ΣΤΕΓΝΕΣ ΨΥΧΕΣ. ΣΗΜΕΡΙΝΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

 

Σύγχυση καί ταραχή καί χάος ανάμεσα στά έθνη! Ταραχή καί σάστισμα καί χάος καί στούς ανθρώπους, έναν έναν. Πού νά βρεθεί κανένας νά πορεύεται στή ζωή του μ έναν υψηλόν σκοπό, μέ σταθερότητα καί ελπίδα! Σπάνιο πράγμα.

Οι σημερινοί άνθρωποι έχουνε γίνει οι περισσότεροι κάποια πλάσματα άδεια από κάθε ζωντανή ιδέα, πού νά τούς κάνει νά αρμενίζουνε μέσα στό πέλαγος τής ζωής χαρούμενοι καί ζωηροί, σάν τό καράβι πού είναι φορτωμένο μέ καλό φορτίο, καί, γεμάτο ελπίδα καί λαχτάρα, τραβά κατά τό περιπόθητο λιμάνι, ανάμεσα σέ ξέρες κι άγρια βραχόνησα.

 

Σήμερα βρίσκει κανένας συχνά μπροστά του ανθρώπους πού είναι τόσο κούφιοι από κάθε τι, πού νά απορεί, γιατί δέν πίστευε νά υπάρχει στόν κόσμο τόση ανοησία, τόση στενομυαλιά, τόση στενοκάρδια καί μικρολογία.

Σ αυτές τίς στεγνές ψυχές δέν υπάρχει τίποτα πού νά σέ ζεστάνει, άς είναι καί τό παραμικρό. Δέν μιλώ γιά εξαιρετικά αισθήματα, γιά κάποια σπάνια ευαισθησία. Όχι! Μιλώ γιά τά συνηθισμένα αισθήματα, πού άλλη φορά βρισκόντανε σέ όλους τους ανθρώπους. Ναί, σήμερα δέν υπάρχουνε. Σχεδόν όλοι οι σημερινοί άνθρωποι περνάνε τή ζωή τους ξεπλυμένοι από κάθε ουσία, δίχως κανέναν αληθινόν σκοπό, δίχως αληθινή χαρά καί ευχαρίστηση, δίχως καμμιά πίστη, καί γιά τούτο, δίχως ελπίδα.

Οι άνθρωποι σήμερα, είναι ακράτητοι. Λαός και κλήρος, σαν αχαλίνωτα άλογα, τρέχουν στην αμαρτία. Δεν συλλογίζονται το Θεό, το θάνατο, την κρίση, την ανταπόδοση, τίποτα-τίποτα, μόνο για την ύλη ενδιαφέρονται, για το σώμα, για τις ηδονές, για τις τιμές. Πολύ λίγοι είναι εκείνοι που έχουν αληθινά ενδιαφέροντα και ίσως για χάρη αυτών των λίγων κρατάει ο Θεός τον κόσμο.

 

Εμείς οι σημερινοί άνθρωποι έχουμε τους ίδιους πολέμους, γιατί είναι ίδια τα δαιμόνια, δεν έχουν αλλάξει. Έρχονται, λοιπόν, και μας πολεμούν, όπως τους πατέρες τους παλαιούς. Μα εκείνοι ήταν λεβέντες, γιατί νικούσαν και γινόντουσαν μεγάλοι. Εμείς την πατάμε. Μας φέρνουν λογισμούς π.χ. εναντίον του αδελφού μας και δεν τους πολεμούμε καθόμαστε και τους δεχόμαστε. Γιατί μου είπε ένα λόγο, γιατί με στραβοκοίταξε, γιατί δεν με εξυπηρέτησε πλέκουμε και πλέκουμε λογισμούς και λογισμούς. Και μετά τι γίνεται; Πάμε από το κακό στο χειρότερο. Χάνουμε και τον καιρό μας κι ό διάβολος που είναι πάρα πολύ τεχνίτης, χαίρεται. Ό χρόνος περνάει και το κάθε τι άσχημο στεριώνει μέσα μας. Θα μεγαλώσει, θα μεγαλώσει και από μυρμηγκάκι θα γίνει λιονταράκι! Μετά θα γίνει λέοντας μεγάλος και όταν αντιληφθούμε, ότι πια μας έφερε βόλτα και μας έχει τυλίξει για τα καλά, θα σηκώσουμε το ανάστημα, δήθεν για να αντικρούσουμε, αλλά θα συναντήσουμε ισχύ λέοντος.

 

Σήμερα οι περισσότεροι άνθρωποι έχουνε γυρίσει πάλι στην κατάσταση που βρισκότανε η ανθρωπότητα σε κείνα τα φοβερά χρόνια που εξουσιάζανε την οικουμένη οι Ρωμαίοι.

Δηλαδή, σε πολλά ξαναπέσανε στο κτήνος κι ας μη το παραδέχονται.

Οι σημερινοί άνθρωποι ζούνε όπως ζούσανε και κείνοι, δίχως τα λεπτά αισθήματα που φανερώνουνε πως ο άνθρωπος είναι τιμημένος και σφραγισμένος με μια θεϊκή σφραγίδα.

Ο σημερινός άνθρωπος δεν πιστεύει σε τίποτα, ούτε καλά-καλά και σ’ αυτά που νοιώθει με τις αισθήσεις του.

Δεν αρνιέται μοναχά τον Θεό, αλλά τον εχθρεύεται κιόλας.

Ναι, εχθρεύεται εκείνον που δεν παραδέχεται πως υπάρχει.

Σε στιγμή που είναι αυτός πεθαμένος, φωνάζει με μια δαιμονική χαρά πως πέθανε ο Θεός!

Οι σημερινοί άνθρωποι παρουσιάζουν το ανήθικο ως ηθικό και την αμαρτία την βαφτίζουν ως αρετή.

Στην εποχή μας,  πήραμε στα χέρια μας όλη την ευθύνη και νομίσαμε ότι μπορούμε να λύσουμε το πρόβλημα της ζωής μας. Είτε αυτό το πρόβλημα είναι υλικό, είτε πνευματικό, με αποτέλεσμα να έχουμε αστοχήσει , αφού ακουμπήσαμε στις δικές μας δυνάμεις και όχι στο Χριστό.

Το καράβι της αμαρτίας που έχει καπετάνιο τον διάβολο βουλιάζει.

Ο κόσμος υποφέρει, χάνεται και δυστυχώς είναι αναγκασμένοι όλοι οι άνθρωποι να ζουν μέσα σ’ αυτήν την κόλαση του κόσμου. Νιώθουν οι περισσότεροι μια μεγάλη εγκατάλειψη, μια αδιαφορία, ιδίως τώρα, από παντού. Δεν έχουν από που να κρατηθούν. Είναι αυτό που λένε: “Ο πνιγμένος απ’ τα μαλλιά του πιάνεται”. Αυτό δείχνει ότι ο πνιγμένος ζητάει από κάπου να πιαστεί, να σωθεί. Βλέπεις, το καράβι βουλιάζει και ο άλλος πάει να πιαστεί από το κατάρτι. Μα, αφού το καράβι κινδυνεύει να βουλιάξει, δεν σκέφτεται ότι και το κατάρτι θα βουλιάξει. Πιάνεται από το κατάρτι και βουλιάζει πιο γρήγορα! Θέλω να πω ότι οι άνθρωποι ζητούν κάπου να ακουμπήσουν, από κάπου να πιαστούν. Και αν δεν έχουν πίστη να ακουμπήσουν σ’ αυτήν, αν δεν εμπιστευθούν στον Θεό, ώστε να εγκαταλείψουν τελείως τον εαυτό τους σ’ Αυτόν, θα βασανίζονται. Μεγάλη υπόθεση η εμπιστοσύνη στον Θεό!

 

Οι άνθρωποι σήμερα είναι  γαντζωμένοι απάνω σέ κάποια πράγματα, πού θέλουνε νά τά παραστήσουνε γιά σπουδαία, ενώ δέν είναι τίποτα. Κι οι χαρές τους κι οι ευτυχίες τους καί τά γλέντια τους, κι οι διασκεδάσεις τους, κι οι κουβέντες τους καί τά αστεία τους, είναι όλα άνοστα καί ψεύτικα. Γιατί λείπει τό αλάτι πού τά άρτυζε άλλη φορά.

Καί τό αλάτι είναι η πίστη πώς ο άνθρωπος δέν ήρθε στόν κόσμο κατά τύχη, αλλά πώς έχει νά κάνει, σ αυτόν τόν κόσμο, ένα έργο, μικρό ή μεγάλο, καί πώς δέν ξοφλά μέ τούτη τή ζωή, αλλά πώς υπάρχει κάποια μυστηριώδης τάξη κατά τήν οποία ανοίγει μία άλλη πόρτα, σάν κλείσει η πόρτα τούτης τής ζωής.

Τέτοια είναι η τρομερή δραστηριότητα τού καιρού μας, πού γεμίζει τόν κόσμο από βροντές κι αστραπές, ενώ, κατά βάθος, είναι ένας γκαζοτενεκές, πού τόν χτυπάνε εκείνοι πού λένε πώς ζούνε κι απολαβαίνουνε «τή μεγάλη ζωή», γιά νά διώξουνε τά μαύρα κοράκια τής απελπισίας, πού τριγυρίζουνε από πάνω τους. Τρομάζουνε ν απομείνουνε μοναχοί μέ τόν εαυτό τους, μήτε κάν λίγα λεπτά, γιατί αλλιώς θά νοιώθανε τήν αθλιότητά τους. Μά πώς όμως μπορεί νά ζήσει αληθινά ένας άνθρωπος πού φοβάται τόν εαυτό του, πού κρύβεται ολοένα από τόν εαυτό του;

 

Σήμερα βρισκόμαστε σέ ελεεινή κατάσταση, κι άς μή τό λέμε, ζητώντας παρηγοριά στή φασαρία μιάς ψεύτικης ζωής. Η απιστία είναι θρονιασμένη μέσα στήν καρδιά μας, καί γύρω της είναι τά παιδιά της, η απελπισία, η πνευματική νάρκη, η αναισθησία, ο φόβος, η αδιαφορία, η ψευτοπαρηγοριά, η μικρολογία, η καχυποψία, τό συμφέρον, τό μίσος, η ασπλαχνία.

Οι ψυχές τών νέων είναι ρημαγμένες από τά άγρια ένστικτα, πού τά ανεβάσανε στήν επιφάνεια από τά σκοτεινά τάρταρα τής ανθρώπινης φύσης, κάποιοι εχθροί τού ανθρώπου, κάποιοι πνευματικοί ανθρωποφάγοι. Όσοι τούς θαυμάζουνε όλους αυτούς, άς καμαρώσουνε σήμερα τά φαρμακερά μανιτάρια πού φυτρώσανε μέσα στίς καρδιές καί στίς ψυχές τής γαγγραινιασμένης ανθρωπότητας.

 

Τα χρόνια που περνούμε είναι πολύ δύσκολα και πολύ επικίνδυνα, αλλά τελικά θα νικήσει ο Χριστός. Θα δείτε πως θα εκτιμήσουν την Εκκλησία. Αρκεί εμείς να είμαστε σωστοί. Θα καταλάβουν ότι αλλιώς δεν γίνεται χωριό. Και οι πολιτικοί έχουν πλέον καταλάβει ότι, αν κάποιοι μπορούν να βοηθήσουν τώρα σ’ αυτό το τρελλοκομείο που έχει γίνει ο κόσμος, αυτοί είναι οι άνθρωποι της Εκκλησίας. Μη σας φαίνεται παράξενο! Οι πολιτικοί μας σήκωσαν τα χέρια. Δύσκολα χρόνια! Αν γνωρίζατε σε τι κατάσταση βρισκόμαστε και τι μας περιμένει!…

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ

Μετά την πτώση του, ό πρώτος άνθρωπος απορρίφτηκε από τόν Θεό. Στο πρόσωπό του απορρίφτηκε σύνολο τό ανθρώπινο γένος, του οποίου ό Αδάμ είναι ό γενάρχης. Έτσι, όλοι οι άνθρωποι, τελειώνοντας μέ τόν σωματικό θάνατο τό επίγειο ταξίδι τους, κατέβαιναν μέ τίς ψυχές τους στις υποχθόνιες φυλακές του άδη.

Στα έγκατα της γης βρίσκεται ό αδης. Εκεί καίει «ή αιώνια φωτιά, πού έχει ετοιμαστεί γιά τόν διάβολο και τούς δικούς του», οι όποιοι δημιουργήθηκαν αλλά και έπεσαν πριν από τή δημιουργία τού υλικού κόσμου. Εκεί υπάρχει τό σκοτάδι τό εξώτερο, εκεί τά τάρταρα, εκεί τό τρίξιμο των δοντιών, εκεί τό ακοίμητο σκουλήκι, εκεί ό ακατάπαυστος καί μάταιος θρήνος, εκεί τά ποικίλα βάσανα γιά τά ποικίλα αμαρτήματα, ανάλογα με τόν βαθμό της άμαρτωλότητας κάθε ανθρώπου.

 

Ό ψυχικός θάνατος είναι θάνατος πραγματικός, πού μάς προσέβαλε μέσω των προπατόρων μας. Ό θάνατος έχει εξουσία καί πάνω στο σώμα μας. Ή εξουσία αυτή εκδηλώνεται τόσο στη διάρκεια της επίγειας ζωής μας, με τίς ασθένειες καί με άλλες αναρίθμητες συμφορές, όσο καί στο τέλος της, με τό πιο φοβερό από τά επίγεια φαινόμενα, τόν χωρισμό της ψυχής από τό σώμα.

Στούς αιώνες πού προηγήθηκαν της ενανθρωπήσεως τού Σωτήρα μας, ή εξουσία τού θανάτου πάνω στον άνθρωπο ήταν απόλυτη. Μετά την έξοδο της ψυχής οποιουδήποτε ανθρώπου, είτε ασεβούς-ειδωλολάτρη είτε δικαίου της Παλαιός Διαθήκης, αυτή κατέβαινε στον αδη, ένώ τό σώμα θαβόταν στήν γή, όπου διαλυόταν, όπως συμβαίνει καί σήμερα. Οι ψυχές των ασεβών ρίχνονταν στήν άσβεστη φωτιά καθώς άνηκαν τελειωτικά στον αιώνιο θάνατο. Οι ψυχές τών δικαίων, πάλι, κλείνονταν στις λιγότερο οδυνηρές φυλακές του άδη, όπου ταλαιπωρούνταν, βέβαια, από τόν περιορισμό καί τό σκοτάδι, άλλά συνάμα καί παρηγορούνταν από την ελπίδα της λυτρώσεως.

 

Ό θάνατος είναι τιμωρία. Πλήττοντας κάθε άνθρωπο, αποδεικνύει ότι κάθε άνθρωπος είναι παραβάτης. Πλήττοντας όλους τούς ανθρώπους χωρίς εξαίρεση, αποδεικνύει ότι ολόκληρη ή ανθρωπότητα ευθύνεται καί τιμωρείται γιά την παράβαση. Μόνο μπροστά στήν ευσέβεια στέκεται μέ σεβασμό ό θάνατος. Έτσι, ή προσευχή ενός δικαίου ανθρώπου μπορεί καμιά φορά να σταματήσει τόν θάνατο καί να μεταθέσει την ώρα του.

 

Με την υποταγή του κόσμου στην εξουσία του Διαβόλου, αμέσως μετά την Πτώση των Πρωτοπλάστων, ο άνθρωπος αποκόπηκε από το Θεό και φυλακίσθηκε στον Άδη. Στον Άδη ο άνθρωπος “ζούσε” δυστυχισμένα επειδή ήταν αποκομμένος από το Θεό που είναι η πηγή της πραγματικής ζωής. Σ’ αυτόν τον τραγικό χώρο της δυστυχίας και απελπισίας κατέβηκε ο Χριστός για να ελευθερώσει τους αιωνίους αιχμαλώτους, που βρίσκονταν εκεί χωρίς τη θέλησή τους. Ο Άδης δεν ταυτίζεται με την κόλαση. Οι θύρες του Άδη, όπου κατέβηκε ο Κύριος άνοιξαν για να μπορέσουν να διαφύγουν οι αιχμάλωτοί του, ενώ όταν ο κολασμένος κατεβαίνει στην κόλαση η πόρτα της κλείνει πίσω του και δε θα ανοίξει ποτέ.

Ο Θεάνθρωπος έλαβε δηλαδή σώμα θνητό, για να μπορέσει και να αποθάνει, αλλά και να εξαφανίσει το θάνατο, μια και ο θάνατος δεν μπορούσε να κρατήσει τον αρχηγό της ζωής.

 

Με το θάνατό Του ο Χριστός προσέφερε το σώμα Του για χάρη όλων των ανθρώπων. Έπαθε υπέρ πάντων και με το πάθος Του κατάργησε το θάνατο, αφού ο θάνατος δεν μπόρεσε να Τον νικήσει. Ταυτόχρονα όμως κατάργησε και εκείνον που εξουσίαζε το καθεστώς του θανάτου, δηλαδή τον ίδιο το διάβολο, και απάλλαξε τους ανθρώπους από τη σκληρή δουλεία της αμαρτίας.

Πού σου, θάνατε, το κέντρον; Πού σου, άδη, το νίκος;

Εσκύλευσε τον άδην ο κατελθών εις τον άδην. Επίκρανεν αυτόν, γευσάμενον της σαρκός αυτού. Και τούτο προλαβών Ησαϊας εβόησεν˙ ο άδης φησίν, επικράνθη, συναντήσας σοι κάτω.

Επικράνθη˙ και γάρ κατηργήθη.

Επικράνθη˙ και γάρ ενεπαίχθη.

Επικράνθη˙ και γάρ ενεκρώθη.

Επικράνθη˙ και γάρ καθηρέθη.

Επικράνθη˙ και γάρ εδεσμεύθη.

Έλαβε σώμα και Θεώ περιέτυχεν.

Έλαβε γήν και συνήντησεν ουρανώ.

Έλαβεν όπερ έβλεπε και πέπτωκεν όθεν ουκ έβλεπε.

Πού σου, θάνατε, το κέντρον;

Πού σου, άδη, το νίκος;

Ανέστη Χριστός και σύ καταβέβλησαι.

Ανέστη Χριστός και πεπτώκασι δαίμονες.

Ανέστη Χριστός και χαίρουσιν άγγελοι.

Ανέστη Χριστός, και ζωή πολιτεύεται.

Ανέστη Χριστός και νεκρός ουδείς επί μνήματος.

Χριστός γάρ εγερθείς εκ νεκρών, απαρχή των κεκοιμημένων εγένετο.

Αυτώ η δόξα και το κράτος εις τους αιώνας των αιώνων.

Αμήν.

<<Αυτά ελάχιστοι τα γνωρίζουν γιατί προτιμούν ακούγοντας το Χριστός Ανέστη οι περισσότεροι να εξαφανίζονται για να μην φύγει η μαγειρίτσα από το τραπέζι.>>

Ο θρίαμβος του Θεανθρώπου κατά του Άδου και του θανάτου, άρχιζε ακριβώς από εκεί, όπου οι εχθροί του νόμισαν ότι Τον νίκησαν και Τον εξαφάνισαν.

Εάν βρισκόταν κάποιος τελείως αναμάρτητος, ο θάνατος δεν θα μπορούσε να τον κρατήσει δέσμιο. Και τέτοιος ακριβώς, υπήρξε κατά την ανθρώπινη φύση του, ο Κύριος. Έτσι, ο Άδης, όχι μόνο δεν μπόρεσε να τον κρατήσει, αλλά το βασίλειό του κατελήφθη. Στο πρόσωπο του Χριστού, δικαιώθηκε και λυτρώθηκε, ολόκληρο το ανθρώπινο γένος. Γι’ αυτό άλλωστε ο Σταυρός του Κυρίου έγινε τρόπαιο της κατά της θανάτου τυρρανίδος.

 

Τα κλειδιά του θανάτου και του Άδου τα απέκτησε ο Ιησούς Χριστός ως άνθρωπος, όταν κατέβηκε στα δώματά του, και τον κατέλυσε, παίρνοντας και τα κλειδιά του, όπως ένας ισχυρός βασιλιάς κυριεύει πλήρως μια πόλη.

Την Κάθοδο του Κυρίου στόν Άδη εορτάζει πανηγυρίζοντας η Εκκλησία κατά τό Μέγα Σάββατο. Έπρεπε να γίνει αυτή η φοβερή κάθοδος για να μπορέσει ο Χριστός να ≪πληρώσει τά πάντα≫ και να βασιλεύσει ως Κύριος.

 

 

Για σένα και για μένα  ο Κύριος έλαβε τη δική μας  μορφή του δούλου. Κοίταξε στο πρόσωπο Του τα φτυσίματα, που καταδέχθηκε  προς χάριν μας , για να μας  αποκαταστήσει στην παλαιά δόξα, που μας  είχε  δώσει με το εμφύσημά Του. Κοίταξε στα μάγουλά Του τα ραπίσματα που καταδέχθηκε, για να επανορθώσει την διεστραμμένη μορφή μας και να την φέρει  στην όψι που είχε σαν εικόνα Του. Κοίταξε στη ράχη Του τη μαστίγωση που καταδέχθηκε, για να διασκορπίσει το φορτίο των αμαρτημάτων σου. Κοίταξε τα καρφωμένα χέρια Του, που τα άπλωσε καλώς επάνω στο ξύλο του Σταυρού, για να συγχωρεθούμε. Γι’ αυτό σηκωθείτε, ας φύγουμε από τον θάνατο στη ζωή. Από την φθορά στην αφθαρσία. Από το σκοτάδι στο αιώνιο φως. Από την οδύνη στην ελευθερία. Από τη φυλακή του Άδη στην άνω Ιερουσαλήμ.

 

 

Από τη σκλαβιά στην τρυφή του Παραδείσου. Από τη γη στον ουρανό. Γι’ αυτόν τον σκοπό ο Χριστός απέθανε και ανέστη, για να γένη Κύριος και νεκρών και ζώντων. Ο ουράνιος Πατέρας περιμένει με λαχτάρα το χαμένο πρόβατο. Το μεγάλο εορταστικό δείπνο είναι στρωμένο.”

Μ’ αυτό τον τρόπο ο θάνατος, που κληρονομήθηκε με την καταγωγή μας από τον Αδάμ, η αμαρτία εξαφανίσθηκε  υπό της εν Χριστώ Ιησού δικαιοσύνης.

Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι το ότι ο Χριστός παρέδωσε το σώμα Του στο θάνατο, αλλά το ότι ο θάνατος δεν μπόρεσε να κρατήσει κάτω από την εξουσία του τον αρχηγό της ζωής.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ.

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

ΘΕΛΕΙΣ Η ΔΕΝ ΘΕΛΕΙΣ; ΕΣΥ ΘΑ ΤΟ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙΣ.

αναρτήθηκε σε: Ψυχωφελή κείμενα | 0

Αιτία καί αφορμή γι αυτό τό άρθρο στάθηκε ο ανθρώπινος πόνος. Όλο καί πιό συχνά, έρχονται τελευταία άνθρωποι καί μού εξομολογούνται τά βάσανά τους, τίς στεναχώριες τους καί τά αδιέξοδά τους. Γέμισε ο κόσμος, η κοινωνία, από τά κακά αυτών τών ανθρώπων πού υπηρετούν τόν διάβολο δηλαδή οι μάγοι, αστρολόγοι, μέντιουμ, μελλοντολόγοι.

Ο αριθμός τους πιά, είναι πολύ μεγάλος. Χιλιάδες. Καί δυστυχώς, χιλιάδες είναι καί οι άνθρωποι πού σκέπτονται νά κάνουν κακό στόν συνάνθρωπό τους, ζητώντας τή βοήθεια όλων αυτών. Μάλιστα, μετά αμοιβής πλούσιας. Βλέπετε όμως ο διάβολος εξαπατάει καί τούς ίδιους, τά όργανά του δηλαδή, γιατί όλοι τους όταν τούς γνωρίσει κανείς έχουν τρομερά προβλήματα ιδίως ψυχολογικά. Άιντε τώρα νά λύσουν αυτοί καί τών πελατών τους. Μπερδεύτηκαν οι άνθρωποι μέ τό διάβολο, καί ζούν σάν κλέφτες καί τρελοί, μέ τίς ενοχές τους καί τίς κακίες τους.

 

Τό μίσος τού διαβόλου επάνω στους ανθρωπους είναι τεράστιο. Οι ανθρωποι αρνήθηκαν τήν πίστη τους, καί δέθηκαν από τά μίση τους. Έγιναν δούλοι τού διαβόλου οι κακόμοιροι καί πού νά μπορέσουν τώρα νά τού φύγουν. Τούς περιποιείται αμέσως ο πονηρός, καί έτσι ζούν τήν αντίδρασή τους, κάνοντας καί αυτοί τό κακό γύρω τους.

Τό κακό, γεννάει κακό καί τό καλό, καλό. Ο Θεός τόν αμαρτωλό τόν αγαπάει, τήν αμαρτία μισεί. Ο Χριστός σταυρώθηκε γιά νά ζήσει ο άνθρωπος αιώνια στόν παράδεισο. Κατάργησε τόν θάνατο καί τή δύναμη τού διαβόλου μέ τόν Σταυρό.

Θεωρώ υποχρέωσή μου καί καθήκον μου στόν Θεό, νά μπορέσω μέ τή βοήθειά του, το άρθρο αυτό νά γίνει η αφορμή σε πολλούς συνανθρώπους μας, πού χτυπήθηκαν καί πόνεσαν στή ζωή τους, στενοχωρήθηκαν καί γνώρισαν θλίψεις, νά γλιτώσουν από όλα αυτά τά κακά τού διαβόλου. Και εδώ είναι το μεγάλο ερώτημα.

 

ΤΟ ΘΕΛΕΙ ΑΥΤΟ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ;

Δυστυχώς δεν το Θέλει.

Το δεν το Θέλει δεν το λέω γιατί έτσι μου κατέβηκε. Όχι. Το λέω γιατί αυτό δείχνει και το αποδεικνύει ο άνθρωπος με τις πράξεις του.

Από τότε που σταμάτησε ο άνθρωπος να εξομολογείτε γέμισε η κοινωνία μας με ανθρώπους που έχουν ψυχολογικά προβλήματα. Σε κάθε γωνία υπάρχει και κάποιος ψυχολόγος. Ο άνθρωπος απομακρύνθηκε από την εκκλησία του Θεού και προτίμησε να αντικαταστήσει τον εξομολόγο με τον ψυχολόγο.

Ο άνθρωπος σταμάτησε να νηστεύει και να προσεύχεται για χίλιους δυο λόγους που έχει εφεύρει.

Ο άνθρωπος σταμάτησε  την πνευματική Θεια Κοινωνία  και την αντικατέστησε με την τυπική θεια κοινωνία.

Με λίγα λόγια, ο άνθρωπος έφυγε από τον Θεό και δεν φτάνει μόνο αυτό. Απομάκρυνε παιδιά και εγγόνια.

Και εδώ είναι το τραγικό.

Ο άνθρωπος έδιωξε τον Θεό και τον κυριάρχησε ο διάβολος.

Από την στιγμή που έφυγε ο Θεός από τον άνθρωπο και εισχώρησε ο διάβολος τον παίρνει η κατηφόρα.

Ο διάβολος έστησε τις παγίδες του και ο άνθρωπος πιάστηκε σε αυτές.

Πρέπει να ξέρουμε τι παγίδες μας στήνει ο διάβολος και πως αγωνίζεται να μας υποδουλώσει, γιατί τότε μόνο θα μπορέσουμε να σπάσουμε τα σχοινιά, που τυλίγει γύρω μας. Κι όταν απαλλαγούμε από την τυραννία του, θα έρθει μέσα μας η βασιλεία του Χριστού, που έρχεται μόνο σ’ όσους Τον γνωρίζουν. Τότε θα γίνουμε συμπολίτες των αγγέλων. Τότε, αντί για την αδαμιαία κατάρα, θα έχουμε τη θεία ευλογία. Και αντί για θάνατο και φθορά, θα έχουμε ζωή αιώνια.

Αλλά τι λέω τώρα. Διαβάζοντας όλα αυτά κάποιος μπορεί να με πει τρελό, οπισθοδρομικό, ότι θέλω να παραστήσω τον άγιο και αλλά πολλά.

Δεν με ενδιαφέρει τι θα πει  ο κάθε άνθρωπος, αλλά εγώ θα συνεχίσω να λέω την αλήθεια.

Είναι ψέματα ότι ο κόσμος αυτός συκοφαντεί, αδικεί, διώχνει, περιθωριοποιεί τον Ιησού Χριστό ακόμη και τον άνθρωπο που πιστεύει σε Αυτόν?

Όταν μικραίνει η αγκαλιά των αχάριστων πλαταίνει του Θεού. Κι όταν η γλώσσα των κατηγόρων σπιλώνει και αμαυρώνει το όνομα σου, ο Θεός σε δοξάζει. Αργά ή γρήγορα ο Θεός απαντάει στο κακό.

 

Όσο ο κόσμος θα κυνηγάει τον Θεό αλλά και τα παιδιά του Θεού, τόσο Εκείνος θα γεμίζει με αγίους τον ουρανό. Ότι δεν μας αρέσει ο Θεός το αγαπάει και ότι πετάμε Αυτός το μαζεύει.

Όλα αυτά τα γνωρίζει ο διάβολος και πρέπει να γνωρίζουμε ότι είναι ο εχθρός μας και μηχανεύεται χίλιους δυο τρόπους για να ματαιώσει τη μετάνοια και τη σωτηρία μας.

Ούτε τά μάγια, ούτε η γλωσσοφαγιά καί η βασκανία, έχουν δύναμη όταν ο άνθρωπος ζεί κοντά στόν Χριστό, τήν Παναγία καί τούς Αγίους.

Σε αυτόν τον κοσμο πού ζούμε, γίνεται μία μάχη όσο ζούμε, ανάμεσα στόν Άνθρωπο καί τόν διάβολο. Αυτό, είναι κάτι πού δέν μπορεί νά τό αποφύγει κανείς μας.

 

Άς έχουμε φιλότιμο στόν Θεό. Νά μήν γινόμαστε αχάριστοι, φίλαυτοι, υπερήφανοι. Νά μήν προσβάλουμε τήν Αγάπη τού Θεού. Νά μήν εκμεταλλευόμαστε τήν Αγάπη τού Θεού. Νά μήν εγκαταλείπουμε τήν Αγάπη τού Θεού. Άς μήν ξεχνάμε ποτέ, ότι ο διάβολος καί τά έργα του, δέν αντέχουν αυτή τήν αγάπη τού Θεού στόν άνθρωπο. Τό μίσος του καί τά έργα του αφανίζονται μόνο, μέ τή δύναμη τής Αγάπης, τής Αγάπης τού Θεού.

Κλείνοντας το άρθρο αυτό έχω να πω.

Μόνο εσύ μπορείς να σώσεις τον εαυτό σου επιστρέφοντας εκεί που πραγματικά ανήκεις. Στον Θεό.

Μόνο εσύ θα μπορέσεις να σώσεις τον εαυτό σου εάν αποφασίσεις να απαλλαγείς από τις παγίδες του διαβόλου.

Βοήθεια  μόνο από τον Θεό θα βρεις. Μην την ζητάς άλλου γιατί δεν θα την βρεις.

 

Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΣΟΥ

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

ΚΑΝΤΟ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΓΙΑΤΙ ΤΟΥ ΤΟ ΧΡΩΣΤΑΣ.

αναρτήθηκε σε: Ψυχωφελή κείμενα | 0

Βαριά κουβέντα η μπέσα, στιβαρή κι ας έχει μόλις πέντε γράμματα. Ούτε ανδρική ούτε και γυναικεία ιδιότητα. Μην ψάχνεις για παντελόνια πίσω της, ούτε για πορτοφόλια και κοινωνικές τάξεις. Ψάξε για ανθρώπους που κατάφεραν να διατηρήσουν το ήθος τους, ακόμα και σήμερα, που το ανήθικο σου πλασάρεται για ηθικό και την πονηριά στη μαθαίνουν για εξυπνάδα.

 

Κάποτε ο Έλληνας το είχε καημό, μην τυχόν και χάσει την μπέσα του. Πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα. Άραγε τη θυμάσαι ακόμα την έννοια της λέξης ή έχει ξεφτίσει τόσο πολύ μέσα μας, όπως έχει ξεφτίσει κι η έννοια του ήθους; Κάποτε θεωρούταν μεγάλη ντροπή να κοροϊδέψεις το διπλανό σου, να πεις ψέματα, να παίξεις θέατρο για να εξυπηρετήσεις τα δικά σου συμφέροντα. Κάποτε βλέπεις, το να κερδίσεις το σεβασμό επειδή τον αξίζεις και να κυκλοφορείς με το κεφάλι ψηλά, γιατί έκλεισες τη μέρα σου χωρίς να πληγώσεις κάποιον άνθρωπο, ήταν κάτι σπουδαίο.

Όσο για εκείνους που εκμεταλλεύονται τον πόνο του διπλανού τους, που δε σέβονται το φόβο του, την αδύναμη στιγμή του και παίζουν με την αγάπη του, εκείνοι δεν αξίζουν κανένα σεβασμό, ούτε και θα τον έχουν ποτέ πραγματικά. Λες κι ο ψεύτικος σεβασμός που εκβιάζεται ή επιβάλλεται, θα μπορέσει ποτέ να τους κάνει κύριους ή κυρίες. Ο σεβασμός κι η αγάπη που κέρδισε κάποιος επειδή φέρθηκε έντιμα, είναι το μόνο που μπορεί να τον κάνει να σηκώσει το μπόι του δυο πήχεις πάνω απ’ το χώμα.

 

Η αλήθεια πληγώνει μια φορά, το ψέμα πληγώνει για πάντα.

Λέγεται ότι η αλήθεια πονάει, ότι το ψέμα σκοτώνει, ότι η αμφιβολία μας προκαλεί απελπισία. Όλα είναι παρορμήσεις, ανθρώπινα συναισθήματα που όλοι γνωρίζαμε. Όλοι είμαστε ευάλωτοι σε αυτά, κανένας από εμάς δεν έχει ανοσία.

Μην ανησυχείς αν η αλήθεια με κάνει να κλάψω, προτιμώ να κλάψω, παρά να καταστραφώ πιστεύοντας ένα ψέμα, που θα με κάνει να προχωρήσω, σα να μη συμβαίνει τίποτα, σαν να ήταν όλα καλά.

Να γνωρίζεις ότι η ειλικρίνεια είναι η πιο σημαντική αξία εάν θέλεις  να δημιουργήσεις μια σχέση ζωής με έναν άλλο άνθρωπο.

Επομένως, καλύτερα να αναζητούμε πάντα την αλήθεια, γιατί είναι ο μόνος τρόπος για να οικοδομήσουμε με δύναμη και ακεραιότητα αυτή τη σχέση.

 

Ποτέ μην πείς το αντίθετο από αυτό που σκέπτεσαι, η αλήθεια σε  βοηθάει να γίνεις ευτυχισμένος. Μην φοβάσαι την αλήθεια, γιατί μόνο η αλήθεια θα σε κάνει ελεύθερο και θα σου επιτρέψει να αναπτυχθείς ως άνθρωπος!

Αν κάποιος ισχυριστεί ότι δεν έχει πει ποτέ ψέματα, μάλλον λέει… ψέματα! Όλοι, κάποια στιγμή στη ζωή μας, έχουμε πει ψέμα σε κάποιον, ακόμη κι αν αυτό είναι αθώο. Μερικοί από μας «πιαστήκαμε», άλλοι όχι. Αλλά οι περισσότεροι, νιώσαμε σίγουρα εκείνο το φρικτό συναίσθημα που ακολουθεί ένα ψέμα.

Η αξία ενός ανθρώπου, μετριέται με το πόση αλήθεια μπορεί να σηκώσει.

Η ομολογία και η αποδοχή της αλήθειας είναι πάντα ένα γενναίο βήμα προς τα εμπρός.

Αντίθετα, η προσπάθεια να παρουσιαστεί το ψέμα ως αλήθεια, να αποσιωπηθεί και να αποκρυφθεί ή να ειπωθεί μόνο η μισή αλήθεια, φανερώνουν τη δειλία και την περιφρόνηση του ψευδομένου προς τη νοημοσύνη του κοινωνικού συνόλου.

Στην διαπάλη ψέματος και αλήθειας, στο τέλος νικητής αναδεικνύεται η αλήθεια.

Δεν φτάνει ότι λέμε ψέματα στους άλλους αλλά λέμε ψέματα και στον εαυτό μας.

Γιατί όμως λέμε ψέματα και στον εαυτό μας;

 

Τα ψέματα που λέμε στον εαυτό μας, λειτουργούν στην αρχή προστατευτικά. Αργότερα, όμως; Σπαταλάς τόσο χρόνο φτιάχνοντας ιστορίες και γράφοντας σενάρια στο μυαλό σου, τα οποία σε λίγο, η συνειδητοποίηση της αλήθειας θα ακυρώσει.

Είναι δύσκολο να παραδεχτείς ακόμη και στον ίδιο σου τον εαυτό ότι όλα αυτά που πίστευες τόσο καιρό ήταν ψέματα. Αργά ή γρήγορα, όμως, ίσως πρέπει να το κάνεις. Γιατί θα έρθει η στιγμή που θα δεις την αλήθεια και τότε θα θυμώσεις με τον εαυτό σου και τις αφελείς σκέψεις που έκανες. Κι αν κι εσύ δε θες να λες και ν’ ακούς ψέματα, τότε γιατί συνεχίζεις να τα λες στον εαυτό σου;

 

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΕΝΝΑΙΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟ ΨΕΜΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΕΙΛΟΥΣ

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΑΝΑΠΑΥΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΨΕΜΑ ΑΝΑΣΤΑΤΩΝΕΙ

Ψέματα, ψέματα, ψέματα , βαρέθηκα, κουράστηκα να ακούω ψέματα.  Από  παιδί ψέματα, ψέματα από τους γονείς, τους δασκάλους, το σχολείο, τους φίλους, τις σχέσεις, τους συγγενείς, το κράτος . Ζούμε στην εποχή του ψέματος!

Θέλω αλήθειες βροντερές, δυνατές, αλήθειες να με καθηλώνουν. Μια αλήθεια ντόμπρα ζητώ, μια αλήθεια ζωντανή. Η αλήθεια πονάει ,λένε. Ναι πονάει όταν έχεις  μάθει να ζεις στο ψέμα αλλά την προτιμώ χίλιες φορές από το να παραμυθιάζομαι.

Να έχεις τα κότσια να πεις την αλήθεια σου και όχι να κρύβεσαι πίσω από ένα ψέμα από φόβο. Φοβάσαι μην αποκαλυφθείς και μπαλώνεις το ψέμα σου με άλλο ψέμα.

 

Από τότε που ενηλικιώθηκα και βούτηξα βαθιά στις ανθρώπινες σχέσεις, πιστεύω ότι μικρά, αθώα ψέματα πολλές φορές είναι αναγκαία στη ζωή μας. Ψέματα που δε θα διαστρεβλώσουν μία κατάσταση, δε θα αδικήσουν ή θα απαξιώσουν ανθρώπους που δεν έφταιξαν σε κάτι, αλλά θα ειπωθούν για να «σώσουν» μία ανεξέλεγκτη κατάσταση έστω και παροδικά.

 

Ξέρω ότι αυτή τη στιγμή, εσείς που διαβάζεις αυτές τις γραμμές μπορεί να αισθάνεις ανεπαρκείς, να μην έχεις  καθόλου αυτοπεποίθηση κι αυτό δεν είναι θέμα ηλικίας. Είναι θέμα βιωμάτων. Αν λοιπόν με διαβάζεις αυτή τη στιγμή, θέλω να σου πω, θέλω να σου φωνάξω «Σταμάτα να φοβάσαι. Πες την αλήθεια σου! Δεν μπορεί παρά να εκτιμηθεί. Στάματα να μένεις απαθής. Μίλα χωρίς φόβο. Για όλα όσα σε απασχολούν, για όλα όσα σε βασανίζουν. Κάντο για τον εαυτό σου. Του το χρωστάς!».

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

ΤΑ ΞΕΧΑΣΕΣ ΟΛΑ. ΚΑΙ ΝΑ ΗΤΑΝ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ.

 

Φοβάμαι πως δεν ξέρω να αγαπώ. Δεν ξέρω να αγαπώ ειλικρινά.

 

Γεννηθήκαμε  από την Αγάπη και ζούμε μέσα στην Αγάπη.. Κι όμως. Δεν ξέρω αν κατάφερα να μάθω ν’ αγαπώ. Πως μπορώ να λέω ότι αγαπώ όταν στις σχέσεις μου κυριαρχεί ο εγωισμός και η φιλαυτία μου; Κι έστω ότι δεν κυριαρχεί. Σίγουρα υπάρχουν κάπου κρυμμένα και περιμένουν την πρώτη ευκαιρία για να βγουν στην επιφάνεια. Δεν αγαπώ γιατί πάνω από τον άλλο βάζω εμένα,  γιατί δεν ανέχομαι τα λάθη του άλλου αλλά ταυτόχρονα απαιτώ ο άλλος να ανέχεται τα δικά μου.  Δεν αγαπώ γιατί δεν βλέπω το άτομο που αγαπώ ως μέρος του όλου αλλά με κτητικότητα και «αν αγάπη δεν έχω , τίποτα δεν είμαι». Ακόμα κι αν νομίζω πως έχω καταφέρει να φτάσω ψηλά αφού δεν κατέχω την ειλικρινή αγάπη δεν έχω καταφέρει τίποτα.

 

Θέλω να αγαπιέμαι αλλά πρέπει πρώτα να μάθω  ν’ αγαπώ. Και δεν υπάρχει πανεπιστήμιο για να διδαχτώ την αγάπη, κι ούτε χρειάζεται και πτυχίο για να βεβαιωθώ ότι την κατέχω. Την έχω διδαχτεί ήδη και τη διδάσκομαι καθημερινά αλλά μάλλον είμαι ξύλο απελέκητο.

Βλέπουμε πολύ συχνά αδέλφια  που δεν έχουν σχέση μεταξύ τους. Δεν έχουν σχέση μεταξύ τους γιατί αυτοί το επέλεξαν. Δεν φτάνει μόνο αυτό. Δηλητηριάζουν τις ψυχές των παιδιών τους και κάποια στιγμή και τα ξαδέλφια μεταξύ τους δεν έχουν σχέση. Όχι γιατί το επέλεξαν τα παιδιά αλλά ούτε  γιατί δημιουργήθηκε κάποιο πρόβλημα μεταξύ τους.  Αυτό έτυχε γιατί το επιδίωξαν  οι γονείς.  Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να χάνεται η σχέση των συγγενών.

Και να ήταν μόνο αυτό.  Οι γονείς έχουν σπείρει στην ψυχή των παιδιών τους το μίσος  και τα ξαδέλφια μισούνται χωρίς λόγο.

Αυτό ξέρεις γιατί γίνεται;  Γίνεται γιατί λείπει το συστατικό της αγάπης.

 

Και ρωτώ. Είναι δυνατόν να μην έχεις αγάπη στην καρδιά σου και να λες ότι είσαι χριστιανός; Είναι δυνατόν να δημιουργείς το μίσος και την κακία και να λες ότι είσαι χριστιανός;

Ξέχασες  αδέλφια, ανίψια, ξαδέλφια, Χριστό και Παναγία και έμεινες μόνος. Χωρίς χαμόγελο και αγάπη και αυτό έγινε γιατί εσύ το θέλησες.

Στο τέλος έρχεται το χειρότερο αποτέλεσμα. Αρρωσταίνεις ψυχολογικά και αρρωσταίνεις και τους γύρο σου. Και όλα αυτά γιατί?

Γιατί δεν αγαπάς και αφού δεν αγαπάς σταμάτησες να χαμογελάς.

 

Με λίγα λόγια άφησες την ψυχή σου νηστική και δεν φρόντισες γι αυτήν, παρά μόνο για το σώμα σου.

Δημιουργήσαμε έναν ψεύτικο εαυτό.

Η άγνοια της πραγματικής φύσης μας, η ανάπτυξη του Εγώ μας, που είναι ο ψεύτικος εαυτός μας.

Γεμίσαμε την ψυχή μας με αρνητικά συναισθήματα.   Αρρωστήσαμε την ψυχή μας  και την σκεπάσαμε με ένα μαύρο πέπλο ώστε να υπάρχει και να ζει μέσα στο σκοτάδι.

Δεν την ποτίσαμε  με αποτέλεσμα να μαραθεί και να ξεραθεί.

Την γεμίσαμε με σκόνη.

Η θλίψη είναι η σκόνη που κάθεται στην ψυχή μας, την σκεπάζει και κατά αυτό τον τρόπο την απομονώνουμε.  Η καρδιά κλείνει από τα αρνητικά συναισθήματα και τότε δεν ζούμε.

Θελήσαμε να αποκτήσουμε τα πάντα  και να διώξουμε τον Θεό από την ψυχή μας. Διώξαμε Αυτόν που μας δημιούργησε και που είναι η Πηγή της ζωής μας. Και να το αποτέλεσμα.

Και το χειρότερο; Δεν θέλουμε να επιστρέψουμε.

Προτιμούμε να μένουμε στο σκοτάδι και στο μίσος.

Εάν δεν βγούμε από το σκοτάδι. Εάν δεν θέλουμε να δούμε το Φως. Εάν το μίσος δεν αντικατασταθεί από την αγάπη δεν θα γελάσουμε ποτέ.

 

Η αγάπη είναι μόνη δύναμη, είναι το μαγικό ραβδάκι, που μπορεί να μας μετατρέψει αυτόματα από δυστυχισμένους, σ’ ευτυχισμένους ανθρώπους. Η αγάπη είναι η βαλβίδα, πού μας ανοίγει την τροφή για τραφεί η καρδιά, μας επιτρέπει να συγκινηθούμε. Χωρίς αγάπη, οτιδήποτε υλικά αγαθά και να έχει ένα ζευγάρι, δεν νιώθει τίποτα, δεν είναι ευτυχισμένο, διότι η βαλβίδα, η τροφή της καρδιά του, που είναι η αγάπη είναι κλειστή.

Οι γονείς πρέπει να δώσουν στα παιδιά τους να καταλάβουν ότι δεν γίνεται να ζήσουν μακριά από τον Χριστό. Ο Χριστός είναι ο μόνος δρόμος, δεν υπάρχει άλλος. Άμα μεταδώσουν αυτό στα παιδιά τους, δεν χρειάζεται τίποτε άλλο. Αυτή είναι όλη η διαπαιδαγώγηση.

 

ΤΟ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΘΕΛΕΙ ΔΥΝΑΜΗ ΨΥΧΗΣ ΕΝΩ ΤΟ ΝΑ ΕΠΙΖΗΤΑΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΕΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟΝ  ΔΕΙΧΝΕΙ ΔΕΙΛΙΑ ΚΑΙ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ

Πολλοί με ρωτούν ποιο είναι το μυστικό πίσω από το μονίμως φορεμένο χαμόγελό μου, κι εγώ τους απαντώ πάντα με την ίδια λέξη, η αγάπη. Είχα την τύχη να μεγαλώσω σ’ ένα σπίτι όπου η αγάπη ήταν το βασικό συστατικό της ανατροφής μας, και η πρώτη ύλη στο κτίσιμο του χαρακτήρα μας. Μεγάλωσα όμορφα, και σωστά, και όσο τα χρόνια περνούσαν, η ενδοοικογενειακή αγάπη γινόταν όλο και πιο ισχυρή, δυναμώνοντας παράλληλα και τους μεταξύ μας δεσμούς, μα ήμουν πολύ μικρός τότε για να καταλάβω πως, η αγάπη που τόσο απλόχερα μου δινόταν, θα μου συντόνιζε δια βίου μυαλό και καρδιά στην όμορφη συχνότητα της ευτυχίας, και εξίσου δια βίου θα μου ζωγράφιζε ένα καθαρότατο και αβίαστο χαμόγελο στα χείλη.

 

Πιο παλιά είχα ακούσει κάποιον να λέει πως η αγάπη είναι η κινητήριος δύναμη που κάνει τον κόσμο να γυρίζει. Είναι αλήθεια πως, όταν έχεις αγάπη στην καρδιά σου, όλα σου φαίνονται να δουλεύουν σαν ελβετικό ρολόι, και το πάθος που έχεις για να βγεις έξω και να γευτείς όλα εκείνα που έχει να σου προσφέρει ο κόσμος, είναι απλά απαράμιλλο. Και το πιο ωραίο; Όταν βγαίνεις έξω στον κόσμο και ζεις τη ζωή σου με αγάπη, πολλή αγάπη στην καρδιά σου, νιώθεις αυτήν την αγάπη που φεύγει, να κάνει γκελ και να επιστρέφει πίσω στην πηγή της.

Η αγάπη που δίνεις είναι η αγάπη που παίρνεις, κι όταν η τελευταία εισρέει στην καρδιά σου, νιώθεις ένα μυρμήγκιασμα σε όλο σου το κορμί, αίσθημα που εφάμιλλο του δεν μπορείς να αναπαράξεις, ούτε οργανικά, ούτε χημικά, αν λείπει αυτή η τόσο σημαντική πρώτη ύλη,  η αγάπη.

 

Μπορεί να μην υπάρχει το εγχειρίδιο του τέλειου γονέα, ή μια κάπα την οποία να φοράς και να μεταμορφώνεσαι αυτόματα σε σούπερ γονιό, μα αν υπάρχει αγάπη, καθημερινή, άνευ όρων, άπλετη,  τότε να ‘σαι σίγουρος πως τους δίνεις τις πιο γερές βάσεις ούτως ώστε να τους επιτρέψεις να μεγαλώσουν σε σωστούς και συναισθηματικά ασφαλείς ενήλικες, κι όταν φτάσουν εκεί και εξαργυρώσουν όλη αυτή την αγάπη που θα μαζευτεί με τα χρόνια, θα δεις, πέρα πάσης αμφιβολίας, πως θα εισπράξεις κι εσύ με τη σειρά σου την μερίδα του λέοντος σε συνάλλαγμα της καρδιάς.

 

Δεν θέλω να σε κουράσω άλλο. Εύχομαι και προσεύχομαι αυτό το κείμενο να σε κάνει να αναθεωρήσεις κάποια πράγματα και να βρεις ωφέλεια και ηρεμία στην ψυχή σου ώστε κι εσύ με την σειρά σου να γίνεις συνοδοιπόρος της Αγάπης του Θεού και να την μεταλαμπαδεύσεις και σε άλλους ανθρώπους.

 

Να έχεις την ευχή μου και δια πρεσβειών του Αγίου Χαραλάμπους ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός να ευλογεί και να αγιάζει εσένα και την οικογένεια σου.

 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ. ΓΙ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΑΓΑΠΩ

Ο Ιησούς ονομάζεται «Χριστός» (εβραϊκά: Μεσσίας), γιατί, ως άνθρωπος, είναι «χρισμένος» από το Θεό, δηλαδή έχει πάρει την εξουσιοδότηση να πραγματοποιήσει το θεϊκό σχέδιο για τη σωτηρία της ανθρωπότητας. Δεν είναι «ένας προφήτης», αντίθετα, οι προφήτες μίλησαν για τον ερχομό Του. Η Παλαιά Διαθήκη είναι γεμάτη από τις προφητείες τους και τα ευαγγέλια γεμάτα από αναφορές σ’ αυτές τις προφητείες, καθώς επαληθεύονταν σιγά σιγά.

Είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, χωρίς όμως το προπατορικό αμάρτημα. Έτσι, ενώνοντας στο Πρόσωπό Του Θεό και άνθρωπο, δίνει τη δυνατότητα στους ανθρώπους να ενωθούν μαζί Του και επομένως  να ενωθούν και με το Θεό, να φτάσουν δηλαδή στη θέωση, δηλαδή στην αγιότητα.

Αν ο Χριστός δεν ήταν Θεός, η ένωση μαζί Του δε θα ένωνε τους ανθρώπους με το Θεό. Αν δεν ήταν άνθρωπος, αλλά μόνο Θεός, δε θα μπορούσαμε να ενωθούμε μαζί Του.

 

Ο Ιησούς, ως άνθρωπος, είναι ο δεύτερος Αδάμ, πρωτόπλαστος, ο πρώτος της δεύτερης δημιουργίας του ανθρώπου, στην οποία ο Θεός καλεί όποιον άνθρωπο θέλει να συμμετάσχει, για τη θεραπεία του προπατορικού αμαρτήματος.

Είναι αθάνατος ως προς το φυσικό θάνατο, αφού δεν έχει το προπατορικό αμάρτημα, αλλά πεθαίνει από ανθρώπινο χέρι επειδή ήταν πολύ καλός για να τον αντέξουν οι άνθρωποι, που είχαν απομακρυνθεί από το Θεό. Ο θάνατός Του, όπως και η επίγεια ζωή Του, συνετέλεσε ώστε να υποστεί όλα τα δεινά και τις τραγωδίες του ανθρώπινου γένους (παιδί άγαμης μητέρας που κινδυνεύει να λιθοβοληθεί, γεννημένος σε στάβλο, σε θετή οικογένεια, πρόσφυγας ως βρέφος, περιπλανώμενος, προδομένος από φίλο, εγκαταλελειμμένος από τους φίλους, αθώος που καταδικάζεται και πεθαίνει με σταύρωση, νιώθοντας με ανεξήγητο τρόπο, πάνω στο σταυρό, ακόμη και την «εγκατάλειψη από το Θεό», όπως πολλές φορές νιώθουν οι άνθρωποι, να ενώσει στο πρόσωπό Του όλη την ανθρωπότητα, προ Χριστού και μετά Χριστό, όχι μόνο τη μετά Χριστό.

Έτσι, καλεί τους πάντες να βαφτιστούν στο όνομά Του (και στο όνομα του Πατρός και του Αγ. Πνεύματος, δηλ. του Τριαδικού Θεού) και έτσι να πάψουν να είναι απόγονοι του παλαιού Αδάμ και να γίνουν απόγονοι του νέου Αδάμ. κατά Iωάννην 3, 5: «εάν μη τις γεννηθή εξ ύδατος και Πνεύματος, ου δύναται εισελθείν εις την βασιλείαν του Θεού», Ματθ. 28, 19: «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος»·

Να φάνε το Σώμα Του και να πιουν το Αίμα Του, ώστε να ενωθούν μαζί Του. (Ιω. 6, 51-59: «ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αίμα εν εμοί μένει, καγώ εν αυτώ»)

Να εφαρμόσουν τη «νέα εντολή»: αγαπάτε αλλήλους, έως και τους εχθρούς σας.

Αυτή η ένωση μαζί Του θα δώσει τη δύναμη για εφαρμογή της εντολής.

Ο  Ιησούς δε σώζει τον κόσμο με τη διδασκαλία Του, αλλά με την ανάστασή Του, που ανοίγει το δρόμο για τη δική μας ανάσταση. Αν η ανάσταση του Χριστού είναι ψέμα ή συμβολικός μύθος, όλος ο χριστιανισμός είναι μια απάτη.

Όλοι θ’ αναστηθούμε μαζί, στο «Τέλος των ημερών» (δευτέρα παρουσία), γιατί όλη η ανθρωπότητα είναι ένα σώμα, το Σώμα του Χριστού (η Εκκλησία), δεμένο με τα δεσμά της αγάπης. Αν ο καθένας που πέθαινε ανασταινόταν την άλλη μέρα, ο σύνδεσμος της ενιαίας ανθρωπότητας θα ράγιζε.

Για να πιστέψει ο άνθρωπος στον Ιησού Χριστό πρέπει πρώτα να Τον γνωρίσει.

Αφού Τον γνωρίσει μόνο τότε θα Τον αγαπήσει η θα Τον απορρίψει.

Δεν μπορεί ο άνθρωπος να λέει ότι πιστεύει στον Ιησού Χριστό και να μην Τον έχει γνωρίσει. Δεν μπορεί να λέει ότι Τον αγαπά αλλά δεν Τον έχει γνωρίσει.

ΓΙΑΤΙ ΟΜΩΣ ΑΓΑΠΩ ΤΟΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ;

ΑΓΑΠΩ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ, γιατί ως Θεός είναι η ίδια η Αγάπη. Το απέδειξε με τον καλύτερο τρόπο όταν θέλησε να γίνει άνθρωπος και να έλθει στη γη για χάρη μας. Δεν ήλθε με ένδοξο τρόπο για να με υποχρεώσει να Τον πιστέψω, αλλά ως ασήμαντος άνθρωπος γεννήθηκε σ’ ένα στάβλο κι έζησε φτωχός και ταπεινός στη μικρή πόλη μιας ασήμαντης επαρχίας. Η ανθρώπινη ζωή Του ήταν η απόλυτη έκφραση έμπρακτης αγάπης με αποκορύφωμα την υπέρτατη θυσία που Τον οδήγησε στο θάνατο. Η διδασκαλία Του, που ο ίδιος εφάρμοσε στην πράξη, μολονότι ως άνθρωπος δεν μορφώθηκε και δεν σπούδασε, υπήρξε η υψίστη σοφία που οδήγησε την ανθρωπότητα και τον πολιτισμό στις ευγενέστερες κατακτήσεις. Το μήνυμα της Ανάστασής Του από τούς νεκρούς, που πληρώθηκε πολύ ακριβά απ’ όσους το πίστεψαν και το διέδωσαν, προσφέρει τη μεγαλύτερη ελπίδα που μπορεί να δεχτεί η ανθρώπινη καρδιά και λύνει κάθε υπαρξιακό πρόβλημα της ζωής.

.

ΑΓΑΠΩ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ, γιατί η ζωή μου πήρε νόημα απ’ αυτή την ελπίδα. Ο Ίδιος δεν μου υπόσχεται απολαύσεις που εξαρτώνται από υλικά αγαθά η κοσμικά προνόμια, αλλά μου παρουσιάζει την επίγεια ζωή γεμάτη ευκαιρίες για την προσέγγιση της αιώνιας πνευματικής απόλαυσης. Είναι η χαρά που εξαρτάται από την είσοδό μου στο χώρο της Αγάπης, που είναι η κινητήρια δύναμη της ζωής, δηλαδή η ένωσή μου μ’ Εκείνον. Έτσι, πράγματα όπως ο πλούτος, η ομορφιά και η δόξα, αλλά και η φτώχεια η  η ασχήμια η η ασθένεια που μπορεί να έχω, φαίνονται ασήμαντα και μηδαμινά μπροστά στη χαρά της αγάπης που με κάνει καλύτερο άνθρωπο όσο περισσότερο αγωνίζομαι να ζω το θέλημά Του και τις εντολές Του.

.

ΑΓΑΠΩ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ, γιατί η ζωντανή παρουσία Του στη ζωή μου, γέμισε την καρδιά μου από τέτοια χαρά, εσωτερική γαλήνη, ειρήνη και ασφάλεια, που κανένα φαινόμενο και καμιά άλλη δύναμη δεν μπορεί να μου προσφέρει. Μέσα σε μια ζωή γεμάτη δοκιμασίες και θλίψεις, στην οποία επέλεξα να ζω χάνοντας τον Παράδεισο που Εκείνος μου είχε εξ αρχής προσφέρει, σε κάθε δυσκολία που περνάω Τον νοιώθω δίπλα μου να με καταλαβαίνει και να με στηρίζει ψυχικά, γιατί ο ίδιος είναι ένας Θεός που πέρασε θλίψη, αγωνία, πόνο και βάσανα για χάρη μου και μάλιστα έφθασε στο θάνατο για μένα. Για κανένα λόγο δεν θα μπορούσα να νοιώθω περισσότερη περηφάνεια και τιμή, παρά για ένα φίλο που με αγαπάει τόσο πολύ.

.

ΑΓΑΠΩ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ, γιατί μπορώ να Τον εμπιστεύομαι. Το πρόσωπο και τα λόγια Του ποτέ δεν αποδείχθηκαν ψεύτικα η ανεφάρμοστα. Ενώ βλέπει τα άπειρα ελαττώματά μου, που θα έκαναν τον καθένα να με αντιπαθήσει αν τα γνώριζε, με αγαπά όσο το μυαλό μου δεν μπορεί να μετρήσει. Και μόνο γι’ αυτό το λόγο θα άξιζε να Του δώσω ότι πιο πολύτιμο έχω. Δεν περιμένει να του προσφέρω τίποτα για να με αγαπά και παρόλες τις φορές που Του γυρίζω την πλάτη, ακόμα κι αν Τον πολεμήσω, δεν ελαττώνει την αγάπη Του απέναντί μου, σαν τον ήλιο που δεν κάνει διάκριση στην αποστολή των ακτίνων του.

.

ΑΓΑΠΩ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ, για το σεβασμό και τη διακριτικότητά Του απέναντί μου. Είναι πάντα εδώ για μένα, αλλά μου αφήνει την πρωτοβουλία να Τον αναζητήσω η να Τον διώξω. Ως απόλυτη Αγάπη, Εκείνος, αναγνωρίζει την ελευθερία μου να επιλέξω πόσο κοντά Του θέλω να βρίσκομαι. Είναι έτοιμος με ανοιχτή αγκαλιά να δεχτεί την επιστροφή μου, αφού Τον έχω προδώσει, με μια απλή συγνώμη. Τον αγαπώ, γιατί ενώ ασχολείται με δισεκατομμύρια ανθρώπους, ενδιαφέρεται για μένα προσωπικά, δίνοντάς μου αυτοτελή αξία. Αν κάποιο σημαντικό πρόσωπο, ένας πρωθυπουργός, ένας μεγαλοεπιχειρηματίας η ένας διάσημος σταρ δεχόταν να τον συναντήσω έστω και μία φορά, θα το θεωρούσα μεγάλη τιμή και ευκαιρία. Εκείνος είναι ο Θεός του Σύμπαντος κι όμως μου παρέχει το δικαίωμα να Του μιλάω ότι ώρα θέλω. Σε όποιο τόπο η κατάσταση κι αν βρεθώ, στο σπίτι η στη δουλειά, στο λεωφορείο η πλένοντας τα πιάτα, θαυμάζοντας ένα ηλιοβασίλεμα για να Του πω ευχαριστώ, η μέσα σ’ ένα μπαρ όπου μπορεί να κινδυνεύω για να Του ζητήσω βοήθεια, καθώς περπατώ στο δρόμο η γονατιστός στο Ναό Του για να Τον δοξάσω.

.

ΑΓΑΠΩ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ, γιατί είναι ο καλύτερος σύνδεσμος που μπορεί να με δέσει με τούς φίλους μου, ακόμα κι όταν βρίσκονται μακρυά μου, καθώς φαντάζομαι ότι όλοι είμαστε γονατιστοί μπροστά Του, σαν μια οικογένεια λουλουδιών στον απέραντο κήπο Του. Όσο σκέφτομαι Εκείνον, ποτέ δεν φωλιάζει μίσος η κακία στην καρδιά μου για όσους με αδικούν.

.

ΑΓΑΠΩ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ, γιατί ο κόσμος και η ζωή παίρνουν μια γοητεία αξεπέραστη μέσα από τη γνώση της παρουσίας Του. Το κυνήγι του θελήματός Του είναι το ωραιότερο παιχνίδι που γνώρισα. Όσο κακός παίκτης κι αν είμαι, δεν αρνείται να με βοηθήσει στις προσπάθειές μου. Κάθε κατάκτηση με γεμίζει χαρά και κάθε πτώση μου προσφέρει ταπείνωση και σοφία, όσο πιστεύω και ελπίζω στη δύναμη της Αγάπης Του. Το κίνητρο της αιώνιας χαράς που μόνο Εκείνος μου προσφέρει με πολλαπλή αμοιβή και στο παρόν και πέρα απ’ το θάνατο, για καθετί που κάνω για χάρη Του, ολοκληρώνει το νόημα της αποστολής μου σ’ αυτή τη ζωή. Κάθε σύγκρισή Του με οποιοδήποτε μέγεθος, απέχει όσο ο Δημιουργός από το δημιούργημα, όσο η Αλήθεια από το ψέμα, όσο η αφθαρσία από το θάνατο. Αγαπώ το Χριστό, γιατί είναι η Αγάπη και τίποτα δεν συγκρίνεται μαζί Του !

ΝΑ ΓΙΑΤΙ ΤΟΝ ΑΓΑΠΩ

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΣΧΑ

Γιά μιά ακόμη χρονιά αξιωθήκαμε νά γιορτάσουμε τήν Ανάσταση τού Κυρίου καί Θεού καί Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού.

Μέσα στή Μεγάλη Εβδομάδα αντικρύσαμε μέ απορία τόν άνθρωπο νά σταυρώνει τόν Θεό του, μέ έκπληξη τόν Θεάνθρωπο εκουσίως νά σταυρώνεται .Σήμερα ζούμε τή χαρά τού θεϊκού θριάμβου, τήν απόδειξη τού κενού μνημείου, τή λάμψη τής θεότητος τού Κυρίου, τήν ελπίδα καί τής δικής μας Αναστάσεως. Γι΄ αυτό καί ψάλλουμε ακατάπαυστα «Χριστός Ανεστη εκ νεκρών θανάτω θάνατον πατήσας καί τοίς εν τοίς μνήμασι ζωήν χαρισάμενος».

 

Εφέτος ζήσαμε  τό Πάσχα μέσα στήν αποπνικτική ατμόσφαιρα μιάς κρίσης πού καταστρέφει περιουσίες καί κόπους μιάς ολόκληρης ζωής, πού ανακατεύει λαούς καί θρησκείες, πού ισοπεδώνει ιστορίες καί παραδόσεις, πού καταργεί ιερές ταυτότητες, πού αιφνιδιάζει μέ αλλεπάλληλα αδιέξοδα καί εκβιάζει μέ παράλογες απαιτήσεις, πού ενώ εμφανίζει τούς υπεύθυνους κρύβει τούς πραγματικούς υπαίτιους, πού απομακρύνοντας διαρκώς τό φώς μάς βυθίζει όλο καί περισσότερο στό σκοτάδι. Κυρίως όμως μιάς κρίσης πού έχει σταυρώσει τόν Θεό καί ως πρόσωπο καί ως ελπίδα καί επιδιώκει ή νά τόν αγνοεί ή περισσότερο νά τόν εξαφανίσει.

 

Η εικόνα τής ζωής μας μοιάζει μέ μιά ατελείωτη Μεγάλη Εβδομάδα καί η παρούσα εμπειρία μας μέ μιά απαράκλητη Μεγάλη Παρασκευή. Γύρω μας σταυρωτές μέ ασύλληπτο μίσος, όχλοι μέ αδιακαιολόγητη πνευματική επιπολαιότητα. Κι εμείς, σάν τούς μαθητές τού Κυρίου, κάποιοι αρνούμεθα, κάποιοι εγκαταλείπουμε, οι περισσότεροι κρυβόμαστε μέ φόβο ή αμήχανα είμαστε «βραδείς τή καρδία τού πιστεύειν επί πάσιν οίς ελάλησαν οι προφήται», παραμένοντας στή νάρκη τής ολιγοπιστίας μας.

Ως έθνος έχουμε βουλιάξει στήν κρίση τής πνευματικής μας προδοσίας. Στηρίξαμε τήν ελπίδα μας στόν θεό τού χρήματος καί αυτός μάς πρόδωσε. Καταστρέψαμε τίς ευλογημένες μνήμες τής ιστορίας μας. Εμπιστευθήκαμε τό μέλλον μας στά επίγεια επιτεύγματα. Καί αυτά φάνηκαν ανεπαρκή. Απομακρύναμε τόν Θεό από τήν παιδεία μας. Γκρεμίσαμε τήν πίστη μας στόν Χριστό από τίς καρδιές μας. Τόν ραπίσαμε μέ τά χέρια τής ασεβείας μας, Τόν σταυρώσαμε μέ τά καρφιά τής σκληροκαρδίας μας καί τόν σφραγίσαμε μέσα στόν τάφο τής λήθης, τής αδιαφορίας καί τής απιστίας μας.

 

Ο χριστιανικός κόσμος γιόρτασε  την Ανάσταση του Κυρίου. Μετά τα βάσανα στον σταυρό, με τα οποία εξαγοράζει τις αμαρτίες της ανθρωπότητας, ο Χριστός ανασταίνει, για να ανοίξει τον δρόμο προς την σωτηρία σε έναν νέο κόσμο χωρίς πόνο.

Η ημέρα της Αναστάσεως είναι  η μεγαλύτερη αφορμή για χαρά, την οποία μοιραζόμαστε τη νύχτα της γιορτής. Στην διάρκεια της πανηγυρικής λειτουργίας οι ορθόδοξοι ναοί γεμίζουν από πιστούς, που έρχονται να αγγίξουν το Άγιο Φως, σύμβολο της Σωτηρίας. Ακριβώς τα μεσάνυχτα όλοι χαιρετίζονται με το «Χριστός ανέστη» και το θαύμα της Θείας Αγάπης φθάνει στις καρδιές μας.

 

Σκεφτήκατε φίλοι μου, τι ακριβώς σημαίνει η λέξη, Ανασταση; Σημαίνει ξαναστέκομαι. Επανέρχομαι από το σκότος του Κάτω Κόσμου, στην  ζωή. Επιστρέφω. Νικητής…!

Αυτήν την Ανάσταση πρέπει όλοι μας να την κρατήσουμε μέσα στην ψυχή μας, και να την γιορτάζουμε κάθε μέρα και όλο το χρόνο,  και όχι αφού φάγαμε την μαγειρίτσα μας και ψήσαμε και το αρνί μας,   τελειώνοντας η μαγειρίτσα και το αρνί, να τελειώνει και η Ανάσταση.

 

Συνεχίζω, με λίγες απλές, δικές μου σκέψεις.

Δευτέρα του Πάσχα, ξύπνησα κακόκεφος.  Βγαίνω έξω στην μπροστινή βεράντα. Ο ήλιος, λαμπερός και χαρμόσυνος, λες και συμμετέχει στη χαρά της προηγούμενης μέρας. Ανθισμένοι οι κήποι των γειτόνων μου, με τα άνθη με λογής λογής χρώματα και αρώματα, να εκδηλώνουν, σαν σε μια ομαδική θεία ευχαριστία, το έργο του Πλάστη. Χαρούμενα κελαηδίσματα πουλιών ηχούν στα αυτιά μου ως μια παρηγορητική μελωδία στη βασανισμένη ψυχή μου.

Κρατώντας ένα φλιτζάνι με καφέ, προβληματίζομαι.  Πόση αγάπη πρέπει να είχες για μας Μεγαλοδύναμε, όταν ως ο Τέλειος Δημιουργός έπλασες τα πάντα, με τόση αρμονία!

Πόση ευσπλαχνία δείχνεις ακόμη προς εμάς, που με τόση απερισκεψία καταστρέφουμε, μολύνουμε τη Φύση, που εν τη Σοφία Σου, μας παρέδωσες; Κοίταξε! Κοίταξε σε τι κόλαση μετατρέψαμε τη Γη;

Εύχομαι η ευλογία τού Αναστάντος Χριστού νά πλημμυρίζει τή ζωή σας, η χαρά καί η ειρήνη Του νά επιστρέψει στόν κόσμο μας, καί τό φώς Του νά δείξει διεξόδους στίς κρίσεις μας καί νά οδηγεί τά διαβήματά μας.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

ΣΟΥ ΣΤΕΛΝΩ ΕΝΑ ΜΗΝΥΝΑ. ΔΙΑΒΑΣΕΤΟ

Καλέ μου φίλε αναγνώστη και καλή μου φίλη αναγνώστρια.

Απευθύνομαι σε σένα που διαβάζεις αυτό το μικρό κείμενο.

Θέλω να σε  ευχαριστήσω από τα βάθη της καρδιάς μου για την αγάπη σου  και τις ευχές σου.

Θα ήθελα να ενημερώσω την αγάπη σου  ότι από σήμερα δεν θα βρίσκομαι στο διαδίκτυο για τον λόγο ότι αυτές τις ημέρες αυξάνεται το πρόγραμμα και υπάρχει έλλειψης χρόνου.

Στο διαδίκτυο θα επιστρέψω μετά το Πάσχα.

 

Τα πάθη της Μεγάλης Εβδομάδας  συμβολίζουν τη θλίψη, τον πόνο και τις αγωνίες της καθημερινότητάς μας. Η Ανάσταση, η μεγαλύτερη γιορτή της Ορθοδοξίας, είναι σύμβολο ελπίδας, είναι η θριαμβευτική νίκη κάθε πιστού, η λύτρωση!

Τώρα, περισσότερο παρά ποτέ, έχουμε την ανάγκη να πιστέψουμε, να αντλήσουμε δύναμη και να αγωνιστούμε.

 

Εύχομαι ολόψυχα η απόδειξη της άνευ όρων αγάπης του Χριστού να γίνει πηγή δύναμης για μας. Να δώσει στη ζωή μας ουσιαστικό νόημα, απομακρύνοντας κάθε τι που μας ταλανίζει. Να είναι οδηγός μας για την ψυχική γαλήνη και την πνευματική καταξίωση.

 

Όπως το φως αναβλύζει δηλώνοντας την Ανάσταση έτσι να γίνει χείμαρρος η χαρά και η ευτυχία για τον καθένα!

Ο Θείος λόγος και η θυσία της Σταύρωσης ας καθοδηγούν την σκέψη για να βλέπουμε πίσω με κατανόηση, μπροστά με ελπίδα, γύρω μας με αγάπη!

ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ

 

Αυτές τις μέρες οδεύουμε για άλλη μια φορά προς τη μεγάλη γιορτή της χριστιανοσύνης, το Πάσχα, και κορυφώνονται οι προετοιμασίες για την υποδοχή του. Προηγήθηκαν η περίοδος του Τριωδίου, οι αποκριές και η Καθαρά Δευτέρα, η περίοδος νηστείας των 40 ημερών και απομένουν τα Πάθη, η Ταφή και η Ανάσταση του Σωτήρος, που θα δώσει, για μια φορά ακόμα, το μήνυμα της αγάπης και της συγχωρητικότητας για τον συνάνθρωπο, καθώς και της σωτηρίας της ψυχής και της ελπίδας για έναν καλύτερο κόσμο, που κλυδωνίζεται από μίση, πάθη, αδιέξοδα και απαισιοδοξία για το αύριο.

Το χρειαζόμαστε, μάλιστα, σήμερα και με το παραπάνω αυτό το μήνυμα και λυπάται κανείς, όταν διαπιστώνει ότι και η γιορτή αυτή, αν δεν έγινε ήδη, τείνει, πάντως, να αποκτήσει κυρίως κοσμικό και ψυχαγωγικό χαρακτήρα.

 

Μέρες τώρα νοιαζόμαστε κατά βάση για το τι καιρό θα κάνει, προς τα πού θα ταξιδέψουμε, τι θα φορέσουμε, τι θα φάμε και πόσο θα κοστίσει ο οβελίας και γενικότερα το πασχαλινό τραπέζι. Παρά τα οικονομικά προβλήματα ξοδεύουμε ένα σωρό χρήματα, προκειμένου, αν δεν βαρυστομαχιάσουμε απ’ τη λαιμαργία μας, να απολαύσουμε λίγες ώρες ξενοιασιάς και χαλάρωσης.

Το Πάσχα των Ορθοδόξων, ωστόσο, αν ξεχωρίζει απ’ τις άλλες γιορτές και πανηγύρεις, το χρωστά στην πνευματικότητά του και στα πανανθρώπινα μηνύματα, που εκπέμπει. Απ’ την υπερβολική αγάπη, που τρέφει για όλους τους ανθρώπους, έστειλε ο Θεός το γιό του τον μονογενή στον κόσμο, προκειμένου να διδάξει, να σηκώσει στις πλάτες του τις αμαρτίες όλων μας, να γλιτώσει το ανθρώπινο γένος απ’ τα αδιέξοδά του, και να δώσει προοπτική για το αύριο. Για να το πετύχει, χρειάστηκε εντελώς αναίτια και άδικα να συκοφαντηθεί, να κατηγορηθεί, να συλληφθεί, να προπηλακισθεί, εντελώς αδιαμαρτύρητα να εξευτελισθεί διά του σταυρικού θανάτου, να ταφεί, να νικήσει το θάνατο και με την ανάστασή του να χαρίσει την ελπίδα της σωτηρίας και της ανάστασης σ’ όλους τους ανθρώπους.

Όποιος ορθόδοξος δεν έχει προετοιμασθεί, για να βιώσει και πνευματικά το Άγιο Πάσχα και το αντιμετωπίζει μόνο ως ευκαιρία για εκτόνωση, δεν αδικεί μόνο τον εαυτό του αλλά προσβάλλει, συνάμα, τον Πλάστη και Δημιουργό του.

Δυστυχώς όμως! Κρίνοντας με βάση τα όσα βλέπουμε να γίνονται γύρω μας, η συντριπτική πλειοψηφία των ορθόδοξων στη χώρα μας πορευόμαστε προς το Πάσχα κατά το δοκούν. Οι πολλοί ξεχνούμε την ψυχική και πνευματική προετοιμασία. Ξεχνούμε την ιερή εξομολόγηση, τη μετάνοια, τη νηστεία και εγκράτεια, την προσευχή και την αλληλεγγύη προς τους πάσχοντες. Περιμένουμε, αρχικά, τις αποκριές και την Καθαρά Δευτέρα, για να ξεδώσουμε και να ακριβοπληρώσουμε τα νηστίσιμα θαλασσινά, πλαισιωμένα, πότε-πότε, και με καμία μπριζολίτσα. Περιμένουμε, κατόπιν, τη Μεγάλη Παρασκευή, για να απολαύσουμε, αμέσως μετά την περιφορά του επιταφίου, τους μεζέδες, νηστίσιμους και μη, στα τσιπουράδικα. Αν δεν αγνοούμε παντελώς, περιορίζουμε τη νηστεία σ’ όσες μέρες μας βολεύει και δεν έχουμε κανένα πρόβλημα να κοινωνήσουμε τα άχραντα μυστήρια χωρίς εξομολόγηση και μετάνοια πραγματική. Κόψαμε και ράψαμε, δηλαδή, οι πολλοί χριστιανοί και το Άγιο Πάσχα στα μέτρα μας, για να κάνουμε, λέει, πιο εύκολη την πορεία μας προς το δικό μας Γολγοθά.

Ωστόσο, το βράδυ της Ανάστασης, όσοι πιστοί  να παραμείνουμε ως το τέλος της πανηγυρικής αναστάσιμης θείας λειτουργίας θα ακούσουμε εκείνο το περίφημο «νηστεύσαντες και μη νηστευσαντες ευφράνθητε σήμερον». Αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να επαναπαυόμαστε στηριγμένοι στη μεγαλοκαρδία και φιλευσπλαχνία του Δημιουργού, που και στο παρά πέντε είναι διατεθειμένος να μας δεχθεί όλους στους κόλπους του.

 

Την επίγεια ζωή, για να την πας εκεί που θέλεις, χρειάζεται ένας διαρκής και επίπονος αγώνας χωρίς εκπτώσεις αρχών και συμβιβασμούς, προκειμένου να τα έχεις καλά με όλους. Κατ’ επέκταση ο δρόμος, που οδηγεί στην αιώνια παραδεισένια ζωή, δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα είναι ακόμα πιο ανηφορικός, ακόμα πιο δύσβατος. Το απέδειξε στην πράξη ο εσταυρωμένος και αναστημένος Ιησούς με το παράδειγμά του.

Αν για φέτος, φίλοι αναγνώστες, δεν προλάβαμε πολλοί να αναθεωρήσουμε τη στάση μας και τις απόψεις μας για ένα τόσο σοβαρό γεγονός, αν δεν καταφέραμε να προετοιμαστούμε κατάλληλα, για να υποδεχθούμε τον αναστημένο Ιησού, ποτέ δεν είναι αργά. Καλό, ωστόσο, είναι να μην αναβάλλουμε για αύριο, ότι  είναι να κάνουμε σήμερα, γιατί δεν ξέρουμε, αν αύριο θα υπάρχουμε.

 

Οι μέρες του Πάσχα κρύβουν μέσα τους πολλαπλούς συμβολισμούς που συγκινούν την ανθρωπότητα και δυναμώνουν την πίστη μας στις αξίες της αγάπης, της αλληλεγγύης και της προσφοράς.

Ας  γιορτάσουμε  το Θείο Πάθος, την Σταύρωση και την Ανάσταση με κατάνυξη και χαρά, σκορπώντας το υπέρτατο και διαχρονικό μήνυμα για την αξία της ανθρώπινης υπόστασης.

Την ώρα αυτή που ο κόσμος και η χώρα μας, βρίσκονται μπροστά σε νέες προκλήσεις, το φως της Αναστάσεως, έρχεται να μας θυμίσει με πολύ επίκαιρο τρόπο, ότι παρά τις όποιες αντιξοότητες και τις όποιες δυσκολίες, η ανθρωπότητα πάντα θα επιβιώνει και πάντα θα βρίσκει πρόσφορη διέξοδο.

Ο συμβολισμός της μεγαλύτερης γιορτής της Χριστιανοσύνης μας ενώνει. Μας διδάσκει πως όσο σκληρά και αν δοκιμαζόμαστε, ο άνθρωπος, σαν υπέρτατη και διαχρονική αξία, επιβιώνει και ανασταίνεται μέσα από την πάλη και τον διαρκή αγώνα.

Το μήνυμα της φετινής Ανάστασης ας μας γεμίσει με προσδοκία, αισιοδοξία, αλληλεγγύη, ελπίδα για κοινωνική δικαιοσύνη και πίστη στη δύναμη της συλλογικότητας.

Εύχομαι σε όλες και όλους Χρόνια Πολλά, Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα, με υγεία και ευτυχία.

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

ΔΥΣΚΟΛΗ ΕΩΣ ΚΑΙ ΑΔΥΝΑΤΗ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Όλοι μας περιμένουμε την Ανάσταση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Έχεις συνειδητοποιήσει  ποσό δύσκολη και αδύνατη είναι για τους περισσοτέρους η Ανάσταση;

Εάν έχουμε καταλάβει τι σημαίνει Ανάσταση θα έχουμε συνειδητοποίηση ότι πριν από την Ανάσταση προηγείται η Σταύρωση, μετά ο θάνατος και μετά η Ανάσταση.

Εάν δεν κατάλαβες καλά αναφέρομαι σε εκείνη που ξεχάσαμε κάπου στις μέρες, η και στα χρονιά που πέρασαν. Εκείνη που θέλαμε να βρούμε, μα τα παρατήσαμε νωρίς.

Παρατήσαμε αυτήν την Ανάσταση γιατί είμαστε δειλοί, τεμπέληδες, παρτάκιδες η καλοπερασάκιδες.

Αυτήν την Ανάσταση για να την νιώσει ο άνθρωπος θέλει πολλή δουλειά για να την κατακτήσει. Θέλει αρετή και τόλμη η  Ανάσταση.

Όταν σε όλων μας τις ζωές κάτι σβήνει, κάτι οδεύει προς το τέλος του, όταν αυτό που πεθαίνει πρέπει να μείνει ζωντανό, εμείς  δεν πιστεύουμε στην ανάστασή του.

Δεν πιστεύουμε γιατί είμαστε  απροετοίμαστοι και δεν γνωρίζουμε πως πρέπει να φερθούμε μπροστά στο θαύμα της Ανάστασης.

Ξέρεις κάτι?

Η ανθρώπινη φύση έχει τον άπιστο Θωμά μέσα της. Και η Ανάσταση είναι το ψέμα στο οποίο προσβλέπουμε. Μόνο που κάποια ψέματα που φαίνονται σαν ψέματα  αλλά δεν είναι ψέματα και είναι αληθινά  και θα βγουν αληθινά.  Ακριβώς αυτό είναι που φοβόμαστε.

Καλύτερα ο άνθρωπος να περιμένει  τον Μεσσία. Όσο τον περιμένει είναι η λύση για κάθε πρόβλημα. Όταν όμως έρθει, δεν τον πιστεύει.

Δεν μπορεί να τον ακολουθήσεις γιατί τον  ξεβολεύει, τον  βγάζει από το δρόμο που τον έχουν μάθει να ακολουθεί. Του μιλάει για αγάπη και  αυτό που θα έπρεπε ακριβώς να αναζητά τον τρομάζει.

Είναι δύσκολη η αγάπη και εσύ, τελικά, κάπου στο τέλος θα σταυρώσεις τον Μεσσία σου. Ή απλά θα γίνεις ένας Πόντιος Πιλάτος, αφού δεν θα φροντίσεις να σωθεί.

Και μετά, αφού εσύ ο ίδιος έχεις συντελέσει στην Σταύρωση, θα παρακαλάς για την Ανάσταση.

Πιστεύοντας πως εκείνη ποτέ δεν θα συμβεί, ώστε να σου ανατρέψει τα σχέδια, να σου χαλάσει το πένθος.

Η Ανάσταση δεν είναι δύσκολη λόγω του ότι δεν επιτυγχάνεται.

Είναι δύσκολη γιατί πολλές φορές δεν την αντέχουμε.

Και ας είναι η μοναδική επιλογή που θα έπρεπε να έχουμε.

Τι εύκολο, τι βολικό, να μένεις στάσιμος και να κλαις για το θάνατο.

Τι εύκολο και λογικό να κάνεις πως δεν κοιτάς όταν η Ανάσταση μπορεί να γίνει πραγματικότητα.

Τι δύσκολο πράγμα η Ανάσταση!

 

Αλήθεια. γνωρίζεις την σημασία της ανάστασης; Ρωτώ γιατί μετά λύπης μου έχω διαπιστώσει ότι οι περισσότεροι άνθρωποι προσπερνάνε την Ανάσταση και περιμένουν το Πάσχα. Όχι για κάποιον άλλο λόγο αλλά  περιμένουν την Ανάσταση για να φάνε την μαγειρίτσα και το Πάσχα για να ψήσουν το αρνί. Αυτό σημαίνει για τους περισσοτέρους το Πάσχα.

Για κάποιον τέτοιο άνθρωπο όχι δύσκολη άλλα είναι αδύνατη η ανάσταση.

Ο Χριστός είναι το φως του κόσμου. Είναι ο πνευματικός φάρος που φωτίζει και οδηγεί τους ανθρώπους στο δρόμο του καθήκοντος και της αρετής. Τον φάρο αυτόν κανένας άνεμος, καμία θύελλα, καμία δύναμις δεν θα μπορέσει να τον σβήσει,  ούτε να ελαττώσει το φως του. Θα λάμπει αιωνίως. Θα λάμπει με τη διδασκαλία του, με τα θαύματά του, με τον άγιο βίο του.

 

Παρόλα αυτά βλέπουμε τον Ιούδα να παζαρεύει την πώληση του Διδασκάλου αντί τριάκοντα αργυρίων. Η προδοσία του Ιούδα είναι ένα από τα θλιβερότερα περιστατικά των παθών του Κυρίου. Είναι μάθημα για όλους όσους υποδούλωσαν τις ψυχές τους στο χρήμα, στην ύλη, στο μαμωνά. Φοβερό πάθος η φιλαργυρία. Αυτή μετέβαλε έναν απόστολο σε προδότη.

Φθάνοντας στο αποκορύφωμα των παθών του Κυρίου θα αισθανθούμε τον Κύριό μας να γεύεται το μαρτύριο. Θα τον δούμε να γονατίζει, να πέφτει με το πρόσωπο στη γη μέσα στον κήπο της Γεθσημανή.

Θα δούμε να τον σέρνουν όλη τη νύχτα από δικαστήριο σε δικαστήριο. Θα δούμε τους εχθρούς του να τον ντύνουν με κόκκινη χλαμύδα, να του πλέκουν «στέφανον εξ ακανθών», να τον περιπαίζουν και να τον ραπίζουν. Θα ακούσουμε τις άγριες φωνές του «Άρον άρον, σταύρωσον αυτόν» (Ιωάν. 19, 15). Θα δούμε τον Πιλάτο να υπογράφει την καταδίκη του. Τέλος τη Μεγάλη Παρασκευή θα δούμε τον Κύριό μας να σηκώνει το βαρύ σταυρό και να κάμπτεται από το βάρος. Αλλά ποιο βλέμμα θα μπορέσει πλέον να παρακολουθήσει τη σκηνή της σταυρώσεως; Θα τον αντικρύσουμε να υψώνεται γυμνός, επάνω στο ξύλο και θα  ακούσουμε να λέει έναν ένα τους επτά λόγους του σταυρού, από  τους οποίους ο πρώτος είναι φωνή αγάπης προς τον πλησίον και συγχωρήσεως («Πάτερ άφες αυτοίς· ου γαρ οίδασι τι ποιούσι» Λουκ. 23, 34).

 

 

Ο Χριστός δεν έμεινε κρεμασμένος πάνω στο σταυρό. Όταν εξέπνευσε, Τον κατέβασαν και Tον τοποθέτησαν σ’ ένα τάφο. Ένας μεγάλος λίθος κυλίστηκε πάνω στο άνοιγμα του μνημείου. Στρατιώτες τοποθετήθηκαν εκεί για να Τον φυλάνε. Όλη την ημέρα του Σαββάτου οι οπαδοί Του έμειναν σκυθρωποί και λυπημένοι στο ανώγειο. Μόνο δύο αποφάσισαν να πάνε στους Εμμαούς. Όλους τους διακατείχε ο φόβος. Νωρίς, το πρώτο εκείνο Πασχαλινό πρωί , η Μαρία η Μαγδαληνή, η Μαρία του Ιακώβου και η Σαλώμη ξεκίνησαν για τον τάφο με σκοπό να αλείψουν με μύρα το νεκρό Του σώμα.

Όταν έφτασαν εκεί, ξαφνιάστηκαν, γιατί διαπίστωσαν ότι ο τάφος ήταν αδειανός. ‘Ένας άγγελος καθισμένος πάνω στο λίθο του μνημείου τις ρώτησε: «Γιατί αναζητάτε τον ζωντανό ανάμεσα στους νεκρούς;» και στη συνέχεια τους έδωσε τη χαρμόσυνη αγγελία: «Δεν είναι εδώ, αλλά  αναστήθηκε».

Από το μεγάλο αυτό γεγονός της ανάστασης εξαρτάται ολόκληρο το σχέδιο του Θεού για τη λύτρωση του ανθρώπου. Χωρίς την ανάσταση δεν ήταν δυνατό να υπάρξει σωτηρία. Ο Χριστός επανειλημμένα προείπε την ανάστασή Του.

Η ανάσταση σημαίνει ότι ο Χριστός ήταν αληθινός Θεός. ‘Ήταν αυτό που ισχυριζόταν ότι είναι. Ο Χριστός ήταν Θεός που φανερώθηκε με σάρκα.

Σημαίνει ότι ο Θεός αποδέχθηκε το εξιλαστήριο έργο Του πάνω στο σταυρό, το οποίο ήταν αναγκαίο για τη σωτηρία μας. Διαβεβαιώνει την ανθρωπότητα για μια δίκαιη κρίση.

Εγγυάται ότι και τα σώματα μας θα αναστηθούν, όταν έρθει το τέλος.

Η  ανάσταση σημαίνει ότι καταργήθηκε ο θάνατος. Η δύναμη του θανάτου συντρίφτηκε και ο φόβος του θανάτου έφυγε.

Αυτά τα υψηλά μαθήματα μας παρέχει η Μεγάλη Εβδομάδα. Τα μαθήματα της μετανοίας, της συντριβής, του φόβου της αμαρτίας, της αγάπης και της ελπίδος.

Να λοιπόν πόσο δύσκολη είναι η Ανάσταση.

Και ερχόμαστε στο Άγιο Πάσχα.

 

Το Πάσχα,  είναι εβραϊκή γιορτή που συμβολίζει το πέρασμα των Εβραίων από την δουλεία των Αιγυπτίων στην ελευθερία. Έτσι οι Εβραίοι θυσίαζαν αρνιά για να ευχαριστήσουν τον Θεό, ενώ παράλληλα με το αίμα σημάδευαν τις πόρτες των σπιτιών τους για να μην τους πειράξουν οι Άγγελοι που θα κατέβαιναν για να τιμωρήσουν τους Αιγύπτιους.

Αντίστοιχα, στο Χριστιανικό Πάσχα, το οποίο συμβολίζει το πέρασμα από τον θάνατο στη ζωή μέσω της Ανάστασης του Χριστού, το αρνί (αμνός) που θυσιάζεται συμβολίζει τον Ιησού Χριστό, σύμφωνα με την αναφορά του Αγ. Ιωάννη του Προδρόμου σε Αυτόν ως τον Αμνό του Θεού, που σηκώνει την αμαρτία του κόσμου.

Θα κλείσω το άρθρο μα κάποια ερωτήματα. Τα ερωτήματα αυτά θα ήθελα να τα κάνεις στον εαυτό σου και να απαντήσεις στον εαυτό σου.

Έχω δίκιο ότι η ανάσταση είναι δύσκολη άλλα και για πολλούς αδύνατη;

Εσύ τι είδους ανάσταση θα γιορτάσεις; Μαζί με τον Ιησού Χριστό για τον Ιησού χριστό η χωρίς Αυτόν;

Τι ανάσταση και Πάσχα θα γιορτάσεις; Άλλη μία Ανάσταση και άλλο ένα Πάσχα η μία άλλη Ανάσταση και ένα άλλο Πάσχα;

ΣΟΥ ΕΥΧΟΜΑΙ  Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΝΑ ΣΟΥ  ΔΩΣΕΙ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΣΟΥ  ΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΑΠΟ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΣΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΦΩΣ. Ο ΘΕΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ Η ΘΥΣΙΑ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΩΣΗΣ ΑΣ ΚΑΘΟΔΗΓΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΘΕ ΣΚΕΨΗ ΣΟΥ  ΓΙΑ ΝΑ ΒΛΕΠΕΙΣ  ΠΙΣΩ ΜΕ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ, ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΕ ΕΛΠΙΔΑ, ΓΥΡΩ ΣΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

ΖΟΥΜΕ ΤΑ ΕΣΧΑΤΑ ΧΡΟΝΙΑ.ΚΟΙΤΑ ΝΑ ΦΑΝΕΙΣ ΗΡΩΑΣ

Θα ξεκινήσω το άρθρο από λόγια που είπαν στο παρελθόν  διορατικοί Άγιοι Γέροντες

Στα έσχατα της ιστορίας ανάμεσα στα άλλα θα υπάρξει τεράστια στεναχώρια , αμηχανία και φόβος στα κράτη για το μέλλον, όπως και θόρυβοι από την κίνηση των κυμάτων (Βλ.Τσουνάμια και άλλες φυσικές καταστροφές) ενώ οι άνθρωποι θα γίνονται ως νεκροί(κατάθλιψη κ.α) από τον φόβο και την απελπισία τους για το μέλλον της οικουμένης.

 

Όταν πλησιάσει ο καιρός τής ελεύσεως τού Αντιχρίστου, θα σκοτισθεί ή διάνοια των ανθρώπων από τα πάθη τής σάρκας, και θα πληθυνθεί σφόδρα ή ασέβεια και ή ανομία. Τότε άρχεται ό κόσμος να γίνεται αγνώριστος.

 

Οι άνθρωποι θα αγριέψουν και θα γίνουν ωσάν θηρία από την πλάνη του Αντίχριστου. Δεν θα υπάρχει σεβασμός στούς γονείς και γεροντοτέρους, η αγάπη θα εκλείψει, οι δε Ποιμένες των Χριστιανών Αρχιερείς και Ιερείς θα είναι ώς επί το πλείστον, άνδρες κενόδοξοι, παντελώς μη γνωρίζοντες την δεξιά οδό  από την αριστερά.

 

Τότε θα αλλάξουν ήθη και παραδόσεις των Χριστιανών και της Εκκλησίας. Η σωφροσύνη θα χαθεί από τους ανθρώπους και θα βασιλεύσει η ασωτία. Το ψεύδος και η φιλαργυρία θα φθάσουν στον μέγιστο βαθμό και αλλοίμονο στους θησαυρίζοντας αργύρια.

 

Οι πορνείες, μοιχείες, αρσενοκοιτίες, κλοπές και φόνοι θα πολιτεύονται εν τω καιρώ εκείνω και διά την ενέργειαν της μέγιστης αμαρτίας και ασελγείας οι άνθρωποι θέλουν στερηθεί την χάριν του Αγίου Πνεύματος όπου έλαβαν εις το Άγιον Βάπτισμα καθώς και την τύψιν και τον έλεγχο της συνειδήσεως…

 

Οι Εκκλησίες τού Θεού θα στερηθούν ευλαβών και ευσεβών Ποιμένων και αλλοίμονο τότε εις τούς εν τω κόσμω ευρισκομένους Χριστιανούς οι οποίοι θα στερηθούν τελείως την πίστη, γιατί  δεν θα βλέπουν από κανένα φώς επιγνώσεως.

 

Ζούμε καιρούς συγκλονιστικούς! Αυτό πλέον δεν μπορεί κανένας πάνω σ’ αυτό τον πλανήτη να το αμφισβητήσει.  Η ανθρωπότητα βρίσκεται στα πρόθυρα μιας τεράστιας αλλαγής, η οποία θα σηματοδοτήσει το πέρασμα του ορατού μας κόσμου σε μια εντελώς καινούρια χωροχρονική πραγματικότητα, δημιουργώντας κυριολεκτικά αυτό που γράφεται στην Αποκάλυψη του Αγίου Ιωάννη: «Καινόν ουρανόν και καινήν γην»…

Είναι «ηλίου φαεινότερον» ότι ο κόσμος μας βρίσκεται ενώπιον απίστευτων γεγονότων και συντριπτικού ολέθρου, διαμέσου γενικού ολοκαυτώματος (Αρμαγεδδώνα)!… Όσο δε για το «σύνθημα» που αναμένεται (ή αλλιώς το σάλπισμα της μοιραίας σάλπιγγας…), αυτό δεν είναι παρά η θεία ειμαρμένη, το θέλημα δηλ. των ουρανών, που όταν πια θα σημάνει τελειωμό δεν θα έχουν τα ραγδαία γεγονότα που θα λαμβάνουν χώρα επί του πλανήτη αυτού!

Η κρίση οφείλεται στο γεγονός ότι σαν δαίμονες και έχουμε δώσει δικαιώματα στον έξω από ’δω. Τα όπλα μαζικής καταστροφής είναι έτοιμα και περιμένουν το σύνθημα.

 

 

Οι προϋποθέσεις υπάρχουν, όπως πρόσφορο είναι το έδαφος. Γνωρίζουμε από τις ειδήσεις ότι Ιράν, Αμερική, Κίνα, Ρωσία διαθέτουν όπλα, αν ψάξεις στο διαδίκτυο θα βρεις και αλλά κράτη όσο δύσπιστος και εάν είσαι. Να κάνετε καθαρή εξομολόγηση, με ευλάβεια, να είστε προσηλωμένοι  στα πνευματικά σας καθήκοντα και  να συμμετέχετε στα μυστήρια ανελλιπώς, κυρίως εξομολόγηση και θεία κοινωνία.

Θα πω ένα λακωνικό σύνθημα. Και θα παρακαλέσω όλοι, άντρες και γυναίκες, να το προσέξετε και ν’ ανταποκριθείτε σ’ αυτό. Το σύνθημα είνε.  Φανείτε ήρωες! Ζούμε σε χαλεπούς καιρούς. Φανείτε ήρωες! Κι όταν λέω ήρωες τι εννοώ;

 

 

Άλλη γλώσσα έχει ο κόσμος, άλλη εμείς οι Χριστιανοί. Άλλο το λεξιλόγιο του κόσμου, άλλο το λεξιλόγιο του Θεού. Ήρωας στη γλώσσα του κόσμου είναι εκείνος που οπλισμένος αγωνίζεται με γενναιότητα, υπερασπίζει την πατρίδα, νικά και θριαμβεύει, και η πατρίς ευγνωμονούσα του στήνει ηρώο και άγαλμα. Στη γλώσσα του Θεού, στη γλώσσα της πίστεως, ο ήρωας παίρνει άλλη έννοια,  προσλαμβάνει βάθος και έκτασι, ανάγεται σε επίπεδο υψηλότερο και πνευματικώτερο. Ήρωας εδώ είναι  εκείνος που νικά απλώς εξωτερικούς εχθρούς, αλλά  εκείνος που νικά τους τρεις μεγάλους εχθρούς του ανθρώπου. Την σάρκα, τον κόσμο, και τον διάβολο. Η μεγαλύτερη νίκη είναι να νικήσει κανείς τα πάθη του. Όπως έλεγαν και οι προγονοί μας, υψίστη νίκη είναι «το νικάν εαυτόν», να νικά κανείς τον κακό εαυτό του.

Ήρωας είναι ο Χριστιανός μαχητής. Όπως ο στρατιώτης είναι οπλισμένος με όπλα, αμυντικά και επιθετικά, έτσι και ο Χριστιανός που ελκύεται από τον ηρωισμό της αγιότητος.

 

 

Όταν οι κουλτουριάρηδες, οι άθεοι και άπιστοι ακούνε τώρα τη λέξη αυτή, χλευάζουν και μυκτηρίζουν τον χριστιανισμό, διότι στο λεξιλόγιό του περιέλαβε την υπομονή. Αλλά ας μη μας επηρεάζει η γνώμη τους.

Οι νέοι τα θέλουν όλα έτοιμα και χωρίς αναβολή. Δεν έχουν καθόλου υπομονή. Μικρά παιδιά, κακομαθημένα, χτυπούν το χέρι πάνω στο τραπέζι και απαιτούν ότι τους αρέσει. Και η μάνα, κακή παιδαγωγός, τους δίνει ότι ζητήσουν. Αντί να τα αφήσει εκεί νηστικά, να τους κόψει το θέλημα, να τα μάθει να περιορίζουν τις απαιτήσεις τους. Και φθάσαμε να παρατηρούνται, για πρώτη φορά, αυτοκτονίες παιδιών και νέων. Γιατί; Γιατί δεν συνήθισαν από μικρά στην άσκηση της υπομονής.

Είπα ένα σύνθημα. Φανείτε ήρωες. Βρισκόμαστε όπως είπα, σε χαλεπούς καιρούς.  Το έθνος μας απειλείται από άγρια θηρία του δρυμού, έτοιμα να επιπέσουν εναντίον του.  Είμαστε  εγκαταλελειμμένοι από όλους,  γιατί στον κόσμο βασιλεύουν ο μαμωνάς, τα τριάκοντα αργύρια, τα ιδιοτελή συμφέροντα. Απειλείται επίσης η Εκκλησία μας, η Ορθοδοξία μας, που έθρεψε το γένος στα χρόνια της σκλαβιάς. Αν δεν υπήρχε η Εκκλησία, δεν θα υπήρχε Ελληνισμός.  θα ήμασταν  όλοι ή Φράγκοι ή Τούρκοι. Μας έσωσε η Εκκλησία.

 

Η Εκκλησία η ορθόδοξος βάλλεται  από άθεους και απίστους, από εκπαιδευτικούς που διδάσκουν υλισμό, από ραδιόφωνα και τηλεοράσεις που διακωμωδούν την ευσέβεια, από εφημερίδες και περιοδικά που υποσκάπτουν την πίστη.

 

Τα αντίχριστα χρόνια που ήρθαν , μην νομίζετε ότι ο άνθρωπος θα μπορέσει να  αντέξει εύκολα. Σας διαβεβαιώνω, δεν θα αντέξει με τίποτα! Ξέρετε  ποιοι θα αντέξουνε μόνο; Αυτοί που αγαπούν τον Θεό! Θα αντέξουν αυτοί, που η σταθερή πίστη τους στον Θεό θα τους δώσει τέτοιες φοβερές δυνατότητες, ώστε να επιβιώνουν όπως οι πρώτοι Χριστιανοί.

 

 

Ξέρετε τι μήνυμα θέλει ο Ουρανός να μεταφέρει σε εμάς και σε όλο τον κόσμο; Πως πρέπει να οπλιστούμε με βαθιά πίστη! Ποια είναι αυτή η βαθιά μας πίστη; Ότι ο Θεός είναι για μας ο Ουράνιος Πατέρας μας! Είναι ο Θεός της καρδιάς μας! Αλλά δεν είναι μόνο Πατέρας είναι και Μάνα. Είναι Πατέρας για να προστατεύει και να καθοδηγεί  τα παιδιά Του. Είναι όμως και Μάνα για να αγκαλιάζει μέσα στην καρδιά Του τρυφερά και στοργικά τα πλάσματά Του! Αν αυτό ο άνθρωπος το πιστέψει, θα σωθεί. Και αν πιστέψει την πιο μεγάλη αλήθεια, που ο ίδιος ο Θεός έδωσε σε όλα τα πλάσματά Του στη γη, ότι ο Ιησούς είναι ο Μονογενής Υιός Του, όχι απλά θα σωθεί, αλλά ο ουράνιος Πατέρας μας θα τον κρατήσει γερά στην αγκαλιά Του.

 

Προσέξτε όμως, αυτή την αλήθεια, ο Εωσφόρος μέσα από τα δικά του πρόσωπα, του Ψευδοπροφήτη και του Αντίχριστου, θα την πολεμήσει φοβερά. Θα ισχυριστεί ότι ο Ιησούς Χριστός δεν είναι ο Υιός του Θεού! Θα μας πει ότι είναι ψέμα αυτό! Θα προσπαθήσει να ακυρώσει το Άγιο Όνομά Του και θα προσπαθήσει να κηλιδώσει τα θεϊκά Του διδάγματα!

Αυτοί που δεν έχουν πίστη  θα υποκύψουν, εκτός από αυτούς οι οποίοι θα έχουν βαθιά πίστη στον Ιησού. Η πίστη είναι σαν το χώμα. Μέσα σε αυτό το καλό χώμα, το ποτισμένο με τα δάκρυα της θυσίας, θα ανεμίσουν τα μεγάλα ρόδα του θεϊκού έρωτα.

Σε καλώ αυτήν την Ανάσταση που θα γιορτάσουμε εφέτες να ανάψουμε μαζί την λαμπάδα της ψυχής.

 

Σε καλώ να ετοιμαστούμε  για την υποδοχή του ουράνιου Νυμφίου, του υπερένδοξου Κυρίου Ιησού Χριστού. Ιδού, «έρχεται εν τω μέσω της νυκτός, και μακάριος ο δούλος ον ευρήσει γρηγορούντα,  ανάξιος δε πάλιν ον ευρήσει ραθυμούντα». Ξύπνα, ετοίμασε τη λαμπάδα της καρδιάς σου. «Ανάστα, τί καθεύδεις; το τέλος εγγίζει και μέλλεις θορυβείσθαι». Έρχεται Εκείνος που μαζί Του θα ζήσουμε και θα συνευφρανθούμε αιωνίως. Πρόσεξε να μη σβήσει η λαμπάδα σου. Πρόσεξε να μη νυστάξει η ψυχή σου από τη ραθυμία και την ακηδία. Ετοιμάσου να δεχθείς μέσα σου τον Κύριο της δόξης. Ήρθε και χτυπά κιόλας τη θύρα της καρδίας σου. Άκουσέ Τον.

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

ΟΙ ΙΟΥΔΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ

αναρτήθηκε σε: Ψυχωφελή κείμενα | 0

Είναι αρκετοί και έχουν όλοι ονοματεπώνυμο. Είναι παντού και τριγυρνάνε ανάμεσα μας.

Την ιστορία όλοι την ξέρουμε, από τα παιδικά μας ακόμα χρόνια. Άλλοτε , μας την διηγούνταν σαν παραμύθι, άλλοτε σαν σχολική διδαχή στο μάθημα των θρησκευτικών και άλλοτε ως επιστημονική ανάλυση από ειδικούς, της προσωπικότητας του ατόμου.

Ούτε μήνας δεν θα συμπληρωθεί από τώρα , για να γιορτάσουμε την πιο θλιβερή και συνάμα πιο χαρμόσυνη γιορτή της Ορθοδοξίας ,τον Θάνατο και την Ανάσταση το Άγιο Πάσχα, την Λαμπρή όπως αλλιώς την λέμε . Ένας ο πρωταγωνιστής ,πολλοί οι δεύτεροι ρόλοι και ακόμα περισσότεροι οι κομπάρσοι που παίρνουν μέρος σ’αυτή την Βιβλική ιστορία . Υπάρχει όμως ένα πρόσωπο που κατά κοινή ομολογία , είναι και αυτός συμπρωταγωνιστής στην ιδία ιστορία ,στο θλιβερό της όμως κομμάτι.

 

Είναι αυτό του Ιούδα . Επίκαιρη αναφορά άλλωστε, λόγω των Άγιων ημερών που πλησιάζουν. Μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα της Καινής Διαθήκης που πρόδωσε τον Ιησού για » τριάντα αργύρια» Ένα πρόσωπο που συγκέντρωσε επάνω του την κατάρα των λαών της Ορθοδοξίας και που ταυτίστηκε με όλους τους προδότες της υφηλίου.Ενα πρόσωπο που διέπραξε την πιο ανίερη πράξη στον κόσμο.

Όταν θέλουμε να χαρακτηρίσουμε ,να καυτηριάσουμε και να δείξουμε παρόμοιες συμπεριφορές, αβίαστα έρχεται στα χείλη μας ο χαρακτηρισμός αυτός του » Ιούδα » Στις σύγχρονες κοινωνίες μας που δυστυχώς πλέον λειτουργούν ,σαν χωνευτήρια ιδεών και αξιών υπάρχουν πολλοί Ιούδες με μοντέρνα πρόσωπα. Ιούδες που τριγυρνούν ανάμεσα μας.

 

Συνειδητοποίησα πλέον ότι Ιούδες υπάρχουν και θα υπάρχουν πάντα και παντού.Θα χαρίζουν πάντα ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη, ένα χαμόγελο κατανόησης και μεγαλοψυχίας θα φοριέται στο πρόσωπο τους ασορτί με τα καλοσυντηρημένα αλλά σε αυστηρή γραμμή ρούχα , για να τους προσδίδουν την απαιτούμενη σοβαρότητα και αξιοπιστία , σχεδόν πάντα θα υιοθετούν μια φιλική και ανιδιοτελή στάση ,θα είναι προσηνείς και πρόθυμοι ,θα φαίνονται δίκαιοι και ακέραιοι χαρακτήρες,αλλά με μια δεύτερη πιο εξεταστική ματιά ο καθένας μας θα μπορεί να διακρίνει τον Ιούδα που κρύβουν μέσα τους.

ΙΟΥΔΕΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΟΙ ΔΗΘΕΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Κομπλεξικοί δήθεν και θέατρα στην πρώτη γραμμή. Άνθρωποι που βρίσκονται ανάμεσα μας άνθρωποι που σου χαμογελούν και φεύγοντας σου ψέλνουν ότι δεν μπορείς να φανταστείς, άνθρωποι που έχουν ψήσει το εαυτό τους ότι είναι σημαντικοί, ότι αυτοί ξέρουν και οι άλλοι όχι, ότι εκείνοι κινούνται σωστά και εσύ όχι. Άνθρωποι που κάνουν τους μεγάλους σταυρούς και τις μεγάλες μετάνοιες για να τους βλέπει ο κόσμος, όχι γιατί το νιώθουν.  Άνθρωποι που θεωρούν τον εαυτό τους αναμάρτητο και αλάνθαστο και θεωρούν τους άλλους αμαρτωλούς και λανθασμένους.

Άνθρωποι που σου μιλάνε για ταπεινότητα, για μετάνοια, για αγάπη ενώ στην καρδιά τους τρέφουν τα αντίθετα.  Άνθρωποι με κόμπλεξ και με έπαρση.

Τέτοιος ήταν και ο Ιούδας. Τέτοιοι  ήταν οι υποκριτές και οι φαρισαίοι που σταύρωσαν τον Ιησού Χριστό. Σε τίποτε δεν διαφέρουν τέτοιοι  σημερινοί άνθρωποι από αυτούς.

Σε αυτούς λοιπόν να πω,  πως τα καλύτερα μαθήματα ζωής τα έχω πάρει από απλούς, αγράμματους και  ακομπλεξάριστους ανθρώπους.

Καημένοι «δήθεν». Πόσο τρέμετε να μην αποκαλυφθεί η κενότητα σας.

Το να είσαι άνθρωπος είναι μια ιδιότητα με την οποία ναι μεν γεννιέσαι, αλλά η εξέλιξή της εξαρτάται πλήρως απ’ τις δικές σου επιλογές, τη δική σου θέληση.

Στο φινάλε εάν θέλεις να είσαι αληθινός άνθρωπος και να αγαπάς πραγματικά τον εαυτό σου κάνε εσύ την διάφορα. Σε μια κοινωνία όπου όλοι απλά κοιτάζουν, εσύ μάθε να βλέπεις. Ενώ όλοι μένουν στην επιφάνεια γιατί έτσι βολεύονται καλύτερα, εσύ να αναζητάς βαθύτερα πράγματα. Να μη σταματάς μέχρι να βρεις την ουσία.

 

Το ότι δε θα πάρεις πάντα όσα θα δώσεις και το ότι κάποιοι θα σου φερθούν σκάρτα ενώ εσύ ήσουν σωστός σε όλα, να το έχεις δεδομένο. Έχε όμως στο πίσω μέρος του μυαλού σου ως δεδομένο και το εξής.  Η ζωή επιστρέφει συμπεριφορές και δεν εξαιρεί κανέναν. Έτσι, ενώ εσύ θα έχεις να λαμβάνεις σωστούς ανθρώπους με τίμιο χαρακτήρα, αυτοί θα έχουν να λαμβάνουν σκάρτους χαρακτήρες, όμοιούς τους δηλαδή.

Αλήθεια. Πόσοι άνθρωποι νηστεύουμε από το φαγητό  ενώ δεν νηστεύουμε για την ψυχή?

Πόσοι άνθρωποι νηστεύουμε για τα μάτια του κόσμου η γιατί πρέπει?

Τέτοιοι άνθρωποι είναι ένας τύπος Ιούδα η δήθεν.

Τρέχουμε βουτώντας στην καθημερινότητα μας και θα μετράμε τις Παρασκευές των Χαιρετισμών μέχρι την Ανάσταση. Για να γιορτάσουμε τι τελικά; Ω μα ναι! Νηστεύουμε αμέ! Καθαρίζουμε το σώμα μας. Για την ψυχή μας ούτε λόγος! Αισθανόμαστε ήσυχοι γιατί κάναμε το χρέος μας άλλη μια φορά.

Δίνουμε εξηγήσεις στους γύρω μας όταν ρωτούν και προσπαθούμε να πείσουμε όσους δεν μας ακολουθούν, τονίζοντας το μέγα λάθος τους!

Νηστεύουμε το κρέας, το γάλα και ότι άλλο η θρησκεία μας προστάζει, μα κλείνουμε την πόρτα για να μην δούμε αυτόν που ψάχνει στα σκουπίδια για φαγητό.

Αυτόν που κοιμάται στον δρόμο, αυτόν που κρυώνει αυτόν που η ζωή δεν του χαρίστηκε!

Σχεδιάζουμε τις Πασχαλιάτικες εξορμήσεις μας, οργανώνουμε που και τι θα φάμε και πως θα περάσουμε καλά.

Γυρνάμε όμως το βλέμμα και προχωράμε όταν συναντήσουμε κάποιον που χρειάζεται βοήθεια.

Κανείς δεν είπε ότι όλα αυτά δεν είναι απαραίτητα.

Μα πως μπορείς να γιορτάσεις και να χαρείς όταν η ψυχή σου είναι βρώμικη;

Όταν μπορείς να δώσεις αλλά επιλέγεις το αντίθετο;

Όταν εύχεσαι για το δικό σου καλό, αλλά παράλληλα επιδιώκεις το κακό του διπλανού σου;

Όταν γεμίζεις την ζωή σου με ψέματα, αλλά διατυμπανίζεις τις «αγαθοεργίες» σου, αυτές που νομίζεις πως θα σε λυτρώσουν;

Μια βρώμικη ψυχή, είναι μια βρώμικη ψυχή όσο και αν την ντύσεις με μετάξια, την αρωματίσεις με γαλλικά αρώματα και την στολίσεις με τα ακριβότερα κοσμήματα.

Θα ‘ναι εκεί να σου φωνάζει πως απέτυχες και το ξέρεις!

Θα ‘ναι σαν εκείνους τους μασκαράδες της γιορτής, που όταν τελειώσει, δεν θα ‘χουν λόγο ύπαρξης!

Συνείδησης και τύψεων γωνία, ίσως βρεις λίγο νερό να πλυθείς!!

 

Επειδή Ιούδες όπως προείπαμε , υπήρχαν και θα υπάρχουν πάντα, γιατί η ζωή και το σύστημα τους επιβάλλει ώστε να υπάρχει συνέχεια στην Ανθρώπινη Ιστορία , όσοι δεν αντέχουν τα ψεύτικα φιλιά τους το μόνο που τους απομένει να κάνουν ,είναι να τους γυρίσουν επιτέλους την πλάτη και να τους αφήσουν μόνους να τριγυρνάνε στα σκοτεινά μονοπάτια της λήθης και της αφάνειας που τους αξίζει.

Ας νηστέψουμε μια φορά την ψυχή μας και ποιος ξέρει , συνείδησης και τύψεων γωνία, ίσως έχει απομείνει λίγο νερό και για εμάς.

Σήμερα μπορείς να υψώσεις τη φωνή σου ενάντια στην εξουσία που σε θέλει υπόδουλο, άθεο και ειδωλολάτρη;

Μπορείς να υπερασπιστείς με τόλμη την πίστη σου που στη μολύνουν, στην προσβάλλουν και στην εξευτελίζουν;

Μπορείς να μαρτυρήσεις στο όνομα του Ιησού Χριστού με την ίδια τη ζωή σου ή και το θάνατό σου από αγάπη για τα αδέρφια σου  που πολεμούνται με σκοπό να χάσουν ή να ξεπουλήσουν την ψυχή τους;

Μπορείς σήμερα να ασκήσεις την ελευθερία σου χωρίς φόβο και με τον υγιής βίο σου και τα έργα σου να αποδείξεις  τι σημαίνει χριστιανός και τι όχι;

Για να το καταφέρουμε αυτό απαιτείται ειλικρίνεια  προς τον εαυτό μας.

Για να το καταφέρουμε  αυτό απαιτείται  να  βγάλουμε τον Ιούδα και τον δήθεν από μέσα μας.

Με λίγα λόγια να αποκτήσουμε μπέσα.

 

Να έχεις μπέσα λοιπόν. Γιατί αν δεν την κατέχεις, σημαίνει αυτομάτως πως δεν μπορείς να βοηθήσεις κανέναν, καθώς είσαι ανάξιος εμπιστοσύνης. Και πες μου, τότε, ποιος ο λόγος να υπάρχεις; Ποια η δική σου προσφορά στον κόσμο αυτό, αν δεν μπορείς να προσφέρεις στους άλλους;

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΜΑΣ ΤΑ ΧΑΛΙΑ.ΓΙΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΑΚΟΜΗ ΣΤΑΥΡΩΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΣΚΟΤΩΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ

αναρτήθηκε σε: Ψυχωφελή κείμενα | 0

Διώξαμε τον Χριστό!

Θέλουμε να σώσουμε τον κόσμο με τα μυαλά μας, με τις θεολογικές μας αναλύσεις, με τις θεωρίες μας, χωρίς να έχουμε σχέση με τον Θεό.

Τελικά θέλουμε να προβληθούμε, να αποδείξουμε ότι εμείς είμαστε του Θεού.

Δεν λογαριάζουμε τίποτα, δεν υπολογίζουμε κανέναν.

Προκαλούμε σχίσματα μέσα στην Εκκλησία αρκεί να έχουμε οπαδούς, αρκεί να έχουμε ανθρώπους που θα μας λένε «μπράβο».

Δεν μας νοιάζει να έχουμε Θεό. Οπαδούς θέλουμε.

Πασχίζουμε να έχουμε ανθρώπους που θα μας παινεύουν.

Οι μεγαλύτεροι πολέμιοι της Εκκλησίας είναι αυτοί που προκαλούν σχίσματα στο Σώμα του Χριστού, κι ας καμαρώνουν αυτοαποκαλούμενοι ως διασώστες της Πίστης.

Για ποια Ανάσταση να μιλήσουμε;

Για ποια Ορθοδοξία;

Για αυτήν που αναλώνεται στους ιστότοπους;

Καμία εμπειρία Θεού στην ζωή μας, δυστυχώς.

Και όλοι μας το παίζουμε υπερασπιστές Του.

Κανένας αγώνας προσωπικός.

Καμία μετάνοια.

Μόνο λόγια, θεωρίες, ομιλίες, ομολογίες, διαγγέλματα, αναθέματα.

Θέλουμε να σώσουμε τον κόσμο. Αυτή είναι η πλάνη μας. Ο Χριστός σώζει. Όχι εγώ, ούτε εσύ, ούτε κανείς άλλος.

Διώξαμε τον Χριστό. Μας αρκούν οι κανόνες.

Διώξαμε τον Χριστό. Μας αρκούν οι σέκτες μας.

Διώξαμε τον Χριστό. Μας αρκεί η καταγωγή μας.

Διώξαμε τον Χριστό. Μας αρκεί το ράσο μας, η νηστεία μας,  η ομολογία μας, το θεολογικό πτυχίο μας.

Αυτή είναι η πλάνη μας.

Διώξαμε από τη ζωή μας το Θεό , Λόγο, τον λόγο του Θεού.

Παραμελήσαμε το λόγο αυτό, και να!

Θερίζουμε τις συνέπειες του έργου μας.

Μπορούμε να ζήσουμε χωρίς Θεό;

 

Σε μια υλιστική εποχή όπου η πρόσκαιρη ευημερία των Ελλήνων πολιτών είχε σαν αποτέλεσμα τον «εξοστρακισμό» του Θεού απ’ τις καρδιές μας, επήλθε η οικονομική κατάρρευση και οι πάντες πλέον αγωνιούν για το μέλλον!.. Αλήθεια, μήπως χρειαστεί να ξαναζητήσουμε τον Θεό?

ΕΙΝΑΙ μαθηματικά βέβαιο ότι όπου επικρατεί ευημερία δεν υπάρχει «προσβάσιμος» χώρος για θεό. Ο Θεός εκθρονίζεται!.. Και πολλοί νομίζουν ότι Τον «γκρεμίζουν» από τα σύννεφα!..

Τα πάντα ακολουθούν μία άθεη και υλιστική πορεία!.. Τα πάντα απέναντι σε κάθε τι θεϊκό και ιερό.

Χωρίς θεό ο άνθρωπος έγινε υπέρμετρα εγωιστής! ΄Εγινε ατομικιστής!  Νομίζει ότι αξίζει όσο πολλοί άνθρωποι μαζί!  Θα μου επιτραπεί να πω, και μάλιστα χωρίς περιστροφές,  ότι ο σημερινός άνθρωπος, όποια θέση και να κατέχει,  έγινε ανάλγητος και αριβίστας!

Χάσαμε την αγιοσύνη γιατί βγάλαμε από την ψυχή μας την ειρήνη του Θεού.

 

Διώξαμε το Θεό από  την καρδιά μας και στη θέση Του βάλαμε τον μαμωνά. Εμείς οι άνθρωποι, το τονίζω αυτό, όποια θέση και να κατέχει,  «πετάξαμε το Θεό κι αρπάξαμε τις πέτρες»!

Δυστυχώς καταντήσαμε όλοι μας «κινούμενα αγάλματα»!.. Χωρίς καρδιά, χωρίς ψυχή, χωρίς αισθήματα! Στην προσπάθειά μας να βρούμε το χρυσό, χάσαμε τον άνθρωπο!

Τα πάντα προκειμένου να περάσουμε εμείς καλά και για τους άλλους δίπλα μας που πονάνε και υποφέρουν από φτώχεια και δυστυχία… «γαία πυρί μειχθήτω»!

Σίγουρα ο δρόμος που ακολουθήσαμε, απομακρύνοντας τον Θεό απ’ την καρδιά μας, δεν ήταν ο καλύτερος!.. Κάνοντας άθεη μια κοινωνία, καταντήσαμε μια πραγματική ζούγκλα όπου επικρατεί το δίκαιο του ισχυρότερου !..Το μεγάλο θεριό τρώει το μικρότερο!.. Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό!..

«Γκρεμίζοντας» τον Χριστό από τα σύννεφα (και μιλάω για την ελληνική ορθόδοξη κοινωνία) νομίσαμε ότι θα φέρουμε τη «χρυσή βροχή», που θα βλαστήσει εκ νέου στις καρδιές μας και θα καρποφορήσει παντού η ελπίδα, η αισιοδοξία και η αγάπη!..

Τι κρίμα, όμως. . Αντί για «χρυσή βροχή» ήρθαν ανεμοστρόβιλοι, καταιγίδες, απέραντοι κι ατέλειωτοι κατακλυσμοί.

 

Το χειρότερο από όλα είναι ότι γίναμε υποκριτές και φαρισαίοι. Ναι. Υποκριτές και φαρισαίοι και αυτό μας κάνει να σκοτώνουμε τον Ιησού Χριστό όπως τον σταύρωσαν και τον σκότωσαν οι τότε οι υποκριτές και φαρισαίοι.

Αλήθεια. Σε τι διαφέρουμε εμείς από τους τότε υποκριτές και φαρισαίους? Διαφέρουμε σε κάτι? Όχι. Δεν διαφέρουμε. Είμαστε ίδιοι η και χειρότεροι.

Καταφρονούμε τίς σωτήριες καί φιλάνθρωπες εντολές τού Θεού, διώχνουμε τόν Ιησού Χριστό  από τήν κοινωνική καί οικογενειακή μας ζωή, καί μένουμε έρημοι καί απελπισμένοι στόν ταλαίπωρο κόσμο μας.

Χρέος όλων μας είναι, καί ιδίως εμάς των κληρικών, νά εμπνεύσουμε σ εμάς καί τόν λαό μας τό πνεύμα τής μετανοίας καί επιστροφής στόν Θεό τών Πατέρων μας, γιά νά μπορεί ο Ιησούς Χριστός  νά είναι ανάμεσά μας, γιά νά δίνει  νόημα στήν ζωή μας, χαρά, ειρήνη, φώς.

 

Τελειώνοντας, θά ήθελα νά υψώσω καί εγώ τήν φωνή μου μαζί  με όλους εσάς, και να πούμε φτάνει, ως εδώ.

Είναι ο καιρός για επιστροφή. Επιβάλλεται εάν θέλουμε να σωθούμε να επιστρέψουμε εκεί που ανήκουμε. Να επιστρέψουμε εκεί από όπου φύγαμε.

Επιστροφή στο Θεό και τις ρίζες μας! Να αισθανθούμε και πάλι άνθρωποι και όχι πέτρες! Να μαλακώσει εκ νέου η καρδιά μας και ν’ αγαπήσουμε τον συνάνθρωπό μας!

Μ αυτόν τον συνάνθρωπο, που κάποτε τρώγαμε μαζί, μιλούσαμε μαζί, τραγουδούσαμε μαζί, παίζαμε μαζί και είμαστε μαζί σαν άνθρωποι, σαν Έλληνες και σαν χριστιανοί!

Να ξαναγίνουμε άνθρωποι! Με καρδιά, με ψυχή και αισθήματα! Να πλημμυρίσει η καρδιά μας από αγάπη!

 

Μέ αυτές τίς σκέψεις σάς απευθύνω τήν εν Χριστώ αγάπη μου  καί τίς ευχές μου  γιά καλή, ευλογημένη και αληθινή Ανάσταση,  στην  οποία θα συναντήσουμε και θα αναπαύσουμε στην ύπαρξη μας Τον Αναστάντα Ιησού Χριστό.

ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ.

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

ΣΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΣΕ ΘΕΛΩ. ΣΤΑ ΕΥΚΟΛΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΓΓΕΣ. ΕΧΕΙΣ ΑΝΤΗΡΙΣΗ;

αναρτήθηκε σε: Ψυχωφελή κείμενα | 0

 

Στη ζωή για τους περισσότερους ανθρώπους θα έρθουν κάποιες δύσκολες στιγμές. Αυτές μπορεί να είναι μικρής ή μεγάλης έντασης, καθοριστικές ή μη, πολύ προσωπικές ή οικογενειακές, φιλικές, κοινωνικές. Μπορεί μεταξύ άλλων να είναι μία απόλυση, μία αποτυχία σε έναν πολυπόθητο στόχο, οικονομικές δυσκολίες, ένας χωρισμός, μία αποβολή, μια αρρώστια δική μας ή αγαπημένων, ένα θάνατος, μια προσωπική ιδιαίτερη δυσκολία.

Οι δυσκολίες είναι κομμάτι της ζωής και ίσως να μην μπορούμε πάντα να τις αποφύγουμε, αλλά μπορούμε να μην επιτρέψουμε να καθορίσουν και να καταστρέψουν την ζωή μας.

 

Μερικές φορές η ζωή μπορεί να σας κλείνει κάποιες πόρτες διότι έχει έρθει η ώρα να προχωρήσετε μπροστά. Αυτό είναι κάτι θετικό, επειδή πιθανόν να μην πηγαίνατε παρακάτω, εκτός κι αν οι περιστάσεις σας ανάγκαζαν να το κάνετε. Όταν περνάτε δύσκολα, θυμηθείτε ότι ο πόνος δεν έρχεται χωρίς λόγο. Αφήστε πίσω σας ότι σας έκανε κακό, αλλά μην ξεχάσετε ποτέ τι σας δίδαξε. Το γεγονός ότι αντιμετωπίζετε δυσκολίες, δεν σημαίνει ότι έχετε αποτύχει. Κάθε επιτυχία απαιτεί να δώσετε έναν αγώνα. Το καλό πράγμα αργεί, γι’ αυτό να έχετε υπομονή και να παραμείνετε αισιόδοξοι και στο τέλος θα γίνουν όλα, απλώς ίσως όχι αμέσως. Να θυμάστε ότι υπάρχουν δύο είδη πόνου: ο πόνος που σας πληγώνει και ο πόνος που σας αλλάζει. Όταν, αντί να αντιστέκεστε, δέχεστε τη ζωή όπως είναι, και τα δύο είδη μπορούν να σας βοηθήσουν να εξελιχθείτε.

Μέσα από τις δυσκολίες  μαθαίνουμε πολλά.

Μέσα από αυτές μαθαίνουμε τα πραγματικά μας όρια και ανακαλύπτουμε πόσο δυνατοί είμαστε. Ίσως η πραγματική μας δύναμη εμφανίζεται όταν πρέπει να δοκιμαστούμε και με αυτή, παρά τον πόνο, μπορούμε να προχωράμε.

Τις δύσκολες στιγμές μαθαίνουμε συχνά ποιοι είναι οι άνθρωποι που νοιάζονται πραγματικά για εμάς. Μέσα στις δυσκολίες σχέσεις δυναμώνουν και άλλες αποδυναμώνονται και χάνονται.

Βιώνοντας δυσκολίες οι ίδιοι γινόμαστε πιο συμπονετικοί προς τους άλλους, λιγότερο κριτικοί και απορριπτικοί.

Ξεχωρίζουμε τι είναι πραγματικά σημαντικό για εμάς, τι πραγματικά θέλουμε, τι πραγματικά μας κάνει ευτυχισμένους, τι είναι αυτό που χρειαζόμαστε.

Δεν υπάρχει άνθρωπος, πού να μην έχει βρεθεί μπροστά σε δύσκολη θέση και σε δύσκολες στιγμές. Πελώρια υψώνονται μπροστά μας τα προβλήματα, οι δοκιμασίες και οι αντιθέσεις της ζωής.

Είπαν ότι ή ζωή είναι ένα δράμα!

Είναι όντως δράμα πολύ μεγάλο. Είναι μία θάλασσα πολυκύμαντος, τις πιο πολλές φορές φουρτουνιασμένη και τις λιγότερες ήρεμη και γαληνιώσα.

Πλήθος οι ανάγκες, πού μας περιζώνουν στην πορεία της ζωής. Πλήθος τα προβλήματα, αλλά μεγαλύτερα και αλλά μικρότερα, πού ορθώνονται απειλητικά ενώπιον μας ανά πάσα στιγμή. Πλήθος οι πειρασμοί, πού καλούμεθα να ξεπεράσουμε. Πλήθος οι παγίδες, πού πρέπει προσεκτικά να αποφύγουμε. Ατελείωτος ο κατάλογος των δυσκολιών της ζωής.

 

Οι άνθρωποι δυσκολεύονται συνήθως να βρουν λύση σε πολλά από τα προβλήματα της ζωής. Γονατίζουν μπροστά στις δυσκολίες. Κυριεύονται από άγχος και αδημονία Νιώθουν δυστυχείς. Τους γίνεται βαρετή η ζωή. Βλέπουν μπροστά των μόνο σκοτάδι. Και όχι λίγοι μπροστά στις δυσκολίες και στα προβλήματα, απελπισμένοι και απογοητευμένοι, παίρνουν το δρόμο της αυτοκτονίας και καταστρέφουν δια παντός. Όχι, αυτό δεν είναι λύση στα προβλήματα της ζωής. Είναι όντως γεμάτη από θλίψεις και δοκιμασίες, από δυσκολίες και περιπέτειες, από πειρασμούς και αντιθέσεις η ζωή μας εδώ στη γη. Όμως δεν είμεθα μόνοι. Δεν είμεθα χωρίς προστασία. Ή απελπισία και η απογοήτευση δεν είναι λύση. Ή απαισιοδοξία και η μελαγχολία δεν είναι καταστάσεις επιτρεπτές. Όλα τα προβλήματα της ζωής μπορούν να αντιμετωπιστούν. Όλα εξυπηρετούν κάποιο σκοπό. Δυστυχώς το αγρίεμα της ανθρώπινης ζωής είναι το τίμημα της ανθρώπινης αποστασίας. Είναι το προϊόν σφαλμάτων στην ανθρώπινη πορεία Είναι το αποτέλεσμα πολλές φορές απρόσεκτου βίου και απρόσεκτης τακτικής. Πληρώνουμε δυστυχώς κάποτε ακριβά τις απροσεξίες της ζωής μας και τις λανθασμένες επιλογές μας.

 

Μερικές φορές πρέπει να περάσουμε τα χειρότερα για να βρούμε τα καλύτερα.

Η ζωή είναι σκληρή, είναι αλήθεια, εσείς όμως είστε πιο σκληροί. Βρείτε τη δύναμη να γελάτε κάθε μέρα. Βρείτε το θάρρος να αισθάνεστε διαφορετικά, αλλά όμορφα. Ψάξτε μέσα στην καρδιά σας και κάντε τους άλλους να χαμογελούν κι αυτοί. Μην αγχώνεστε για πράγματα που δεν μπορείτε να αλλάξετε. Ζήστε απλά και δώστε αγάπη απλόχερα, μιλήστε με ειλικρίνεια, εργαστείτε με όρεξη. Και ακόμα κι αν αποτύχετε κάπου, συνεχίστε να προσπαθείτε και να εξελίσσεσθε.

Φίλε αναγνώστα, μην μένεις μόνος στην πορεία της ζωής. Μην στηρίζεσαι εγωιστικά μόνον στον εαυτό σου. Ζήτησε την βοήθεια του Κυρίου. Σε κάθε δύσκολη στιγμή της ζωής σου μην απελπίζεσαι και μην χάνεις το θάρρος σου. Κλείσου στο δωμάτιο σου σε μια ήσυχη στιγμή, άνοιξε την καρδιά σου στον Θεό, ειπέ τον πόνο σου με παιδική απλότητα, επικαλέσου την βοήθεια Του. Προσευχήσου με πίστη και θα λάβεις αμέσως την απάντηση.

 

Είναι χιλιοδοκιμασμένη μέθοδος. Χιλιοδοκιμασμένη μέθοδος από πολλούς θλιμμένους οδοιπόρους της ζωής, πού στην προσευχή βρήκαν την παρηγοριά τους και διέξοδο από το αδιέξοδο τους.Μπορεί ποτέ να ψευσθεί ο θεός; Μας βεβαίωσε ο ίδιος: «Πάντα όσα εν τη προσευχή αιτείτε πιστεύοντες λήψεσθε». Πιστεύεις αδελφέ; Προσευχήσου με πίστη και θα λάβεις αμέσως την απάντηση, θα νιώσεις αμέσως ένα θαυματουργικό χέρι να παίρνει το βάρος, πού πιέζει τα στήθη σου, να ελαφρώνει τον πόνο σου, να παρηγορεί την πονεμένη καρδιά σου.

Στάδιο δοκιμασίας η ζωή. Παλαίστρα ο βίος μας επί της γης, δρόμος μετ’ εμποδίων η πορεία μας. Με χειραγωγό και βοηθό τον Κύριο θα νικήσουμε όλα τα εμπόδια, θα υπερπηδήσουμε όλες τις δυσκολίες και θα φθάσουμε νικητές  στον ακύμαντο λιμένα της αγκάλης του Θεού, στην ατέρμονα αιωνιότητα.

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

ΠΡΟΣΕΧΕ ΜΗΝ ΣΟΥ ΣΥΜΒΕΙ ΚΙ ΕΣΕΝΑ

Συμβαίνει πολλές φορές μεταξύ τών ανθρώπων ο ένας νά προσβάλει τόν άλλον. Οι προσβολές υποκινούνται είτε από τά δόλια τεχνάσματα καί τίς πονηριές τού διαβόλου, πού δέν ανέχεται τήν αγάπη μεταξύ τών χριστιανών, είτε από τίς αδυναμίες καί τίς απροσεξίες τίς δικές μας. Γιά νά επανέλθει λοιπόν καί γιά νά διατηρηθεί η αδελφική αγάπη, χρειάζεται απαραίτητα η συμφιλίωση.

Πολλοί θυμώνουν καί προσβάλλουν τόν πλησίον τους, καί δέν ανησυχούν καθόλου γι αυτό. Μάλιστα, σά νά μή συμβαίνει τίποτα, πηγαίνουν στήν εκκλησία καί προσεύχονται. Πόσο επικίνδυνη είναι η κατάσταση αυτή! Γιατί όποιος προσβάλλει τόν πλησίον του είναι σά νά προσβάλλει τόν ίδιο τό Θεό. Γι αυτό, όποιος θέλει νά συμφιλιωθεί καί νά έχει ειρήνη μέ τό Θεό, πρέπει απαραίτητα νά συμφιλιωθεί καί μέ τόν πλησίον. Αλλιώς η προσευχή του καί ο εκκλησιασμός του θά είναι μάταια καί άσκοπα.

 

Πρόσεχε λοιπόν. Άν τύχει καί προσβάλεις κάποιον, μήν αδιαφορήσεις. Τρέξε χωρίς χρονοτριβή νά συμφιλιωθείς μαζί του, γιά νά μήν πέσεις στή δίκαιη οργή τού Κυρίου.

Μέ λόγο τόν πρόσβαλες; Μέ λόγο νά συμφιλιωθείς. Ταπεινώσου καί ζήτησέ του συγχώρηση.

 

Μέ πράξη τόν πρόσβαλες; Έμπρακτα νά συμφιλιωθείς μαζί του γιατί ο θάνατος περπατάει αόρατα από πίσω μας καί ξαφνικά θά μάς αρπάξει. Τί θά γίνει λοιπόν, άν πεθάνουμε καί παρουσιαστούμε μπροστά στό Χριστό, ενώ μέσα μας υπάρχει η διχόνοια καί η εχθρότητα;

Αυτό θέλει να πετύχει ο διάβολος και οι δαίμονες και σε πληροφορώ ότι το καταφέρνουν περίφημα.

Το λάθος όμως των ανθρώπων  είναι ότι αμφιβάλουν για τους δαίμονες και τον διάβολο.

 

Δυστυχώς, αρκετοί αδελφοί μας χριστιανοί, από άγνοια ή επιπολαιότητα, αμφιβάλλουν γιά τήν ύπαρξη τών πονηρών πνευμάτων. Η Αγία Γραφή, όμως, μάς μιλάει ξεκάθαρα όχι μόνο γιά τήν ύπαρξή τους, αλλά καί γιά τά πονηρά τους έργα όχι μόνο γιά τήν έκπτωσή τους από τήν αγγελική τάξη, αλλά καί γιά τόν φθόνο καί τό μίσος πού τρέφουν εναντίον τών ανθρώπων.

Ο διάβολος, μέ τήν πανουργία του, όχι μόνο έβγαλε τόν άνθρωπο από τόν παράδεισο, αλλά στή συνέχεια έκανε καί κάνει τά πάντα γιά νά τόν κρατά μακριά από τόν Θεό.

 

Είναι πολύ σημαντικό νά γνωρίζουμε ποιοί είναι οι εχθροί μας, ποιά η τακτική καί ποιά τά όπλα τους. Γιατί, όταν κανείς γνωρίζει τή δύναμη καί τίς συνήθειες τών εχθρών του, τούς αντιμετωπίζει πιό αποτελεσματικά.

Συναντάμε ανθρώπους που ενώ ισχυρίζονται ότι είναι χριστιανοί δεν ξέρουν να κάνουν τον σταυρό τους. Τον κάνουν σαν να κρατάνε ένα μπεγλέρι στο χέρι η από συνήθεια.

Δεν γνωρίζουν πόση δύναμη έχει ο σταυρός.

Πόση μεγάλη δύναμη έχει ο σταυρός! Γιατί βέβαια πάνω του είναι ο Σταυρωμένος Χριστός.

 

Πρέπει να κάνεις σωστά το σταυρό σου. Όταν δεν τον κάνεις σωστά, τα πονηρά πνεύματα όχι μόνο δεν φεύγουν αλλά γελάνε. Και η Παναγία θυμώνει. Όταν κάνεις το σημείο του σταυρού, πρέπει να βάλεις το δεξί χέρι πρώτα στο μέτωπο, μετά στον αφαλό, ύστερα στον δεξιό ώμο και έπειτα στον αριστερό. Εκείνος που βάζει το χέρι του όχι πάνω στον αφαλό αλλά στην καρδιά, βγάζει ανάποδο σταυρό. Ούτε στον αέρα κάνει να σταυρώνεσαι. Το χέρι πρέπει οπωσδήποτε να αγγίζει το σώμα. Κι όταν σταυρώνεσαι, πρέπει να προσεύχεσαι. Αλλιώτικα, έτσι σταυρώνονται κι οι ηθοποιοί.

 

Αγαπητέ μου χριστιανέ! Τό θέμα είναι πολύ σοβάρο. Απ αυτό εξαρτάται η αιώνια σωτηρία ή η αιώνια καταστροφή μας. Πρόκειται γιά τή συγχώρηση τών αμαρτιών μας, γιά τίς οποίες στενάζουμε καθημερινά. Αλλά οι στεναγμοί αυτοί καί τά δάκρυα θα αποβούν άκαρπα, άν δέν συγχωρούμε τά παραπτώματα τού πλησίον μας.

Εδώ κρύβεται όλη η κακότητα, η μικρότητα καί η φτώχεια τής ανθρώπινης καρδιάς.

Θέλεις, άνθρωπε, νά ελεηθείς από τό Θεό, αλλά εσύ αρνείσαι νά ελεήσεις τόν όμοιο συνάνθρωπό σου!

Θέλεις νά σού συγχωρήσει ο Θεός τίς αμαρτίες σου, αλλά εσύ αρνείσαι νά συγχωρήσεις τά πονηρά καί άδικα έργα, πού τυχόν διέπραξε ο συνάνθρωπός σου!

Μας λείπουν η ταπείνωση  και η απλότητα.

Σ’ όλη μας τη ζωή περιμένουμε ένα θαύμα, για να πειστούμε ότι μας αγαπάει ο Θεός. Αυτό όμως δεν είναι δείγμα σχέσης του παιδιού με τον Πατέρα, πρέπει να έχουμε εμπιστοσύνη στον Θεό.

Θέλουμε να κυβερνάμε τους άλλους, θέλουμε να είμαστε πρώτοι, να υποτιμάμε και να ευτελίζουμε τον συνάνθρωπό μας.

 

Επίσης, πλέον δεν σεβόμαστε τον συνάνθρωπο που είναι δίπλα μας. Είμαστε συνυπεύθυνοι στην κατάσταση που ζούμε και για ν’ αλλάξει αυτό πρέπει να κάνουμε αυτοκριτική. Το φάρμακο, εξ άλλου, δεν είναι μόνο η προσπάθεια στα συμβούλια και να ζητάμε βοήθεια, αλλά η μετάνοια, δηλ. η αλλαγή του νου, πορείας, κατεύθυνσης και εκεί που καταλαβαίνουμε ότι έχουμε κάνει λάθος να το διορθώνουμε. Αυτό που ζούμε σήμερα είναι ο πειρασμός να μας καλεί να αφήνουμε την πίστη στον Θεό και να διεκδικούμε οτιδήποτε με δύναμη και εξουσία.

Άραγε έχουμε αναρωτηθεί ότι η απλότητα και η ταπείνωση είναι το κλειδί της επιτυχίας;

Σε τούτες τις έσχατες μέρες που διανύουμε, η ανθρωπότητα κουρασμένη από τον ναρκισσισμό της έχασε τα λογικά της και προσπαθεί, η ταλαίπωρη, να παρηγορηθεί από τα ξυλοκέρατα της ευδαιμονίας. Ό,τι πιο σάπιο, πιο ανήθικο και διαστροφικό λογίζεται πια ως αξία από τους περισσότερους!

 

Η λογική, οι αξίες, το ήθος, οι αρετές κατάντησαν σκουριασμένα παλιοσίδερα που περιμένουν και αυτά με τη σειρά τους τον παλιατζή, για να τα μεταφέρει στην ανακύκλωση. Κατάντησε η επιβεβλημένη, από τους φαιδρούς, ιδεολογία της σύγχρονης ανθρωπότητας μια αδηφάγος χοάνη που καταπίνει τα πάντα στο διάβα της. Οι άνθρωποι ξεσηκώθηκαν, επαναστάτησαν κατά του Θεού. Όλοι θέλουν να ζήσουν δίχως Θεό, δίχως στερήσεις, δίχως πόνο, δίχως «μη». Η μεγαλαυχία και το σύνθημα της εποχής «ζήσε το τώρα,  γιατί αύριο δεν ξέρεις αν θα ζεις» έγινε ωροδείκτης χαράζοντας νέα πορεία σε αυτό το ταλαίπωρο κοινωνικό γίγνεσθαι. Χρήμα, ευδαιμονία και πάθος για εξουσία οποιασδήποτε μορφής.

 

Και βέβαια όλα αυτά δεν είναι τόσο ανώδυνα. Ό,τι παραβιάζεις έχει παρενέργειες. Δεν είναι έτσι απλά τα πράγματα. Η ζωή έχει κανόνες, πλαίσιο. Αν παραβιάζεις, τότε χάνεται και η ισορροπία. Έτσι, σήμερα το μόνο που μπορεί να καυχάται η ανθρωπότητα είναι η εγκαθίδρυση της ανισορροπίας! Αν και υποφέρει, στενάζει, ανέχεται! Γουρούνα η σάρκα. Ακόρεστη .

 

Ο λάθος τρόπος ζωής έφερε στην επιφάνεια πια τα σωματικά και ψυχικά άλγη. Σύγχυση, θλίψη, μελαγχολία, κατάθλιψη, φάρμακα, αρρώστιες, τρέλα και τέλος δυστυχία. Νοσεί ο σημερινός άνθρωπος και μαζί του νοσούν και θεσμοί που δημιούργησε για την καλλίτερη εξυπηρέτηση των διαφόρων αναγκών του. Η ιδεολογική φενάκη πρόβαλε απαρατήρητη κάτω από την σκιά της «καλοκαιρινής» ραστώνης. Ψέμα, ψέμα, ψέμα. Το τρίπτυχο μιας δημιουργικής ασάφειας που προσπαθεί να συγκεράσει όλους τους τρόπους της ευδαιμονίας. Η αλήθεια απλά υπάρχει, ενώ το ψέμα πρέπει να δημιουργηθεί!

 

Η διαπίστωση πρέπει να εκφραστεί, αλλιώς θα είναι μια διαπίστωση. Άραγε έχουμε αναρωτηθεί ότι η απλότητα και η ταπείνωση είναι το κλειδί της επιτυχίας;

Αν ναι, τότε πρέπει να δούμε την αλήθεια, διότι η αλήθεια δεν είναι γενική ή αόριστη έννοια, αλλά έχει όνομα και λέγεται Θεός. Αρκεί να Τον αναζητήσουμε.

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

ΑΥΤΟ ΕΣΥ ΘΑ ΤΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣΕΙΣ

αναρτήθηκε σε: Θεία κηρύγματα | 0

Έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή μας που μας πιάνει ένα αίσθημα φόβου, ένας πανικός. Νιώθουμε ότι δε ζήσαμε, νιώθουμε ότι δε ζούμε τις στιγμές, νιώθουμε ότι ζούμε μόνο για τους άλλους και η ζωή μας περνάει σαν τρέιλερ ταινίας από μπροστά μας. Πρωταγωνιστές είμαστε εμείς, αλλά είμαστε δυστυχισμένοι. Δίνουμε συνέχεια στους άλλους, φίλους, συγγενείς, γνωστούς, μοιράζουμε κομμάτια του εαυτού μας απλόχερα και ανιδιοτελώς. Δίνουμε χωρίς να εισπράττουμε. Αναμένουμε μόνο μια κατανόηση, ένα καλό λόγο, ένα ευχαριστώ. Μα δεν παίρνουμε ούτε αυτό!

 

Φτάνει κάποια στιγμή στη ζωή του καθένα μας που όλα μας φαίνονται μάταια. Τίποτα δεν έχει σημασία και όποιο δρόμο και αν σκεφτείς να πάρεις σου φαίνεται αδιέξοδο. Σκεφτόμαστε ότι δεν έχουμε ζήσει τίποτα, πως ότι κάναμε μέχρι τώρα το κάναμε για να ευχαριστήσουμε τους άλλους, ότι δεν έχουμε ζήσει για εμάς τους ίδιους.

Μοιράζεις τα κομμάτια του εαυτού σου στους ανθρώπους που σε περιτριγυρίζουν. Δίνεις, αλλά τι έχεις πάρει πίσω αλήθεια; Αφού βρίσκεσαι σε πανικό η απάντηση είναι μία. ΤΙΠΟΤΑ. Σκέφτεσαι πως όταν εσύ θα βρεθείς σε μια δύσκολη θέση περιμένεις κατανόηση και ένα καλό λόγο αλλά το μόνο που τελικά παίρνεις είναι αχαριστία. Μας πληγώνει η αχαριστία αλλά συνεχίζουμε να μοιράζουμε ότι έχουμε υλικό και άυλο, μοιράζουμε ψυχή, συναίσθημα.   Και όμως, συνεχίζεις να δίνεις . Αναρωτήθηκες ποτέ γιατί; Γιατί να συνεχίσεις να το κάνεις αφού <<το λογικό>> θα ήταν να σταματήσεις;

Στη ζωή αυτή δεν παίρνεις πάντα ότι  δίνεις.

Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι συχνά άδικες. Οι άνθρωποι δε σου δίνουν ότι παίρνουν.

Κι αν σε πόνεσαν, μην εκδικηθείς. Η αγάπη είναι η καλύτερη τιμωρία.

Ποιος από όλους μας μπορεί να οριοθετήσει τον πόνο;

Πόσες φορές δεν είναι ο θυμός εκείνος που σε κάνει να θέλεις να εκδικηθείς;

Να θέλεις να προκαλέσεις πόνο; Τον ίδιο ακριβώς πόνο που νιώθεις κι εσύ.

Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι συχνά άδικες.

Οι άνθρωποι δε σου δίνουν ότι  παίρνουν. Ακόμη και οι πιο ανιδιοτελείς σχέσεις έχουν ιδιοτέλεια.

Κι όταν κάτι πονέσει πολύ, η ψυχή σου γεμίζει οργή. Μέχρι να απαντήσεις στο μεγάλο «γιατί». Το γιατί δε βρίσκεται ποτέ.

Οι άνθρωποι που σε αδίκησαν και σου φέρθηκαν άσχημα, δεν πρόκειται να απαντήσουν ποτέ.

Όσο κι αν σε πόνεσαν μην κάνεις κι εσύ το ίδιο. Ο πόνος δεν περνάει με πόνο. Όταν σε πονάνε δώσε χέρι.  Χάρισε την καλύτερη τιμωρία: Αγάπα…

Θα έρθει η στιγμή που θα δουν στον καθρέφτη. Θα καταλάβουν.

Κι αν δε σου ζητήσουν συγνώμη τι έγινε; Δεν είναι χειρότερο από αυτό που έχεις ήδη πάθει εξαιτίας τους.

Η γαλήνη, όμως, στη δική σου ψυχή είναι το ανεκτίμητο.

Αυτήν την γαλήνη την φέρνει η χαρά. Η χαρά είναι μεγαλύτερη όταν δίνεις παρά όταν παίρνεις. Τώρα μπορεί να μου πεις. Τι μας λες τώρα πάτερ?

Άλλη χαρά δεν είναι πιο μεγάλη απ’ τη χαρά του να δίνεις. Να το θυμάσαι.

Αν καταφέρεις να κάνεις τρόπο ζωής αυτή τη συμπεριφορά, θα με θυμηθείς. Λέγεται αλλιώς κι αλτρουισμός, ανιδιοτέλεια. Να δίνεις, δηλαδή, χωρίς να αποσκοπείς σε κανένα κέρδος.

Τώρα μπορεί να με ρωτήσεις τι είναι αυτό που έχεις και μπορείς να δώσεις. Εάν δεν το έχεις που θα το βρεις.

Δε χρειάζεται να πας μακριά για να το βρεις. Μπορείς να δίνεις αυτά που σου περισσεύουν. Αυτά που εσένα δε θα σου λείψουν, θα κάνουν χαρούμενο όμως αυτόν που θα τα πάρει.

Να δίνεις, αυτό να κάνεις στη ζωή σου, να δίνεις. Να δίνεις ευκαιρίες στους άλλους ανθρώπους, να δίνεις το χρόνο σου και να δίνεις αγάπη. Εκεί βρίσκεται όλη η μαγεία. Να το κάνεις χωρίς να περιμένεις την ανταμοιβή, εκεί κρύβεται το μυστικό. Να προσφέρεις ένα χαμόγελο στους περαστικούς και τη θέση σου στο λεωφορείο.

 

Να δίνεις το χρόνο σου και τον εαυτό σου σε όλους όσους σε χρειάζονται και σε όσους πραγματικά μετράνε για σένα. Και μη φοβάσαι ότι έτσι θα χαθείς και θα σπαταλήσεις όλα όσα έχεις μέσα σου. Ίσα ίσα, θα κερδίσεις τα πάντα, γιατί θα πάρεις πίσω την εμπιστοσύνη και την αγάπη όλων αυτών που σε απόκτησαν.

 

Πάνω απ’ όλα, να θυμάσαι να μη δίνεις για να δημιουργείς υποχρεώσεις που περιμένεις ότι θα σου ξεπληρωθούν μια μέρα. Οι ανθρώπινες σχέσεις δεν είναι για να μπαίνουν στη ζυγαριά ούτε κι αποτιμώνται. Αν καταλαβαίνεις στα αλήθεια τι πάει να πει προσφορά, ξέρεις ότι δίνεις ό, τι θα ήθελες να σου δώσουν. Έτσι απλά. Χωρίς ανταλλάγματα, χωρίς κρυμμένες σκέψεις. Δίνεις, γιατί έτσι γεμίζει η καρδιά σου. Γεμίζεις εσύ. Και γεμίζεις τόσο, όσο να θες να βουτήξεις τα χέρια μέσα σου και να μοιράσεις τη χαρά που σε κατακλύζει σε όλους όσους βρίσκονται γύρω σου.

Πώς γίνεται αυτό λοιπόν; Πώς γίνεται κι η χαρά του να δίνεις είναι μεγαλύτερη από τη χαρά του να παίρνεις; Πώς γίνεται και είναι τόσο πολύτιμη κι ατίμητη; Δεν ξέρω. Δεν ξέρω αν μπορούν να το νιώσουν όλοι οι άνθρωποι αυτό το τόσο δυνατό κι ατόφιο συναίσθημα.

Αυτή τη χαρά παίρνεις πίσω όταν δίνεις τον εαυτό σου. Και τη βρίσκεις μέσα σε μια ζεστή αγκαλιά, σ’ ένα ειλικρινές χαμόγελο και σ’ ένα ζευγάρι μάτια.

«Άλλη χαρά δεν είναι πιο μεγάλη απ’ τη χαρά του να δίνεις». Να το θυμάσαι κάθε φορά που πας να προσπεράσεις κάποιον που σε χρειάζεται. Να το θυμάσαι όταν φοβάσαι να αφήσεις τον εαυτό σου ελεύθερο να δοθεί. Να το θυμάσαι. Κι αν δεν έχει γίνει ακόμα, θα έρθει η στιγμή που θα το νιώσεις. Κι όταν αυτό συμβεί, το συναίσθημα θα είναι τόσο δυνατό που θα σε συνεπάρει και θα σε εθίσει.

Ξέρω όμως να σου πω πώς και γιατί γίνεται αυτό.

Αυτό γίνετε γιατί η προσφορά και η αγάπη είναι ποτισμένη μια αίμα  Αθώου.

Είναι ποτισμένη με το αίμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού επάνω στον σταυρό του μαρτυρίου.

Από εμάς λοιπόν εξαρτάτε και από την απόφαση που καλούμαστε να πάρουμε στο ερώτημα, εάν το αίμα αυτό θα πάει χαμένο.

ΑΥΤΟΣ έδωσε μέχρι και το αίμα του από την απέραντη αγάπη που έχει για μένα και για σένα.

Εσύ τι μπορείς να δώσεις  ως αντάλλαγμα?

ΑΥΤΟ ΕΣΥ ΘΑ ΤΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣΕΙΣ.

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

ΕΙΣΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕΣ Η ΘΑ ΓΙΝΕΙΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ;

Μέσα σε μια κοινωνία που ωθεί τους ανθρώπους σωματικά και ψυχικά στα άκρα, η ανθρωπιά τείνει να εξαφανίζεται.

Τι συμβαίνει με τους ανθρώπους και κοιτούν περίεργα τους άλλους; Περπατούν και δεν χαμογελούν; Που πήγε η αγάπη και η καλοσύνη; Σε αυτές και πολλές άλλες ερωτήσεις κανείς αναρωτιέται αν το χαμόγελο και η ανθρωπιά που έβγαζε αυτό είναι ξεπερασμένο.

Μέσα στις πόλεις των γρήγορων ρυθμών, της αποξένωσης και του εγωισμού, γίνετε το φωτεινό παράδειγμα και γίνετε καλύτερος άνθρωπος προς τους γύρω σας με πολύ απλές κινήσεις.

Πείτε καλημέρα σε κάποιον που συναντάτε στο ασανσέρ.

Ανοίξτε την πόρτα σε κάποιον που δεν έχει στα χέρια του πράγματα.

Κάντε ένα κομπλιμέντο σε έναν συνάδερφο σας που οργανώνει κάτι.

Δώστε μια αγκαλιά

Δώστε σε κάποιον άστεγο μια κουβέρτα ή φαγητό.

Απολογηθείτε αν κάνατε κάτι άσχημο.

Στο τέλος της ημέρας, αναλογιστείτε τι κάνατε και επικεντρωθείτε στις στιγμές που ήρθατε σε επαφή με τον εαυτό σας και με τους γύρω σας.

Χαμογελάστε και πείτε ευχαριστώ.

Πριν γίνεις άγιος, γίνε άνθρωπος. Πες μια ζεστή καλημέρα στο διπλανό σου.

Μάθε να πίνεις ένα καφέ με τον άνθρωπό σου. Χαμογέλα στο γείτονα.

Δες την καινούργια μπάλα του παιδιού σου. Πες έναν έπαινο στην κορούλα σου

που γύρισε απ’ το σχολείο.

Δώσε ένα φιλί στη γυναίκα σου για το μουσακά και το σπυρωτό πιλάφι.

Χάιδεψε τον άντρα σου που έχει πονοκέφαλο απ’ τις σκοτούρες.

Δώσε κανά ψιλό στο φτωχό. Βάλε φαΐ στο πήλινο πιατάκι, για τα γατάκια της γειτονιάς που τρέμουν.

Άλλαξε κανάλι για χατίρι της. Κάνε πως δεν άκουσες τη γκρίνια του.

Κι όταν ξεχάσεις  το σφίξιμο  και το ¨στόχο¨ της αγιότητας, ίσως  και να την έχεις αγγίξει ήδη!..

Απ’ αυτά τα απλά, τα ¨χαζά¨, τα καθημερινά. Που δεν μυρίζουν και πολύ λιβάνι.

Μα σε πάνε στου Χριστού το λιμάνι. Καρφί. Άνευ διοδίων, τριωδίων, τετραδίων, βιβλίων κλπ..

Είναι αλήθεια, αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί, πως ζούμε σε δύσκολες εποχές, επιπλέον δε, κάποτε έρχονται σε όλους μας και οι δύσκολες στιγμές και οι απρόοπτες καταστάσεις. Τόσο απρόοπτες και δύσκολες, που πραγματικά τα χάνουμε, μας δημιουργείται η πεποίθηση πως δεν υπάρχει πουθενά φως και ο πειρασμός μας λέει πως δεν θα υπάρξει(!). Στ’ αλήθεια τι κάνουμε τότε;

Άλλοι απελπιζόμαστε και λέμε, πάει, χάθηκα!

Άλλοι τρέχουμε να βρούμε γνωστούς και φίλους εκλιπαρώντας τους για βοήθεια!

Άλλοι δεν το βάζουμε κάτω, γιατί πιστεύουμε στις δυνάμεις και τα προσόντα μας, οπότε και περιμένουμε από κει τη λύτρωση!

Άλλοι υπολογίζουμε σε υλικά πράγματα (χρήματα, κτήματα, εισοδήματα κ.λπ.)!

Άλλοι «ποντάρουμε» στις «μεγάλες δυνάμεις», ακόμη και στις …μαγικές!

Άλλοι καταφεύγουμε στους ειδικούς, τους τόσους ειδικούς που έχουμε για όλα σήμερα!

Ωστόσο υπάρχουν και κάποιοι άλλοι, οι οποίοι δεν ελπίζουν σε τίποτε απ’ όλα αυτά, τα μάταια, τα ανίσχυρα και τα φθαρτά, αλλά που; Μονάχα στον Πανάγαθο, Φιλάνθρωπο και Παντοδύναμο Θεό. Ναι, σ’ Αυτόν μονάχα! Οπότε και σ’ Αυτόν καταφεύγουν. Σ’ Αυτόν αφήνουν τη ζωή τους, την υγεία τους, την οικογένειά τους, το μέλλον τους, τα πάντα. Γι’ αυτό και με απόλυτη εμπιστοσύνη τους ακούει κανείς να λένε: «Έχει ο Θεός»! Και «θα δώσει ο Θεός»! Και πορεύονται ατάραχοι, γαλήνιοι, ήσυχοι …

 

Και τι … περίεργο!

Εκεί που η λογική έλεγε ότι θα καταποντιστούν όπου να ‘ναι, τελικά τίποτε δεν έγινε!

Εκεί που όλοι έβλεπαν το αδιέξοδο, έπεσαν παταγωδώς έξω ως και οι ειδικοί ακόμη!

Εκεί που περίμενε κανείς όλα να συντριβούν, στο τέλος συντρίφτηκαν όλες οι κακές καταστάσεις και όσοι τις υποκινούσαν!

Είσαι χριστιανός;  Πίστεψε και μίλα με τον Ιησού Χριστό και γίνε ο φάρος για να έρθουν κοντά Του και αυτοί που έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους.

Δείτε την γαλήνη που έχει ο φάρος ακόμα και όταν κτυπάτε αλύπητα από τα μανιασμένα κύματα. Δεν φοβάται, δεν δειλιάζει, γιατί γνωρίζει ότι έχει βαθιά και γερά θεμέλια.

 

Έτσι λοιπόν και ο άνθρωπος του βιώνει την εν Χριστώ ζωή, μένει γαλήνιος ακόμα και μέσα στους πειρασμούς και τις δοκιμασίες, ακόμα και όταν τα μανιασμένα κύματα του πόνου και των πειρασμών τον κτυπούν. Μένει γαλήνιος γιατί έχει βαθιά και γερά θεμέλια. Έχει ταπείνωση, μετάνοια, πίστη και ελπίδα στον Θεό. Έχει νιώσει την αγάπη του Θεού στην ύπαρξή του και γι’ αυτό δεν φοβάται πλέον. Δεν φοβάται τίποτα, ακόμα και τον θάνατο.

Ο άνθρωπος του Θεού, είναι σαν έναν φάρο. Φωτίζει και καθοδηγεί τους χαμένους. Μένει αμετακίνητος απέναντι στην αμαρτία, μένει πράος, ήσυχος και ειρηνικός όταν τον κτυπήσουν πειρασμοί και δυσκολίες.

Η επίγεια ζωή μας είναι σαν την θάλασσα, γεμάτη εκπλήξεις. Άλλοτε ευχάριστες, άλλοτε δυσάρεστες.

Χωρίς Χριστό η ζωή μας δεν είναι τίποτα άλλα παρά μία βρώμικη σταγόνα μπροστά στον αιώνιο και απέραντο ωκεανό της Χάριτος που η εν Χριστώ ζωή προσφέρει στον άνθρωπο.

 

Είσαι χριστιανός; Γίνε φάρος για τους άλλους. Όχι με λόγια, όχι με υποδείξεις. Αλλά με την σιωπή σου, με την ταπείνωσή σου, με την συγχωρετικότητά σου, με την αγάπη σου, με την μετάνοιά σου, με την ζωή σου.

 

Είσαι χριστιανός; Γίνε φάρος… πάψε να φοβάσαι τα κύματα των πειρασμών, πάψε να απελπίζεσαι με τις πρώτες δυσκολίες. Έχεις οδηγό της ζωής σου τον Αρχηγό της Ζωής και του Θανάτου, έχεις Πατέρα που σε αγαπά, έχεις Θεό που έγινε Άνθρωπος για σένα, έχεις θεμελιωτή της πίστεώς του, τον Παράκλητο.

 

Είσαι χριστιανός; Μάλλον…είμαι χριστιανός;

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

ΚΥΡΙΟΙ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΕΣ ΣΑΣ ΣΤΕΛΝΩ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΜΟΥ

αναρτήθηκε σε: Θεία κηρύγματα | 0

Η Ελλάδα βάλλεται πλέον από παντού, αποτελώντας στόχο για ότι μπορεί να φανταστεί κανείς. Για παράδειγμα, όλοι αναφέρουν πως οι ικανότεροι και οι αποτελεσματικότεροι Έλληνες εγκαταλείπουν μαζικά τη χώρα τους,  οπότε εύλογα προκύπτει ο συνειρμός, σύμφωνα με τον οποίο όλοι εμείς που παραμένουμε στην Ελλάδα δεν είμαστε ούτε ικανοί, ούτε αποτελεσματικοί, αφού διαφορετικά θα φεύγαμε!

 

Το γεγονός αυτό δεν είναι ασφαλώς ότι καλύτερο για το ηθικό μας,  ενώ  σε συνδυασμό με το ότι οι υπόλοιποι λαοί δεν μας σέβονται και δεν μας εκτιμούν, επειδή οι κυβερνήσεις μας έχουν μετατραπεί σε διεθνείς επαίτες, ακολουθώντας την πολιτική της υποτέλειας και των υποκλίσεων, καταστρέφει εντελώς την εθνική μας αυτοπεποίθηση.

 

Οι Έλληνες στην ιστορία μας έχουμε γράψει χρυσές σελίδες, αλλά και μαύρες. Αυτές τι μαύρες σελίδες,  τις έγραφαν πάντα οι προδοσίες των κυβερνώντων, από το 1922 μέχρι και το 1974, όταν και χάναμε συνεχώς εδάφη και Έλληνες. Και μία τέτοια μεγάλη προδοσία, περνάει ο Ελληνισμός σήμερα.

 

Όλες οι προδοσίες στο παρελθόν αιματοκύλισαν τον Ελληνισμό και αν αυτά τα ξεχάσαμε και έχουμε εμπιστευθεί πάλι τους προδότες, τότε δυστυχώς η ιστορία θα είναι αμείλικτη μαζί μας.

 

Γιατί αν παλαιότερα τις προδοσίες τις έκρυβαν , μετά το 2010, έγιναν απόλυτα φανερές, αφού η Αντισυνταγματικότητα, η παρανομία, η ψευτιά και η εξαπάτηση του λαού, γινόταν απροκάλυπτα, πέρα και έξω από κάθε λογική.

 

Και όλα τα νομοθετήματα που φτωχοποιούσαν τις επόμενες γενεές των Ελλήνων και παρέδιδαν μέχρι και την εθνική κυριαρχία, τα ψήφιζαν με την ίδια ευκολία που έτρωγαν τα καρότα.

 

Έκαναν μέχρι και Πραξικόπημα και ακύρωσαν το Πολίτευμα της χώρας, αφού δεν σεβάστηκαν το Δημοψήφισμα και το “ΟΧΙ” του λαού το έκαναν μόνοι τους “ΝΑΙ”.

 

Αυτά έγιναν από την πολιτική ηγεσία, αλλά και η Στρατιωτική ηγεσία από την μεριά της έχει παραδώσει το Αιγαίο στους Τούρκους και δεν υπερασπίζεται τίποτα από την εθνική μας κυριαρχία. Όλα αυτά δεν είναι πλέον ενδείξεις. Είναι αποδείξεις εσχάτης προδοσίας της πατρίδος και είναι φανερό δυστυχώς, πως και πάλι το αιματοκύλισμα του Ελληνισμού θα είναι αναπόφευκτο, αφού εκεί οδηγούν όλες οι προδοσίες.

 

Μόνον έτσι θα μπορούσα να αρχίσω αυτή την επιστολή διαμαρτίας ως προς αυτά τα όποια διαδραματίζονται στην χώρα μας τις τελευταίες μέρες.

ΚΥΡΙΟΙ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΕΣ

Ονομάζομαι Πάτερ Θεόφιλος, είμαι ένας από τους εκατοντάδες,  χιλιάδες Έλληνες πολίτες που παρακολουθούν τις εξελίξεις και ανησυχούν για το ίσως προδιαγεγραμμένο μέλλον μας, σαν  Έλληνες, σαν Ελλάδα.

 

Σας στέλνω αυτήν την επιστολή να σας υπενθυμίσω ότι η Ελλάδα δεν αποτελείται ΜΟΝΟ από μερικές δεκάδες,  εκατοντάδες πολίτες, πολιτικούς, δημοσιογράφους, μεγαλοεπιχειρηματίες και μερικούς παρατρεχάμενους βολεμένους πολίτες, αλλά αποτελείται από χιλιάδες,  εκατομμύρια ακόμα πολίτες που έχουν και ΑΥΤΟΙ ΙΣΑ δικαιώματα στην ελπίδα, στο όνειρο, στη ζωή.

Σας στέλνω αυτή την επιστολή να σας υπενθυμίσω ότι είμαστε ΟΛΟΙ Έλληνες και πρέπει να σκεφτόμαστε και να λειτουργούμε ΟΛΟΙ σαν Έλληνες, για την Ελλάδα, για τον  Έλληνα.

 

Παρατηρώ τις εξελίξεις με μεγάλη προσοχή, σας γράφω με οργή και απογοήτευση για την πολιτική και τους πολιτικούς. Είμαι ένας πολίτης πικραμένος για τα τεκταινόμενα, είμαι ένας πολίτης αγανακτισμένος με αυτά τα όποια λαμβάνουν χώρα.

 

Είμαι ένας πολίτης για να υπενθυμίσω ότι είστε στις πολιτικές επάλξεις  για να υπηρετείτε τον λαό και τα συμφέροντα του, να προασπίζεστε τα εθνικά μας συμφέροντα και  την εθνική μας κυριαρχία, την εθνική μας υπερηφάνεια. Είμαι ένας πολίτης να σας υπενθυμίσω ότι γι’ αυτό σας ψήφισε ο Ελληνικός λαός.

 

Αυτή τη στιγμή μετά λύπης μου πρέπει να σας αναφέρω ότι προδώσατε τον Ελληνικό λαό, προδώσατε όνειρα και προσδοκίες, τον προδίδετε καθημερινά, τον έχετε «στήσει» στον τοίχο και καθημερινά τον πυροβολείτε. Δεν τον πυροβολείτε «βολή κατά βολή», τον «πυροβολείτε κατά ριπές» με το ανεξέλεγκτο πλέον και δυσβάστακτο κόστος ζωής, αλλά και τις «γενναίες»  κοινωνικοπολιτικές και εργασιακές αποφάσεις που λάβατε.

 

Που να κοιτάξω γύρω μου και να μην δω το κόστος ζωής που έχει φτάσει !

 

Που να κοιτάξω γύρω μου και να μην φαίνετε με τον πλέον ζοφερό τρόπο η νέα πραγματικότητα της ζωής μας.

 

Και εσείς αντί να κάνετε μια προσπάθεια ελέγχου να συγκρατηθεί το κόστος ζωής, η συνοχή της κοινωνίας, η ζωή του μέσου Έλληνα να κρατηθεί σε  σχετικά αξιοπρεπή επίπεδα, αυτό που κάνετε είναι να του δώσετε το τελειωτικό χτύπημα και να μου επιτρέψετε να το χαρακτηρίσω πισώπλατα.

 

Οι όλες επιλογές μόνο προς όφελος του λάου και του κοινωνικού συνόλου δεν φαίνεται να είναι. Τι να πω για τις νέες εργασιακές σχέσεις που προώθησε το αρμόδιο υπουργείο!

 

Απενοχοποιείτε τους εαυτούς σας και τους πραγματικούς ένοχους  σκανδάλων και διαφθοράς και τους δίνετε άφεση αμαρτιών. Παραδίδετε τα όπλα και χαρίζεται χρήματα τα οποία τόσα χρόνια θα μπορούσαν να είχαν αξιοποιηθεί και σήμερα να μην ήμασταν σε αυτή τη θέση

 

Μια απλή «συγγνώμη» θα πείτε στον νέο άνθρωπο που θέλει να γίνει γονιός, που θέλει να μεγαλώσει το παιδί του και δεν μπορεί;

 

Μια απλή «συγγνώμη» θα πείτε στον εργαζόμενο που έχασε τη δουλεία του και δεν μπορεί να βρει άλλη;

 

Μια απλή «συγγνώμη» θα πείτε στο απλό κόσμο που δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στις καθημερινές του ανάγκες;

 

Μια απλή «συγγνώμη» θα πείτε στο γονιό που έχασε το παιδί του;

 

ΔΕΝ έχουμε ανάγκη από «συγγνώμες», δεν έχουμε ανάγκη από επιβήτορες της τσέπης μας και βιαστές της ψυχής μας και της συνείδησης μας.

 

ΕΜΕΙΣ έχουμε ανάγκη  να ζητήσουμε συγγνώμη από τους εαυτούς μας που σας ψηφίσαμε, που σας δώσαμε το δικαίωμα να μας φέρεται στο χείλος του γκρεμού

 

ΕΜΕΙΣ έχουμε ανάγκη να ζητήσουμε συγγνώμη από τα παιδιά μας, για τον κόσμο που τα φέρνουμε, για την παρακαταθήκη που τους αφήνουμε

 

ΕΜΕΙΣ ο λαός έχουμε ανάγκη της αυτοκάθαρσης και επαναδιορισμού της πολιτικής σκηνής

 

ΕΣΕΙΣ δυστυχώς δείχνετε ακόμα και τώρα αδυναμία και δυστοκία στη λήψη ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΩΝ αποφάσεων

 

Εύχομαι και ελπίζω η φωνή μου, η φωνή του κάθε ‘Έλληνα να γίνει η φωνή της συνείδησης σας.

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

Η ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟΣ ΑΤΕΛΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ.

Θα ξεκινήσω το άρθρο με  λόγια του Καζαντζάκη.

<<Αγάπα τον άνθρωπο γιατί είσαι εσύ. Να αγαπάς την ευθύνη. Να λες. Εγώ, εγώ μονάχος μου θα σώσω τον κόσμο. Αν χαθεί εγώ θα φταίω.>>

Κάποιος ρώτησε τον Χριστό τι πρέπει να κάνει ώστε να κληρονομήσει την αιώνια ζωή. Τότε, ο Κύριος του απάντησε ότι μεταξύ άλλων, και πάνω απ’ όλα, θα πρέπει ν’ αγαπήσει τον διπλανό του όπως αγαπά τον εαυτό του.

Ο λόγος του Χριστού δεν αφήνει κανένα ερώτημα αναπάντητο. Αγάπα τον διπλανό σου, όπως τον εαυτό σου.  Αυτό σημαίνει πρώτα απ’ όλα ότι αγαπάς τον εαυτό σου. Για να αγαπάς τον εαυτό σου, πρέπει να τον γνωρίζεις. Πώς θα αγαπήσεις κάτι που δεν ξέρεις; Όταν θέλουμε να μιλάμε λοιπόν γι’ αγάπη, δεν μπορούμε να μιλάμε αόριστα. Μαθαίνω κι αγαπώ τον εαυτό μου ζώντας με τον Χριστό, σημαίνει ότι πρώτα απ’ όλα βρίσκω τον εαυτό μου. Μαζί με τα καλά μου, ανιχνεύω και τ’ άσχημα. Άσχημο και κακό είναι ακριβώς ότι  μου εμποδίζει να αγαπήσω τον Χριστό, δηλαδή ό, τι μου εμποδίζει να αγαπήσω ανεξαίρετα τον άλλον. Δε μπορούμε να λέμε ότι είμαστε χριστιανοί και να τρέφουμε μέσα μας για κάποιον μίσος.

 

 

Όλοι οι άνθρωποι που υπάρχουμε στην γη έχουμε ατέλειες.

Κανένας σε αυτόν τον πλανήτη δεν είναι απολύτως τέλειος. Το να μπορούμε να βλέπουμε τις ατέλειές μας και να τις αποδεχόμαστε, όχι μόνο θα μας βοηθήσει να σεβόμαστε τους άλλους, αλλά και θα εμποδίσει τους άλλους από το να χρησιμοποιήσουν τις ατέλειές μας εναντίον μας. Πολλοί περνάμε τη μισή μας ζωή προσπαθώντας να κρύψουμε τις ατέλειές μας με ρούχα ή μακιγιάζ.

Αντί αυτού, πραγματική ατέλεια είναι η έλλειψη κατανόησης και σεβασμού, η κριτική, ο εγωισμός ή η επιθετικότητα. Αυτά είναι που πρέπει όλοι να προσπαθούμε να αλλάξουμε στον εαυτό μας. Οι ατέλειές σου και οι ατέλειές μου είναι οι αρετές μας.

Η  πραγματική ατέλεια που έχουμε βρίσκεται στην καρδιά μας, όταν αυτή είναι ικανή να επιτίθεται, να ταπεινώνει ή να πληγώνει τους άλλους. Η σωματική μας εμφάνιση, ο τρόπος σκέψης μας, τα συναισθήματά μας ή ο τρόπος ζωής μας δεν θα είναι ποτέ ατέλειες ή κάτι μεμπτό εφόσον σεβόμαστε τον εαυτό μας.

Θα συνειδητοποιήσουμε πόσο πολύτιμοι είμαστε μόνο όταν αποδεχτούμε τον εαυτό μας.

Πρέπει κάποτε να σταματήσουμε να  υποκρινόμαστε και να παριστάνουμε το θύμα.

Μην παίρνουμε τον γλυκανάλατο ρόλο του θύματος και ας προσπαθήσουμε επιτέλους να γνωρίσουμε τους άλλους πριν τους απορρίψουμε.

Δες στους άλλους την ομορφιά τους. Μην λες ότι δεν έχουν.

Όλοι οι άνθρωποι έχουν κάτι το όμορφο, ίσως το κρύβουν πίσω από τους δικούς τους εγωισμούς. Το θέμα είναι να έχουμε τα μάτια να το δούμε, την διάθεση να ξεφλουδίσουμε το καβούκι του εγώ και να φανερώσουμε το κρυμμένο κάλλος.

Δεν είμαστε τα θύματα της ζωής, των ερωτικών και των λοιπών διαπροσωπικών μας σχέσεων. Θύμα είναι η ανθρωπότητα που σαν μια πληγή αιμορραγεί συνεχώς από τα λάθη, τους εγωισμούς. Θύμα είναι το κάλλος που μας προσφέρει η ζωή, το φως που φυλάμε στο σκοτάδι και εμείς πάροικοι της χώρας του μένους, του «έχω δίκαιο».

Όλοι ζητάμε την ευτυχία. Αλλά πώς γίνεται κάποιος ευτυχισμένος;

 

 

Όλα ξεκινάνε από το κεφάλι μας. Πρέπει να αλλάξουμε τη στάση και τον τρόπο σκέψης μας. Να κάνουμε το καλό και να αποφεύγουμε το κακό. Δε γεννηθήκαμε για να βλάπτουμε τους άλλους. Αν αντιμετωπίζουμε κάθε άνθρωπο με φιλικό και εγκάρδιο τρόπο, η ζωή μας αποκτάει νόημα. Αυτή είναι η βάση της φιλοσοφίας μου. Το κλειδί για όλα είναι η αγάπη. Αλλά τι είναι αυτό; Τι είναι η αγάπη;

Πολλοί άνθρωποι μπερδεύουν την αγάπη με την ευχαρίστηση ή με ένα προσωρινό αίσθημα έλξης για κάποιο άτομο ή για κάποιο πράγμα. Αυτού του είδους η αγάπη είναι ασταθής και μεταβλητή όπως ο καιρός.

Μέσα σε κάθε άνθρωπο κοιμάται ο σπόρος της αγάπης. Αυτό το σπόρο που έχουμε στην καρδιά μπορούμε να τον βοηθήσουμε να μεγαλώσει και αργότερα να ανθίσει σαν λουλούδι.

 

 

Πώς μπορούμε να μάθουμε να αγαπάμε; Αυτή είναι μια ερώτηση που ασφαλώς θα θέλεις να μου κάνεις. Δεν υπάρχει συνταγή, ούτε κάποιος συγκεκριμένος τρόπος. Για μένα η αγάπη είναι περίπου σαν τη μαγειρική τέχνη: Κάθε φαγητό μαγειρεύεται αλλιώς και απαιτεί μεγάλη δεξιοτεχνία.

Η πιο αποτελεσματική μέθοδος είναι να συναισθανόμαστε τον άλλο, να προσπαθούμε να καταλάβουμε πώς σκέφτεται και πώς νιώθει, τι τον κάνει να υποφέρει.

Η ικανότητα να μπαίνουμε στη θέση του άλλου και να σκεφτόμαστε τι θα κάναμε εμείς είναι πού χρήσιμη, αν θέλεις να μάθεις να αγαπάς κάποιον. Αλλά αυτή η μέθοδος απαιτεί πολύ θάρρος. Χρειάζεται θάρρος για να φανταστείς πώς θα ήταν αν βρισκόσουν στη θέση του άλλου. Αυτό βοηθάει συνήθως να αμβλυνθεί η οξύτητα μιας διαμάχης, επειδή σε κάνει να κατανοείς καλύτερα τα συναισθήματα των άλλων και σε μαθαίνει να τα σέβεσαι. Είναι απαραίτητο να κατοικεί η αγάπη στις καρδιές μας, αν θέλουμε πραγματικά να μην υποφέρουν οι άλλοι και να μην υπάρχουν πια επιθετικότητα και μίσος.

 

 

Ξέρω ότι υπάρχουν πολλά πράγματα που μας συνδέουν. Όλοι μας έχουμε σώμα, πνεύμα και συναισθήματα. Όλους μάς έφερε στον κόσμο μια μάνα. Όλοι πρέπει μια μέρα να εγκαταλείψουμε αυτό τον κόσμο. Και όλοι μας επιθυμούμε την ευτυχία και όχι τη δυστυχία στη ζωή. Κι ας έχουμε διαφορετικό χρώμα δέρματος,  ας φοράμε άλλο νούμερο παπουτσιού. Βλέποντας τον κάθε άνθρωπο από αυτή τη σκοπιά, νιώθω ότι όλοι όσους συναντάω είναι ακριβώς όπως εγώ.

Θα κλείσω το κείμενο με μια αληθινή ιστορία.

Η ιστορία αυτή αφορά έναν άγιο άνθρωπο που δεν έμαθε ποτέ ότι ήταν άγιος.

Πριν από πάρα πολλά χρόνια, ζούσε ένας άντρας που είχε την ικανότητα να αγαπάει και να συγχωρεί όσους συναντούσε. Για το λόγο αυτό, ο Θεός έστειλε έναν άγγελο για να του μιλήσει.

-Ο Θεός μου ζήτησε να έρθω να σε επισκεφτώ και να σου πω ότι επιθυμεί να σε ανταμείψει για την καλοσύνη σου, είπε ο άγγελος. Όποια κι αν είναι η χάρη που θέλεις, θα εκπληρωθεί. Θα ήθελες να είχες το χάρισμα να θεραπεύεις;

-Με κανέναν τρόπο, απάντησε ο άντρας. Προτιμώ να επιλέγει ο ίδιος ο Θεός αυτούς που πρέπει να γιατρευτούν.

-Και τι θα έλεγες να έφερνες τους ψαράδες στο δρόμο της αλήθειας;

-Αυτό είναι καθήκον για αγγέλους όπως εσύ. Δεν θέλω να με δοξάζει ο οποιοσδήποτε ούτε να χρησιμεύσω ως παράδειγμα ανά τους αιώνες.

-Δεν μπορώ να γυρίσω στον ουρανό χωρίς να σου έχω εκπληρώσει ένα θαύμα, είπε ο άγγελος. Αν δεν διαλέξεις εσύ, θα υποχρεωθείς να δεχτείς ένα.

Ο άντρας σκέφτηκε λίγο και είπε:

-Τότε επιθυμώ το καλό να πηγάζει από μένα αλλά χωρίς να το αντιλαμβάνεται κανείς, ούτε κι εγώ ο ίδιος, γιατί θα μπορούσα να διαπράξω το αμάρτημα της ματαιοδοξίας.

Και ο άγγελος φρόντισε έτσι ώστε η σκιά αυτού του ανθρώπου να έχει τη δύναμη της θεραπείας, αλλά μόνο όταν ο ήλιος τον χτυπούσε στο πρόσωπο. Παντού από  όπου περνούσε, οι άρρωστοι γιατρεύονταν, η γη ξαναγινόταν εύφορη και οι θλιμμένοι άνθρωποι ξανάβρισκαν τη χαρά.

Ο άντρας αυτός περπάτησε για πολλά χρόνια ανάμεσα στον κόσμο χωρίς ποτέ να αντιληφθεί τα θαύματα που πραγματοποιούσε, γιατί, όταν γύριζε το πρόσωπό του προς τον ήλιο, η σκιά βρισκόταν πάντα πίσω του. Έτσι κατάφερε να ζήσει και να πεθάνει χωρίς ποτέ να συνειδητοποιήσει την αγιότητά του.

 

Στούς εσχάτους καιρούς,  τούς ανθρώπους θά τούς σώσει η αγάπη, η ταπείνωση καί η καλοσύνη. Η καλοσύνη ανοίγει τίς πύλες τού Παραδείσου, η ταπείνωση οδηγεί μέσα σ αυτόν, αλλά η αγάπη εμφανίζει τόν Θεό.

Ο Θεός είναι μιά άπειρη αγάπη.

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

ΑΥΤΟ ΑΞΙΖΕΙ ΚΑΙ ΣΕ ΣΕΝΑ.

Στην εποχή μας αγαπητοί μου φίλοι αληθώς ένα από τα προβλήματα που αναδεικνύονται είναι κι εκείνο των σχέσεων. Οι άνθρωποι είναι που είναι δύσκολοι ως χαρακτήρες, φανταστείτε να τους προσθέτεις κι έναν ακόμη χαρακτήρα, τις περισσότερες φορές εντελώς ξένο προς τη δική τους ιδιοσυγκρασία.

Οι άνθρωποι φοβούνται. Κάθε συναίσθημα εξάλλου έχει μία διττή όψη. Χαρά. Λύπη. Αυτές είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Πράγματι όταν καλούμαστε να εκφράσουμε κάτι στη ζωή μας με λόγο ή έργο, θα διαπιστώσουμε πως οι ενέργειες μας θα μας οδηγήσουν προ των πυλών αυτών των δύο συναισθημάτων, είτε θα νιώσουμε χαρά, είτε θα νιώσουμε λύπη. Αν νιώσουμε χαρά, μέσα μας νιώθουμε μία απέραντη αγαλλίαση, ευχαρίστηση. Αν νιώσουμε λύπη, θα βιώσουμε μία τραγικότητα. Αυτή η τραγικότητα είναι πραγματική, έχει βάση, ουσία μα περισσότερο ταράζει την ψυχή και την κάνει να βιώνει το φόβο, την μη εμπιστοσύνη, την έλλειψη πίστης.

 

Η ζωή αυτή που ζούμε είναι ακριβώς όπως η θάλασσα. Με φουρτούνες και μπονάτσα.

Στην ήρεμη θάλασσα είμαστε όλοι μας καλοί καπεταναίοι. Μα όπως λέει και το ρητό, ο καλός ο καπετάνιος στην Φουτούνα φαίνεται. Έτσι ακριβώς είναι η ζωή μας και για να την διανύσουμε χρειάζεται να είμαστε δυνατοί.

Πρέπει αναμφισβήτητα να είμαστε δυνατοί. Πόσο όμως και για πόσο; Γνωρίζουμε αν είμαστε ή όχι; Πως θα το μάθουμε; Πως θα βρούμε τη δύναμη;

Έχει αποδειχτεί πως επιβάλλεται να είμαστε δυνατοί ώστε να αντέχουμε, να παλεύουμε και να μπορούμε να αντεπεξέλθουμε στα πάντα. Η ζωή δεν είναι εύκολη ή απλή μήτε όλα έρχονται όπως θέλουμε. Η προσπάθεια κι ο αγώνας να υπομείνει κανείς αλλά και να πραγματοποιήσει ίσως όνειρα, είναι μόνιμη ή τουλάχιστο θα έπρεπε θα είναι.

Αυτό απαιτεί μια δύναμη που όμως δεν είναι δεδομένη αλλά και ούτε ευκολονόητο πως υπάρχει σε κάθε άνθρωπο ή στο βαθμό ή για στο μέτρο που χρειάζεται. Ενίοτε είναι έμφυτο χαρακτηριστικό μα πολλάκις δε μένει άλλη επιλογή από το να γίνει επίκτητο αφού κρίνει την επιβίωση αρχικά και την επιτυχία ή την εξέλιξη μετέπειτα.

Τι σημαίνει είμαι δυνατός;

Είμαι δυνατός καταρχάς δεν σημαίνει ότι δεν έχω δικαίωμα να λυγίσω. Δεν σημαίνει επίσης πως δεν είναι λογικό ή ανθρώπινο να δειλιάσω, να πτοηθώ, να γονατίσω. Είμαι δυνατός σημαίνει αρχικά έχω αποδεχτεί πως ότι περνά από το δικό μου χέρι θα το παλέψω να γίνει εφικτό και ότι  δεν περνά, θα το ανεχτώ μην επιτρέποντας στον εαυτό μου να δυστυχήσει.

Είμαι δυνατός δεν σημαίνει δεν έχω ανάγκη ανθρώπους να με εμψυχώσουν, να με πάρουν μια αγκαλιά ή δεν πρέπει να κλάψω ή να πονώ. Είμαι δυνατός σημαίνει όμως σίγουρα πως ακόμη κι αν πέσω θα κάνω τα πάντα για να σηκωθώ, θα κρατηθώ από ότι μπορέσω και θα βάλω την ελπίδα μπροστάρη δίχως να με εγκαταλείψω. Σημαίνει θα πιστεύω στον εαυτό μου και θα μου έχω πίστη κι εμπιστοσύνη απαγορεύοντας το φόβο ή τη λύπη να με κάνουν υποχείριό τους.

 

Είμαι δυνατός σημαίνει προσαρμόζομαι κι αποδέχομαι το οτιδήποτε τύχει και κάνω ότι μπορώ καλύτερο με αυτό όντας ώριμος και μην αξιώνοντας να πάνε όλα όπως το μυαλό μου τα έπλασε. Είμαι δυνατός σημαίνει συγχωρώ το εαυτό μου για τα λάθη μου και μαθαίνω από αυτά μα συγχωρώ και τους άλλους μην αφήνοντας κακίες ή όποιο αρνητικό συναίσθημα να με αλλάξει ή να μου στερήσει πράγματα.

Είμαι δυνατός σημαίνει δεν έχω καμιά προσκόλληση στο χτες και δεν μεμψιμοιρώ μα επικεντρώνομαι στο σήμερα και στο αύριο όσο μπορώ. Είμαι δυνατός σημαίνει ξέρω τα πλεονεκτήματά μου μα και τα μειονεκτήματά μου και δουλεύω προς την αυτοβελτίωση μου. Δεν σημαίνει πως είμαι αποτυχημένος αν οι συγκυρίες δεν φέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα και δεν είμαι αδύναμος αν πάρω το χρόνο μου να συνέλθω από το ότι με στενοχώρησε. Είμαι δυνατός δεν σημαίνει είμαι τέλειος και ούτε χρειάζεται να αποδεικνύω κάτι από αυτά σε κανέναν.

Είμαι δυνατός σημαίνει πως φιλοσοφώ τα πράγματα και τις καταστάσεις, τις αξιολογώ, αναλαμβάνω τις ευθύνες μου μα και είμαι έτοιμος να αλλάξω γνώμη ή πορεία αν πρέπει. Είμαι δυνατός σημαίνει με αγαπάω αφενός, με σέβομαι και δεν με υποτιμώ μήτε έχω μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου.

Που βρίσκω δύναμη;

Ένα καλό ερώτημα και διόλου ρητορικό αποτελεί το που και πως θα βρει κανείς αυτή την περιβόητη δύναμη σε μόνιμη βάση ή τουλάχιστο όταν απαιτείται. Η απάντηση αφορά όλους μας και δεν υπάρχει μαγική συνταγή.

Ο Θεός έχει δώσει σε κάθε άνθρωπο μια βαθύτερη νοημοσύνη, μια νοημοσύνη που δεν επηρεάζεται από τον κόσμο, που δεν είναι ένα προϊόν κοινωνικού περιβάλλοντος, μια νοημοσύνη που δεν επηρεάζεται από την ισχυρή κοινωνική επιρροή που υπάρχει μέσα στην οικογένεια και τον πολιτισμό μας.

Αυτή η βαθύτερη νοημοσύνη είναι μέσα μας, είναι εδώ για να μας καθοδηγήσει, να μας προστατεύσει και να μας επιτρέψει να ανακαλύψουμε και να εκπληρώσουμε τον ανώτερο σκοπό για τον οποίο έχουμε  σταλεί στον κόσμο. Αυτή η βαθύτερη νοημοσύνη δεν σκέφτεται και δεν σχεδιάζει όπως ο προσωπικό μας νους, όπως ο επιφανειακός μας νους, όπως ο νους που έχει διαμορφωθεί από την οικογένειά μας, τον πολιτισμό μας και τις θρησκείες μας.

 

Αυτή η ανώτερη νοημοσύνη, αυτή η πνευματική νοημοσύνη που ζει μέσα μας, υπάρχει πέρα από τη διάνοια μας. Υπάρχει πέρα από τις εικασίες μας. Υπάρχει πέρα από την κατανόησή μας.

Το έργο μας τώρα δεν είναι να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε  ή να προσπαθήσουμε  να ελέγξουμε  αυτή την ανώτερη νοημοσύνη μέσα μας, αλλά να μάθουμε  να ανταποκρινόμαστε  σε αυτήν, να αναγνωρίζουμε  τα σημάδια της και να ακολουθούμε  την καθοδήγησή της.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι η Γνώση είναι δύσκολο να βρεθεί. Το ερώτημα είναι. Την θέλουμε πραγματικά; Ή μήπως θέλουμε μόνο να μας καθησυχάζει σε περιόδους αμφιβολίας, ή να μας ενισχύει σε περιόδους αδυναμίας; Αλλά τον υπόλοιπο καιρό, θέλουμε  να είμαστε  εμείς ο καπετάνιος του σκάφους μας. Δεν θέλουμε πραγματικά μια ανώτερη δύναμη να αναδυθεί μέσα μας. Αυτό είναι το μέγα λάθος.

Το ταξίδι της ζωής απαιτεί σοφία και επαναξιολόγηση, αλλά δεν είναι περίπλοκο. Η ανάγκη της Ψυχής μας είναι θεμελιώδης. Δεν μπορεί να ικανοποιηθεί με την απόκτηση ανθρώπων, θέσεων και πραγμάτων. Είναι εδώ για να εκπληρώσει κάτι ανώτερο, και η Γνώση μέσα μας ξέρει τι είναι αυτό. Αυτό μας αξίζει.

 

Αυτό αξίζει και σε σένα.

Αξίζεις. Αξίζεις, επειδή είσαι πλάσμα του Θεού, δημιούργημά Του. Επειδή ο Θεός σ’ αγαπάει και όλος ο ουρανός ασχολείται μαζί σου, σε φροντίζει και σου δίνει σημασία. Ακόμα και αν δε σε πάρει κανένας τηλέφωνο για μια μέρα, ακόμα και αν δε σου μιλήσει κανείς, έχεις μια φοβερή δυναμική μέσα σου. Είσαι ένα πλάσμα που όμοιό του δεν υπάρχει σ’ όλη τη γη. Κανείς δεν είναι σαν κι εσένα, δεν έχει τα γνωρίσματά σου, τα χαρίσματά σου μα και τα προβλήματά σου. Ο Χριστός σ’ αγαπάει και σου δίνει σημασία. Θέλει να σε δυναμώσει.

 

Πώς θα γίνει αυτό; Με τα σκαμπανεβάσματα. Τη μιά στιγμή νιώθεις πως έχεις τον Χριστό και την άλλη Τον χάνεις. Τη μια έρχεται και την άλλη φεύγει. Όπως ακριβώς ένιωσαν και οι μαθητές Του μετά την Ανάσταση, όταν περπάταγαν περίλυποι και χαμένοι στις σκέψεις τους προς Εμμαούς. Μόλις άρχισαν να νιώθουν την καρδιά τους να φλέγεται κι άρχισαν να καταλαβαίνουν τον Κύριο, Εκείνος έφυγε πάλι μακριά τους. Γιατί; Για να τους κάνει πιο δυνατούς. Τους άφησε μόνο τη γλυκιά γεύση στην ψυχή τους, τη θερμότητα, την πίστη και τη δύναμη. Να πιστεύουν, ν’ αγγίζουν και να νιώθουν παρόντα τον αόρατο. Να νιώθουν ότι κρατούν Αυτόν που όλο τους φεύγει, αφήνοντας όμως πίσω Του την ευωδία Του, τη γλυκύτητά Του, το ζήλο και τον πόθο.

 

Ο Χριστός θέλει να Τον αγαπάμε, χωρίς όμως να νιώθουμε τη βεβαιότητα ότι Τον κρατούμε. Δε θέλει να μας δώσει σιγουριά, αλλά να μας αφήσει σ’ ένα μετέωρο κενό, στο οποίο μπορούμε να κάνουμε τις ωραιότερες πτήσεις, τα ομορφότερα σχέδια στον ουρανό της αγάπης Του, στο πέλαγος της ζωής, αφημένοι στους κυματισμούς Του. Μπορεί να νομίζεις ότι δεν ξέρεις που πας μέσα στο πέλαγος. Τότε, Εκείνος σου λέει: «Άσε τον άνεμο, θα σε πάει αυτός», «Μα δεν έχω πυξίδα. Νιώθω ότι δεν ξέρω τίποτα», «Αφέσου και θα βγει κάτι καλό».

 

Άναψε την φλόγα της πίστης.

Αυτή την πίστη θέλει ο Θεός  να μεγαλώσει στις ψυχές των ανθρώπων!

 

Αυτό που οφείλουμε και πρέπει να γνωρίζουμε όλοι μας είναι  ότι για να φτιάξουμε το καντήλι μας, όσο λάδι και να βάλουμε μέσα, αν δεν βάλουμε το φυτιλάκι με τη φωτιά, το καντήλι δεν ανάβει.

Γι’ αυτό, το φυτίλι που έχουμε μέσα στην καρδιά μας, ας το φουντώσουμε με την δύναμη της πίστης μας.

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest