Αλίμονό σου, όταν όλοι οι άνθρωποι αρχίζουν να λένε καλό για σένα.

Ή τα έχεις καλά με όλους, ή έχεις προσωπικότητα, λένε. Τουλάχιστον ξέρεις πως ότι κι αν είσαι, όσα ελαττώματα κι αν κουβαλάς, είσαι αληθινός. Υπάρχεις κι όσο υπάρχεις και μένεις αυθεντικός, πάντα θα επιβιώνεις. Και ξέρεις γιατί θα επιβιώνεις; Γιατί αν κάποιος μπορεί να σε σώσει, αυτός είσαι εσύ.

 

Το όπλο σου θα είναι πάντα ο εαυτός σου. Οι σφαίρες σου θα είναι όλα εκείνα τα στοιχεία που έχεις αποκομίσει και που με αυτά βαδίζεις στην ζωή σου.

 

Κι εδώ είναι το θέμα. Τι έχεις αποκομίσει ? Αυτό εσύ το γνωρίζεις.

Αν με ρωτήσεις έμενα θα σου πω την αλήθεια.

Έκανα κι εγώ τεράστια λάθη στην συμπεριφορά μου, γιατί είχα έπαρση. Πίστευα ότι,  ότι πω εγώ είναι το σωστό. Δεν την ψώνισα ποτέ, αλλά θεωρούσα ότι αυτό που λέω εγώ είναι το σωστό και ότι έχω την εμπειρία την τεράστια να σας πω εγώ τι θα γίνει, δεν θα μου πείτε εσείς.

Έχω αμαρτήσει ενώπιον του Κυρίου με την έλλειψη πίστης που με διακρίνει και με τις αμφιβολίες μου σχετικά με την Ορθόδοξη Πίστη και την Αγία Εκκλησία μας.  Με την αχαριστία μου απέναντι σε όλες τις μεγάλες και ακατάπαυστες δωρεές του Θεού και απέναντι στην μακροθυμία Του και την πρόνοιά Του για εμένα, έναν αμαρτωλό.

 

 

Έχω αμαρτήσει με την κατάκριση. Έχω αμαρτήσει με την αυτοπεποίθησή μου, με την παρακοή μου, με την ισχυρογνωμοσύνη μου, με την αυτοδικαίωσή μου αλλά και με την αναζήτηση αποδοχής και επαίνων για τις πράξεις μου.

 

Έχω αμαρτήσει με την έλλειψη πίστης που με διέκρινε, με τις αμφιβολίες μου, με την απελπισία μου, με την δειλία μου, με τις υβριστικές σκέψεις μου, και τους όρκους μου.

 

Έχω αμαρτήσει με την υπερηφάνειά μου, με την μεγάλη ιδέα που είχα  για τον εαυτό μου, με τον ναρκισσισμό, την ματαιοδοξία, την αλαζονεία και με τον φθόνο μου, με την αγάπη των επαίνων και των τιμών αλλά και με το ότι ζητώ να φαίνομαι ανώτερος απ’ ότι πραγματικά είμαι.

 

‘Έχω αμαρτήσει με την κατάκριση, την κακεντρεχή καταλαλιά, τον θυμό μου, με το ότι θυμάμαι τις προσβολές που μου έχουν γίνει, με το μίσος και την ανταπόδοση κακού αντί κακού.  Με τις προκαταλήψεις μου, τις λογομαχίες, το πείσμα μου και την απροθυμία να αφήσω «χώρο» στον πλησίον μου. Με την χαιρεκακία, την κακία, τον σαρκασμό, τις προσβολές και τις κοροϊδίες,  με το κουτσομπολιό, με το ότι μιλώ πάρα πολύ και με την κενολογία μου.

 

Έχω αμαρτήσει διότι σκλήρυνα την καρδιά μου, διότι έχω ασθενή θέληση και διότι δεν παρακινώ τον εαυτό μου να κάνει το καλό.

Έχω αμαρτήσει μεν την δικαίωση του εαυτού μου, με την αδιαφορία για τις οχλήσεις της συνείδησής μου, αλλά και διότι απέτυχα να εξομολογηθώ τις αμαρτίες μου λόγω αμέλειας ή εξαιτίας της ψεύτικης υπερηφάνειάς μου.

 

Έχω πράγματι αμαρτήσει, με λόγια και με σκέψεις, εν γνώσει και εν αγνεία, ηθελημένα και αθέλητα, με τις σκέψεις και με την απερισκεψία μου, και είναι αδύνατο να καταμετρηθούν όλες οι αμαρτίες μου εξαιτίας του πλήθους τους. Αλλά ειλικρινά μετανοώ γι’ αυτές και για όλες, όσες δεν ανέφερα εξαιτίας της λησμοσύνης μου και παρακαλώ να μου συγχωρεθούν από το αμέτρητο έλεος του Θεού.

 

Προσευχή.

 

Είθε ο Παντοδύναμος Θεός δια του Αγίου Του Πνεύματος να εμπνεύσει την ειλικρινή μετάνοια στις καρδιές όλων μας, έτσι ώστε να γνωρίσουμε τις εντολές Του, να αντιμετωπίσουμε πραγματικά τις αμαρτίες μας και να τις εξομολογηθούμε ταπεινά σ’ Εκείνον, τόσο κατά τις κατ’ ιδίαν προσευχές μας όσο και στο μυστήριο της εξομολόγησης, ούτως ώστε να φύγει το φορτίο μας, να ανακουφιστούμε και να απελευθερωθούμε από την ενοχή μας και να ενωθούμε ξανά με το Σώμα του Χριστού, την Εκκλησία.

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΓΙΑ ΠΟΙΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ;

αναρτήθηκε σε: ΩΦΕΛΙΜΑ | 3

Έθεσα στην αγάπη σας ένα ερώτημα και το ερώτημα αυτό είναι γιατί τα Χριστούγεννα αποκαλούνται γιορτή των παιδιών. Ποιος είπε ότι τα Χριστούγεννα είναι για τα παιδιά? Τα Χριστούγεννα είναι για κάθε ορθόδοξο χριστιανό ανεξάρτητου ηλικίας.

Ας τα πάρουμε όμως με την σειρά.

Μερικοί ζούμε προ Χριστού ακόμη! Και εκτός Χριστού.

Κι ενώ στα ημερολόγια του κόσμου, σε  Ανατολή και Δύση, σημειώνεται π. Χ. και μ. Χ., δυστυχώς συνεχίζουν και υπάρχουν ακόμη άθεοι, ειδωλολάτρες, «ανθρωποφάγοι», εγκληματίες, τρομοκράτες, μάγοι και μάγισσες, σατανιστές, «γραμματείς και φαρισαίοι», βασανιστές, σαδομαζοχιστές, ο θηριώδης Ηρώδης και ο δειλός Πιλάτος, Σόδομα και Γόμορρα, κατακλυσμός αμαρτίας και ο στρατός του Αντιχρίστου.

Ειλικρινά είναι εξαιρετικά δύσκολο να αλλάξει ο κόσμος και να γίνει «μετά Χριστόν».

Για να αλλάξει ο κόσμος πρέπει πρώτα να αλλάξει ο άνθρωπος. Και για να αλλάξει ο άνθρωπος θέλει δουλειά πολλή. Αυτομεμψία και μαθητεία κοντά στο Χριστό.

Αυτά που λένε κοινωνιολόγοι και πολιτικοί, θεραπευτές και ανθρωπολόγοι, θρησκευτικοί αρχηγοί της συμφοράς και διαχειριστές της ανθρώπινης ζωής και συμπεριφοράς, ότι θα αλλάξουν, θα ομορφύνουν τον κόσμο, θα φέρουν ευημερία και ασφάλεια, ανάκαμψη και ανάπτυξη, πολιτισμική ισορροπία και ισότητα, θα «χαίρεται και θα γελάει ο κόσμος», αυτά είναι «τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα».

Ο κόσμος για να αλλάξει θέλει την αλήθεια και τη χάρη του Χριστού. Θέλει το Ευαγγέλιο και την Εκκλησία.

Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι και η Χριστιανική Ευρώπη βουλιάζει μέσα στη διαστροφή και τη διαφθορά, στην εκμετάλλευση και στην παρανομία, στην ασπλαγχνία και τους εξοπλισμούς.

Ναι έτσι είναι, διότι η Ευρώπη είναι αιρετική. Και η αίρεση κατά τον απόστολο Παύλο είναι απώλεια, οι αιρετικοί συνειδητά ή ασυνείδητα είναι όργανα «άλλης δύναμης» και κατά τον άγιο Αγάθωνα «η αίρεση είναι χωρισμός από το Θεό και πνευματικός θάνατος». Η αλλοίωση στην πίστη αλλοιώνει και τη ζωή. Τη δηλητηριάζει.

Αλλά και μείς εδώ οι Ορθόδοξοι, που έχουμε την αλήθεια, το Ευαγγέλιο, το Άγιο Όρος, τους αγίους, είμαστε χριστιανοί και έχουμε ορθόδοξο χριστιανικό κράτος; Τι είδους Χριστιανοί είμαστε με χιλιάδες εκτρώσεις και βλασφημίες, με διαζύγια και μοιχείες, με κομπίνες και καταχρήσεις; Μπορεί να έχουμε τη σωστή πίστη και το λιμάνι της σωτηρίας, να γεμίζουμε τους ναούς χρονιάρες μέρες, αλλά ο άνθρωπος και κατ΄ επέκταση ο κόσμος δεν αλλάζουν διακοσμητικά, τηλεοπτικά, μαγικά, εθιμοτυπικά, δωροληπτικά, ταξιδιωτικά, εκδρομικά, απλώς φιλανθρωπικά και γλυκαντικά.

Συμμετέχουμε σε ψεύτικα και φτιαχτά Χριστούγεννα και όχι μόνο συμμετέχουμε αλλά το μεταδίδουμε αυτό το μικρόβιο και στις ψυχές των παιδιών μας.

Πού είναι όλα αυτά τα ωραία που έφερε ο Χριστός στη Γη; Όταν ο Κύριος προσευχήθηκε στο Όρος των Ελαιών, θα θυμάσαι τι προσευχή έκανε! Χριστούγεννα – δεν το ξεχνώ! Ούτε μπερδεύτηκα- κι όμως εγώ σε πήγα στο Όρος των Ελαιών. Αλλά αυτός ο νεογέννητος Χριστός κάποτε μεγάλωσε και πήγε και στο Όρος των Ελαιών και προσευχήθηκε. Και προσευχήθηκε υπέρ του σύμπαντος κόσμου.

 

Δεν προσευχήθηκε μόνο για τους Εβραίους, τους Ισραηλίτες. Προσευχήθηκε για όλη τη Γη. Έκλαψε για όλη τη Γη!

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ… Χριστούγεννα δεν είναι το «χριστουγεννιάτικο» δέντρο, ούτε καν το στολισμένο καραβάκι.. Χριστούγεννα δεν είναι το στόλισμα των σπιτιών με πολύχρωμα φωτάκια…  Χριστούγεννα δεν είναι τα μελομακάρονα, οι κουραμπιέδες, οι γαλοπούλες, τα τσουρέκια… Χριστούγεννα δεν είναι οι μαζικές αγορές παιχνιδιών, δώρων και κάθε είδους καταναλωτικού αγαθού… Χριστούγεννα δεν είναι ρεβεγιόν το προηγούμενο βράδυ και ξενύχτι μέχρι πρωίας σε νυχτερινά κέντρα με ατελείωτη κατανάλωση αλκοόλ, με δυνατή μουσική, μαζί με χιλιάδες άλλους ανθρώπους άγνωστους, απρόσωπους… Χριστούγεννα δεν είναι διακοπές και ταξίδια αναψυχής εντός και εκτός Ελλάδας… Χριστούγεννα δεν είναι χαρτοπαιξία και καζινομανία… Χριστούγεννα δεν είναι διακοπές από το σχολείο και το πανεπιστήμιο… Χριστούγεννα δεν είναι ο δυτικόφερτος καπιταλιστής «Santa Claus» ντυμένος στα χρώματα της κόκα κόλα… Χριστούγεννα δεν είναι οι φιλανθρωπικές επιδείξεις νεόπλουτων εκατομμυριούχων και η φιλανθρωπία των «γιορτών», όταν όλες τις άλλες μέρες κυριαρχεί η άγρια εκμετάλλευση, η απάτη, το κλέψιμο εκ μέρους μεγαλο-φιλανθρώπων… Χριστούγεννα δεν είναι μόνο χριστουγεννιάτικες συναυλίες… Χριστούγεννα δεν είναι μόνο τα εμπορευματοποιημένα (πια) κάλαντα… Χριστούγεννα δεν είναι οι «καλικάντζαροι» και τα ξωτικά… Χριστούγεννα δεν είναι αστρολογικές προβλέψεις για το νέο έτος… Χριστούγεννα δεν είναι η τηλεόραση και τα «χριστουγεννιάτικα» τηλεπαιχνίδια… Χριστούγεννα δεν είναι μόνο παραμύθια και διηγήματα… Για όσους πιστεύουν σε υπερκαταναλωτικά Χριστούγεννα, γεμάτα υλικές και ηδονικές απολαύσεις, η γεύση που μένει είναι ένα απέραντο κενό, μια προσωρινή χαρά αλλά και μια βέβαιη κατάθλιψη, μια ανεξήγητη μελαγχολία που την έχουν ονομάσει οι ψυχολόγοι «η μελαγχολία των γιορτών». Δεν είναι τυχαίο ότι αυξάνουν κατακόρυφα οι αυτοκτονίες λόγω της μελαγχολίας των «υλιστικών Χριστουγέννων»! Αυτά είναι τα Χριστούγεννα του σύγχρονου, απρόσωπου «πολιτισμού», που ποτέ δεν φέρνουν την ηρεμία, τη γαλήνη, την ειρήνη στις ψυχές των ανθρώπων. Γιατί από τα σύγχρονα Χριστούγεννα λείπει ο Χριστός!

 

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΕΙΝΑΙ… Ας αντισταθούμε λοιπόν σε όσους φοβούνται και τρέμουν τα Χριστούγεννα… Ας αντισταθούμε σε όσους λένε «καλές γιορτές» γιατί δεν τους αρέσει το «Καλά Χριστούγεννα»… Ας αντισταθούμε σε όσους απαλείφουν από καταστήματα, κάρτες και οτιδήποτε άλλο, τη λέξη «Χριστούγεννα», γιατί δήθεν ενοχλούνται οι αλλόθρησκοι που ζουν ανάμεσά μας… Αν κάποιοι αρέσκονται στην απάτη, εμείς ας υπηρετήσουμε την Αγάπη. Αν κάποιοι προωθούν τη Διαπλοκή, εμείς ας επιμείνουμε στην Προσευχή… Αν άλλοι μεθοδεύουν την εκμετάλλευση, εμείς ας αυξήσουμε την αλληλεγγύη… Αν κάποιοι σχεδιάζουν στα σκοτεινά γραφεία τους τον φόνο των παιδιών των Ελλήνων, εμείς ας μείνουμε πιστοί στη Ζωή που γεννιέται… Αν, τέλος, δικοί μας και ξένοι ψεύδονται και μας εμπαίζουν, εμείς ας προσκυνήσουμε ταπεινά τον Χριστό και ο Καλός Θεός θα μας βγάλει από άλλο δρόμο για να ξαναβρούμε τη χαμένη Πατρίδα μας και τη χαμένη Ελπίδα μας… Ένα είναι σίγουρο: δεν θα πεθάνουμε, δεν θα χαθούμε! «Ζεί Κύριος» και ‘μείς ζούμε! Κι αν ξεριζώσουν τον Χριστό (και τα Χριστούγεννα από τις βιτρίνες, τις πλατείες, τα βιβλία, τις ταυτότητες…

ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΟΥΝ ΠΟΤΕ ΝΑ ΤΟΝ ΞΕΡΙΖΩΣΟΥΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΚΑΡΔΙΕΣ. ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΟΥΝ ΝΑ ΣΒΗΣΟΥΝ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΕΦΤΙΑΞΕ ΤΑ ΣΥΜΠΑΝΤΑ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΘΑΨΟΥΝ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΔΙΝΕΙ ΑΙΩΝΙΑ ΖΩΗ, ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟΣ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΣΤΟ ΕΠΙΓΕΙΟ ΘΥΣΙΑΣΤΗΡΙΟ, ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ, ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΩΣΤΕ ΚΑΘΕ ΕΝΑΣ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΝΑ ΕΧΕΙ ΖΩΗ ΑΙΩΝΙΟ, ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΜΠΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΧΩΜΑ, ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙ…

 

21 ΑΙΩΝΕΣ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΤΟΝ ΣΒΗΣΟΥΝ…

 

21 ΑΙΩΝΕΣ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΤΟΝ ΣΥΚΟΦΑΝΤΗΣΟΥΝ…

 

21 ΑΙΩΝΕΣ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΤΟΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΟΥΝ ΣΑΝ ΠΡΟΦΗΤΗ, ΣΑΝ ΑΓΓΕΛΟ, ΣΑΝ ΦΙΛΟΣΟΦΟ, ΣΑΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗ, ΣΑΝ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ, ΣΑΝ ΡΑΒΒΙΝΟ, ΣΑΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟ, ΣΑΝ…

 

ΑΛΛΑ ΕΔΩ ΚΑΙ 21 ΑΙΩΝΕΣ ΖΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΩΣ ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΣ.

 

ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΟΣΗΜΑ ΣΑΣ… ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΤΙΣ ΑΠΡΟΣΩΠΕΣ ΑΧΡΙΣΤΙΑΝΕΣ ΚΑΡΤΕΣ ΣΑΣ… ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΤΙΣ ΑΠΡΟΣΩΠΕΣ ΑΧΡΙΣΤΙΑΝΕΣ ΒΙΤΡΙΝΕΣ ΣΑΣ… ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΑ «ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ» ΣΑΣ ΧΩΡΙΣ ΧΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΜΥΣΤΗΡΙΑΚΗ ΖΩΗ…

 

Εμείς πιστεύουμε στα αληθινά Χριστούγεννα σε πείσμα των αρνητών του Χριστιανισμού, σε πείσμα της παγκοσμιοποίησης και της νέας εποχής, σε πείσμα όσων κινούνται από πνεύματα πλάνης (παραθρησκείες και ψευτοθρησκείες), σε πείσμα των νεοπαγανιστών…

 

Χριστούγεννα είναι Προσευχή, Μετάνοια, Εξομολόγηση και Θεία Κοινωνία. Χριστούγεννα είναι περίοδος νηστείας και καρδιακής, νοεράς προσευχής.

 

Χριστούγεννα είναι να γεννηθεί μέσα στη φάτνη της ψυχής μας ο Ιησούς Χριστός, με συμμετοχή στη Θεία Λειτουργία και Θεία Κοινωνία το ξημέρωμα της 25ης Δεκεμβρίου.

 

Χριστούγεννα σημαίνει αγάπη και ανθρωπιά 365 μέρες το χρόνο…

 

 

Ο Θεός έγινε άνθρωπος για να ανεβάσει τον άνθρωπο στο Θεό. Να δείξει στον καθένα μας ότι ο Θεός δεν βρίσκεται ψηλά, αγνοώντας τα πάθη και τους καημούς του κόσμου, αλλά γίνεται ο ίδιος άνθρωπος για να πάρει τη σάρκα μας (το φθαρτό) και να μας δώσει το πνεύμα Του (το άφθαρτο). Κι αυτό το έκανε από αγάπη, για να μας σώσει… Όπως ο δάσκαλος κατεβαίνει στο επίπεδο των μαθητών του για να τους δώσει να καταλάβουν το μάθημα, έτσι και ο Χριστός κατέβηκε στο δικό μας επίπεδο, ταπεινώθηκε, για να Τον γνωρίσουμε. Εμείς όμως δεν θέλουμε τον Χριστό στη ζωή μας. Δεν θέλουμε να Τον γνωρίσουμε.

 

Είναι ειρωνικό να είναι τα σπίτια μας φωτισμένα, ζεστά και στολισμένα αυτές τις μέρες και οι καρδιές μας μέσα στο σκοτάδι, το κρύο και τη γύμνια, γιατί αρνούμαστε τον Χριστό! Δεν Τον καλούμε ούτε στο τραπέζι Του…

 

Ας χαρίσουμε ένα δώρο σε Αυτόν που γιορτάζει, ας ξεκινήσουμε διάλογο μαζί Του, ας εντείνουμε τις προσευχές μας, ώστε η ανθρωπότητα να γιορτάσει αληθινά και πνευματικά Χριστούγεννα. Ας τα γιορτάσουμε, όπως τα γιόρτασαν οι Άγγελοι και οι ποιμένες το βράδυ εκείνο της Γέννησης του Θεανθρώπου.

 

Χιλιάδες άνθρωποι (κυρίως στην Ασία και την Αφρική) θα διανύσουν ατέλειωτα χιλιόμετρα με κάθε μεταφορικό μέσο, ακόμα και με τα πόδια, για να βρεθούν σε έναν ορθόδοξο ναό για να γιορτάσουν τη γέννηση του Θεανθρώπου.

 

Εμείς , που έχουμε δίπλα μας τόσες Εκκλησιές, θα μείνουμε ακόμα μια φορά στο κρεβάτι; Αλήθεια, πώς αγαπάμε τον Θεό όταν τον έχουμε περιφρονήσει και τον αγνοούμε; Πως θα τολμήσουμε να ζητήσουμε τη βοήθεια Του, όταν είναι για εμάς η «τελευταία τρύπα του ζουρνά», όταν Τον αφήνουμε τελευταίο, μετά τις υλικές μας απολαύσεις; Όταν την ημέρα των γενεθλίων Του δεν αναφέρουμε καν το Όνομά Του! Κι όμως, ούτε αυτή τη φορά θα είναι Μόνος… Εμείς μένουμε μόνοι και έρημοι όταν Τον εγκαταλείπουμε… Όσο απομακρυνόμαστε από Αυτόν, τόσο βλέπουμε την κακοδαιμονία στη ζωή μας, τόσο τα βάσανα, οι θλίψεις, οι στεναχώριες της ζωής μας γίνονται αφόρητες, αβάσταχτες. Όσο αγνοούμε τον Χριστό, την εξομολόγηση, τη Θεία Κοινωνία, τη Θεία Λειτουργία, τις αγιαστικές πράξεις της Εκκλησίας ,τη νοερή καρδιακή προσευχή, τόσο οι ενοχές μας πολλαπλασιάζονται, τόσο τα ψυχικά και σωματικά μας προβλήματα επιδεινώνονται, τόσο καταρρέουμε μέσα στους έντονους ρυθμούς ζωής, τόσο διαλύουμε τις οικογενειακές μας σχέσεις, τις σχέσεις μας με φίλους, συναδέλφους, προϊσταμένους, υφισταμένους, γινόμαστε ράκη, νοιώθουμε τη ζωή μας ανυπόφορη, κόλαση, τρέχουμε να βρούμε λύσεις στον αποκρυφισμό, στη μαγεία, στην αστρολογία, στον παγανισμό, στη σατανολατρεία, στον πνευματισμό, κι αντί να λύνουμε τα προβλήματά μας, όλο και περισσότερο βουλιάζουμε…

 

Εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, τις ημέρες αυτές οι άνθρωποι αντί να αισθάνονται χαρά και ειρήνη, νιώθουν ανασφάλεια, ανησυχία και απόγνωση. Χιλιάδες συνάνθρωποί μας είναι άνεργοι, άλλοι έβαλαν λουκέτο στα καταστήματά τους, άλλοι δεν μπορούν να πληρώσουν ούτε το ενοίκιό τους, άλλοι έχασαν τα σπίτια τους ή τα αυτοκίνητά τους, άλλοι δεν μπορούν να πληρώσουν τα φάρμακά τους και άλλοι φεύγουν μετανάστες στο εξωτερικό. Πώς να μιλήσει κανείς στους ανθρώπους αυτούς για τα Χριστούγεννα; Με τι διάθεση να ακούσουν για τα πνευματικά όταν αγωνιούν και στενάζουν για τα βιωτικά;

 

Κι όμως! Αυτή είναι η κατάλληλη στιγμή! Τώρα που πονάμε πρέπει να σηκώσουμε τα χέρια μας ψηλά και να ζητήσουμε τη βοήθεια του Θεού! Όσο επικρατούσε ευημερία και καλοπέραση και οι άνθρωποι ζούσαν μέσα στις διασκεδάσεις, τις ηδονές, τις χαρτοπαιξίες και τα ρεβεγιόν, οι καρδιές ήταν σκληρές και άγονες σαν τα εγκαταλειμμένα χωράφια. Τώρα ο Κύριος μέσω της οικονομικής κρίσης οργώνει τις καρδιές μας και αν εμείς τις ποτίσουμε με λίγα δάκρυα μετανοίας, τότε θα μαλακώσει το χώμα, θα δεχθεί τον Θείο σπόρο και θα καρποφορήσουν! Άλλωστε αυτός δεν είναι και ο κυριότερος λόγος για τον οποίο ο Θεός επιτρέπει τις διάφορες θλίψεις και δοκιμασίες;

 

Κάντε φέτος τη δοκιμή και ζήστε πνευματικά Χριστούγεννα, με Χριστό! Και τότε θα δείτε τη Χάρη του Θεού να αλλάζει τη ζωή σας…

 

ΕΧΟΥΜΕ ΧΡΙΣΤΟ…

 

ΕΧΟΥΜΕ ΜΙΑ , ΑΓΙΑ, ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ, ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ…

 

ΕΧΟΥΜΕ ΑΛΗΘΙΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ…

 

ΖΕΙ ΚΥΡΙΟΣ Ο ΘΕΟΣ Ο ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΩΡ…

 

Ελάτε λοιπόν να γιορτάσουμε! Ελάτε να πανηγυρίσουμε!

 

Μαζί με τους ποιμένες δόξασέ Τον, με τους αγγέλους ύμνησέ Τον, ας είναι κοινή η πανήγυρις των ουρανίων και επιγείων δυνάμεων!

 

Σήμερα λύθηκαν τα μακροχρόνια δεσμά.

 

Ο διάβολος καταντροπιάστηκε.

 

Οι δαίμονες δραπέτευσαν.

 

Ο θάνατος καταργήθηκε.

 

Ο παράδεισος ανοίχτηκε.

 

Η κατάρα εξαφανίστηκε.

 

Η αμαρτία διώχτηκε.

 

Η πλάνη απομακρύνθηκε.

 

Η αλήθεια αποκαλύφθηκε.

 

Το κήρυγμα της ευσέβειας ξεχύθηκε και διαδόθηκε παντού.

 

Η βασιλεία των ουρανών μεταφυτεύθηκε στη γη.

 

Οι άγγελοι συνομιλούν με τους ανθρώπους.

 

Όλα έγιναν ένα! Ουρανός και γη!

 

Όταν λέμε Χριστούγεννα εννοούμε ο Χριστός να γεννηθεί στην καρδιά μας, να αναγεννηθούμε εν Χριστώ Ιησού, μυστηριακά και ευαγγελικά, εξομολογητικά και λειτουργικά.

Ας το πούμε καθαρά και ας το πάρουμε απόφαση: Χριστούγεννα, βλέποντας από μακριά τον Νεογέννητο Χριστό δεν γίνονται. Ή θα ζήσουμε σωστά και γνήσια την εν Χριστώ ζωή στη Βηθλεέμ της Εκκλησίας μας, όπως την λέει το Ευαγγέλιο, ή ας σταματήσουμε να κοροϊδεύουμε εαυτούς και αλλήλους με φωτάκια και δεντράκια, με ελαφάκια και τραγουδάκια.

Ας γίνουμε επιτέλους άνθρωποι και όχι ανθρωπάκια.

 

ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΕΜΑΣ ΧΩΡΙΣ ΕΞΑΙΡΕΣΗ.ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΓΙΑ ΜΙΚΡΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΥΣ

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ