ΑΥΤΑ ΜΑΣ ΛΕΙΠΟΥΝ-ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΕΜΑ.

αναρτήθηκε σε: ΨΥΧΩΦΕΛΗ ΚΕΙΜΕΝΑ | 0

Τι χρόνια κι αυτά που διανύουμε; Η εποχή μας είναι τόσο δύσκολη που έχει χαθεί το χαμόγελο. Η αισιοδοξία κάνει διακυμάνσεις. Παρακμή στην κοινωνία, στην παιδεία, στη συμπεριφορά. Δεν είναι μόνο το οικονομικό και το ασφαλιστικό που πρέπει να μας απασχολεί. Ο ίδιος ο άνθρωπος σαπίζει μέσα του. Δε βλέπεις παιδιά και νέους με μεγάλα οράματα. Δεν βλέπεις παιδιά  να σέβονται  τους ηλικιωμένους  και τους μεγαλύτερους

Το ενδιαφέρον εστιάζεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στα τσατ, στο κινητό τηλέφωνο και ύστερα ότι  και να γίνεται, ο κόσμος να καίγεται, θα πάμε για τον καθιερωμένο καφέ μας.

Μέσα στην τρέλα της καθημερινότητας ξεχνάμε πως είμαστε άνθρωποι. Λειτουργούμε σαν μηχανές. Φαινόμαστε άδειοι, γεμάτοι μόνο άγχος για χίλιες δυο υποχρεώσεις κι όταν βλέπουμε έναν άστεγο, ένα φτωχό στο δρόμο, προσπερνάμε και τρέχουμε στον προορισμό μας.

Μα τι λέω τώρα. Εδώ έχει  χαθεί κάθε ίχνος  ευγένειας.

Αν με ρωτήσεις τι μου λείπει περισσότερο απ’ τις ανθρώπινες σχέσεις, θα σου απαντήσω η ευγένεια. Και δεν είμαι ο μόνος, νομίζω. Δεν ξέρω αν έχουμε χάσει λίγο την μπάλα και την ανθρωπιά μας με τις νέες τεχνολογίες και τα συναφή, δεν ξέρω αν η υπερβολική αστικοποίηση έφερε την απομόνωση κι εν τέλει τη συμπεριφορά της χάβρας, δεν ξέρω αν η απογοήτευση της κοινωνικοπολιτικής κατάστασης κι η οικονομική δυσπραγία του καθενός, μας έκανε να χάσουμε λίγο απ’ την ευγένειά μας. Σε εκείνα τα απλά και καθημερινά, που τις περισσότερες φορές μας χαρακτηρίζουν. Χάθηκε πλέον το χαμόγελο απ’ τους ανθρώπους, εκείνο που χωρίς να ξέρεις τον περαστικό,  σου φτιάχνει τη μέρα. Πού πήγε εκείνη η «καλημέρα», που πριν λίγα χρόνια την άκουγες απ’ τον πρώτο τυχόντα που θα συναντούσες εκτός σπιτιού;  Πόσο καιρό έχεις να αισθανθείς όμορφα με τα λόγια κάποιου ανθρώπου; Ν’ ακούσεις ένα «παρακαλώ», ένα «ευχαριστώ» ή έστω έναν πληθυντικό ευγενείας που ν’ αποτελεί δείγμα σεβασμού κι ευγένειας; Πού πήγαν οι ωραίοι άνθρωποι, βρε παιδάκι μου; Ψάχνω, ψάχνω και μέσα στην οχλαγωγή τους μετράω με τη σέσουλα. Μας έχουν λείψει οι άνθρωποι που φέρονται όμορφα στους γύρω τους. Εκείνοι που είναι όμορφοι εξωτερικά κι εσωτερικά. Εκείνοι που έχουν βαλθεί να ομορφύνουν τον κόσμο και ν’ αλλάξουν την ψυχολογία, έστω κι ενός ανθρώπου. Είναι λίγοι, το έχουμε πάρει πρέφα, αλλά είναι ξεχωριστοί κι ευδιάκριτοι. Λάμπουν από μακριά, όπως ο χρυσός. Κι η λάμψη τους είναι μεταδοτική. Οι άνθρωποι με ευγένεια χειρίζονται το λόγο με λεπτότητα. Κρατάνε τις λέξεις στα χείλη τους με διακριτικότητα, γιατί τρέμουν μην τις πληγώσουν. Κι αν μια λέξη πληγωθεί, αν τη χρησιμοποιήσεις λάθος, αν δεν την εκφέρεις όμορφα, τότε ταυτίζεται με άσχημα συναισθήματα, με αρνητισμό, θυμό και πόνο.

Όλα αυτά  μας λείπουν γιατί την θέση τους την πήραν το ψεύτικο χαμόγελο  και ο ψεύτικος χρυσός.

Μην σε εντυπωσιάζουν τα φανταχτερά και τα λαμπερά  γιατί όπως λέει ο λαός μας, ότι λάμπει δεν είναι χρυσός.

Ο χρυσός δεν βρίσκεται στην επιφάνεια  αλλά είναι θαμμένος στην γη και θα πρέπει να σκάψεις να τον βρεις.

Γύρω σου πολλά σε εντυπωσιάζουν. Ποια αξίζουν πραγματικά την προσοχή σου;

Πολλοί άνθρωποι είναι εντυπωσιακοί, φανταχτεροί.  Είναι οι καλύτεροι;

Οι αστέρες  της μουσικής και του κινηματογράφου είναι τυλιγμένοι με αστραφτερές συσκευασίες που κρύβουν έντεχνα το περιεχόμενο. Αν υποκύπτεις στον πειρασμό να διαβάζεις διάφορες  ειδήσεις  για τη ζωή τους, σκέψου λίγο βαθύτερα, θα βρεις πολλά από αυτά που προσπαθούν να σου κρύψουν.

Τι κρύβουν οι αλλαγές συντρόφων, συζύγων, ευτυχία ή δυστυχία; Ποιος χωρίζει από το σύντροφό του όταν είναι ευτυχισμένος;

Μη ξελογιάζεσαι από τη φανταχτερή συσκευασία, το περιεχόμενο είναι που έχει σημασία.

Μη ζεις σε ψεύτικους, φανταχτερούς κόσμους. Η πραγματική ζωή βρίσκεται γύρω σου, οι πραγματικοί άνθρωποι βρίσκονται δίπλα σου. Αυτοί είναι οι πραγματικοί ήρωες της ζωής, όχι οι χάρτινοι, οι ψεύτικοι, οι ηλεκτρονικοί. Άγγιξέ τους, έχουν σάρκα και οστά, όπως εσύ, δε λάμπουν, μπορούν όμως να φωτίσουν, να λαμπρύνουν τη ζωή σου. Απ’ αυτούς μπορείς να κερδίσεις πολλά, κι αυτοί από εσένα.

Μην παρασύρεσαι από ανθρώπους με ψεύτικα και υποκριτικά χαμόγελα  προβάλλοντας αυτό που δεν είναι,  γιατί αυτοί οι άνθρωποι γυαλίζουν μόνο επιφανειακά. Δεν έχουν πραγματικό χρυσό αυτοί οι άνθρωποι. Απλά έχουν βάψει το εξωτερικό με χρυσομπογιά  και απλά γυαλίζει. Με την πάροδο του χρόνου όμως η μπογιά αυτή ξεθωριάζει  και χάνει την λάμψη της.

Αυτοί  οι άνθρωποι έχουν φτωχή ψυχή. Την φτώχια της ψυχής δεν την αναπληρώνουν τα ψεύτικα χαμόγελα και το μακιγιάρισμα. Αυτοί οι άνθρωποι επέλεξαν μια ζωή χωρίς γνησιότητα  και προτίμησαν να πορεύονται με πονηριά και εμπάθεια και δεν επέλεξαν τις δυσπρόσιτες  κορυφές των αρετών.

Αυτού του είδους η ζωή που ζουν αυτοί οι άνθρωποι είναι μια βιτρίνα, είναι  μια κάλυψη της ανεπάρκειας.

Το θέμα είναι να ζήσουμε  μέσα σε μια βιτρίνα ζωής η να ζήσουμε την όντως Ζωή?

Το θέμα δεν είναι να έχουμε ένα λαμπρό και ταυτόχρονα ψεύτικο χαμόγελο, αλλά να είμαστε ειρηνικοί  και ευτυχισμένοι δια μέσου της αγάπης του Θεού.

Το θέμα δεν είναι  να πορευόμαστε κρατώντας το λάβαρο του καθωσπρεπισμού ψηλά, αλλά να βαδίζουμε στα μονοπάτια της ταπείνωσης και της σιωπής, στα ηλιοβασιλέματα της αναζήτησης Εκείνου. Μόνο τότε ο άνθρωπος θα αποκτήσει ειλικρινό και όμορφο χαμόγελο  και ο χρυσός που θα υπάρχει στην ψυχή του  θα ακτινοβολεί παντού.

Ζούμε και επιλεγούμε.

Η θα ζήσουμε με την αγωνία  να βρούμε τον Θεάνθρωπο η θα κυλιόμαστε μέσα στα σπασμένα αυτοείδολα της εγωπάθειας του κόσμου, χαμένοι μέσα στις κοσμικές αγορές των ψεύτικων χαμόγελων.

ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ
ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ