ΑΧ ΚΑΗΜΕΝΕ ΑΝΘΡΩΠΕ

αναρτήθηκε σε: ΘΕΙΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ | 0

Ακούω πολύ συχνά και σε καθημερινή βάση την φράση.. ΔΕΝ ΦΤΑΙΩ ΕΓΩ ΓΙΑΤΙ ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΑΛΛΟΙ.

Καθημερινά συναντώ ανθρώπους  που το μόνο που κάνουν είναι να κρίνουν και να κατακρίνουν τους άλλους.

Με λίγα λόγια ο άνθρωπος θέλησε να  γίνει  κριτής και δικαστής,  μεταφέροντας τις ευθύνες πάντα στους άλλους χωρίς να αναλαμβάνει τις δικές του ευθύνες και χωρίς να θέλει να μπει στην διαδικασία  να διορθώσει τον εαυτό του, και αυτό γίνεται γιατί, σπαταλώντας πολύ χρόνο για τους άλλους, δεν υπάρχει χρόνος για να δει τα δικά του λάθη, τις δικές του αδυναμιες και τα δικα του αμαρτηματα.

Ο άνθρωπος που ακολουθεί αυτόν τον δρόμο δεν διαφέρει σε τίποτε από τον διάβολο. Ο διάβολος θέλησε να γίνει ανώτερος από τον Θεό και αυτό είναι που τον έκανε από άγγελος Θεού να μετατραπεί σε διάβολο. Αυτό δεν κάνει και σήμερα ο άνθρωπος; Δεν προσπαθεί να γίνει ανώτερος από τον Θεό;

«Με απογοητεύουν οι άλλοι». Είναι μια φράση που την ακούω συχνά γύρω μου. Μα κάπου  τη νιώθω να ξεπηδάει κι απ’ τα βάθη του εαυτού μου. Τι θα πει πως μας απογοητεύουν οι άλλοι; Οι μεγάλοι, οι μικρότεροι, οι συνομήλικοι; Θα πει, πως θα τους θέλαμε διαφορετικούς, αλλιώτικους απ’ ότι είναι. Γιατί δε συμφωνούμε μ’ αυτό που είναι, γιατί μας πληγώνουν με τον τρόπο που μας φέρονται. Στο βάθος βάθος θα πει, πως τους απορρίπτουμε. Παραβαίνουμε δηλαδή τη δεύτερη μεγάλη εντολή:

«Αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν».

Μη μας παραξενεύει λοιπόν το γεγονός, πως αντί να γεφυρωθεί το χάσμα ανάμεσα σε μας και σ’ εκείνους, που μας απογοητεύουν, βαθαίνει ολοένα και περισσότερο. Χωρίς αγάπη, κανένα χάσμα δε γεφυρώνεται. Αν ψάξουμε προσεκτικά τον εαυτό μας, θα διαπιστώσουμε ίσως πως η αιτία της απογοήτευσης είναι πάλι ο εγωισμός. Γιατί συνήθως θέλουμε τους άλλους διαφορετικούς, αλλιώτικους, απ’ ότι είναι, όχι για κείνους, αλλά για μας.

Για να ικανοποιούμαστε εμείς. Για να ‘μαστε εμείς αναπαυμένοι, για να μη χρειάζεται να παλεύουμε σκληρά με τον ίδιο τον εαυτό μας, ώστε να νικήσουμε τα πάθη μας και να καλλιεργήσουμε την αρετή της κατανόησης, της ταπείνωσης και της αποδοχής.

Ο άνθρωπος είναι  αλήθεια ότι έγινε ανεύθυνος, άμοιρος ευθυνών, καχύποπτος. Ναι, καλά κατάλαβες για τον άνθρωπο μιλάμε που θέλει να λέγεται άνθρωπος μιλάμε που νομίζει ότι του φταίνε πάντα οι άλλοι. Απλά το νομίζει.

Έχει φτιάξει ένα δικό σου παράλληλο σύμπαν στο οποίο είναι ο καλός, ο μοναδικός, ο αναμάρτητος που δεν κάνει ποτέ κακό στους άλλους και συμπεριφέρεται άψογα. Γύρω του υπάρχουν φαντάσματα κακών ανθρώπων  που τον  περικυκλώνουν με μόνο σκοπό να τον  κατακρεουργήσουν, να του κλέψουν τη δύναμη και φυσικά τη χαρά. Σύνδρομο καταδίωξης λέγεται και το έχει ο άνθρωπος. Αν όχι όλοι οι περισσότεροι.

Οι περισσότεροι από εμάς σήμερα πείθουμε τον εαυτό μας , ότι είναι δυστυχισμένος, όταν οι επιλογές για την ζωή μας, έχουν γίνει από κάποιο άλλο πρόσωπο και όχι από εμάς τους ίδιους. Το θέμα όμως είναι κατά πόσο οι επιλογές γίνονται από κάποιο άλλο άτομο και αν όντως μπορεί κάποιος τρίτος να επιλέξει πράγματι για εμάς.  Είναι  πολύ εύκολο να μην παίρνουμε πρωτοβουλίες και συνεχώς να γκρινιάζουμε για τις αποφάσεις που παίρνουν οι άλλοι.

 Οι άνθρωποι γενικότερα πέφτουμε συχνά σε αυτή την παγίδα. Κλαιγόμαστε γιατί κάποιοι άλλοι φταίνε. Είναι πανεύκολο.  Είναι θα έλεγα καταπληκτικό. Συνεχώς φταίνε οι άλλοι. Φταίνε οι φίλοι, ο σύντροφος, οι γονείς, το αφεντικό, το κράτος, ο γείτονας. Το χειρότερο από όλα όμως είναι ότι πάντα βρίσκουμε έναν λογικό τρόπο στο να καταλήξουμε ότι όντως κάποιος άλλος φταίει. Είναι πράγματι μαγικό. Νομίζω ότι κάπως λέγεται κιόλας. Α ναι τώρα θυμήθηκα, λέω ψέματα στον εαυτό μου. Έτσι  ονομάζεται.

Στον καθένα κάποιος ή κάτι φταίει για τις τωρινές συνθήκες της ζωής του,  η μάνα, ο πατέρας, τα παιδικά χρόνια, η ατυχία, το κάρμα, η κρίση …. Απευθυνόμαστε στον άλλο για ότι συμβαίνει στη ζωή μας σήμερα. Πετάμε εκεί τις ευθύνες για τα ανεκπλήρωτα όνειρα, για τις επιθυμίες που έχουμε αλλά δεν ζήσαμε, για τις στεναχώριες μας, για τα προβλήματα μας. Ο άλλος ή οι άλλοι έχουν αναλάβει το ρόλο του ‘κακού’ στη ζωή. Τι θα συνέβαινε όμως αν δεν ήταν τόσο κακός ο προϊστάμενος, η θεία, η πεθερά, ο σύντροφος, το κράτος, τα οικονομικά; Φανταζόμαστε πως η ζωή μας τότε θα ήταν υπέροχη! Κανένα πρόβλημα, τότε όλα θα κυλούσαν τουλάχιστον καλύτερα! Αμφιβάλλω!

Δεν ξέρω πόσοι από μας, οι οποίοι παραπονιόμαστε για το ότι μας απογοητεύουν οι άλλοι, καθίσαμε ποτέ να σκεφτούμε πόσο απογοητεύουμε εμείς τους άλλους ή πόσο μας απογοητεύει ο εαυτός μας. Αφορμές για απογοήτευση πάντα θα υπάρχουν. Το ζητούμενο είναι να τις αντιμετωπίζουμε σωστά. Είναι γενναιότητα ψυχής να δέχεσαι τις αφορμές της απογοήτευσης σαν υλικό αγιασμού. Είναι δείγμα αγωνιστικότητας να παλεύεις σκληρά μέσα σου, για να ‘σαι πάντα έτοιμος να δικαιολογείς, να κατανοείς, να ανέχεσαι, να παραβλέπεις, να υπομένεις.

Είναι ακόμα αφάνταστα υπέροχο κι ωραίο να προσεύχεσαι για κείνους που σε απογοητεύουν. Να προσεύχεσαι, όχι για σένα, αλλά για κείνους. Όχι για να σταματήσουν εκείνοι να σε απογοητεύουν, αλλά για να πάψεις εσύ να απογοητεύεσαι και να τους αποφεύγεις.

Η σωστή αντιμετώπιση της απογοήτευσης του είδους αυτού, μας κάνει να στρεφόμαστε από τους ανθρώπους στο Θεάνθρωπο. Από τους ατελείς στον Τέλειο. Αποτρέπει από την προσκόλληση σε ότι ανθρώπινο. Τονώνει την ψυχική μας ελευθερία. Μας ασκεί στην ταπείνωση. Αποδεικνύει ακόμη την ανεπάρκεια και την αδυναμία του ανθρώπου να ικανοποιήσει πλήρως τον άνθρωπο.

Θα κλείσω το κείμενο  δίνοντάς σου μια συμβουλή.

Ταπεινός να είσαι.

Να έχεις μυαλό και μάτια ανοιχτά να δεις τις αδυναμίες σου. Θα αναγνωρίσεις τους κόλακες από τους αληθινούς σου φίλους.

Θα αντέξεις τις αλήθειες και θα αναγνωρίσεις τα ψέματα.

Θα γίνεις καλύτερος. Θα γίνεις όπως πρέπει να είσαι, ένας άνθρωπος που ξέρει τι όνειρα κάνει και τα κυνηγά. Να γίνεις ένας άνθρωπος που ξέρει τις αδυναμίες και τα δυνατά του σημεία. Και περηφανεύεται για τη γνώση των αδυναμιών και για τίποτα άλλο…

Έτσι σε θέλει η ζωή μάγκα μου για να σε αναγνωρίσει μόνη της επιτυχημένο.

Ταπεινό… Μόνο ταπεινό. Όλα τα άλλα, άστα για τους άλλους. Άφησέτα για εκείνους τους ανθρώπους  που δεν έχουν να πιαστούν από τίποτα άλλο.

Δεν έχουν να δείξουν τίποτε άλλο.

Εσύ όμως πρέπει να έχεις. Συνείδηση, αυτογνωσία, σεμνότητα.

Αυτά να έχεις και πίστεψέ με, δε θα χρειάζεσαι τίποτε άλλο.

Δεν θα χρειαστείς τίποτε άλλο γιατί θα έχεις τα πάντα. Θα τα έχεις όλα και όλα αυτά είναι ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός.

 

ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ
ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ