ΑΧ ΡΕ ΜΑΝΑ ΜΑΝΟΥΛΑ ΜΗΤΕΡΑ

Πρόσφατα, έψαχνα για μια απάντηση στη Google. Ενώ λοιπόν προσπαθούσα να λύσω την απορία μου, διαπίστωσα ότι η Google παρουσιάζει μια λίστα με τις πιο δημοφιλείς αναζητήσεις του κόσμου. Στην κορυφή της λίστας φιγουράρει ένα συγκινητικό κείμενο: «Αχ, ρε μάνα!»

Είναι λάθος τελικά αυτό που λένε ότι τα παιδιά χρειάζονται τους γονείς τους όταν είναι μικρά. Όταν μεγαλώνουν, τους χρειάζονται περισσότερο. Ίσως γιατί το ηλικιακό χάσμα δείχνει μικρότερο, ίσως γιατί η αίσθηση ότι μεγαλώνουμε ησυχάζει μέσα μας, με την ύπαρξη κάποιου δικού μας ανθρώπου μεγαλύτερου από μας. Πέρασαν είκοσι  χρόνια και όμως κάποιες στιγμές είναι σαν να έφυγες μόλις χθες. Ακόμα θυμάμαι που με ξύπνιες το πρωί να πάω στην δουλειά και μου είχες έτοιμο το πρωινό μου. Ακόμα θυμάμαι που μουρμούριζα όλη εκείνη την ημέρα μέχρι να φτάσει τα βράδυ και να πέσω σχεδόν λιπόθυμος  για ύπνο από την κούραση και την ένταση των δευτερολέπτων που δεν έλεγαν να περάσουν και να φύγουν. Η ειρωνεία του χρόνου που μπορεί να μεταλλάσσεται από το αργά στο γρήγορα…και εκείνες τις στιγμές πέρναγε μόνο πολύ αργά. Σου μιλάω ακόμα σε άσχετες στιγμές, ακόμα και περπατώντας στο δρόμο, μοιάζοντας με εκείνους  τους  «πειραγμένους» που μονολογούν κάνοντας διάλογο. Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω αν με ακούς. Θα το ήθελα πολύ όμως. Δεν ξέρω αν με βλέπεις, αν με νιώθεις, αν με αισθάνεσαι, όμως εγώ τα κάνω και τα τρία. Μάλλον η ανάγκη με σπρώχνει. Μάλλον αυτογιατρεύομαι από την έλλειψη σου, θεωρώντας ότι ακόμα είσαι κάπου εδώ γύρω.

Ακόμα φωνάζω «αχ ρε μάνα», όπως τότε. Όπως πάντοτε. Ίσως γιατί αυτό το «αχ» μου δίνει το δικαίωμα να λέω ακόμα τη λέξη που δεν μου αναλογεί πια. Παρηγορούμαι όταν ακούω από το παιδί μου πατέρα, αισθάνομαι και εγώ όπως αισθανόσουν εσύ, εκεί συναντιόμαστε μάνα, αλλά δεν είναι το ίδιο. Μου λείπεις μάνα. Ξέρω ότι κάθε άσπρη τρίχα που φυτρώνει στο κεφάλι μου με φέρνει ακόμα πιο κοντά σου, αλλά δεν είναι παρηγοριά αυτό, να ξέρεις. Αντιγράφω πλέον λέξεις σου, κινήσεις σου, αντιδράσεις σου, χωρίς να το καταλαβαίνω, χωρίς να το πολυσκέφτομαι. Φοράω την ζακέτα που μου είχες πλέξει με τα χεράκια σου και η αλήθεια είναι ότι το μαλλί που χρησιμοποίησες και ο τρόπος που την έπλεξες  την κάνουν να είναι σαν καινούρια. Στο σπίτι που μας μεγάλωσες  δεν μπορώ να κάτσω. Θυμάμαι όταν ήταν να έρθω για να με ευχαριστήσεις μου έφτιαχνες μουσακά. Από τότε που έφυγες  τέτοιο μουσακά δεν έχω ξαναφάει. Τι να πω για το γαλακτομπούρεκο σου. Δεν μπορεί να σε συναγωνιστεί κανείς.  Θυμάμαι  τα τραπέζια που έκανες για να μες ευχαριστήσεις όλους  και όταν βάζαμε τραγούδια χορεύαμε μαζί μπάλο. Ξέρεις κάτι? Ήσουν η καλύτερη ντάμα.  Απλά σου χρεώνω που σε χρειάζομαι όσο ποτέ κι εσύ δεν είσαι πουθενά. Έχω ανάγκη να σε χρεώσω κάτι και ελπίζω να το καταλαβαίνεις. Ψέματα, τίποτα δεν μπορώ να σε χρεώσω. Θα ήθελα να ήσουν εδώ μάνα. Ας ήσουν εδώ, κι εγώ δεν θα σε χρειαζόμουν ποτέ. Είναι υπόσχεση, μάνα!

ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ

ΒΙΝΤΕΟ  —  ΑΦΗΓΗΣΗ  ΠΑΤΕΡ ΘΕΟΦΙΛΟΣ

(ΠΑΤΑ ΕΠΑΝΩ ΚΑΙ ΑΚΟΥΣΕΤΟ)

 

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

ΕΑΝ ΕΠΙΘΥΜΕΙΣ ΓΡΑΨΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΣΧΟΛΙΟ

Σχόλια