ΑΥΤΑ ΜΕ ΔΙΔΑΞΕ Η ΖΩΗ

Ο Αριστοτέλης έλεγε πως «η ομορφιά είναι η καλύτερη συστατική επιστολή». Αυτό όμως δεν είναι πανάκεια. Μην ξεχνάμε βέβαια πως η ομορφιά είναι κάτι το απόλυτα υποκειμενικό και ο καθένας θεωρεί ελκυστικά και όμορφα άλλα πράγματα.

 

Υπάρχουν άνθρωποι λιγότερο όμορφοι και χαριτωμένοι που έχουν όμως μια συναρπαστική ψυχή που τους κάνει διαχρονικά ξεχωριστούς. Για να είσαι δημοφιλής ή για να κάνεις μια όμορφη σχέση δεν πρέπει να έχεις απαραίτητα τέλεια εξωτερική εμφάνιση. Ωστόσο τα Μ.Μ.Ε και η σημερινή κοινωνία όπως έχει διαμορφωθεί θεωρεί πως πρέπει κάθε άνθρωπος να έχει τέλεια σωματική διάπλαση και να ακολουθεί πιστά τις επιταγές της μόδας για να είναι ελκυστικός. Μην πιστεύετε  και μην παρασύρεστε από τα Μ.Μ.Ε. Να πουλήσουν θέλουν. Να έχουν τηλεθέαση θέλουν. Είναι μια ψεύτικη βιτρίνα. Πόσο μακριά είναι όμως αυτό από την αλήθεια; Είναι τα άτομα που είναι όμορφα πιο πετυχημένα ή συμβαίνει το αντίθετο ή η ομορφιά δεν παίζει κανένα απολύτως ρόλο;

 

Αν γνώριζε ο άνθρωπος, την εσωτερική ασχήμια του, δεν θα επιδίωκε εξωτερικές ομορφιές. Μέσα η ψυχή του έχει τόσους λεκέδες, τόσες μουντζούρες, και θα κοιτάξουμε λ. χ. τα ρούχα μας; Πλένουμε τα ρούχα μας , τα σιδερώνουμε κιόλας και είμαστε καθαροί, και μέσα είμαστε… μην τα ρωτάς!

Η Αληθινή Ομορφιά της Ψυχής κατοικεί σ’ ένα πραγματικό Είναι για το σκοπό που προορίστηκε από Πάντα και για Πάντα!

Κανένα υποκατάστατο δεν μπορεί να το αντικαταστήσει! Παρά μόνο να δείχνει την ψευτιά του. Η Αλήθεια είναι ΠΑΝΤΑ Αλήθεια και ΠΑΝΤΑ θα είναι στο Φως, όσο και να προσπαθήσεις να την επισκιάζεις! Όσο και να προσπαθείς να περάσεις την σκιά για Φως, πάντα η σκιά θα είναι μαύρη. Και πάντα η σκιά δεν υφίσταται δίχως Φως, παρόλο που πάντα θα είναι μόνο η σκιά του.

 

Όλα αυτά μου τα δίδαξε η ζωή μέσα από την ζωή μου.  Έμαθα πολλά από την ζωή.

Η ζωή είναι το καλύτερο σχολείο του ανθρώπου. Η ζωή διδάσκει και το καλό και το κακό.

Έμαθα μέσα από τη κακία του κόσμου, την αδιαφορία την επιφανειακή και με ημερομηνία λήξης, αγάπη τους. Έμαθα να κρατώ αποστάσεις πλέον,  να μην ενοχλώ,  και ας  με ενοχλούν, να μην πληγώνω,  και ας  με πληγώνουν. Αγαπώ όλο τον κόσμο.  Έμαθα να προσπαθώ να συγκρατούμε ώστε να μην πληγώσω τον διπλανό μου, μα συνάμα αυτόματα στις επιθέσεις να αμύνομαι με τρόπο σταθερό.  Έμαθα να νοιάζομαι τον διπλανό μου, να τον βοηθώ, να του στέκομαι και να μην προσδοκώ από εκείνον τίποτε.  Όταν με κάποιους ανθρώπους δεν ταιριάζω φεύγω μακριά συνεχίζοντας, να τους αγαπώ διακριτικά και να τους νοιάζομαι ακόμα.  Έμαθα να μην γυρεύω κανενός το κακό, μα απλώς να προσπερνώ όποιον με πλήγωσε άσχημα. Έμαθα να είμαι διακριτικός άνθρωπος, ώστε να μην προκαλώ το φθόνο των συνανθρώπων μου.  Έμαθα να μην επιβάλλω την παρουσία μου, όταν καταλαβαίνω ότι είναι κάπου ανεπιθύμητη.  Έμαθα να σέβομαι τους πάντες, ακόμα και όταν αυτοί δε με σέβονται.  Έμαθα να ξέρω πότε είναι η ώρα να φεύγω όταν δεν με σηκώνει ένα μέρος. Έμαθα να κλαίω σιωπηλά μέσα στον ήχο της σιωπής μου.  Έμαθα μέσα από όλα αυτά που βίωσα. Βιώνω και θα βιώνω να μην κάνω ότι δεν θέλω να μου κάνουν. Μα πάνω από όλα έμαθα να ΕΙΜΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ !!!

Μέσα από όλα αυτά που μου έμαθε η ζωή, μου έμαθε ακόμη  τι χρειάζεται μια ψυχή.

Αυτό που χρειάζεται η ψυχή θα σας το πω με μια ιστορία.

Ένας καθηγητής φιλοσοφίας εμφανίστηκε στην τάξη του με ένα μεγάλο χάρτινο κουτί. Χωρίς να μιλήσει, πήρε από την χάρτινη κούτα ένα άδειο γυάλινο βάζο και άρχισε να το γεμίζει με πέτρες. Οι μαθητές τον κοιτούσαν με απορία. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο ρώτησε:

 

– Είναι γεμάτο το βάζο;

 

Και οι μαθητές απάντησαν:

– Ναι, είναι γεμάτο.

 

Αυτός χαμογέλασε και χωρίς να μιλήσει, πήρε από τη χάρτινη κούτα ένα σακουλάκι με μικρά βότσαλα και άρχισε να γεμίζει το βάζο, το κούνησε λίγο και τα βότσαλα κύλησαν και γέμισαν τα κενά μεταξύ των πετρών. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε:

– Είναι γεμάτο το βάζο;

 

Και οι μαθητές απάντησαν:

– Ναι, είναι γεμάτο.

 

Αυτός χαμογέλασε πάλι και χωρίς να μιλήσει, πήρε από τη χάρτινη κούτα ένα σακουλάκι με άμμο και άρχισε να την αδειάζει μέσα στο βάζο. Η άμμος χύθηκε και γέμισε όλα τα κενά μεταξύ των πετρών και των βότσαλων. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε:

– Είναι γεμάτο το βάζο;

Οι μαθητές δίστασαν για λίγο, αλλά απάντησαν:

– Ναι, είναι γεμάτο.

 

Αυτός χαμογέλασε πάλι και χωρίς να μιλήσει πήρε από τη χάρτινη κούτα δύο μπουκάλια μπύρες και άρχισε να τα αδειάζει μέσα στο βάζο. Τα υγρά γέμισαν όλο το υπόλοιπο κενό του βάζου. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε:

– Είναι γεμάτο το βάζο;

 

 

 

Οι μαθητές αυτή τη φορά γέλασαν και είπαν:

– Ναι, είναι γεμάτο.

 

– Τώρα, λέει ο καθηγητής, θέλω να θεωρήσετε ότι το βάζο αυτό αντιπροσωπεύει τη ζωή σας.

 

Οι πέτρες είναι τα πιο σημαντικά στη ζωή σας, τέτοια είναι η οικογένεια, ο σύντροφός σας, τα παιδιά σας, η υγεία σας, οι καλοί σας φίλοι. Είναι τόσο σημαντικά που ακόμα κι αν όλα τα υπόλοιπα λείψουν, η ζωή σας θα εξακολουθήσει να είναι γεμάτη.

 

Τα βότσαλα είναι τα άλλα πράγματα που έρχονται στη ζωή μας, όπως οι σπουδές, η δουλειά μας, το σπίτι μας, το αυτοκίνητό μας, τα στερεοφωνικά μας. Αν αυτά τα βάλετε πρώτα στο βάζο δεν θα υπάρχει χώρος για τις πέτρες, τα σημαντικά της ζωής.

 

Η άμμος είναι όλα τα υπόλοιπα, τα πολύ μικρά της ζωής. Αν βάλεις πρώτα άμμο στο βάζο, δεν θα υπάρχει χώρος ούτε για τις πέτρες αλλά ούτε για τα βότσαλα.

 

Το βάζο είναι η ζωή σας. Αν ξοδεύετε χρόνο και δύναμη για μικρά πράγματα, δεν θα βρείτε ποτέ χρόνο για τα πιο σημαντικά. Ξεχωρίστε ποια είναι τα πιο σημαντικά για την ευτυχία σας. Μιλήστε με τους γονείς σας, παίξτε με τα παιδιά σας, απολαύστε τη σύντροφό σας, προσέξτε την υγεία σας, χαρείτε με τους φίλους σας. Πάντα θα υπάρχει χρόνος για γνώση και σπουδές, πάντα θα υπάρχει χρόνος για εργασία, πάντα θα υπάρχει χρόνος για να φτιάξετε το σπίτι σας, το αυτοκίνητό σας, τα στερεοφωνικά σας. Όμως να φροντίσετε για τις πέτρες πρώτα. Ξεχωρίστε τις προτεραιότητες.

 

Οι μαθητές είχαν μείνει άφωνοι. Ένας όμως ρώτησε:

-Καλά, η μπύρα τί αντιπροσωπεύει;

 

Ο καθηγητής γελώντας του απαντά:

– Χαίρομαι που ρωτάς. Θα σας πω.

 

Δεν έχει σημασία πόσο γεμάτη είναι η ζωή σας, δεν έχει σημασία πόσο στριμωγμένος είσαι, γιατί πρέπει να ξέρεις ότι πάντα θα υπάρχει λίγος χώρος για δυο μπυρίτσες!

 

Τελειώνοντας το κείμενο, θα ήθελα να αναφερθώ στο συμπέρασμα.

Την ζωή για να την διαβούμε  χρειάζεται  ψυχή. Όχι την ψυχή που εμείς δημιουργούμε αλλά την ψυχή που μας έδωσε ο Δημιουργός  μας.

Αν σπείρεις εντιμότητα, θα θερίσεις εμπιστοσύνη.

Αν σπείρεις καλοσύνη, θα θερίσεις φίλους.

Αν σπείρεις ταπεινοφροσύνη, θα θερίσεις μεγαλείο.

Αν σπείρεις επιμονή, θα θερίσεις νίκη.

Αν σπείρεις στοχασμό, θα θερίσεις αρμονία.

Αν σπείρεις σκληρή δουλειά, θα θερίσεις επιτυχία.

Αν σπείρεις συγχώρεση, θα θερίσεις συμφιλίωση.

Αν σπείρεις ειλικρίνεια, θα θερίσεις καλές σχέσεις.

Αν σπείρεις υπομονή, θα θερίσεις βελτίωση.

Αν σπείρεις πίστη, θα θερίσεις θαύματα.

Αν σπείρεις ανεντιμότητα, θα θερίσεις δυσπιστία.

Αν σπείρεις εγωισμό, θα θερίσεις μοναξιά.

Αν σπείρεις περηφάνια, θα θερίσεις καταστροφή.

Αν σπείρεις ζήλια, θα θερίσεις ταλαιπωρία.

Αν σπείρεις οκνηρία, θα θερίσεις στασιμότητα.

Αν σπείρεις πικρία, θα θερίσεις απομόνωση.

Αν σπείρεις πλεονεξία, θα θερίσεις απώλεια.

Αν σπείρεις κακολογία, θα θερίσεις εχθρούς.

Αν σπείρεις στενοχώριες, θα θερίσεις ρυτίδες.

ΑΥΤΑ ΜΕ ΔΙΔΑΞΕ Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΑΥΤΑ ΔΙΔΑΣΚΩ ΚΙ ΕΓΩ ΣΕ ΣΕΝΑ.

ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ

ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ
ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ. ΑΥΤΟ ΘΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ