Ο ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ

αναρτήθηκε σε: ΩΦΕΛΙΜΑ | 0

Δεν είναι δική μου δουλειά να κρίνω τι κάνει ο καθένας. Δουλειά μου είναι να κρίνω τι κάνω εγώ σαν άτομο. Ο κόσμος είναι ένα τρελό θηριοτροφείο κι αν κάτσω να ασχοληθώ με όσα κρύβει, θα καταλήξω κι εγώ σε ένα κλουβί γεμάτο αναπάντητα ερωτήματα. Δεν χρειάζεται να λυπάμαι για κάτι που δεν ορίζω ως άτομο όπως η συμπεριφορά των άλλων. Εγώ θέλω να είμαι καλός, να τα παίζω όλα για όλα και να δίνω το καλύτερο. Το αν οι άλλοι θέλουν να φέρονται σκάρτα εμένα δεν με αφορά. Όλα στην ζωή είναι επιλογές κι έχω μάθει να μην ντρέπομαι για τις δικές μου.

.

Η ζωή πολλές φορές μοιάζει με ρινγκ. Πολλά είναι τα χτυπήματα που δέχεται ο άνθρωπος στο διάβα της ζωής του. Αυτά τα χτυπήματα πρέπει να αγωνιστούμε να αντέξουμε.

 

Αλήθεια. Γιατί οι παλιοί ήξεραν να παλεύουν την ζωή και οι σημερινοί άνθρωποι δεν ξέρουν να παλεύουν η δεν θέλουν?

Πολλοί όμως δεν ξέρουν πως ζούσαν οι παλιοί άνθρωποι.

Πώς ήταν η ζωή στα παλιά χρόνια;

 

Η ζωή παλιά ήταν σκληρή και δύσκολη. Όλοι γυναίκες κι άντρες δουλεύανε σκληρά όλη μέρα, άλλοι στα χωράφια, άλλοι στα πρόβατα. Οι γυναίκες βοηθούσαν τους άντρες στις εξωτερικές εργασίες, αλλά και οι δουλειές του σπιτιού δεν ήταν τόσο εύκολες, γιατί δεν υπήρχε η εξέλιξη της τεχνολογίας. ¨Έπρεπε να ζυμώσουνε το ψωμί του σπιτιού κάθε μέρα, να πλύνουνε τα ρούχα στην σκάφη, να μαζεύουνε ξύλα για την φωτιά. Η ζωή κάθε μέρα ήταν ένας αγώνας επιβίωσης αλλά οι άνθρωποι τότε ήταν πολύ αγαπημένοι και δεμένοι. Καθόντουσαν  τα βράδια όλοι μαζί και λέγανε ιστορίες, συζητούσανε τα προβλήματα τους. Υπήρχε επικοινωνία. Όχι όπως σήμερα που όλοι κάθονται στην τηλεόραση και στους υπολογιστές και ξεχάσανε να επικοινωνούνε μεταξύ τους. Οι άνθρωποι τα χρόνια εκείνα  ήταν απλοί,  μαζεύονταν στις πλατείες και κάνανε παρέες ,χόρευαν ,διασκέδαζαν κι έλεγαν ανέκδοτα, θέλανε λιγότερα πράγματα για να είναι  ευχαριστημένοι.

Και το χειρότερο αντιμετώπισαν και έναν πόλεμο.

Τα παιδιά τι παιχνίδια έπαιζαν;

Παλιά τα παιδιά  δεν είχανε παιχνίδια, δεν είχανε τέτοιες πολυτέλειες. Αν θέλανε να παίξουνε  έπρεπε να βάλουνε τη φαντασία τους να δουλέψει. Δημιουργούσανε παιχνίδια απ το τίποτα, με χαλικάκια και ξυλαράκια όπως για παράδειγμα τα Κισκιντάκια, τον Καλόγερο, τις Σβούρες  κα. Αν θέλανε να φτιάξουνε κούκλες παίρνανε παλιά πάνινα κουρέλια και τις φτιάχνανε μόνα τους τα κορίτσια.

Με λίγα λόγια οι άνθρωποι τότε είχαν θάρρος και το θάρρος αυτό είχε  νικήσει τον φόβο.

Και τότε  η φτώχεια, οι ασθένειες και ο θάνατος υπήρχε. Ψυχίατροι και ψυχολόγοι δεν υπήρχαν τότε, η και να υπήρχαν ήταν ο ένας στην ανατολή και ο άλλος στην δύση.

Σήμερα σε κάθε γωνιά ξεπροβάλει καθημερινά και ένας ψυχίατρος η ψυχολόγος.

Οι περισσότεροι άνθρωποι κάνουν ουρά απ έξω. Βλέπεις  σήμερα θέλουμε ο κάθε ένας από εμάς τον ψυχολόγο του.

Γιατί όμως συμβαίνει αυτό? Γιατί  ο φόβος πήρε την θέση του θάρρους.

Εάν δεν καλλιεργήσουμε το θάρρος και συνεχίσουμε να  αφήνουμε χώρο στον φόβο, δεν μας φταίει κανείς, γιατί συνήθως όλοι μας ρίχνουμε τις ευθύνες  στους άλλους. Αυτό είναι το πιο εύκολο αλλά αυτό είναι και φόβος και δειλία μαζί.

Όταν χάνεις το θάρρος σου, χάνεις τα πάντα.. Οι δυσκολίες, οι λύπες και τα αναπάντεχα τις ζωής, θέλουν θάρρος για να αντιμετωπιστούν. Αν καταφέρουμε να αντιμετωπίζουμε τα πράγματα με περισσότερη γενναιότητα, θα καταφέρουμε να πετύχουμε πολλά που τα θεωρούμε ακατόρθωτα! Ακόμα και αν η αποτυχία φέρνει απογοήτευση, το θάρρος είναι αυτό που θα ανακτήσει την ελπίδα και την προσπάθεια! Ακόμα και όταν τα πράγματα φαίνεται να έχουν πάρει λάθος δρόμο και πορεία, το θάρρος είναι αυτό που θα μας βοηθήσει να δημιουργήσουμε έναν πιο δίκαιο και όμορφο κόσμο, και αυτό είναι που πρέπει να διδάξουμε εμείς οι μεγάλοι στα παιδιά!

Δυστυχώς, οι άνθρωποι πολλές φορές έχουν τόση λίγη πίστη στον εαυτό τους, ώστε δεν πιστεύουν στις σκέψεις και στις αποφάσεις τους και πρέπει να βασίζονται σε εξωτερικούς παράγοντες και σε παροτρύνσεις για να αποφασίσουν. Οι άνθρωποι αυτοί σκέφτονται θετικά όταν βρίσκονται με θετικούς ανθρώπους αλλά όταν μείνουν μόνοι τους τα ξεχνούν όλα και κλείνονται πάλι στις αρνητικές τους σκέψεις. Δεν διεκδικούν τα δικαιώματά τους από φόβο και μόνο για το τι θα πουν οι άλλοι. Δεν θέλουν να βρεθούν σε ηγετικές θέσεις. Πέφτουν στην παγίδα να κατηγορούν τη τύχη και να λένε πως είναι άδικο όταν από επιλογή τους μένουν πίσω. Με άλλα λόγια, επιτρέπουν στον εαυτό τους να κυβερνάται από τις περιστάσεις.

Το θάρρος είναι αυτό που χρειάζεται για να σηκωθείς επάνω και να μιλήσεις. Το θάρρος είναι επίσης αυτό που χρειάζεται για να κάτσεις κάτω και να ακούσεις. Το να ζεις θέλει θάρρος. Χρειάζεται μεγάλη γενναιότητα για να τολμάς να είσαι ο εαυτός σου. Αυτοί που έχουν θάρρος και πίστη δεν θα πάνε ποτέ χαμένοι. Το μόνο που είναι απαραίτητο είναι να έχεις θάρρος, γιατί η δύναμη χωρίς αυτοπεποίθηση είναι περιττή. Οι πιο πολλοί από μας έχουμε περισσότερο θάρρος από ότι  έχουμε ονειρευτεί ποτέ αλλά το κρύβει ο φόβος.

Οχυρώστε το θάρρος με το τείχος της υπομονής.  Την υπομονή την αποκτά ο άνθρωπος από την πίστη.

 

Άλλωστε αυτό το ομολογεί ο Ίδιος ο Ιησούς χριστός.

Είναι πάρα πολλές οι περιπτώσεις εκείνες που ο Θεός προσπαθεί να καθησυχάσει τον άνθρωπο και να του διώξει τον φόβο.  Ο Φόβος δεν παύει να είναι μια ανθρώπινη αδυναμία αλλά και ο Θεός δεν παύει να λέει, «μη φοβάσαι». Όλη η Αγία Γραφή,  μας πληροφορεί πως δεν πρέπει να φοβόμαστε, αλλά αυτό που χρειάζεται από την πλευρά μας, είναι να πιστεύουμε.

Στην καθημερινή μας ζωή, οι ατέλειωτες αναφορές για εγκληματική βία, λιμό, πολέμους, διαφθορά, τρομοκρατία, κατάπτωση των αξιών, αρρώστιες και για καταστροφικές δυνάμεις της φύσης, μπορούν να προξενήσουν φόβο και ανησυχία. Σίγουρα ζούμε στην εποχή για την οποία προείπε ο Κύριος.

 

Αν θέλουμε να δούμε ένα καλύτερο αύριο για τον κόσμο γύρω μας, οφείλουμε να ξεπεράσουμε τους φόβους μας, να ενεργοποιήσουμε το δυναμικό μας και να αναπτύξουμε τα ταλέντα μας. Οφείλουμε να βοηθήσουμε και άλλους να κάνουν το ίδιο και ο καλύτερος τρόπος για να ενεργοποιήσουμε και άλλους είναι να είμαστε εμείς το καλό παράδειγμα. Να δείξουμε πως όλοι μας μπορούμε να ξεπεράσουμε και να υπερνικήσουμε τους φόβους μας.

 

Σπουδαία σημασία για όλους τους χριστιανούς έχει ο Νικητής Χριστός. Είναι ο Θεός μας και ο Αρχηγός μας. Κοντά Του μετέχουμε και εμείς στη δόξα και το θρίαμβό Του. H νίκη μας στη ζωή είναι αποτέλεσμα της νίκης Εκείνου. Γιατί μας καλεί να μας κάνει μετόχους και κοινωνούς αυτής της νίκης Του.

 

 

Από εμάς εξαρτάται να συνειδητοποιήσουμε την αξία και τιμή που μας κάνει. Και από εμάς εξαρτάται να την κάνουμε δική μας αυτή τη νίκη και να βγούμε και εμείς νικητές και τροπαιούχοι μέσα απ’ τον αδιάκοπο αγώνα, που όλοι μας έχουμε αναλάβει. Κοντά στον Νικητή Χριστό θα γίνουμε και εμείς νικητές. Απ’ το θρίαμβό του θα αντλήσουμε και εμείς θρίαμβο και απ’ τη δόξα Του δόξα.

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΟΥ ΣΠΑΕΙ ΚΟΚΚΑΛΑ

αναρτήθηκε σε: ΩΦΕΛΙΜΑ | 0

«Σπάει κόκκαλα» η επιστολή του Βολιώτη π. Δημήτριου Κατούνη που δημοσιεύθηκε χθες, Κυριακή 11 Νοεμβρίου στην «Καθημερινή» και αποτυπώνει με καυστικό λόγο τα συναισθήματα που προκαλούν στον ίδιο αλλά και το σύνολο των κληρικών, η απόφαση πρωθυπουργού και Αρχιεπισκόπου.

Ξεκινώντας την επιστολή του, ο π. Δημήτριος συστήνεται, λέγοντας: «Είμαι ένας τεμπέλης παπάς της επαρχίας, που πριν από εικοσιοκτώ χρόνια φόρεσα το ράσο ανάξια. Η Πολιτεία με προσέλαβε και με συντηρεί όλ’ αυτά τα χρόνια.

 

Σήμερα ξαφνικά και απροειδοποίητα, χωρίς λόγο και αιτία, με απολύει. Είμαι και ανόητος, διότι επενδύοντας στην πρόσληψή μου αυτή, έκανα μία μεγάλη οικογένεια, πήρα ένα διαμέρισμα για να τη βάλω μέσα, ένα αυτοκίνητο για να τη μετακινώ και ένα δάνειο τριάντα ετών για να ανταποκριθώ σ’ ὀλ’ αυτά.

 

Οι πιο μεγάλοι και μυαλωμένοι με συμβούλεψαν να το κάνω, γιατί, λέει, ο μισθός μου ήταν μία διασφάλιση». Αναφερόμενος στην στάση του Αρχιεπισκόπου και την έκπληξη που προκάλεσε, επισημαίνει ότι: « Σήμερα που ηλικιακά βρίσκομαι «στου δρόμου τα μισά», υπερβαίνοντας σιγά – σιγά τα πενήντα, ξυπνώ μία ημέρα και βλέπω το φυσικό μου προστάτη, τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος, να συγχαίρει τον κ. Πρωθυπουργό, διότι με απέλυσε. Βλέπω τον πνευματικό πατέρα και Προκαθήμενο της Ελλαδικής Εκκλησίας να ευχαριστεί την κοσμική εξουσία, διότι εμένα και μερικές άλλες χιλιάδες συναδέλφους μας, μαζί με τις οικογένειές μας, μάς αφήνει μετέωρους στις αποφάσεις και στις διαθέσεις των πολιτικών της κάθε εποχής.

 

Μάλλον δεν ήταν αρκετό ότι τα οκτώ χρόνια της κρίσεως συμπαραστάθηκα στους ανθρώπους υποφέροντας μαζί τους, ταΐζοντάς τους από το συσσίτιο της ενορίας μου, πληρώνοντας τους λογαριασμούς τους, εξαντλώντας κάθε γνωριμία μου για να έχουν φάρμακα και περίθαλψη». Εργα φιλανθρωπίας Σε άλλο σημείο της επιστολής του, ο εφημέριος του ιερού ναού Αναλήψεως Βόλου, σημειώνει: «Εγινα ο πιο φτωχός απ’ τους φτωχούς, αφού ο μισθός μου κατέστη ο χαμηλότερος του δημοσίου τομέα. Ζητιάνεψα για το χατίρι τους πολλές φορές. Σταμάτησα τα έργα του Ναού, για να γίνουν τα έργα της αγάπης και της φιλανθρωπίας. Μοιραστήκαμε όλοι μαζί το πιάτο, το ζεστό φαῒ, το δάκρυ της απόγνωσης, το χαμόγελο της παρηγοριάς, την αγκαλιά της αλληλοστήριξης».

 

Η αρμονική συμπόρευση με τον Μητροπολίτη Δημητριάδος κ. Ιγνατίου, υπογραμμίζεται ιδιαιτέρως από τον υπογράφοντα πρωτοπρεσβύτερο, ο οποίος τονίζει χαρακτηριστικά: «Συμπορευθήκαμε και συλλειτουργήσαμε με το Δεσπότη μας αρχηγό, κι όλοι μαζί ενωμένοι στη μεγάλη Εκκλησιά της υπομονής. Πήγαμε μπροστά. Δεν διχαστήκαμε. Ενιωσα ένα σώμα με όλους, ένας λαός κοινός, αγαπημένος, γιατί κι εμείς κομμάτι αυτού του λαού είμαστε. Τώρα ελπίζαμε πως θα ξεφύγουμε επιτέλους. Ελπίζαμε σ’ ένα φως. Ελπίδα, σαν όνειρο παιδικό, απραγματοποίητο ακόμη». Συναισθήματα πικρίας, αλλά και αγανάκτησης, αποτυπώνονται στην επιστολή του π. Δημητρίου, ο οποίος σημειώνει με νόημα: «Σκέπτομαι τώρα πια, πως μάλλον έχουν δίκιο∙ δεν άξιζα την ιδιότητά μου ως δημοσίου υπαλλήλου και έπρεπε να απολυθώ. Σκέφτομαι πως η πνευματική εργασία που κατέβαλα όλ’ αυτά τα χρόνια, τα κείμενα που παρήγαγα, η διδασκαλία που απηύθυνα, οι κατασκηνώσεις τα καλοκαίρια που έστησα, η νεότητα που συναναστράφηκα, οι τέχνες που καλλιέργησα, οι οικογένειες που επανένωσα, οι γάμοι που ευλόγησα, οι βαπτίσεις που χάρηκα, οι ψυχές που ξεκούρασα στην εξομολόγηση, οι οικογένειες που παρηγόρησα στο πένθος, οι χαρές που πολλαπλασίασα με τις ευχές μου, οι άνθρωποι που ενθάρρυνα με τις προτροπές μου, το περιβάλλον που βοήθησα με τις ευαισθησίες μου και πολλά ακόμη, που αυτή τη στιγμή μου διαφεύγουν λόγω σύγχυσης, δεν μετράνε!» Αποφάσεις «για μένα, χωρίς εμένα» Η εν δυνάμει απόλυση 10.000 κληρικών από το δημόσιο, που έχει προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων, καταγράφεται με σκληρή γλώσσα από τον π. Δημήτριο Κατούνη, ο οποίος υπογραμμίζει στην επιστολή του: «Το «δημοσιοϋπαλληλίκι» για μένα δεν ήταν ντροπή. Ηταν τιμή. Ηταν μία ένδειξη εκτίμησης της Πολιτείας για μένα που δούλευα για ‘κείνη και για τον λαό. Δεν ήταν βόλεμα.

 

Ηταν μία μικρή ανάπαυση για να μην «διακονώ τραπέζας», αλλά να είμαι ανέμελος στην επίδοση των πνευματικών καθηκόντων και της διακονίας μου. Φαίνεται όμως πως οι κεφαλές του Κράτους και της Εκκλησίας δεν συμφωνούν μαζί μου. Εκείνοι αποφάσισαν πως από εδώ και πέρα πρέπει να έχω μέριμνα για το βιοπορισμό των παιδιών μου, για την αποπληρωμή των δόσεων, για την ικανοποίηση των ατελείωτων λογαριασμών, για την τακτοποίηση των φορολογικών μου υποχρεώσεων. Ετσι ο ένας θα δώσει τη θέση μου σε κάποιον άλλον, που θα τον προσλάβει τώρα, για να με κάνει μισητό και αντιπαθητικό απέναντι στην κοινωνία, επειδή του έτρωγα τη θέση τόσα χρόνια, και ο άλλος θα με παρηγορήσει με λόγια πατρικά και όμορφα, που ακούγονται απόλυτα ψεύτικα, όταν δεν τα νιώθουμε εμείς οι κληρικοί»…

 

Κλείνοντας την επιστολή του, ο π. Δημήτριος, εκφράζει την σαφή αντίθεσή του απέναντι στο κοινό ανακοινωθέν του πρωθυπουργού και του Αρχιεπισκόπου. «Δόξα το Θεό, οι δυό τους αποφάσισαν «για μένα χωρίς εμένα» βεβαίως «για το καλό μου» και έτσι ξαφνικά «…ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω», που θα ‘λεγε κι ο φίλος μου από την Αλεξάνδρεια. Ετσι η Ελλάδα μπορεί πλέον να χαρεί, διότι απαλλάχθηκε από τους χαραμοφάηδες που την άρμεγαν τόσα χρόνια και τώρα πλέον λαμπρά θα τραβήξει το δρόμο της προόδου και της ευημερίας! Καλή πορεία», καταλήγει.

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΟΛΟΨΥΧΑ ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΙ…….

αναρτήθηκε σε: ΩΦΕΛΙΜΑ | 0

 

Ήρθαν οι δύσκολοι καιροί που όλοι περιμέναμε . Λέω που όλοι περιμέναμε, γιατί γνωρίζαμε το τι έρχεται και γι αυτό φρόντισε  ο Ίδιος ο Θεός να γίνει γνωστό σε όλους μας, στέλνοντας στην γη προφήτες για να μας  ενημερώσουν και να μας κάνουν γνωστό το τι έρχεται.

 

Κάθε μέρα που θα περνά θα είναι χειρότερη από την προηγούμενη επειδή λιγόστεψε ή πίστη μας. Εξ’ αιτίας της φτώχειας, πουλήσαμε  την ψυχή μας για τροφή και ρούχα. Ό κόσμος έγινε  κακός, εξαφανίστηκε  ή αγάπη και το έλεος μεταξύ των ανθρώπων.

 

Κανείς δεν φροντίζει για την ψυχή του.  Όλα περιορίστηκαν σε μία απλή συναλλαγή. Όλοι αδιαφορήσαμε  για την σωτηρία μας και για την πίστη μας. δεν έχουμε φόβο Θεού, το καθήκον, ή υποχρέωση, ή ευθύνη είναι άγνωστες έννοιες. Όλα περιστρέφονται γύρω από το χρήμα.

 

Ό ένας πουλάει τον άλλον, ή κακία στον κόσμο είναι ανυπόφορη. Ζούμε τούς έσχατους καιρούς. Δεν μπορούμε να φανταστούμε πόσο δύσκολα είναι. Δεν μπορούμε να φανταστούμε τί περιμένει εμάς και τα παιδιά μας.

 

Τα παιδιά μας σε αυτούς τούς δύσκολους καιρούς είναι ανέτοιμα να αντιμετωπίσουν τις καταστάσεις, επειδή οι γονείς σήμερα δεν διδάσκουν στα παιδιά τον φόβο τού Θεού και την ντροπή προς τούς ανθρώπους. Γι’ αυτόν τον λόγο πέφτουν  θύματα πολλών κακών.

 

Μητέρες μην αφήσετε τα παιδιά σας να τα παρασύρει το κύμα αυτού του διεφθαρμένου αιώνα. Θα κλαίτε αιώνια πού δεν σώσατε τα παιδιά σας και θα τα κάνετε υιούς της γέενας του πυρός. Εάν σταματούσε ή αμαρτία στον κόσμο και οι άνθρωποι μετανοούσαν δεν θα ζούσαμε εμείς τούς έσχατους καιρούς.

 

 

Ο καιρός ήρθε όπου έχουμε μεγάλη ανάγκη από απολογητές. Πρέπει θαρραλέα να διαφυλάξουμε τις αλήθειες του Χριστού. Αν δεν υπερασπιστούμε την πίστη μας, οι άνθρωποι δεν θα γνωρίζουν τον Ιησού Χριστό, πολλοί από αυτούς θα πορεύονται προς την κόλαση ενώ όλο και περισσότερες ψευδείς διδασκαλίες θα εισέρχονται στον Χριστιανισμό.

 

Είναι επίσης θλιβερό όταν πολλοί υποτιθέμενοι χριστιανοί περιμένουν απλώς απαρατήρητοι επιτρέποντας τη διάδοση όλων αυτών των ψευδών διδασκαλιών, μερικοί μάλιστα το επιδοκιμάζουν.

 

Όταν πραγματικοί χριστιανοί προσπαθούν να ξεσκεπάσουν θρησκευτικούς ηγέτες, άλλοι υποτιθέμενοι χριστιανοί τους επιτάσσουν να σταματήσουν να κρίνουν. Έτσι αφήνουν να αλλοιωθεί η πίστη τους και τελικώς να διαλυθεί ο Χριστιανισμός πορευμένοι προς την πανθρησκεία με αποτέλεσμα οι απόγονοι τους να μην γνωρίσουν καν ότι κάποτε υπήρξε ο Χριστός.

 

Μέσα από το θάνατο οφείλουμε να υπερασπιστούμε το Λόγο του Χριστού. Τι απέγιναν άραγε οι άνθρωποι που ενδιαφέρονταν για τη διατήρηση της πίστεως; Τι απέγιναν οι Χριστιανοί οι οποίοι αγωνίζονταν για τον Χριστό, επειδή Αυτός είναι τα πάντα σε αυτήν και στην άλλη ζωή; Γι αυτό πρέπει να μελετάμε τις Γραφές ώστε να μεταδίδουμε το μήνυμα του Ευαγγελίου, να αντικρούουμε τις ψευδείς διδασκαλίες και να ξεσκεπάσουμε το κακό.

 

Αγαπητοί μου, μόνο από πολύ αγάπη και πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, θέλησα  να σας γράψω για την σωτηρία, που σε όλους μας χαρίζει ο Χριστός.  Βρέθηκα στην  ανάγκη να σας γράψω, να σας παρακαλέσω και σας προτρέψω να αγωνίζεσθε με δύναμη και επιμονή υπέρ της πίστεως, η οποία άπαξ δια παντός έχει παραδοθεί στους Χριστιανούς.

 

Εκτός από  τους αληθινούς προφήτες εμφανίστηκαν και οι ψευδοπροφήτες  και  με πολλή επιτηδειότητα και πανουργία  προσπαθούν να εισαγάγουν και διαδώσουν ολέθριες αιρέσεις. Αρνούνται και παραμερίζουν τον Κύριο και Δεσπότη, που τους τράβηξε και τους έβγαλε  από την αιωνία καταδίκη με το αίμα Του.

 

Όλη η Αγία Γραφή είναι θεόπνευστος, έχει γραφτεί  με την έμπνευση του Αγίου Πνεύματος. Αποκαλύπτει και διδάσκει την αλήθεια του Θεού,  φανερώνει και ελέγχει την πλάνη και την κακία. Γράφτηκε για να διορθώνει και ανορθώνει τους παρεκτρεπόμενους, για να μορφώνει τους καλοπροαίρετους σε  κάθε αρετή, ώστε να είναι έτσι ο άνθρωπος του Θεού τέλειος και ακέραιος, συγκροτημένος και ικανός για κάθε καλό έργο.

 

Δυστυχώς όμως τα καλά έργα σταμάτησαν. Δεν γίνονται πια και δεν γίνονται γιατί βάλαμε στο χρονοντούλαπο αυτό το Θεόπνευστο βιβλίο και δεν καταδεχόμαστε να το μελετούμε. Άλλωστε  ελάχιστα σπίτια υπάρχουν που έχουν την Αγία Γραφή.

 

Αγαπητοί πατέρες και αδελφοί: Έχουμε το μεγάλο προνόμιο να είμαστε Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Δεν υπάρχει μεγαλύτερος θησαυρός, μεγαλύτερο προνόμιο και καύχημα. Να δοξάζουμε τον Κύριό μας για τη μοναδική αυτή ευεργεσία. Να προσέξουμε, όμως, για να μην παρασυρθούμε. Να γνωρίσουμε καλά την πίστη μας.

 

Επειδή η Ορθόδοξος Εκκλησία είναι «κιβωτός σωτηρίας», πολεμείται με σφοδρότητα από τις σκοτεινές δυνάμεις. Ο μεγάλος και αόρατος εχθρός της είναι ο διάβολος. Οι ορατοί εχθροί, είναι τα όργανά του. Οι άπιστοι, οι άθεοι, οι υλισταί, οι κακόδοξοι, οι αλλόθρησκοι, αλλά και οι εσωτερικοί εχθροί της Εκκλησίας μας, είναι ιδιαίτερα επικίνδυνοι. Επίσης, τέτοιοι εχθροί είναι οι αδιάφοροι, οι κοσμικοί χριστιανοί, όλοι εκείνοι που ψηφίζουν νόμους αντίχριστους, όλοι όσοι λατρεύουν το εγώ τους και όχι τον Θεάνθρωπο Κύριο.

 

Μη μας φοβίζουν οι εχθροί της Ορθοδοξίας μας. Την πολέμησαν με μανία πολλοί, κατά κόσμο επιφανείς, και όλοι χάθηκαν. Η Ορθόδοξος Εκκλησία μας μένει, λάμπει, δοξάζει την κεφαλή της, τον Χριστό μας και σώζει τους ανθρώπους.

 

Δεν είμαστε, αγαπητοί, άλογα όντα. Είμαστε ψυχοσωματικές οντότητες και προοριζόμαστε να κατακτήσουμε την αιωνιότητα, τον παράδεισο.

ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΙ ΟΛΟΨΥΧΑ ΚΑΙ ΣΑΣ ΚΑΛΩ.

Να γνωρίσουμε, να αγαπήσουμε, να ζήσουμε την Ορθοδοξία μας. Να την διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού, να ζούμε με συνέπεια στην στοργική αγκάλη της, για να ζήσουμε με τον Χριστό και στη γη και στον ουρανό.

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΑΝΘΡΩΠΟΙ  ΕΩΣ ΠΟΤΕ ΘΑ ΕΙΣΤΕ ΣΚΗΡΟΚΑΡΔΟΙ;

αναρτήθηκε σε: ΩΦΕΛΙΜΑ | 0

Η ψυχή, όταν συμβιβαστεί με την αμαρτία, που είναι ανελέητη, επιδεικνύει τρομακτικά την ασθένειά της. Όπως το γουρούνι, όταν κυλιέται στη λάσπη, ευχαριστιέται, έτσι και η ψυχή, όταν αιχμαλωτιστεί από την κακή συνήθεια, δεν αντιλαμβάνεται τη δυσωδία των αμαρτιών της. Και όπως η γη, όσο σπόρο κι αν της ρίξεις, όταν δεν ποτιστεί από τη βροχή, δεν είναι δυνατό να δώσει σιτάρι, έτσι και η ψυχή, όσα λόγια κι αν σπείρεις μέσα της, όταν δεν φωτιστεί πρώτα από τις άγιες Γραφές, δεν είναι δυνατό να παρουσιάσει κάποιο καρπό αρετής. Τι δίνει η γη που δεν καλλιεργείται; Αγριόχορτα, αγκάθια και τριβόλια. Τι κάνει η ψυχή που δεν καλλιεργείται πνευματικά; Άνομα και πονηρά έργα. Όσο πιο ακαλλιέργητη μένει η γη, τόσο αυξάνονται και θεριεύουν τα’ αγριόχορτά της. Όσο πιο ακαλλιέργητη μένει η ψυχή, τόσο αυξάνονται και θεριεύουν τα πάθη της, τόσο περισσότερες και βαρύτερες γίνονται οι αμαρτίες της, που την οδηγούν τελικά στο θάνατο.

 

Τι παράξενο, αλήθεια! Όλοι παρακολουθούν με το στόμα ανοιχτό τα φευγαλέα επίκαιρα θέματα της πρόσκαιρης τούτης ζωής,  για τα μελλοντικά και αιώνια θέματα ούτε σκέψη δεν περνάει από το νου τους. Για τα φαγοπότια και τις σωματικές απολαύσεις είναι πάντα βιαστικοί, τις ψυχές τους όμως, τις αφήνουν να λιώνουν από πνευματική πείνα. Για την περιποίηση και τον καλλωπισμό του σώματος φροντίζουν όσο μπορούν για την ψυχή, όμως, αδιαφορούν. Για το σώμα, όταν αρρωστήσει, και γιατρούς καλούν και φάρμακα χρησιμοποιούν και χρήματα πολλά ξοδεύουν, ώσπου να το θεραπεύσουν για την ψυχή, όμως, που υποφέρει από τη θανάσιμη αρρώστια της αμαρτίας, δεν κάνουν τίποτα. Και το χειρότερο είναι, ότι  ύστερα  από τόσες φροντίδες για το θνητό σώμα, όχι μόνο αυτό πεθαίνει, αλλά και η ψυχή καταδικάζεται στην ατελεύτητη κόλαση.

 

Επειδή, λοιπόν, λυπάμαι κατάκαρδα για την αφροσύνη, το σκοτισμό και την πώρωση των ανθρώπων, θα ήθελα να έχω φωνή τόσο βροντερή, που να φτάνει στου κόσμου τα πέρατα, και, αφού βρω ένα σημείο πολύ ψηλό, το πιο ψηλό της γης, ν’ ανέβω εκεί πάνω και να φωνάξω σ’ όλα τα έθνη και τις φυλές εκείνο που είπε ο προφήτης Δαβίδ: «Άνθρωποι, ως πότε θα είστε σκληρόκαρδοι;» (Ψαλμ. .4:3). Πονάω και κλαίω για το κατάντημά μας. Ναι, κλαίω, γιατί παραγνωρίζουμε τη μακροθυμία του Θεού, που μας ανέχεται, περιμένοντας τη μετάνοιά μας, και δεν μας τιμωρεί παιδαγωγικά.

Κάποιοι ελάχιστοι άνθρωποι αλλά και η ίδια η ζωή μου έμαθε πάρα πολλά.

 

Ελάχιστοι όσοι θα σε αγαπήσουν πραγματικά, ατόφια, ανυστερόβουλα. Μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού , αν είσαι τυχερή η τυχερός, ίσως και λίγοι παραπάνω.

Πολλοί θα είναι οι γνωστοί σου μα λιγοστοί οι φίλοι σου. Και θα περάσουν χρόνια πολλά για να καταλήξεις ποιοι είναι πράγματι αληθινοί.

Μπορεί εδώ να ρωτήσεις το γιατί  και να πεις.

Αφού εγώ θα τους αγαπώ και θα ενδιαφέρομαι για εκείνους. Γιατί να με αφήσουν;

Γιατί, δεν έχουν μάθει όλοι να εκτιμούν. Της αρετής ο δρόμος είναι δύσβατος και λίγοι τον διαλέγουν. Προτιμούν το μονοπάτι της κακίας που είναι καλά στρωμένο.

Και θα μου πεις τώρα εσύ.

 

Γιατί   να μην πάω και εγώ από τον δεύτερο δρόμο; Γιατί να κάνω το καλό για τους πολλούς, αφού μονάχα οι λίγοι θα με νοιάζονται;.

 

Γιατί, τα δύσβατα μονοπάτια επιφυλάσσουν την καλύτερη θέα. Εσύ θα βιώσεις τους καρπούς της καλής σου ψυχής και θα έχεις δίπλα σου τους λίγους που πραγματικά αξίζουν. Θα μπορείς να ερωτευτείς ιδέες και να παλέψεις για ιδανικά. Το βράδυ δεν θα βασανίζεσαι από τύψεις, επειδή αδίκησες, πρόδωσες, πλήγωσες. Θα πέφτεις για ύπνο και αγάπη θα ονειρεύεσαι, μα και όταν ξυπνάς θα την κάνεις πράξη. Δεν θα χρειάζεσαι άλλον να σ’ ανταμείψει. Θα ανταμείβεσαι  από τον Ίδιο  τον Θεό.

Όσο θα μεγαλώνεις, θα νανουρίζεις την ψυχή σου με όμορφες και καθάριες αναμνήσεις. Θα νιώθεις γεμάτη η γεμάτος, επειδή έζησες αληθινά, τίμια και αξιοπρεπώς , προσφέροντας στον κόσμο εκείνα που του λείπουν. Αγάπη και ανθρωπιά!».

 

Και λέω του λείπουν η αγάπη και η ανθρωπιά  γιατί όλα αυτά,  οι περισσότεροι από εμάς τα διώξαμε. Τα διώξαμε γιατί διώξαμε τον ίδιο τον Θεό. Διώξαμε Αυτόν που είναι η Αγάπη.

Διώξαμε από τη ζωή μας το Θεό, Λόγο, τον λόγο του Θεού.

 

Παραμελήσαμε το λόγο αυτό, και να!  Θερίζουμε τις συνέπειες του έργου μας.

Σε μία εποχή όπου η πίστη στο Θεό συνεχώς δοκιμάζεται, η πίστη, η ηθική, η υπακοή, ο σεβασμός και όλα τα ιδανικά δοκιμάζονται, κρίνεται απαραίτητη η αφύπνιση του ανθρώπου, η επιστροφή του στα πατρώα εδάφη και στην παλιά Εκκλησία.

 

Η πίστη στο Θεό μπορεί να αποτελέσει μεγάλο βοηθό για την επιβίωση και την πνευματικότητά μας. Ωστόσο, το μήνυμα των ημερών που διανύουμε είναι ότι, δεν μας χρειάζεται ο Θεός. «Του έχουμε κάνει έξωση από την καρδιά μας, το σπίτι μας, την πατρίδα μας. Δεν ανεχόμαστε το λόγο Του. Διώξαμε τον Θεό και αφού τον διώξαμε, τώρα απορούμε γιατί βρισκόμαστε σε τόσα αδιέξοδα, γιατί αγρίεψε τόσο πολύ η ζωή μας».

 

Αν δεν ανοίξουμε την καρδιά μας, το νου μας, και δεν  αναζητήσουμε τον χαμένο Θεό, τον εξόριστο, αν δεν τον ξαναφέρουμε πίσω,  δεν θα μπορέσουμε να βρούμε την ταυτότητά μας, τον εαυτό μας, τη δύναμη να απορρίψουμε αυτή την τρομακτική παγκοσμιότητα που μας έφερε σε τέτοια εξαθλίωση και ευθύνεται για την απώλεια της αξιοπρέπειας και της υπόστασης του ανθρώπου.

Θέλουμε να σώσουμε τον κόσμο με τα μυαλά μας, με τις θεολογικές μας αναλύσεις, με τις θεωρίες μας, χωρίς να έχουμε σχέση με τον Θεό.

Τελικά θέλουμε να προβληθούμε, να αποδείξουμε ότι εμείς είμαστε του Θεού.

Δεν λογαριάζουμε τίποτα, δεν υπολογίζουμε κανέναν.

 

Προκαλούμε σχίσματα μέσα στην Εκκλησία αρκεί να έχουμε οπαδούς, αρκεί να έχουμε ανθρώπους που θα μας λένε «μπράβο».

 

Δεν μας νοιάζει να έχουμε Θεό. Οπαδούς θέλουμε.

Πασχίζουμε να έχουμε ανθρώπους που θα μας παινεύουν.

 

Οι μεγαλύτεροι πολέμιοι της Εκκλησίας είναι αυτοί που προκαλούν σχίσματα στο Σώμα του Χριστού, κι ας καμαρώνουν αυτοαποκαλούμενοι ως διασώστες της Πίστης.

 

Για ποια Ανάσταση να μιλήσουμε;

Για ποια Ορθοδοξία;

Για αυτήν που αναλώνεται στους ιστότοπους;

Καμία εμπειρία Θεού στην ζωή μας…δυστυχώς.

Και όλοι μας το παίζουμε υπερασπιστές Του.

Κανένας αγώνας προσωπικός.

Καμία μετάνοια.

Μόνο λόγια, θεωρίες, ομιλίες, ομολογίες, διαγγέλματα, αναθέματα.

Θέλουμε να σώσουμε τον κόσμο. Αυτή είναι η πλάνη μας. Ο Χριστός σώζει. Όχι εγώ, ούτε εσύ, ούτε κανείς άλλος.

Διώξαμε τον Χριστό. Μας αρκούν οι κανόνες.

Διώξαμε τον Χριστό. Μας αρκούν οι σέκτες μας.

Διώξαμε τον Χριστό. Μας αρκεί η καταγωγή μας.

Διώξαμε τον Χριστό. Μας αρκεί το ράσο μας, η νηστεία μας, η παρθενία μας, η ομολογία μας, το θεολογικό πτυχίο μας.

Αυτή είναι η πλάνη μας…

 

«Για να τινάξω από πάνω μου τα δεσμά που με κρατούν εγκλωβισμένο, χρειάζεται να πιστέψω ότι αξίζω κάτι καλύτερο σε αυτή τη ζωή. Γι’ αυτό χρειάζεται να ξαναγυρίσω στην πίστη του Θεού η οποία μου δίνει αυτή την αξία».

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

(ΑΛΟΙΜΟΝΟ……..ΑΛΟΙΜΟΝΟ…….ΑΛΟΙΜΟΝΟ……)

αναρτήθηκε σε: ΩΦΕΛΙΜΑ | 0

Παίρνω αφορμή από το γεγονός  της δολοφονία του Κωνσταντίνου Κατσίφα.

Δυστυχώς  αυτό το γεγονός με πόνεσε  πολύ όπως φαντάζομαι πληγώθηκε και κάθε Έλληνας.

Θέλησα να κάνω ένα αφιέρωμα σε αυτόν τον άνθρωπο αισθάνομαι την ανάγκη να διατυπώσω κάποιες σκέψεις.

Εκτός από πληγωμένος είμαι πικραμένος, απογοητευμένος  και εξαγριωμένος και λέω δυνατά.. ΦΤΑΝΕΙ. ΔΕΝ ΣΑΣ ΘΕΛΩ ΑΛΛΟ.

Δεν θέλω να κυβερνούν την χωρά μου ανθέλληνες αντίχριστοι και αντιοικογενειάρχες.

 

Είναι ευρέως γνωστό και αποδεκτό, από την Δικτατορία και μετά, στη λεγόμενη Μεταπολίτευση, περίσσεψαν οι «επαναστατικές», «αντισυμβατικές» και «ανατρεπτικές» φωνές στη δημόσια ελληνική σφαίρα με αποτέλεσμα έννοιες όπως Πατρίδα, παράδοση, πατροπαράδοτες αξίες και αρχές να θεωρούνται ντεμοντέ.

 

Η διαστρέβλωση έφτασε δε στο σημείο να θεωρείται φασίστας, ακροδεξιός, παράξενος και μάλλον αφελής όποιος μιλά για το Έθνος μας, την ιστορία και την παράδοση μας, τους αγώνες των προγόνων μας και τα αγνά πατριωτικά ιδανικά που πρέπει να διασώσουμε και να περάσουμε στις επόμενες γενιές. Όλοι αυτοί οι προοδευτικοί ξερόλες έχουν λησμονήσει ότι είμαστε και εμείς εδώ! Είμαστε εμείς της σιωπηλής πλειοψηφίας, οι νοικοκύρηδες της κοινωνίας που δεν συμμετέχουμε σε δημόσιους διαλόγους, συλλόγους με όμορφα ονόματα, κλειστά κλαμπ και συλλογικότητες που ακούγονται δυνατά αν και δεν λένε τίποτε σοβαρό…

 

Είμαστε και εμείς που δακρύζουμε μπροστά στη γαλανόλευκη, που ριγούμε στο άκουσμα του εθνικού μας ύμνου, που νιώθουμε δέος και συγκίνηση βλέποντας μία παρέλαση η διαβάζοντας ένα ιστορικό βιβλίο με τους άθλους των ηρώων μας. Είμαστε και εμείς που έχουμε μεγαλώσει σε οικογένειες σωστές, με αρχές και αξίες και μέσα από αυτές πήραμε νοήματα και διδάγματα ζωής για να αγαπάμε την Πατρίδα μας και την παράδοση μας. Σ’ αυτήν την χώρα δεν ζούνε μόνο οι μόνιμοι εμμονικοί αμφισβητίες! Ζούνε και αυτοί που φτιάξανε την Πατρίδα, ώστε οι άλλοι να έχουν κάτι να αμφισβητούν…

 

Είμαστε λοιπόν και εμείς εδώ, όσοι πιστεύουμε ακόμη στο ιερό τρίπτυχο Πατρίδα- Θρησκεία Οικογένεια, το οποίο βλέπουμε σήμερα ότι είναι επίκαιρο παρά ποτέ, γιατί μόνο εάν το μετατρέψουμε σε άξονα της ζωής μας, υπάρχει μία μικρή πιθανότητα να βγούμε από την κρίση… Οφείλετε λοιπόν να μας ακούσετε… Δεν αναφέρομαι στο σκουριασμένο και γραφικό «Πατρίς- Θρησκεία- Οικογένεια» της χούντας ή των περιθωριακών πολιτικών παραγόντων της Άκρας Δεξιάς. Αναφέρομαι στο τρίπτυχο που έχει σήμερα ακριβή αποτύπωση στα προβλήματα της πατρίδας μας. Γιατί Πατρίδα; Γιατί μόνο αν αγαπήσουμε την Πατρίδα μας θα την βγάλουμε από την κρίση. Γιατί αγάπη προς την Πατρίδα σημαίνει αγάπη προς τον συνάνθρωπο, υπαγωγή του ατομικού στο συλλογικό και διατήρηση αρχών και αξιών που μας κάνουν καλύτερους σαν ανθρώπους…

 

Και γιατί είναι υποχρεωτικό: ο διαχωρισμός στον πλανήτη εξακολουθεί να γίνεται βάσει κρατών! Ακόμη και το Εθνικό Χρέος έτσι μετράται. Τα Μνημόνια δεν ήρθαν σε μία μερίδα Ευρωπαίων, επιβλήθηκαν στους Έλληνες. Άρα, όπως οι άλλοι λαοί αγαπούν τις Πατρίδες τους έτσι κι εμείς πρέπει να (ξανα)αγαπήσουμε την δική μας για να αγωνιστούμε μαζί για τους κοινούς σκοπούς. Γιατί Θρησκεία; Γιατί ο άνθρωπος δεν μπορεί να πορεύεται μόνος του στη ζωή του! Και η δική μας η θρησκεία είναι ένα πλήρες φιλοσοφικό σύστημα, με μακραίωνη παράδοση και απαντήσεις σε όποιο ζήτημα εσωτερικής αναζήτησης απασχολεί το άτομο.

 

Η Ελληνορθόδοξη Πίστη είναι Πολιτισμός! Γιατί τι άλλο είναι πολιτισμός εκτός από την τέχνη που οδηγεί στην αγωγή της ψυχής. Εμείς οι Έλληνες έχουμε το προνόμιο να θαυμάζουμε αυτήν την τέχνη από μικρά παιδιά. Όταν οι άλλοι αναζητούν την αρχιτεκτονική εμείς βλέπουμε τους ναούς και τα μοναστήρια μας, όταν οι άλλοι ψάχνουν βιβλία που να τους μιλούν στην ψυχή τους έχουμε τα ιερά κείμενα των Πατέρων της Εκκλησίας, όταν κάποιοι αναζητούν ψυχική έγερση μέσω της μουσικής, εμείς έχουμε τους ψαλμούς και την βυζαντινή μουσική… Και το κυριότερο; Όταν όλοι μέσα από αυτές τις μορφές της τέχνης ψάχνουν την διαφυγή της ψυχής τους στους διαδρόμους του πανανθρώπινου, εμείς έχουμε απαντήσεις… Γιατί οικογένεια; Γιατί μόνο με σωστές οικογένειες, που είναι το κύτταρο της ανθρώπινης οργάνωσης, θα φτιάξουμε σωστές κοινωνίες.

 

Γιατί σωστή οικογένεια σημαίνει σωστή ανατροφή ανθρώπων, που γνωρίζουν δικαιώματα και υποχρεώσεις, έχουν συνείδηση, ηθικό και κυρίως σθένος! Σθένος για να ανταποκριθούν σε δικαιώματα και υποχρεώσεις γιατί αισθάνονται το χρέος να κάνουν αυτοί ό,τι έκαναν οι πατεράδες τους γι΄αυτούς… Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: η κρίση απειλεί το Έθνος, δεν είναι καταστροφολογία! Τα νέα παιδιά επειδή δεν έχουν δουλειές ή αρκετά λεφτά δεν παντρεύονται και αν παντρεύονται δεν κάνουν παιδιά! Αυτό πρέπει να αναστραφεί. Και θα αναστραφεί μόνο εάν γίνει συνείδηση στην κοινωνία μας, στον καθέναν από εμάς ότι η Πατρίδα πρέπει να ζήσει.

 

Μόνο με πατριωτισμό, αυτογνωσία και καθήκον θα σωθούμε… Αρκετά λοιπόν με τις εξυπνάδες και τις μοδάτες διατυπώσεις. Η Ελλάδα πρέπει να ξαναθυμηθεί το Τρίπτυχο των αξιών, που γέμισε τα στήθια της στο παρελθόν, όταν πέρασε από χειρότερες της σημερινής κρίσεις. Όταν μάτωνε από πολέμους και ξεριζωμούς, όταν διαλυόταν από διχασμούς και εμφυλίους… Ο καθένας από εμάς θα πρέπει να αφήσει τις επιφυλάξεις και να προσχωρήσει στο ιερό καθήκον, να αναστήσει σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο τις αξίες της Πατρίδας, της Θρησκείας και της Οικογένειας… Τα λόγια του ποιητή ας είναι η απάντηση σε κάθε «προοδευτικούλη»… «Κλείσε μέσα στην ψυχή σου την Ελλάδα, όπως έκλεισε την Ελλάδα στην καρδιά του ο Κώστας Κατσίφας και θα αισθανθείς μέσα σου να λαχταρίζει κάθε είδος μεγαλείου»…

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ