ΑΥΤΟ ΕΣΥ ΘΑ ΤΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣΕΙΣ

αναρτήθηκε σε: ΘΕΙΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ | 0

Έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή μας που μας πιάνει ένα αίσθημα φόβου, ένας πανικός. Νιώθουμε ότι δε ζήσαμε, νιώθουμε ότι δε ζούμε τις στιγμές, νιώθουμε ότι ζούμε μόνο για τους άλλους και η ζωή μας περνάει σαν τρέιλερ ταινίας από μπροστά μας. Πρωταγωνιστές είμαστε εμείς, αλλά είμαστε δυστυχισμένοι. Δίνουμε συνέχεια στους άλλους, φίλους, συγγενείς, γνωστούς, μοιράζουμε κομμάτια του εαυτού μας απλόχερα και ανιδιοτελώς. Δίνουμε χωρίς να εισπράττουμε. Αναμένουμε μόνο μια κατανόηση, ένα καλό λόγο, ένα ευχαριστώ. Μα δεν παίρνουμε ούτε αυτό!

 

Φτάνει κάποια στιγμή στη ζωή του καθένα μας που όλα μας φαίνονται μάταια. Τίποτα δεν έχει σημασία και όποιο δρόμο και αν σκεφτείς να πάρεις σου φαίνεται αδιέξοδο. Σκεφτόμαστε ότι δεν έχουμε ζήσει τίποτα, πως ότι κάναμε μέχρι τώρα το κάναμε για να ευχαριστήσουμε τους άλλους, ότι δεν έχουμε ζήσει για εμάς τους ίδιους.

Μοιράζεις τα κομμάτια του εαυτού σου στους ανθρώπους που σε περιτριγυρίζουν. Δίνεις, αλλά τι έχεις πάρει πίσω αλήθεια; Αφού βρίσκεσαι σε πανικό η απάντηση είναι μία. ΤΙΠΟΤΑ. Σκέφτεσαι πως όταν εσύ θα βρεθείς σε μια δύσκολη θέση περιμένεις κατανόηση και ένα καλό λόγο αλλά το μόνο που τελικά παίρνεις είναι αχαριστία. Μας πληγώνει η αχαριστία αλλά συνεχίζουμε να μοιράζουμε ότι έχουμε υλικό και άυλο, μοιράζουμε ψυχή, συναίσθημα.   Και όμως, συνεχίζεις να δίνεις . Αναρωτήθηκες ποτέ γιατί; Γιατί να συνεχίσεις να το κάνεις αφού <<το λογικό>> θα ήταν να σταματήσεις;

Στη ζωή αυτή δεν παίρνεις πάντα ότι  δίνεις.

Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι συχνά άδικες. Οι άνθρωποι δε σου δίνουν ότι παίρνουν.

Κι αν σε πόνεσαν, μην εκδικηθείς. Η αγάπη είναι η καλύτερη τιμωρία.

Ποιος από όλους μας μπορεί να οριοθετήσει τον πόνο;

Πόσες φορές δεν είναι ο θυμός εκείνος που σε κάνει να θέλεις να εκδικηθείς;

Να θέλεις να προκαλέσεις πόνο; Τον ίδιο ακριβώς πόνο που νιώθεις κι εσύ.

Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι συχνά άδικες.

Οι άνθρωποι δε σου δίνουν ότι  παίρνουν. Ακόμη και οι πιο ανιδιοτελείς σχέσεις έχουν ιδιοτέλεια.

Κι όταν κάτι πονέσει πολύ, η ψυχή σου γεμίζει οργή. Μέχρι να απαντήσεις στο μεγάλο «γιατί». Το γιατί δε βρίσκεται ποτέ.

Οι άνθρωποι που σε αδίκησαν και σου φέρθηκαν άσχημα, δεν πρόκειται να απαντήσουν ποτέ.

Όσο κι αν σε πόνεσαν μην κάνεις κι εσύ το ίδιο. Ο πόνος δεν περνάει με πόνο. Όταν σε πονάνε δώσε χέρι.  Χάρισε την καλύτερη τιμωρία: Αγάπα…

Θα έρθει η στιγμή που θα δουν στον καθρέφτη. Θα καταλάβουν.

Κι αν δε σου ζητήσουν συγνώμη τι έγινε; Δεν είναι χειρότερο από αυτό που έχεις ήδη πάθει εξαιτίας τους.

Η γαλήνη, όμως, στη δική σου ψυχή είναι το ανεκτίμητο.

Αυτήν την γαλήνη την φέρνει η χαρά. Η χαρά είναι μεγαλύτερη όταν δίνεις παρά όταν παίρνεις. Τώρα μπορεί να μου πεις. Τι μας λες τώρα πάτερ?

Άλλη χαρά δεν είναι πιο μεγάλη απ’ τη χαρά του να δίνεις. Να το θυμάσαι.

Αν καταφέρεις να κάνεις τρόπο ζωής αυτή τη συμπεριφορά, θα με θυμηθείς. Λέγεται αλλιώς κι αλτρουισμός, ανιδιοτέλεια. Να δίνεις, δηλαδή, χωρίς να αποσκοπείς σε κανένα κέρδος.

Τώρα μπορεί να με ρωτήσεις τι είναι αυτό που έχεις και μπορείς να δώσεις. Εάν δεν το έχεις που θα το βρεις.

Δε χρειάζεται να πας μακριά για να το βρεις. Μπορείς να δίνεις αυτά που σου περισσεύουν. Αυτά που εσένα δε θα σου λείψουν, θα κάνουν χαρούμενο όμως αυτόν που θα τα πάρει.

Να δίνεις, αυτό να κάνεις στη ζωή σου, να δίνεις. Να δίνεις ευκαιρίες στους άλλους ανθρώπους, να δίνεις το χρόνο σου και να δίνεις αγάπη. Εκεί βρίσκεται όλη η μαγεία. Να το κάνεις χωρίς να περιμένεις την ανταμοιβή, εκεί κρύβεται το μυστικό. Να προσφέρεις ένα χαμόγελο στους περαστικούς και τη θέση σου στο λεωφορείο.

 

Να δίνεις το χρόνο σου και τον εαυτό σου σε όλους όσους σε χρειάζονται και σε όσους πραγματικά μετράνε για σένα. Και μη φοβάσαι ότι έτσι θα χαθείς και θα σπαταλήσεις όλα όσα έχεις μέσα σου. Ίσα ίσα, θα κερδίσεις τα πάντα, γιατί θα πάρεις πίσω την εμπιστοσύνη και την αγάπη όλων αυτών που σε απόκτησαν.

 

Πάνω απ’ όλα, να θυμάσαι να μη δίνεις για να δημιουργείς υποχρεώσεις που περιμένεις ότι θα σου ξεπληρωθούν μια μέρα. Οι ανθρώπινες σχέσεις δεν είναι για να μπαίνουν στη ζυγαριά ούτε κι αποτιμώνται. Αν καταλαβαίνεις στα αλήθεια τι πάει να πει προσφορά, ξέρεις ότι δίνεις ό, τι θα ήθελες να σου δώσουν. Έτσι απλά. Χωρίς ανταλλάγματα, χωρίς κρυμμένες σκέψεις. Δίνεις, γιατί έτσι γεμίζει η καρδιά σου. Γεμίζεις εσύ. Και γεμίζεις τόσο, όσο να θες να βουτήξεις τα χέρια μέσα σου και να μοιράσεις τη χαρά που σε κατακλύζει σε όλους όσους βρίσκονται γύρω σου.

Πώς γίνεται αυτό λοιπόν; Πώς γίνεται κι η χαρά του να δίνεις είναι μεγαλύτερη από τη χαρά του να παίρνεις; Πώς γίνεται και είναι τόσο πολύτιμη κι ατίμητη; Δεν ξέρω. Δεν ξέρω αν μπορούν να το νιώσουν όλοι οι άνθρωποι αυτό το τόσο δυνατό κι ατόφιο συναίσθημα.

Αυτή τη χαρά παίρνεις πίσω όταν δίνεις τον εαυτό σου. Και τη βρίσκεις μέσα σε μια ζεστή αγκαλιά, σ’ ένα ειλικρινές χαμόγελο και σ’ ένα ζευγάρι μάτια.

«Άλλη χαρά δεν είναι πιο μεγάλη απ’ τη χαρά του να δίνεις». Να το θυμάσαι κάθε φορά που πας να προσπεράσεις κάποιον που σε χρειάζεται. Να το θυμάσαι όταν φοβάσαι να αφήσεις τον εαυτό σου ελεύθερο να δοθεί. Να το θυμάσαι. Κι αν δεν έχει γίνει ακόμα, θα έρθει η στιγμή που θα το νιώσεις. Κι όταν αυτό συμβεί, το συναίσθημα θα είναι τόσο δυνατό που θα σε συνεπάρει και θα σε εθίσει.

Ξέρω όμως να σου πω πώς και γιατί γίνεται αυτό.

Αυτό γίνετε γιατί η προσφορά και η αγάπη είναι ποτισμένη μια αίμα  Αθώου.

Είναι ποτισμένη με το αίμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού επάνω στον σταυρό του μαρτυρίου.

Από εμάς λοιπόν εξαρτάτε και από την απόφαση που καλούμαστε να πάρουμε στο ερώτημα, εάν το αίμα αυτό θα πάει χαμένο.

ΑΥΤΟΣ έδωσε μέχρι και το αίμα του από την απέραντη αγάπη που έχει για μένα και για σένα.

Εσύ τι μπορείς να δώσεις  ως αντάλλαγμα?

ΑΥΤΟ ΕΣΥ ΘΑ ΤΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣΕΙΣ.

ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ
ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ