Πάτερ Θεόφιλος: Πως κατάντησα έτσι;

αναρτήθηκε σε: ΩΦΕΛΙΜΑ | 0

Καθόμουν στην πολυθρόνα και  παρακολουθούσα  το δελτίο ειδήσεων των 8 , σαν σε ομίχλη , σαν σε νάρκη , όλο τα ίδια και τα ίδια.     Ο ένας δημοσιογράφος να μαλώνει με άλλους δημοσιογράφους και να παρεμβαίνουν άλλοι δημοσιογράφοι και στο τέλος μάλωναν όλοι μαζί,   τζερτζελές να γίνεται , και όλοι μαζί να τα βάζουν άλλοι με την κυβέρνηση και άλλοι με την αντιπολίτευση – που ήταν κάποτε  κυβέρνηση, σκίζοντας τα ρούχα τους  για τους «άτιμους» πολιτικούς και το πώς κατάντησαν την έρμη τούτη χώρα και τους ταλαίπωρους πολίτες της ξεχνώντας βέβαια το πόσο παλαιότερα τους λιβάνιζαν για τους «δικούς τους λόγους» βεβαίως , βεβαίως .

 

Ξαφνικά όπως χάζευα τις ειδήσεις την προσοχή μου τράβηξε μια αξιοπρεπέστατη ηλικιωμένη κυρία που μιλούσε στον  ρεπόρτερ και απαντούσε σε κάποια ερώτηση.

Με 400 euro τον μήνα πώς να ζήσω , όταν έχω 200 euro ενοίκιο ; Ξέρεις παιδί μου πόσες φορές το σκέφτομαι να δώσω μια να πέσω στις ρόδες ενός αυτοκινήτου να τελειώνω ;

 

Συγκλονίστηκα ….

Και άρχισε το μυαλό   μου να λειτουργεί , να βάζει ερωτήματα , να κάνει συγκρίσεις , να θυμάται .

Πριν 35 χρόνια κόχλαζε το αίμα μέσα μου .

Έτρεχα , αγωνιζόμουν , είχα ιδέες , πάλευα για αυτές .

Δούλευα και παράλληλα ασχολιόμουν με τα κοινά για ότι πίστευα , σωστό η λάθος δεν έχει σημασία , πάντως πίστευα .

Τώρα ;

ΠΩΣ ΚΑΤΑΝΤΗΣΑ ΕΤΣΙ ;

Λάτρης του καναπέ ….

Κάποτε πίστευα πως ήμουν Έλληνας πολίτης αυτής της χώρας

Τώρα είμαι το υπ’ αρίθμ. Α  123456 δελτίο ταυτότητας

Κάποτε πίστευα πως δουλεύοντας δικαιούμαι ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης

Τώρα είμαι ο υπ’ αρίθμ. 123456789 ΑΜΚΑ του ΙΚΑ

Κάποτε πίστευα πως θα έρθει η ώρα να βγω στη σύνταξη , να απολαύσω τα εγγόνια μου

Τώρα δεν ξέρω αν θα προλάβω κι αν θα με αφήσουν.

Κάποτε πίστευα ότι τα Ίμια και εκατοντάδες άλλα Ίμια , ο ουρανός και θάλασσα τους είναι Ελληνικά .

Τώρα είναι γκρίζες ζώνες .

Κάποτε άκουγα Ελληνικά στους δρόμους με γέλια παιδιών που έπαιζαν.

Τώρα μόλις νυχτώσει κλείνομαι μέσα και ακούω ξένους κατακτητές να περπατάνε φωνάζοντας στους δρόμους «μου», και τα παιδιά σταμάτησαν να παίζουν

Κάποτε ήμουνα ενεργός πολίτης.

Τώρα είμαι ένας αριθμός στατιστικής.

Κάποτε είχα όνειρα και ελπίδα.

Τώρα ….

Σιωπή .

Έχω αγανακτήσει και δεν αναφέρομαι στην κατάσταση πανικού που επικρατεί τον τελευταίο καιρό και τα ναι ή όχι που πέφτουν βροχή. Αναφέρομαι στον τρόπο με τον οποίο έχουμε συνηθίσει να ζούμε. Δεν κάνουμε τίποτα για εμάς.

 

Λάθος… δεν κρατάμε τίποτα για τον εαυτό μας. Όπου βρεθώ και όπου σταθώ βλέπω άτομα προσκολλημένα και απορροφημένα σε μια οθόνη. . Στο μετρό, στον δρόμο και ποτέ δεν σκοντάφτουν! Να μου το μάθουν και εμένα. Συνεχίζω… στην δουλεία, στην καφετέρια, στο εστιατόριο ακόμα και στην παραλία. Παντού. Πως το κάνουμε αυτό; Γιατί δεν γυρίζουμε μια φορά το βλέμμα μας όταν δύει ο ήλιος να τον χαζέψουμε και προτιμάμε να τον δούμε μέσα από μία φωτογραφία καλά φιλτραρισμένη μέσω του Instagram;

 

Πως καταντήσαμε έτσι; Να ζητάμε likes. Να ζητάμε την προσοχή των πολλών. Να κάνουμε βιτρίνα την ζωή μας. Να δείχνουμε ότι είμαστε οι καλύτεροι.

Τώρα μπορεί να με ρωτήσεις γιατί τα γράφω.

Όχι ότι έχει και μεγάλη σημασία φυσικά. Ποιος είμαι εγώ άλλωστε και τι αξία έχει αυτό που γράφω; Πού, πώς και τι θα βοηθήσει; Πουθενά, τίποτα και κανέναν προφανώς.

 

 

Στις μέρες μας είναι πολύ δύσκολα  αλλά  εμείς οι άνθρωποι τα κάνουμε δυσκολότερα. Γιατί οι ανθρώπινες σχέσεις πρέπει να είναι τόσο περίεργες και  τόσο δύσκολες ; Όλα τα προβλήματα μπορούν να αντιμετωπιστούν όταν αποφασίσουμε να φέρουμε στην ψυχή μας και στην καρδιά μας ότι διώξαμε και αφαιρέσαμε.

 

 

Ας αφήσουμε όλοι λοιπόν τις δήθεν συμπεριφορές μας και ας γίνουμε πιο ήρεμοι, πιο ειλικρινείς, πιο αληθινοί, και, γιατί όχι πιο χαρούμενοι!  Κανείς από μας δεν θέλει να του λένε ψέματα, τότε εμείς γιατί λέμε; Ας μπούμε στη θέση του ανθρώπου που εμείς οι ίδιοι αναγκάζουμε να επωμιστεί την άσχημη συμπεριφορά μας για να δούμε εμείς πως θα νοιώθαμε. Και την επόμενη φορά ας σκεφτούμε πριν αντιδράσουμε, ίσως έτσι να γίνουμε όλοι καλύτεροι για εμάς τους ίδιους αλλά και για τους γύρω μας.

 

Ποιος τολμά να το κάνει όμως;

Δεν το κάνει κανείς γιατί όλοι επιθυμούμε να γίνει κάτι καλύτερο χωρίς να θέλουμε εμείς να γίνουμε καλύτεροι.

Σ’ αυτές τις δύσκολες μέρες που ζούμε, η κοινωνία μας πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Εκτός των πολλών και μεγάλων οικονομικών προβλημάτων που περνάμε, παράλληλα η αμαρτία γιγαντώνεται, όσο πάει και νομιμοποιείται.

 

Διεστραμμένοι άνθρωποι, ψευτομέντιουμ και μάγοι διαφόρων ειδών και εγκληματίες πάσης φύσεως, προβάλλονται ακόμα και από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης για να δώσουν τη γνώμη τους για πολύ λεπτά ζητήματα, όπως η οικογένεια, τα παιδιά, οι θρησκευτικές πεποιθήσεις και οι ειλικρινείς σχέσεις των ανθρώπων.

 

Εκεί ακούμε τα πιο απογοητευτικά συμπεράσματα και τους πιο παράλογους σχεδιασμούς για το μέλλον της κοινωνίας μας. Θέλουν να καταργήσουν κάθε τι που είναι σωστό και δοκιμασμένο και να εγκαθιδρύσουν ένα δικό τους σύστημα κατά τις επιθυμίες της σάρκας τους.

Τρανταχτό παράδειγμα, ο γάμος. Κάποτε έριξαν την ιδέα να καταργηθεί ο θεσμός του γάμου και προσπάθησαν να βρουν ένα υποκατάστατο. Πρότειναν πολλές λύσεις, ελεύθερη συμβίωση, συμβολαιογραφική πράξη, ανύπαντρες μητέρες και άλλα τέτοια. Εκείνες που πλήρωσαν περισσότερο από όλους αυτές τις ψεύτικες θεωρίες, είναι οι κοπέλες που πίστεψαν ότι μπορούν να γίνουν μητέρες χωρίς να τελέσουν κανένα γάμο. Έκαναν ένα παιδί, έγιναν μητέρες χωρίς επίσημο πατέρα και προσπάθησαν να κάνουν οικογένεια. Με αποτέλεσμα τα φιλανθρωπικά ιδρύματα, τα οποία φροντίζουν για τους πάσχοντες και αναξιοπαθούντες ανθρώπους να μην παραλείπουν στη λίστα τους να βάζουν και τις ανύπαντρες μητέρες, οι οποίες απεδείχθη ότι είναι απροστάτευτες και οπωσδήποτε αξιολύπητες και φυσικά τα παιδιά τους που μεγαλώνουν ορφανά από πατέρα. Πόσο διαφορετικά τα έφτιαξε ο Θεός τα πράγματα. Ο Θεός δημιούργησε το θεσμό του γάμου με απόλυτη αρμονία και γι’ αυτό είναι αναντικατάστατος, όπως είναι και τα μάτια μας και τα αυτιά μας και όλα τα μέλη του σώματός μας.

Αντικαθίσταται το μάτι μας με κανένα ψεύτικο; Το χέρι μας; Το νύχι μας; Τίποτα δε μπορεί να αντικατασταθεί χωρίς καταστροφή και κακό αποτέλεσμα.

Νόμιζαν μερικοί ότι όσο απομακρυνόμαστε από τις διδασκαλίες του Χριστού, από το Ευαγγέλιο που είναι η απόλυτη αλήθεια, τόσο πιο πολύ εκσυγχρονιζόμαστε και θα ζήσουμε καλύτερα και πιο ελεύθερα. Στην πράξη όμως, το αποτέλεσμα μας δείχνει το αντίθετο. Όσο απομακρυνόμαστε από τις εντολές και τους κανόνες του Χριστού, τόσο πιο πολύ εκφυλιζόμαστε και δυστυχούμε.

Χρειαζόμαστε τον Ιησού Χριστό σήμερα, παρά ποτέ άλλοτε. Ας γυρίσουμε λοιπόν κοντά του.

Τον χρειαζόμαστε όχι μόνο στα σημερινά οικονομικά προβλήματα, αλλά κυρίως για τη σωτηρία της ψυχής μας και τότε θα δούμε το χέρι Του και στην οικογένειά μας και στην πατρίδα μας ακόμα. Πρέπει να γυρίσουμε πίσω, σαν τον «άσωτο υιό», ο οποίος, αφού κατασπατάλησε την περιουσία του πατέρα του «μετά πορνών» και κατάντησε να βόσκει γουρούνια ζητώντας μισθό λίγα ξυλοκέρατα, που και αυτά δεν του τα δίνανε, επέστρεψε στον οίκο του πατέρα του και ζήτησε να γίνει ένας απλός δούλος, για να χορταίνει τουλάχιστον «άρτον».

Βεβαίως δεν τα γράφω όλα αυτά για να αλλάξει το καθεστώς των ανθρώπων ή η κοινωνία και οι νόμοι του κράτους που επιτρέπουν τα διαζύγια, τις εκτρώσεις, τις μοιχείες και όλα αυτά τα κακά. Αλλά τα γράφω για να γνωρίσουμε  και να κάνουμε  το θέλημα του Θεού όσοι θέλουμε  να ζήσουμε  μια ευλογημένη ζωή και να φθάσουμε  κάποια ημέρα στο περιβάλλον του Ουράνιου Πατέρα.

Please follow and like us:

Πάτερ Θεόφιλος: Η προσευχή και τα καρύδια

αναρτήθηκε σε: ΔΙΔΑΚΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ | 0

Ένας άνθρωπος ζούσε μόνος στο αγρόκτημά του. Κάποια στιγμή αισθάνθηκε την ανάγκη να κάνει μια απλή προσευχή. Το μεσημέρι, πριν το φαγητό. Και το βράδυ πριν κοιμηθεί.

 

Μια μέρα αποφάσισε να κρατά λογαριασμό των προσευχών του! Έτσι, για κάθε προσευχή που έκανε, έβαζε ένα καρύδι μέσα σε ένα γυάλινο βάζο.

 

Αυτό συνεχίσθηκε για χρόνια. Το σπίτι του γεωργού γέμισε ράφια με γυάλινα βάζα γεμάτα καρύδια. Και καθώς ο αριθμός τους όλο αύξανε, ο άνθρωπός μας αισθανόταν όλο και μεγαλύτερη ικανοποίηση.

 

Του φαινόταν, σαν να μεγάλωνε η περιουσία του!

 

Τότε είδε ένα όνειρο: Ο Χριστός στάθηκε μπροστά του και τον ρώτησε: «Τι σημαίνουν όλα αυτά τα γεμάτα βάζα;»

 

Ο γεωργός απάντησε: «Κύριε, κάθε καρύδι αντιπροσωπεύει μια προσευχή».

 

Και τότε ο Χριστός του είπε: «Πάρε ένα σφυρί και σπάσε όλα τα καρύδια, ένα προς ένα».Αμέσως εκείνος υπάκουσε.

 

Τι έκπληξη όμως! Όλα τα καρύδια ήταν κούφια! Από τόσα καρύδια έμεινε μόνο ένας μεγάλος σωρός από τσόφλια!

 

Τότε ο Χριστός του είπε: «Οι προσευχές σου ήταν το ίδιο κούφιες. Γιατί τις είχες καταντήσει μια τυπική παγερή συνήθεια. Τις έλεγες μόνο με το στόμα, χωρίς να τις αισθάνεσαι με τον νου και την καρδιά σου!».

 

Αλήθεια, πόσες φορές την παθαίνουμε σαν τον άνθρωπο της ιστορίας μας! Πόσες φορές, την ώρα της προσευχής – στο σπίτι ή ακόμη και στην Εκκλησία – το μυαλό μας «κάνει περίπατο» σε χίλια – δυο θέματα;

 

Μερικοί μάλιστα θεωρούν αρκετή προσευχή να ανάψουν ένα κερί, όταν τύχη να περάσουν από μια εκκλησία.

 

Και μετά απορούμε, γιατί το Ευαγγέλιο δεν φέρνει στην ζωή μας την αλλαγή, που υποσχέθηκε ο Χριστός!

 

 

Τι σημαίνει αληθινή προσευχή; Και πως επιτυγχάνεται;

 

Ας ακούσωμε, τι λέει ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης (1886-1938), άνθρωπος αδιάλειπτης θερμής προσευχής:

 

*Όποιος αγαπά τον Θεό, εκείνος μπορεί να σκέπτεται Αυτόν ημέρα και νύκτα. Γιατί το να αγαπάς τον Θεό, δεν παρεμποδίζει καμία εργασία.

 

Οι Πατέρες ωνόμασαν την προσευχή «τέχνη τεχνών και επιστήμη επιστημών». Ας φροντίσουμε σιγά-σιγά να την μάθουμε.

 

Ας αγωνιστούμε με υπομονή. Για να μη βρεθούν οι προσευχές μας την φοβερή ημέρα της Κρίσεως «κούφια καρύδια».

Please follow and like us:

πατερ θεοφιλος: η ιστορια του ιερου ναου αγιου χαραλαμπους αϊδινιου

Σας καλωσορίζουμε στην ιστοσελίδα του Ιερού Ναού Αγίου Χαραλάμπους Αϊδινίου.

Στον Νομό Μαγνησίας, στην ευρύτερη περιοχή του Αλμυρού βρίσκεται το χωριό ΑΪδίνιο. Το χωριό αυτό κτίστηκε κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, αλλά οι ιστορικές πηγές δεν μαρτυρούν περαιτέρω πληροφορίες για την ίδρυση του.

 

Το χωριό βρίσκεται παραπλεύρως της Εθνικής Οδού Αθηνών-Θεσσαλονίκης και σήμερα είναι ευρέως γνωστό στις γύρω περιοχές, λόγο του Ιερού Ναού του Αγίου Χαραλάμπους, ο οποίος είναι και ο προστάτης του.

 

Ο λόγος της ευρείας αυτής διάδοσης, είναι οι αναρίθμητες μαρτυρίες από πλήθος κόσμου αλλά και κατοίκους του χωριού, για τις εμφανίσεις και τα θαύματα του Αγίου. Έτσι, ο ιερός ναός μέχρι και τις μέρες μας, αποτελεί ιερό προσκύνημα για μεγάλο αριθμό πιστών από πολλά μέρη της Ελλάδας. Κατά τα τέλη του 17ου μ.Χ. αιώνα, η ευρύτερη περιοχή μαστιζόταν από την πανώλη, ενώ παράλληλα μια τοπική επιδημία χολέρας, επεκτάθηκε από τη Λάρισα και θέρισε και αυτή με τη σειρά της αμέτρητες ψυχές, αρκετές ώστε να θεωρηθεί η περιοχή ως ένα απέραντο νεκροταφείο. Τότε ήταν που για πρώτη φορά έκανε την εμφάνιση του ο Άγιος Χαράλαμπος και υποσχέθηκε στους λιγοστούς πλέον κατοίκους πως θα τους προστατέψει και θα τους σώσει από την μάστιγα της πανώλης και του Μαύρου Θανάτου.

 

Λίγα χρόνια αργότερα, περίπου στις αρχές του 18ου αι. βρέθηκε κοντά στο ρέμα που περνά δίπλα από το χωριό κρυμμένη ανάμεσα στα βάτα μια εικόνα που απεικόνιζε τον Αγ. Χαράλαμπο.

 

Αυτό στάθηκε σαν αφορμή οι πιστοί να κτίσουν μια εκκλησία προς τιμή του Αγίου Χαραλάμπους, στο σημείο που ανακαλύφθηκε η εικόνα.

Ο Ναός κτίστηκε επί τουρκοκρατίας και για τον λόγο αυτό, ήταν κρυμμένος μέσα στο έδαφος, πράγμα που δεν τον έκανε ορατό από μακριά. Η τοποθεσία του τον κατέστησε κατάλληλο για να λειτουργήσει και ως κρυφό σχολειό.

 

Όλες αυτές τις δεκαετίες ο ναός πέρασε από πολλές κακουχίες, παρόλα αυτά όμως κάθε φορά παρέμενε ακέραιος στη θέση του. Αλλά δυστυχώς, όσες κακουχίες και να πέρασε, δεν ήταν αρκετά καταστροφικές όσο ήταν ο σεισμός που έλαβε χώρα το 1980 στην περιοχή του Αλμυρού -ελάχιστα χιλιόμετρα από το Αϊδίνιο- που έγινε η αιτία να γκρεμιστεί η εκκλησία. Βέβαια μέσα στην καταστροφή βγήκε και κάτι καλό, καθώς ήταν μεγάλη ευλογία το γεγονός ότι διασώθηκε η εικόνα του Αγίου και μερικά κειμήλια και τάματα πιστών.

 

Αφού λοιπόν δεν ήταν πια δυνατό να διασωθεί ο ναός, ο Δήμος προχώρησε σε ολική κατεδάφιση του και μαζί με τους κατοίκους αποφάσισαν να κτίσουν έναν καινούριο, λίγο μικρότερο ναό. Εκεί πλέον στεγάζονται όσα από τα αντικείμενα περισώθηκαν από τον παλιό ναό.

 

Δύο χρόνια αργότερα το 1982, οι κάτοικοι του Αϊδινίου, πήραν την απόφαση να κτίσουν έναν καινούριο, μεγαλοπρεπή ναό προς τιμή του Αγίου Χαραλάμπους στο κέντρο του χωριού. Για ένα μικρό χωριό σαν το Αϊδίνιο, αυτό ήταν πολύ μεγάλο κατόρθωμα, αλλά οι κάτοικοι του Αϊδινίου καθώς και από την ευρύτερη περιοχή, συνέβαλαν και κατάφεραν να κτίσουν τον μεγαλοπρεπή ναό προς τιμή του Ιερομάρτυρα Χαραλάμπους.

 

Το 2001 την παραμονή του Αγίου Χαραλάμπους, τελέστηκαν τα θυρανοίξια του Ιερού Ναού από τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Δημητριάδος και Αλμυρού κ.κ.Ιγνάτιο.

 

Το 2003 μια αγνώστου αιτίας πυρκαγιά ξέσπασε στο εσωτερικό του καινούριου ναού που έκαιγε καθόλη τη διάρκεια της νύχτας. Κάνεις δεν αντιλήφθηκε τίποτε μέχρι που ξημέρωσε και ειδοποιήθηκε αμέσως η πυροσβεστική, ευτυχώς εγκαίρως, έτσι ώστε να μην προκληθούν ανεπανόρθωτες ζημιές. Εκεί όμως που φαίνεται η ευλογία και η προστασία του Αγίου, είναι το γεγονός ότι παρόλο που η φωτιά έκαιγε όλη τη νύχτα η ζημιά ήταν ιδιαίτερα περιορισμένη. Πιο συγκεκριμένα το μανουάλι για τα κεριά που ήταν απ όσο ξέρουμε η εστία της φωτιάς, κάηκε ολοσχερώς ενώ την εικόνα του Αγίου που βρισκόταν σε απόσταση αναπνοής από εκεί, δεν την άγγιξαν καθόλου οι φλόγες και βρέθηκε αναλλοίωτη.

 

Όπως προαναφέραμε ο Άγιος, στο πέρασμα των αιώνων, έχει κάνει αμέτρητα θαύματα και έχει εμφανιστεί πολλές φορές στους κατοίκους του Αϊδινίου και όχι μόνο. Λίγα μόνο από πολλά παραδείγματα αναφέρονται παρακάτω:

 

α) Κατά τη διάρκεια του Ελληνογερμανικου πολέμου, μια φάλαγγα στρατιωτών λεηλατούσε καθετί στο πέρασμα της. Όταν όμως έφτασαν στο χωριό, για κάποιον ανεξήγητο λόγο δεν πείραξαν τίποτε. Οι στρατιώτες απλώς έφαγαν και μέθυσαν στην πλατεία του χωριού και μετά έφυγαν συνεχίζοντας να λεηλατούν την γύρω περιοχή

 

β) Στο πέρασμα των αιώνων, μέχρι και σήμερα ακόμα, πολλοί κάτοικοι μαρτυρούν πως απλά έχουν δει τον άγιο ή και να τους μιλάει, ενώ άλλοι ακόμα τον έχουν ακούσει να υμνεί τον Κύριο μέσα στο ναό.

 

γ) Και τέλος, ένα ιδιαίτερο σημαντικό παράδειγμα της ευλογίας του Αγίου μας, είναι το γεγονός πως από την ίδρυση της εκκλησίας κι έπειτα, το χωριό δεν έχει θρηνήσει θύματα ούτε από τους πολέμους που επακολούθησαν ούτε από μεγάλες φυσικές καταστροφές που στοίχισαν τη ζωή εκατοντάδων ανθρώπων όπως ήταν ο σεισμός του 1980 στον Αλμυρό, ενώ παράλληλα μέχρι και σήμερα έχουν θεραπευτεί πάρα πολλοί άνθρωποι από ανίατες ασθένειες κάθε είδους.

 

Γι αυτούς λοιπόν τους λόγους ο κόσμος τον αγαπά ιδιαίτερα και προσεύχεται σ αυτόν. Μάλιστα, τον αγαπούν τόσο που τον νιώθουν ως μέλος της οικογενείας τους και τον αποκαλούν Θείο ή Παππού Χαραλάμπη.

Η μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρα Χαραλάμπους τιμάται στις 10 Φεβρουαρίου.

Ο Ιερομάρτυρας Άγιος Χαράλαμπος με τις πρεσβείες του προς τον Κύριο μας Ιησού Χριστό να ευλογεί και να αγιάζει εσάς και τις οικογένειες σας.

Please follow and like us:

Πάτερ Θεόφιλος : Τα δύο δυνατά εργαλεία του σατανά

αναρτήθηκε σε: ΨΥΧΩΦΕΛΗ ΚΕΙΜΕΝΑ | 0

Δεν υπάρχει καμία, μα καμία, αμφισβήτηση ότι η χώρα μας και η ορθοδοξία μας τα δύο τελευταία χρόνια έχει περιέλθει σε τραγική κατάσταση.  Και έχει περιέλθει σε αυτή την κατάσταση των ακόμη πιο τραγικών μελλοντικών συνεπειών, επειδή η  ηγεσία, ενέδωσε εξ αρχής στις απαιτήσεις των «εμπόρων των εθνών»  που θέλουν να λεηλατήσουν την πατρίδα μας.  Τα τραγικά αποτελέσματα  θα φαίνονται μέρα με την μέρα και  χρόνο με τον χρόνο!…

Σήμερα, έχουν «ξεθαρρέψει» πολλοί, που κρυπτόμενοι πίσω από ιδεολογικές κουρτίνες, υποκρινόμενοι,  μας οδηγούν στην πλήρη καταστροφή.

Προκειμένου να δείξουν πρόθυμοι στους αφεντάδες τους, προκειμένου μα αποκτήσουν χρήμα και δόξα, έφτασαν στο σημείο να εκχωρούν ακόμη και την ήδη ευτελισμένη εξουσία τους.

Ξεπουλάνε τη χώρα και υποδουλώνουν το λαό μας, πίσω από την πλάτη μας.

 

Αυτοί που βρίσκονται στην εξουσία και στα μεγάλα πόστα, επέτρεψαν  να ξεπουληθεί η πατρίδα μας και να μας οδηγήσουν σε έναν δρόμο χωρίς ταυτότητα, χωρίς πιστεύω και χωρίς οικογένεια.

Φταίμε όμως κι εμείς. Ασχοληθήκαμε  πολύ με τον αντίχριστο και πάψαμε να ασχολούμαστε με τον Θεό.

Πρέπει να δούμε κατάματα το μεγάλο πρόβλημα και το μεγάλο πρόβλημα είναι η  πολυθεΐα. Δηλαδή θα γίνουμε ένα κράτος με πολλούς θεούς.

 

Το πραγματικό πρόβλημα των καιρών μας δεν είναι η αθεΐα, αλλά η πολυθεΐα και μάλιστα με τη μορφή της ειδωλολατρίας. Δημιουργείται κίνδυνος επειδή τοποθετούμε στη θέση του αγαπητικού και θυσιαζόμενου ταπεινού Θεού του Χριστού τα αλαλάζοντα Τέρατα.

 

Βρισκόμαστε όλοι σταυρωμένοι στον Γολγοθά της ιστορίας. Να κάνουμε τον προσωπικό μας σταυρό αναζήτηση του σταυρού του Χριστού.

Έπαψε να μας τρομάζει ότι έχουμε χάσει το πραγματικό νόημα.

 

Πριν από λίγες ημέρες ο π. Φιλόθεος Φάρος είπε ότι «οι περισσότεροι ιερωμένοι είναι ποιμαντικά ανύπαρκτοι, δεν έχουν σταθεί στο πλευρό ενός ανθρώπου που έχει ανάγκη». Συμφωνείτε;

Η συνεχής διατυμπάνιση του κακού προκαλεί ανασφάλεια, βία, επιθετικότητα, καθώς και αντίρροπες τάσεις αυτοπροβολής. Να δείξουμε και λίγο το καλό; Συνάντησα προσωπικά σειρά ολόκληρη αγίων κληρικών και μοναχών που κατόρθωσαν να μεταβάλουν τον άσχετο προς την εκκλησία μαθητή  σε θεολόγο και κληρικό. Αισθάνομαι δραματικά ελλιπής απέναντί τους.

 

«Να μη χάσουμε τα πάθη. Να τα μεταβάλλουμε.

 

«Ο χριστιανισμός ευτυχώς δεν είναι ούτε πλατωνισμός ούτε στωικισμός. Το καθετί πάνω στο σώμα μας και την ψυχή μας είναι θεόπλαστο και ως εκ τούτου απολύτως ιερό. Απομένει στην ελευθερία μου να θυμώνω, να ερωτεύομαι, να παίζω, να δημιουργώ, να τρώγω, να χαίρομαι και να λυπάμαι μ’ έναν τρόπο που με φέρνει όλο και πιο κοντά στη θεία πηγή τού είναι μου.  Αυτό σημαίνει η Ενσάρκωση. Ο Θεός δεν με καλεί να δραπετεύσω από τον κόσμο του,  αλλά να τον μεταβάλλω σε τόπο φανέρωσής του.

 

Ο χριστιανισμός είναι βαθύς εχθρός κάθε είδους ιδεαλισμού, επειδή ο ίδιος δεν είναι τίποτε άλλο παρά ιερός υλισμός. Η Ενσάρκωση δεν είναι παρά η καταξίωση της ύλης και της ιστορίας όταν αυτά προσφέρονται στον Θεό και στους άλλους.

 

Ύστερα από σχεδόν 20 χρόνια ως ιερέας, αυτή είναι η θερμή προσευχή μου. Ο Ιησούς Χριστός και όλοι οι Άγιοί μας, με την ζωή τους και το παράδειγμα τους, να αποτελέσουν μια   δυνατή υπενθύμιση ότι κανείς, σε καμία ηλικία, δεν έχει ανοσία στην επιρροή του Σατανά. Δύο από τα πιο δυνατά εργαλεία του Σατανά είναι η διάσπαση και η εξαπάτηση.

 

Όταν οι δοκιμασίες και οι δυσκολίες έρχονται στον δρόμο μας, συχνά μας λέγεται απλώς «κουράγιο». Επιτρέψτε μου να είμαι ξεκάθαρος: το «κουράγιο» δεν είναι αρχή του Ευαγγελίου. Το να υπομείνουμε μέχρι τέλους σημαίνει να ερχόμαστε συνεχώς προς τον Χριστό και να τελειοποιηθούμε σε Αυτόν.

 

Η πρόχειρη υπακοή και η χλιαρή δέσμευση αποδυναμώνουν την πίστη. Το να υπομείνουμε μέχρι τέλους απαιτεί ολική δέσμευση στον Σωτήρα και στις διαθήκες μας.

 

Μην ξεχνάτε να προσεύχεστε

Καθένας από εμάς βιώνει περιόδους σκότους και μοναξιάς. Στις πικρές δοκιμασίες, βάλσαμο για την ψυχή σου είναι η προσευχή. Προσευχηθείτε για δύναμη να υπομείνετε μέχρι τέλους. Ρωτήστε τον Επουράνιο Πατέρα: Τι περισσότερο θα ήθελες να κάνω;

 

Υπάρχει ένα μονοπάτι που οδηγεί στο δένδρο της ζωής, στον Χριστό. Είναι στενωπό και στενό, απόλυτο και επακριβές. Οι εντολές του Θεού είναι απόλυτες αλλά όχι περιοριστικές. Μας προστατεύουν από πνευματικό και σωματικό κίνδυνο και μας αποτρέπουν από το να χαθούμε.

 

Το ταξίδι της ζωής είναι γεμάτο δυσκολίες. Είναι εύκολο να μας διασπασθεί η προσοχή, να ξεφύγουμε από το μονοπάτι και να χαθούμε. Τα βάσανα αποτελούν αναπόφευκτο και αναγκαίο μέρος της αιώνιας προόδου μας. Όταν έλθει η αντιξοότητα, μην επιτρέψετε σε κάτι που δεν καταλαβαίνετε πλήρως να καταστρέψει κάτι που γνωρίζετε. Να είστε υπομονετικοί. Παραμείνετε γερά στην αλήθεια. Η κατανόηση θα έλθει. Οι δοκιμασίες είναι σαν μεγάλες καταχνιές του σκότους που μπορούν να δέσουν τα μάτια μας και να σκληρύνουν την καρδιά μας. Αν δεν «κρατούμε  διαρκώς γερά στον λόγο του Θεού και να τον ζούμε, θα τυφλωθούμε πνευματικά,  μάλλον,  παρά θα σκεπτόμαστε πνευματικά.

 

 

Αδελφοί και αδελφές, το να υπομείνουμε μέχρι τέλους είναι η μεγάλη δοκιμασία της ιδιότητας του μαθητού. Η καθημερινή μας ιδιότητα του μαθητού θα προσδιορίσει τον αιώνιο προορισμό μας. Ας ξυπνήσουμε επιτέλους, λαός και κλήρος  προς τον Θεό, και να παραμείνουμε  γερά στην αλήθεια,  ας τηρήσουμε τις ιερές διαθήκες και  να μείνουμε κοντά στο δένδρο!

 

Δίδω μαρτυρία για τον Αναστημένο, Ζώντα Χριστό. Ξέρω ότι ζει. Η μεγαλύτερη επιθυμία  μου κα ο καθημερινός αγώνας που δίνω είναι να είμαι αληθινός και πιστός ώς το τέλος στο να ακολουθώ το μεγαλοπρεπές παράδειγμά Του. Στο ιερό όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού, αμήν.

Please follow and like us:

Πάτερ Θεόφιλος: Η τελευταία νύκτα του γέροντος Ιάκωβου Τσαλίκη

αναρτήθηκε σε: ΠΑΤΕΡΙΚΟ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ | 0

Νύχτα της 20ης Νοεμβρίου – πρωί της 21ης. Ήρθε η ώρα να τελειώσει το μαρτύριο της ζωής αυτής. Αρκετά οι αρρώ­στιες, αρκετά και η άσκηση του μεγάλου βιαστή. Ο ίδιος ο μακαριστός γέροντας το γνώριζε καλά. Έπεφτε η αυλαία στο μικρόκοσμο και άνοιγε η αυλαία στον απέραντο, τον ατε­λεύτητο κόσμο της μακαριότητας και της δόξας. Γι’ αυτόν που προορίζονται όσοι πόνεσαν πολύ και όσοι αγάπησαν τον Κύριο χωρίς όρια.

 

Ο μακαριστός γέροντας Ιάκωβος αγρύπνησε αποβραδίς με προσευχή. Μα ο εξουθενωμένος δε λησμόνησε και τους πονε­μένους. Διάβασε τα τελευταία γράμματα και απάντησε περί­που σε δεκαπέντε. Παρηγόρησε, συμβούλεψε κατά περίπτω­ση. 21 του Νοέμβρη. Ξημερώνοντας θα γιόρταζε τα Εισόδια της Θεοτόκου. Ετοιμαζόταν όλη τη νύχτα, θα κατέβαινε. Κανονικά δε θα ‘πρεπε, μα το ήθελε πολύ. τόσο πολύ που τί­ποτα δεν μπορούσε να τον αποκλείσει από την τελευταία του θεία Κοινωνία. Με κόπο κατέβηκε, σκοτάδι ακόμα, στην Ακολουθία. Μερικοί μοναχοί πρόσεξαν μιαν άλλη διάθεση στο πρόσωπο του γέροντα. Ιλαρότητα υπέρμετρη, αγάπη ξε­χείλιζε ολόκληρος, το αγγελικό του χαμόγελο ατέλειωτο. Έγινε η Ακολουθία. Έψαλε γονατιστός τόσο άνετα και αναστάσιμα, λες και δεν ήταν άρρωστος.

 

Η θεία φωνή του γέμιζε το ναό, εξαίσια μελωδία, λες και ψέλνανε πολλοί άγγελοι μαζί. Ημέρα ιερή για τον Ιλαρίωνα, γιατί το πρωί εκείνο, στα Φύλλα, τον χειροτονούσε ιεροδιάκονο ο μητροπολίτης Χαλκίδας. Φαινότανε πως η Λει­τουργία τούτη δεν έμοιαζε συνηθισμένη. Όμως. ούτε είπε ούτ’ έδειξε τι έζησε στην τελευταία του Λειτουργία. Είδε πά­λι τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ; Είδε γύρω του Αγίους; Είδε το πανάγιο Αίμα του Κυρίου ή τον ίδιο τον Κύριο αμνό στην Άγια Τράπεζα. Όπως άλλοτε; Δεν το ξέρουμε.

Το πρωί, λίγο πριν τις 9, βγήκε από το ναό, πήγε στην κουζίνα με καλή διάθεση και ήπιε καφέ. Τον περίμεναν όμως για εξομολόγηση. Σηκώθηκε σιγά σιγά, βγήκε, κατέβηκε τα σκαλιά μπροστά στην κεντρική πύλη της Μονής, προχώρησε για την απέναντι πτέρυγα και ανέβηκε τα λίγα σκαλιά. Σε λί­γα μέτρα το εκκλησάκι του Αγίου Χαράλαμπου. Εκεί συνή­θως εξομολογούσε. Το ίδιο και τώρα. Στις 10 η ώρα εξομολό­γησε τον αγιορείτη διάκονο Γεννάδιο, στον οποίο ευχάριστα μα σταθερά είπε μεταξύ άλλων:

– Καλά που ήρθες, να είσαι που θα με αλλάξετε, μη φεύ­γεις.

 

Ο διάκος διαμαρτυρήθηκε με διάφορα λόγια για τα περί θανάτου του γέροντα, μα εκείνος επέμενε.

 

Τελειώνοντας την εξομολόγηση έδειχνε κουρασμένος, αλλά διατηρούσε χαρμόσυνη διάθεση. Σηκώθηκε, πήρε από το χέρι το διάκο και βγήκανε από το εκκλησάκι. Προχώρη­σαν, κατεβήκανε τα σκαλιά και μπήκανε στο ναό. Έκανε την προσευχή του, ασπάστηκε όλες τις εικόνες, ευχαρίστησε και δοξολόγησε. Μα πλέον ζούσε άλλες καταστάσεις. Μέσα του κι έξω του αυγαζόταν από θείο φως – γι’ αυτό η ευφροσύνη και ιλαρότητα του προσώπου του. Τη θαυμαστή κατάσταση τούτη αξιώθηκε να δει μόνο ένας μοναχός, ο Εφραίμ. Καθά­ριζε τα μανουάλια του ναού και είδε το μακαριστό γέροντα να μπαίνει μεταμορφωμένος. Έλαμπε ολόκληρος και ακτι­νοβολούσε χαρά και αγαλλίαση. Στάθηκε ακίνητος και τον παρατηρούσε πλημμυρισμένος και ο ίδιος ο Εφραίμ από αγαλλίαση και έκπληξη.

Βγήκε από το ναό και με το διάκο φέρανε γύρω γύρω τη Μονή εσωτερικά. Έβλεπε όλους τους χώρους, όλους τους μοναχούς, τους ευλογούσε ειρηνικά και τους μετέδιδε αγαλ­λίαση, που διαχυνόταν άφθονη από το αγγελικό του πρόσωπο. Αφού τελείωσε ο γύρος αυτός, ήθελε να βγουν έξω από τη Μονή. Βγήκανε από τη νότια πόρτα. Προχώρησε σιγά σι­γά δεξιά. Σταμάτησε στο εργαστήριο κι ευλόγησε με άπειρη αγάπη τους εκεί μοναχούς. Πάλι προς τα δεξιά, ενώ σταμα­τούσε στα εκκλησάκια και σταυροκοπιότανε πολλές φορές. Ανέβηκε ακόμα ψηλότερα, βορειοδυτικά. Ζήτησε να τον βοηθήσει ο διάκος ν’ ανεβούνε ακόμα λίγο. Από κει το μονα­στήρι φαινότανε όλο. Σαν από αεροπλάνο. Ήταν ωραίο, ανακαινισμένο, φροντισμένο… και το ‘χε βρει ερείπιο, διαλυ­μένο, ξεχαρβαλωμένο και πολύ μικρότερο. Τώρα και ανακαι­νισμένο και γεμάτο με καλούς μοναχούς.

 

Το κοίταζε από κει ψηλά και δεν το χόρταινε. Το βλέμμα του είχε τόση αγάπη για το μοναστήρι. Έμεινε να το κοιτάει αρκετά. Συλλογιζότανε άραγε πως βρήκε παλιά το μοναστή­ρι; Μάλλον όχι, γιατί δεν έφευγε από το πρόσωπο του καθό­λου η ευφροσύνη. Δεν ήταν ώρα για δυσάρεστες μνήμες… τώρα μόνο δοξολογούσε, οι στιγμές λίγες και αφιερώνονται στα μεγάλα…

 

Τα πόδια δεν τον κρατούσαν.

 

– Έλα, παιδί μου. πάμε.

 

Γυρίσανε από την άλλη μεριά. Σχεδόν μεσημέρι. Μεσημέρι της 21ης.

 

Κατάκοπος, μετά το μεσημέρι, αποσύρθηκε για λίγο στο κελί του. Έφτασε όμως ο π. Αλέξιος, που έπρεπε για πρώτη φορά να κάνει κηδεία. Νέος ιερέας και δεν ήξερε το τυπικό και πως ψάλλεται. Με υπομονή ο μακαριστός γέροντας του είπε πως θα κάνει τούτο, πως εκείνο. Κι έπιασε να του ψέλνει τροπάρια της νεκρώσιμης Ακολουθίας. Έψελνε και ο Αλέ­ξιος, μα ο γέροντας έψελνε πολύ ωραία. Έκπαγλα και χαιρό­τανε όλο και περισσότερο. Σε κάποια στιγμή ο Αλέξιος νόμι­σε ότι έμαθε να ψέλνει τη νεκρώσιμη Ακολουθία και ήθελε να φύγει, ευχαριστώντας και παίρνοντας την ευχή του γέρο­ντα. Εκείνος όμως επέμενε να την ψάλουνε όλη από την αρχή. Έτσι κι έγινε. Την ψάλανε ολόκληρη, και ο γέροντας ήτανε όλο χαρά κι ευφροσύνη.

Έφυγε μετά τις 2 η ώρα ο π. Αλέξιος κι έμεινε μόνος ο γέ­ροντας. Στις 3.15 του χτύπησαν την πόρτα για καφέ και του είπαν ότι ήρθε η Γερασιμία. Κι ενώ δύσκολα δεχότανε στο κελί. είπε μόνος του:

-Να έρθει. Αυτό το παιδί έχει ανάγκη, πρέπει να το δω!

 

Αργότερα δέχτηκε τη Γερασιμία, για εξομολόγηση. Έβαλε το πετραχήλι του, έκατσε στην άκρη του κρεβατιού, βλέποντας τον Εσταυρωμένο, και άρχισε. Την άκουσε προ­σεχτικά, τη συμβούλεψε, της έδωσε κουράγιο… και ξαφνικά με αλλοιωμένη όψη της λέει:

-Εδώ, παιδί μου, είναι ο όσιος Δαβίδ… Και ο άγιος Ιά­κωβος ο Αδελφόθεος… ψάλε το Απολυτίκιο τους…

 

Στο μεταξύ τα λεπτά περνούσαν και μέσα του ο γέροντας είχε πολλή αγωνία. Ήθελε να προλάβει να δει διάκο τον υποτακτικό του Ιλαρίωνα, που εκείνο το πρωί. στη Λειτουρ­γία, τον χειροτόνησε ιεροδιάκονο ο Σεβασμιώτατος μητρο­πολίτης Χαλκίδας Χρυσόστομος. Και χωρίς ν’ ακούγεται κά­ποιος θόρυβος, στις 4.15. λέει στη Γερασιμία:

-Παιδί μου, άνοιξε τη ν πόρτα, ήρθαν οι πατέρες.

 

Πράγματι, έφταναν στην πόρτα οι πατέρες. Τη στιγμή που στράφηκε στην πόρτα η Γερασιμία, δοκίμασε ο γέροντας να σηκωθεί, να σταθεί στα πόδια του… Μα την ίδια στιγμή είπε «ζαλίζομαι, ζαλίζομαι…» κι έγειρε, χάνοντας την ευστά­θεια του. Πρόλαβε η κοπέλα κι έπιασε λίγο το γέροντα και τον βοήθησε να μη χτυπήσει πολύ, πέφτοντας στο πάτωμα. Η αναπνοή του ήτανε πολύ δύσκολη και προσπαθούσε. Συγ­χρόνως έμπαιναν και οι πατέρες με πρώτο τον π. Ιλαρίωνα. Αμέσως σύγχυση, φόβος, πανικός, κλάματα… Γονάτισε δί­πλα του ο π. Κύριλλος, πήρε να του τρίψει τα χέρια… άλλοι μοναχοί τρέξανε στον Άγιο Χαράλαμπο και κλαίγοντας κά­νανε Παράκληση. Άλλος έτρεξε να τηλεφωνήσει σε γιατρό. Ο σφυγμός του μεγάλου ασκητή φάνηκε νηματοειδής, ανε­παίσθητος… Το πρόσωπο του πήρε λίγο κοκκινωπό χρώμα… έμεινε ήρεμο, χωρίς αγωνία… και μια στιγμή έκανε με τα σε­πτά χείλη του ένα μικρό φύσημα…

 

Αυτό ήταν, σαν πουλάκι παρέδωσε το πνεύμα. Όλα είχα­νε τελειώσει. Στις 4.17 το απόγευμα, ο μακαριστός γέροντας άφησε το φθαρτό κόσμο του πόνου. Μπήκε σε μακάρια μονή του Τριαδικού Θεού.

 

Οι πατέρες της Μονής δε θέλανε να πιστέψουν ότι ο γέρο­ντας έφυγε. Κάτι προσπαθούσανε να του προσφέρουν… σύγ­χυση απερίγραπτη, μιλούσαν κλαίγοντας… και η συνεννόη­ση δύσκολη. Πάντως όλα είχανε τελειώσει.

Please follow and like us: