ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ

αναρτήθηκε σε: ΨΥΧΩΦΕΛΗ ΚΕΙΜΕΝΑ | 3

Εμείς οι άνθρωποι φτιάξαμε έναν κόσμο με τον οποίο καταδικάσαμε τον εαυτό μας στην ουσιαστική μοναξιά και απομόνωση. Νομίζουμε ότι ακούμε, αλλά δεν ακούμε, νομίζουμε ότι βλέπουμε αλλά δεν βλέπουμε, νομίζουμε ότι αγαπάμε, αλλά δεν αγαπάμε, νομίζουμε ότι υπάρχουμε αλλά δεν υπάρχουμε. Δεν επικοινωνούμε πραγματικά με τους άλλους αλλά με τις ίδιες μας τις σκέψεις. Όταν συζητούμε συνήθως δεν ακούμε τους άλλους τι λένε αλλά σκεφτόμαστε τι θα πούμε εμείς, για να κερδίσουμε τον αγώνα του διαλόγου ή να κερδίσουμε το παιχνίδι που παίζει το Εγώ μας με το Εγώ του άλλου, του συνομιλητή. Αυτή είναι η μεγαλύτερη αποτυχία μας και η κύρια αιτία της όλο και μεγαλύτερης απομόνωσης που υπάρχει στο σύγχρονο κόσμο μας.

 

Έχουμε μάθει στην κοινωνία και στην κουλτούρα μας να ταυτοποιούμε τους εαυτούς μας βάση ορισμών που μας έχουν δοθεί, ή που ακόμη μας δίνονται, από άλλους. Για παράδειγμα όταν κάποιος ερωτηθεί “Ποιός είσαι;” η απάντηση συνήθως είναι ένα όνομα, μια καταγωγή και ένα επάγγελμα. Βρίσκετε συνήθως αυτές τις απαντήσεις ολοκληρωμένες; Μήπως νιώθετε ότι έχετε γνωρίσει αυτά τα άτομα; Νομίζετε ότι αυτοί γνωρίζουν τον εαυτό τους;

 

Εάν συνεχίσετε περαιτέρω και ρωτήσετε πως θα χαρακτήριζαν τον εαυτό τους η απάντηση συνήθως είναι κάτι σαν “Είμαι δυνατός, ικανός και εύστροφος”, “ Πιστεύω ότι είμαι έξυπνη, χαρισματική και πολύ ικανή να πραγματοποιώ τους στόχους μου”.

Στην τελική ο άνθρωπος δεν έχει γνωρίσει τον εαυτό του και αφού δεν τον έχει γνωρίσει αυτομάτως  γίνεται ο χειρότερος εχθρός.

Ο χειρότερος εχθρός δεν μπορεί να σε βλάψει τόσο, όσο οι σκέψεις που κάνεις απρόσεκτα. Όταν όμως κυριαρχήσεις πάνω τους , τίποτε άλλο δεν θα είναι περισσότερη βοήθεια.

Ο μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου είναι ο ίδιος του ο εαυτός. Ντύνεται με την στολή του εγωισμού του και τον εξοντώνει !!!

 

Ο άνθρωπος, εφόσον ζει, πρέπει πάντοτε να αγωνίζεται. Και ο πρώτος αγώνας είναι να νικήσει τον εαυτό του. Ο πρώτος και ο κυριότερος εχθρός του ανθρώπου δεν είναι ο διάβολος, όχι. Είναι ο ίδιος ο άνθρωπος στον εαυτό του επίβουλος.

Πρέπει πάντα να κοιτάζουμε μπροστά, να αφήνουμε πίσω μας το παρελθόν και ότι δεν υφίσταται πλέον, μόνο που αυτό δεν γίνεται από μόνο του με κάποιο μαγικό τρόπο.

Γι’ αυτό χρειάζεται να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε.

Τον άνθρωπο τον χαρακτηρίζουν οι πράξεις του και όχι τα λόγια του. Μια παροιμία λέει.. με τα λόγια  κτίζω ανώγεια.  Μην μένεις στα λόγια. Πέρνα στην πράξη.

Μονάδα μετρήσεως της αξίας του ανθρώπου είναι όχι τα λόγια του, αλλά τα έργα του.

Ξέρεις τι είμαστε;

Είμαστε οι πράξεις μας όχι οι θεωρίες μας. Καθοριζόμαστε από αυτά που επιλέγουμε να πράξουμε. Καλή η οδός θεωρίας , αλλά η οδός πράξης δύσκολα συμπορεύεται μαζί της, έτσι;

Οι πράξεις μας μπορούν να μιλήσουν, να φωνάξουν, να κερδίσουν, να λυγίσουν και να ακουστούν σε τέτοιο βαθμό, που αναγκάζουν τις λέξεις μας, λέξεις που μόνοι μας ντύσαμε με περισσή υποκρισία, να υποκλιθούν μπροστά τους.

Συχνά αναφερόμαστε στην αγάπη. Λόγια, λόγια, λόγια….

Αναφερόμαστε στην αγάπη αλλά δεν την γνωρίζουμε. Δεν φροντίσαμε να την μάθουμε. Ναι. Να την μάθουμε; Με ρωτάς που να την μάθουμε;

Μήπως υπάρχει κάποια επιστήμη η οποία διδάσκει την αγάπη; Δεν υπάρχει.

Μήπως μαθαίνονται, σπουδάζοντας, η αγάπη για την πατρίδα ή η αγάπη για τον άνθρωπο; Αν ναι, μήπως θεωρείται πως δεν αγαπούν την πατρίδα και τον άνθρωπο εκείνοι που δεν γνωρίζουν γράμματα και δεν πήγαν ποτέ σχολείο;

 

Καμία επιστήμη δεν μπορεί να διδάξει κανέναν την αγάπη και την ίση συμπεριφορά προς τους ανθρώπους.  Αυτά μαθαίνονται με τις εμπειρίες στη ζωή.  Μήπως ο άνθρωπος μπορεί να μάθει στο σχολείο να μην κάνει στους άλλους αυτά τα οποία δεν θέλει να κάνουν και στον ίδιο; Μήπως μαθαίνει στο σχολείο να μην θεωρεί φίλο ένα φίδι που δεν αγγίζει τον ίδιο, αλλά δαγκώνει και δηλητηριάζει τους άλλους; Δηλαδή, αν δεν πάει σχολείο ο άνθρωπος δεν θα γνωρίζει ότι η ανθρώπινη αγάπη δεν καθορίζεται σύμφωνα με τη θρησκεία, τη γλώσσα και την εθνικότητα, και ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι;

Μήπως όλες οι βαρβαρότητες που έγιναν στον κόσμο είναι έργο αμόρφωτων;

 

Η  αγάπη δεν πρέπει να είναι μόνο στα λόγια, αλλά και στην πράξη. Δεν διδάσκεται στο σχολείο. Τη διδάσκει η ζωή στον άνθρωπο. Περνάς την τάξη αυτή αν αντιληφθείς ότι όλοι είναι άνθρωποι όπως εσύ. Αν καταφέρεις να βάλεις τον εαυτό σου στη θέση του άλλου. Δεν είναι χάρακας η αγάπη.  Δεν μπορεί να τη μάθει κανείς απ’ έξω. Το σχολείο γεμίζει μονάχα το ταγάρι των γνώσεων. Αν δεν υπάρχει στην καρδιά σου η αγάπη προς τον άνθρωπο, αυτά δεν αρκούν για να σε κάνουν σωστό άνθρωπο.

Λόγια χωρίς πράξεις δείχνουν μια λανθασμένη εικόνα του Χριστιανού

Τα έργα λοιπόν και όχι τα λόγια είναι αυτά που κάνουν κάποιον  να ξεχωρίζει. Δεν είναι αρκετό να φαινόμαστε Χριστιανοί επικαλούμενοι την χάρη Του και την αγάπη Του , αλλά να αποδεικνύουμε με τις πράξεις μας  και την υπακοή μας την γνησιότητα μας.

Ο άνθρωπος με λόγια χωρίς πράξεις είναι όπως κάποιον που χτίζει το σπίτι του στην άμμο.

 

Φανταστείτε κάποιον που ενώ γνωρίζει ότι η άμμος δεν μπορεί να είναι σταθεί γερό θεμέλιο για το σπίτι του,  αποφασίζει χάριν ευκολίας να το χτίσει εκεί.  Μπορεί εξωτερικά το σπίτι του να φαντάζει όμορφο και στέρεο αλλά με την πρώτη κακοκαιρία θα φανερωθεί η κακιά επιλογή του  και το σπίτι του θα γκρεμιστεί. Έτσι λοιπόν μοιάζει ο άνθρωπος εκείνος που ενώ ακούει και δέχεται το λόγο του Θεού,  δεν επιτρέπει να γίνει πράξη στην ζωή του. Αντιθέτως ο άνθρωπος που επενδύει στην αλήθεια του λόγου του Θεού ακόμα και αν αυτό είναι πολλές φορές επώδυνο στα δύσκολα αυτής της ζωής, θα σταθεί και θα τα ξεπεράσει νικητής!

 

Κλείνοντας το άρθρο αυτό θέλω να σου κάνω μια ερώτηση και να απαντήσεις στον εαυτό σου. Ξέρεις ποιος η ποια είσαι;

Εάν δεν ξέρεις να σου πω.

Είσαι οι πράξεις σου  και όχι τα λόγια σου. Δες τις πράξεις σου και θα μάθεις ποιος και τι είσαι και όταν σε ρωτήσουν να ξέρεις να απαντήσεις, μα να απαντήσεις με ειλικρινά και αληθινά. Εάν φυσικά έχεις το θάρρος να το κάνεις αυτό.

Εσύ τι θα επέλεγες άραγε;

Λόγια ή πράξεις;

ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ
ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ. ΑΥΤΟ ΘΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ