ΟΛΟΨΥΧΑ ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΙ…….

αναρτήθηκε σε: ΩΦΕΛΙΜΑ | 0

 

Ήρθαν οι δύσκολοι καιροί που όλοι περιμέναμε . Λέω που όλοι περιμέναμε, γιατί γνωρίζαμε το τι έρχεται και γι αυτό φρόντισε  ο Ίδιος ο Θεός να γίνει γνωστό σε όλους μας, στέλνοντας στην γη προφήτες για να μας  ενημερώσουν και να μας κάνουν γνωστό το τι έρχεται.

 

Κάθε μέρα που θα περνά θα είναι χειρότερη από την προηγούμενη επειδή λιγόστεψε ή πίστη μας. Εξ’ αιτίας της φτώχειας, πουλήσαμε  την ψυχή μας για τροφή και ρούχα. Ό κόσμος έγινε  κακός, εξαφανίστηκε  ή αγάπη και το έλεος μεταξύ των ανθρώπων.

 

Κανείς δεν φροντίζει για την ψυχή του.  Όλα περιορίστηκαν σε μία απλή συναλλαγή. Όλοι αδιαφορήσαμε  για την σωτηρία μας και για την πίστη μας. δεν έχουμε φόβο Θεού, το καθήκον, ή υποχρέωση, ή ευθύνη είναι άγνωστες έννοιες. Όλα περιστρέφονται γύρω από το χρήμα.

 

Ό ένας πουλάει τον άλλον, ή κακία στον κόσμο είναι ανυπόφορη. Ζούμε τούς έσχατους καιρούς. Δεν μπορούμε να φανταστούμε πόσο δύσκολα είναι. Δεν μπορούμε να φανταστούμε τί περιμένει εμάς και τα παιδιά μας.

 

Τα παιδιά μας σε αυτούς τούς δύσκολους καιρούς είναι ανέτοιμα να αντιμετωπίσουν τις καταστάσεις, επειδή οι γονείς σήμερα δεν διδάσκουν στα παιδιά τον φόβο τού Θεού και την ντροπή προς τούς ανθρώπους. Γι’ αυτόν τον λόγο πέφτουν  θύματα πολλών κακών.

 

Μητέρες μην αφήσετε τα παιδιά σας να τα παρασύρει το κύμα αυτού του διεφθαρμένου αιώνα. Θα κλαίτε αιώνια πού δεν σώσατε τα παιδιά σας και θα τα κάνετε υιούς της γέενας του πυρός. Εάν σταματούσε ή αμαρτία στον κόσμο και οι άνθρωποι μετανοούσαν δεν θα ζούσαμε εμείς τούς έσχατους καιρούς.

 

 

Ο καιρός ήρθε όπου έχουμε μεγάλη ανάγκη από απολογητές. Πρέπει θαρραλέα να διαφυλάξουμε τις αλήθειες του Χριστού. Αν δεν υπερασπιστούμε την πίστη μας, οι άνθρωποι δεν θα γνωρίζουν τον Ιησού Χριστό, πολλοί από αυτούς θα πορεύονται προς την κόλαση ενώ όλο και περισσότερες ψευδείς διδασκαλίες θα εισέρχονται στον Χριστιανισμό.

 

Είναι επίσης θλιβερό όταν πολλοί υποτιθέμενοι χριστιανοί περιμένουν απλώς απαρατήρητοι επιτρέποντας τη διάδοση όλων αυτών των ψευδών διδασκαλιών, μερικοί μάλιστα το επιδοκιμάζουν.

 

Όταν πραγματικοί χριστιανοί προσπαθούν να ξεσκεπάσουν θρησκευτικούς ηγέτες, άλλοι υποτιθέμενοι χριστιανοί τους επιτάσσουν να σταματήσουν να κρίνουν. Έτσι αφήνουν να αλλοιωθεί η πίστη τους και τελικώς να διαλυθεί ο Χριστιανισμός πορευμένοι προς την πανθρησκεία με αποτέλεσμα οι απόγονοι τους να μην γνωρίσουν καν ότι κάποτε υπήρξε ο Χριστός.

 

Μέσα από το θάνατο οφείλουμε να υπερασπιστούμε το Λόγο του Χριστού. Τι απέγιναν άραγε οι άνθρωποι που ενδιαφέρονταν για τη διατήρηση της πίστεως; Τι απέγιναν οι Χριστιανοί οι οποίοι αγωνίζονταν για τον Χριστό, επειδή Αυτός είναι τα πάντα σε αυτήν και στην άλλη ζωή; Γι αυτό πρέπει να μελετάμε τις Γραφές ώστε να μεταδίδουμε το μήνυμα του Ευαγγελίου, να αντικρούουμε τις ψευδείς διδασκαλίες και να ξεσκεπάσουμε το κακό.

 

Αγαπητοί μου, μόνο από πολύ αγάπη και πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, θέλησα  να σας γράψω για την σωτηρία, που σε όλους μας χαρίζει ο Χριστός.  Βρέθηκα στην  ανάγκη να σας γράψω, να σας παρακαλέσω και σας προτρέψω να αγωνίζεσθε με δύναμη και επιμονή υπέρ της πίστεως, η οποία άπαξ δια παντός έχει παραδοθεί στους Χριστιανούς.

 

Εκτός από  τους αληθινούς προφήτες εμφανίστηκαν και οι ψευδοπροφήτες  και  με πολλή επιτηδειότητα και πανουργία  προσπαθούν να εισαγάγουν και διαδώσουν ολέθριες αιρέσεις. Αρνούνται και παραμερίζουν τον Κύριο και Δεσπότη, που τους τράβηξε και τους έβγαλε  από την αιωνία καταδίκη με το αίμα Του.

 

Όλη η Αγία Γραφή είναι θεόπνευστος, έχει γραφτεί  με την έμπνευση του Αγίου Πνεύματος. Αποκαλύπτει και διδάσκει την αλήθεια του Θεού,  φανερώνει και ελέγχει την πλάνη και την κακία. Γράφτηκε για να διορθώνει και ανορθώνει τους παρεκτρεπόμενους, για να μορφώνει τους καλοπροαίρετους σε  κάθε αρετή, ώστε να είναι έτσι ο άνθρωπος του Θεού τέλειος και ακέραιος, συγκροτημένος και ικανός για κάθε καλό έργο.

 

Δυστυχώς όμως τα καλά έργα σταμάτησαν. Δεν γίνονται πια και δεν γίνονται γιατί βάλαμε στο χρονοντούλαπο αυτό το Θεόπνευστο βιβλίο και δεν καταδεχόμαστε να το μελετούμε. Άλλωστε  ελάχιστα σπίτια υπάρχουν που έχουν την Αγία Γραφή.

 

Αγαπητοί πατέρες και αδελφοί: Έχουμε το μεγάλο προνόμιο να είμαστε Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Δεν υπάρχει μεγαλύτερος θησαυρός, μεγαλύτερο προνόμιο και καύχημα. Να δοξάζουμε τον Κύριό μας για τη μοναδική αυτή ευεργεσία. Να προσέξουμε, όμως, για να μην παρασυρθούμε. Να γνωρίσουμε καλά την πίστη μας.

 

Επειδή η Ορθόδοξος Εκκλησία είναι «κιβωτός σωτηρίας», πολεμείται με σφοδρότητα από τις σκοτεινές δυνάμεις. Ο μεγάλος και αόρατος εχθρός της είναι ο διάβολος. Οι ορατοί εχθροί, είναι τα όργανά του. Οι άπιστοι, οι άθεοι, οι υλισταί, οι κακόδοξοι, οι αλλόθρησκοι, αλλά και οι εσωτερικοί εχθροί της Εκκλησίας μας, είναι ιδιαίτερα επικίνδυνοι. Επίσης, τέτοιοι εχθροί είναι οι αδιάφοροι, οι κοσμικοί χριστιανοί, όλοι εκείνοι που ψηφίζουν νόμους αντίχριστους, όλοι όσοι λατρεύουν το εγώ τους και όχι τον Θεάνθρωπο Κύριο.

 

Μη μας φοβίζουν οι εχθροί της Ορθοδοξίας μας. Την πολέμησαν με μανία πολλοί, κατά κόσμο επιφανείς, και όλοι χάθηκαν. Η Ορθόδοξος Εκκλησία μας μένει, λάμπει, δοξάζει την κεφαλή της, τον Χριστό μας και σώζει τους ανθρώπους.

 

Δεν είμαστε, αγαπητοί, άλογα όντα. Είμαστε ψυχοσωματικές οντότητες και προοριζόμαστε να κατακτήσουμε την αιωνιότητα, τον παράδεισο.

ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΙ ΟΛΟΨΥΧΑ ΚΑΙ ΣΑΣ ΚΑΛΩ.

Να γνωρίσουμε, να αγαπήσουμε, να ζήσουμε την Ορθοδοξία μας. Να την διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού, να ζούμε με συνέπεια στην στοργική αγκάλη της, για να ζήσουμε με τον Χριστό και στη γη και στον ουρανό.

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΑΝΘΡΩΠΟΙ  ΕΩΣ ΠΟΤΕ ΘΑ ΕΙΣΤΕ ΣΚΗΡΟΚΑΡΔΟΙ;

αναρτήθηκε σε: ΩΦΕΛΙΜΑ | 0

Η ψυχή, όταν συμβιβαστεί με την αμαρτία, που είναι ανελέητη, επιδεικνύει τρομακτικά την ασθένειά της. Όπως το γουρούνι, όταν κυλιέται στη λάσπη, ευχαριστιέται, έτσι και η ψυχή, όταν αιχμαλωτιστεί από την κακή συνήθεια, δεν αντιλαμβάνεται τη δυσωδία των αμαρτιών της. Και όπως η γη, όσο σπόρο κι αν της ρίξεις, όταν δεν ποτιστεί από τη βροχή, δεν είναι δυνατό να δώσει σιτάρι, έτσι και η ψυχή, όσα λόγια κι αν σπείρεις μέσα της, όταν δεν φωτιστεί πρώτα από τις άγιες Γραφές, δεν είναι δυνατό να παρουσιάσει κάποιο καρπό αρετής. Τι δίνει η γη που δεν καλλιεργείται; Αγριόχορτα, αγκάθια και τριβόλια. Τι κάνει η ψυχή που δεν καλλιεργείται πνευματικά; Άνομα και πονηρά έργα. Όσο πιο ακαλλιέργητη μένει η γη, τόσο αυξάνονται και θεριεύουν τα’ αγριόχορτά της. Όσο πιο ακαλλιέργητη μένει η ψυχή, τόσο αυξάνονται και θεριεύουν τα πάθη της, τόσο περισσότερες και βαρύτερες γίνονται οι αμαρτίες της, που την οδηγούν τελικά στο θάνατο.

 

Τι παράξενο, αλήθεια! Όλοι παρακολουθούν με το στόμα ανοιχτό τα φευγαλέα επίκαιρα θέματα της πρόσκαιρης τούτης ζωής,  για τα μελλοντικά και αιώνια θέματα ούτε σκέψη δεν περνάει από το νου τους. Για τα φαγοπότια και τις σωματικές απολαύσεις είναι πάντα βιαστικοί, τις ψυχές τους όμως, τις αφήνουν να λιώνουν από πνευματική πείνα. Για την περιποίηση και τον καλλωπισμό του σώματος φροντίζουν όσο μπορούν για την ψυχή, όμως, αδιαφορούν. Για το σώμα, όταν αρρωστήσει, και γιατρούς καλούν και φάρμακα χρησιμοποιούν και χρήματα πολλά ξοδεύουν, ώσπου να το θεραπεύσουν για την ψυχή, όμως, που υποφέρει από τη θανάσιμη αρρώστια της αμαρτίας, δεν κάνουν τίποτα. Και το χειρότερο είναι, ότι  ύστερα  από τόσες φροντίδες για το θνητό σώμα, όχι μόνο αυτό πεθαίνει, αλλά και η ψυχή καταδικάζεται στην ατελεύτητη κόλαση.

 

Επειδή, λοιπόν, λυπάμαι κατάκαρδα για την αφροσύνη, το σκοτισμό και την πώρωση των ανθρώπων, θα ήθελα να έχω φωνή τόσο βροντερή, που να φτάνει στου κόσμου τα πέρατα, και, αφού βρω ένα σημείο πολύ ψηλό, το πιο ψηλό της γης, ν’ ανέβω εκεί πάνω και να φωνάξω σ’ όλα τα έθνη και τις φυλές εκείνο που είπε ο προφήτης Δαβίδ: «Άνθρωποι, ως πότε θα είστε σκληρόκαρδοι;» (Ψαλμ. .4:3). Πονάω και κλαίω για το κατάντημά μας. Ναι, κλαίω, γιατί παραγνωρίζουμε τη μακροθυμία του Θεού, που μας ανέχεται, περιμένοντας τη μετάνοιά μας, και δεν μας τιμωρεί παιδαγωγικά.

Κάποιοι ελάχιστοι άνθρωποι αλλά και η ίδια η ζωή μου έμαθε πάρα πολλά.

 

Ελάχιστοι όσοι θα σε αγαπήσουν πραγματικά, ατόφια, ανυστερόβουλα. Μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού , αν είσαι τυχερή η τυχερός, ίσως και λίγοι παραπάνω.

Πολλοί θα είναι οι γνωστοί σου μα λιγοστοί οι φίλοι σου. Και θα περάσουν χρόνια πολλά για να καταλήξεις ποιοι είναι πράγματι αληθινοί.

Μπορεί εδώ να ρωτήσεις το γιατί  και να πεις.

Αφού εγώ θα τους αγαπώ και θα ενδιαφέρομαι για εκείνους. Γιατί να με αφήσουν;

Γιατί, δεν έχουν μάθει όλοι να εκτιμούν. Της αρετής ο δρόμος είναι δύσβατος και λίγοι τον διαλέγουν. Προτιμούν το μονοπάτι της κακίας που είναι καλά στρωμένο.

Και θα μου πεις τώρα εσύ.

 

Γιατί   να μην πάω και εγώ από τον δεύτερο δρόμο; Γιατί να κάνω το καλό για τους πολλούς, αφού μονάχα οι λίγοι θα με νοιάζονται;.

 

Γιατί, τα δύσβατα μονοπάτια επιφυλάσσουν την καλύτερη θέα. Εσύ θα βιώσεις τους καρπούς της καλής σου ψυχής και θα έχεις δίπλα σου τους λίγους που πραγματικά αξίζουν. Θα μπορείς να ερωτευτείς ιδέες και να παλέψεις για ιδανικά. Το βράδυ δεν θα βασανίζεσαι από τύψεις, επειδή αδίκησες, πρόδωσες, πλήγωσες. Θα πέφτεις για ύπνο και αγάπη θα ονειρεύεσαι, μα και όταν ξυπνάς θα την κάνεις πράξη. Δεν θα χρειάζεσαι άλλον να σ’ ανταμείψει. Θα ανταμείβεσαι  από τον Ίδιο  τον Θεό.

Όσο θα μεγαλώνεις, θα νανουρίζεις την ψυχή σου με όμορφες και καθάριες αναμνήσεις. Θα νιώθεις γεμάτη η γεμάτος, επειδή έζησες αληθινά, τίμια και αξιοπρεπώς , προσφέροντας στον κόσμο εκείνα που του λείπουν. Αγάπη και ανθρωπιά!».

 

Και λέω του λείπουν η αγάπη και η ανθρωπιά  γιατί όλα αυτά,  οι περισσότεροι από εμάς τα διώξαμε. Τα διώξαμε γιατί διώξαμε τον ίδιο τον Θεό. Διώξαμε Αυτόν που είναι η Αγάπη.

Διώξαμε από τη ζωή μας το Θεό, Λόγο, τον λόγο του Θεού.

 

Παραμελήσαμε το λόγο αυτό, και να!  Θερίζουμε τις συνέπειες του έργου μας.

Σε μία εποχή όπου η πίστη στο Θεό συνεχώς δοκιμάζεται, η πίστη, η ηθική, η υπακοή, ο σεβασμός και όλα τα ιδανικά δοκιμάζονται, κρίνεται απαραίτητη η αφύπνιση του ανθρώπου, η επιστροφή του στα πατρώα εδάφη και στην παλιά Εκκλησία.

 

Η πίστη στο Θεό μπορεί να αποτελέσει μεγάλο βοηθό για την επιβίωση και την πνευματικότητά μας. Ωστόσο, το μήνυμα των ημερών που διανύουμε είναι ότι, δεν μας χρειάζεται ο Θεός. «Του έχουμε κάνει έξωση από την καρδιά μας, το σπίτι μας, την πατρίδα μας. Δεν ανεχόμαστε το λόγο Του. Διώξαμε τον Θεό και αφού τον διώξαμε, τώρα απορούμε γιατί βρισκόμαστε σε τόσα αδιέξοδα, γιατί αγρίεψε τόσο πολύ η ζωή μας».

 

Αν δεν ανοίξουμε την καρδιά μας, το νου μας, και δεν  αναζητήσουμε τον χαμένο Θεό, τον εξόριστο, αν δεν τον ξαναφέρουμε πίσω,  δεν θα μπορέσουμε να βρούμε την ταυτότητά μας, τον εαυτό μας, τη δύναμη να απορρίψουμε αυτή την τρομακτική παγκοσμιότητα που μας έφερε σε τέτοια εξαθλίωση και ευθύνεται για την απώλεια της αξιοπρέπειας και της υπόστασης του ανθρώπου.

Θέλουμε να σώσουμε τον κόσμο με τα μυαλά μας, με τις θεολογικές μας αναλύσεις, με τις θεωρίες μας, χωρίς να έχουμε σχέση με τον Θεό.

Τελικά θέλουμε να προβληθούμε, να αποδείξουμε ότι εμείς είμαστε του Θεού.

Δεν λογαριάζουμε τίποτα, δεν υπολογίζουμε κανέναν.

 

Προκαλούμε σχίσματα μέσα στην Εκκλησία αρκεί να έχουμε οπαδούς, αρκεί να έχουμε ανθρώπους που θα μας λένε «μπράβο».

 

Δεν μας νοιάζει να έχουμε Θεό. Οπαδούς θέλουμε.

Πασχίζουμε να έχουμε ανθρώπους που θα μας παινεύουν.

 

Οι μεγαλύτεροι πολέμιοι της Εκκλησίας είναι αυτοί που προκαλούν σχίσματα στο Σώμα του Χριστού, κι ας καμαρώνουν αυτοαποκαλούμενοι ως διασώστες της Πίστης.

 

Για ποια Ανάσταση να μιλήσουμε;

Για ποια Ορθοδοξία;

Για αυτήν που αναλώνεται στους ιστότοπους;

Καμία εμπειρία Θεού στην ζωή μας…δυστυχώς.

Και όλοι μας το παίζουμε υπερασπιστές Του.

Κανένας αγώνας προσωπικός.

Καμία μετάνοια.

Μόνο λόγια, θεωρίες, ομιλίες, ομολογίες, διαγγέλματα, αναθέματα.

Θέλουμε να σώσουμε τον κόσμο. Αυτή είναι η πλάνη μας. Ο Χριστός σώζει. Όχι εγώ, ούτε εσύ, ούτε κανείς άλλος.

Διώξαμε τον Χριστό. Μας αρκούν οι κανόνες.

Διώξαμε τον Χριστό. Μας αρκούν οι σέκτες μας.

Διώξαμε τον Χριστό. Μας αρκεί η καταγωγή μας.

Διώξαμε τον Χριστό. Μας αρκεί το ράσο μας, η νηστεία μας, η παρθενία μας, η ομολογία μας, το θεολογικό πτυχίο μας.

Αυτή είναι η πλάνη μας…

 

«Για να τινάξω από πάνω μου τα δεσμά που με κρατούν εγκλωβισμένο, χρειάζεται να πιστέψω ότι αξίζω κάτι καλύτερο σε αυτή τη ζωή. Γι’ αυτό χρειάζεται να ξαναγυρίσω στην πίστη του Θεού η οποία μου δίνει αυτή την αξία».

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

(ΑΛΟΙΜΟΝΟ……..ΑΛΟΙΜΟΝΟ…….ΑΛΟΙΜΟΝΟ……)

αναρτήθηκε σε: ΩΦΕΛΙΜΑ | 0

Παίρνω αφορμή από το γεγονός  της δολοφονία του Κωνσταντίνου Κατσίφα.

Δυστυχώς  αυτό το γεγονός με πόνεσε  πολύ όπως φαντάζομαι πληγώθηκε και κάθε Έλληνας.

Θέλησα να κάνω ένα αφιέρωμα σε αυτόν τον άνθρωπο αισθάνομαι την ανάγκη να διατυπώσω κάποιες σκέψεις.

Εκτός από πληγωμένος είμαι πικραμένος, απογοητευμένος  και εξαγριωμένος και λέω δυνατά.. ΦΤΑΝΕΙ. ΔΕΝ ΣΑΣ ΘΕΛΩ ΑΛΛΟ.

Δεν θέλω να κυβερνούν την χωρά μου ανθέλληνες αντίχριστοι και αντιοικογενειάρχες.

 

Είναι ευρέως γνωστό και αποδεκτό, από την Δικτατορία και μετά, στη λεγόμενη Μεταπολίτευση, περίσσεψαν οι «επαναστατικές», «αντισυμβατικές» και «ανατρεπτικές» φωνές στη δημόσια ελληνική σφαίρα με αποτέλεσμα έννοιες όπως Πατρίδα, παράδοση, πατροπαράδοτες αξίες και αρχές να θεωρούνται ντεμοντέ.

 

Η διαστρέβλωση έφτασε δε στο σημείο να θεωρείται φασίστας, ακροδεξιός, παράξενος και μάλλον αφελής όποιος μιλά για το Έθνος μας, την ιστορία και την παράδοση μας, τους αγώνες των προγόνων μας και τα αγνά πατριωτικά ιδανικά που πρέπει να διασώσουμε και να περάσουμε στις επόμενες γενιές. Όλοι αυτοί οι προοδευτικοί ξερόλες έχουν λησμονήσει ότι είμαστε και εμείς εδώ! Είμαστε εμείς της σιωπηλής πλειοψηφίας, οι νοικοκύρηδες της κοινωνίας που δεν συμμετέχουμε σε δημόσιους διαλόγους, συλλόγους με όμορφα ονόματα, κλειστά κλαμπ και συλλογικότητες που ακούγονται δυνατά αν και δεν λένε τίποτε σοβαρό…

 

Είμαστε και εμείς που δακρύζουμε μπροστά στη γαλανόλευκη, που ριγούμε στο άκουσμα του εθνικού μας ύμνου, που νιώθουμε δέος και συγκίνηση βλέποντας μία παρέλαση η διαβάζοντας ένα ιστορικό βιβλίο με τους άθλους των ηρώων μας. Είμαστε και εμείς που έχουμε μεγαλώσει σε οικογένειες σωστές, με αρχές και αξίες και μέσα από αυτές πήραμε νοήματα και διδάγματα ζωής για να αγαπάμε την Πατρίδα μας και την παράδοση μας. Σ’ αυτήν την χώρα δεν ζούνε μόνο οι μόνιμοι εμμονικοί αμφισβητίες! Ζούνε και αυτοί που φτιάξανε την Πατρίδα, ώστε οι άλλοι να έχουν κάτι να αμφισβητούν…

 

Είμαστε λοιπόν και εμείς εδώ, όσοι πιστεύουμε ακόμη στο ιερό τρίπτυχο Πατρίδα- Θρησκεία Οικογένεια, το οποίο βλέπουμε σήμερα ότι είναι επίκαιρο παρά ποτέ, γιατί μόνο εάν το μετατρέψουμε σε άξονα της ζωής μας, υπάρχει μία μικρή πιθανότητα να βγούμε από την κρίση… Οφείλετε λοιπόν να μας ακούσετε… Δεν αναφέρομαι στο σκουριασμένο και γραφικό «Πατρίς- Θρησκεία- Οικογένεια» της χούντας ή των περιθωριακών πολιτικών παραγόντων της Άκρας Δεξιάς. Αναφέρομαι στο τρίπτυχο που έχει σήμερα ακριβή αποτύπωση στα προβλήματα της πατρίδας μας. Γιατί Πατρίδα; Γιατί μόνο αν αγαπήσουμε την Πατρίδα μας θα την βγάλουμε από την κρίση. Γιατί αγάπη προς την Πατρίδα σημαίνει αγάπη προς τον συνάνθρωπο, υπαγωγή του ατομικού στο συλλογικό και διατήρηση αρχών και αξιών που μας κάνουν καλύτερους σαν ανθρώπους…

 

Και γιατί είναι υποχρεωτικό: ο διαχωρισμός στον πλανήτη εξακολουθεί να γίνεται βάσει κρατών! Ακόμη και το Εθνικό Χρέος έτσι μετράται. Τα Μνημόνια δεν ήρθαν σε μία μερίδα Ευρωπαίων, επιβλήθηκαν στους Έλληνες. Άρα, όπως οι άλλοι λαοί αγαπούν τις Πατρίδες τους έτσι κι εμείς πρέπει να (ξανα)αγαπήσουμε την δική μας για να αγωνιστούμε μαζί για τους κοινούς σκοπούς. Γιατί Θρησκεία; Γιατί ο άνθρωπος δεν μπορεί να πορεύεται μόνος του στη ζωή του! Και η δική μας η θρησκεία είναι ένα πλήρες φιλοσοφικό σύστημα, με μακραίωνη παράδοση και απαντήσεις σε όποιο ζήτημα εσωτερικής αναζήτησης απασχολεί το άτομο.

 

Η Ελληνορθόδοξη Πίστη είναι Πολιτισμός! Γιατί τι άλλο είναι πολιτισμός εκτός από την τέχνη που οδηγεί στην αγωγή της ψυχής. Εμείς οι Έλληνες έχουμε το προνόμιο να θαυμάζουμε αυτήν την τέχνη από μικρά παιδιά. Όταν οι άλλοι αναζητούν την αρχιτεκτονική εμείς βλέπουμε τους ναούς και τα μοναστήρια μας, όταν οι άλλοι ψάχνουν βιβλία που να τους μιλούν στην ψυχή τους έχουμε τα ιερά κείμενα των Πατέρων της Εκκλησίας, όταν κάποιοι αναζητούν ψυχική έγερση μέσω της μουσικής, εμείς έχουμε τους ψαλμούς και την βυζαντινή μουσική… Και το κυριότερο; Όταν όλοι μέσα από αυτές τις μορφές της τέχνης ψάχνουν την διαφυγή της ψυχής τους στους διαδρόμους του πανανθρώπινου, εμείς έχουμε απαντήσεις… Γιατί οικογένεια; Γιατί μόνο με σωστές οικογένειες, που είναι το κύτταρο της ανθρώπινης οργάνωσης, θα φτιάξουμε σωστές κοινωνίες.

 

Γιατί σωστή οικογένεια σημαίνει σωστή ανατροφή ανθρώπων, που γνωρίζουν δικαιώματα και υποχρεώσεις, έχουν συνείδηση, ηθικό και κυρίως σθένος! Σθένος για να ανταποκριθούν σε δικαιώματα και υποχρεώσεις γιατί αισθάνονται το χρέος να κάνουν αυτοί ό,τι έκαναν οι πατεράδες τους γι΄αυτούς… Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: η κρίση απειλεί το Έθνος, δεν είναι καταστροφολογία! Τα νέα παιδιά επειδή δεν έχουν δουλειές ή αρκετά λεφτά δεν παντρεύονται και αν παντρεύονται δεν κάνουν παιδιά! Αυτό πρέπει να αναστραφεί. Και θα αναστραφεί μόνο εάν γίνει συνείδηση στην κοινωνία μας, στον καθέναν από εμάς ότι η Πατρίδα πρέπει να ζήσει.

 

Μόνο με πατριωτισμό, αυτογνωσία και καθήκον θα σωθούμε… Αρκετά λοιπόν με τις εξυπνάδες και τις μοδάτες διατυπώσεις. Η Ελλάδα πρέπει να ξαναθυμηθεί το Τρίπτυχο των αξιών, που γέμισε τα στήθια της στο παρελθόν, όταν πέρασε από χειρότερες της σημερινής κρίσεις. Όταν μάτωνε από πολέμους και ξεριζωμούς, όταν διαλυόταν από διχασμούς και εμφυλίους… Ο καθένας από εμάς θα πρέπει να αφήσει τις επιφυλάξεις και να προσχωρήσει στο ιερό καθήκον, να αναστήσει σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο τις αξίες της Πατρίδας, της Θρησκείας και της Οικογένειας… Τα λόγια του ποιητή ας είναι η απάντηση σε κάθε «προοδευτικούλη»… «Κλείσε μέσα στην ψυχή σου την Ελλάδα, όπως έκλεισε την Ελλάδα στην καρδιά του ο Κώστας Κατσίφας και θα αισθανθείς μέσα σου να λαχταρίζει κάθε είδος μεγαλείου»…

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΠΑΤΕΡ ΘΕΟΦΙΛΟΣ: (Ο ΡΟΥΦΙΑΝΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ)

αναρτήθηκε σε: ΩΦΕΛΙΜΑ | 0

Αυτό είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο και πολύ σημαντικό, για την τιμή και την υπόληψη της θρησκείας μας, της οποίας την εικόνα καταστρέφουν (έστω και για λίγο..),  οι Θρησκόληπτοι.

Οι Θρησκόληπτοι κατ΄εμέ, είναι όλοι εκείνοι

που ενώ είναι Χριστιανοί, έχουν τυφλωθεί από φανατισμό,  ο οποίος είναι καταστροφικός σε όλες του τις εκφάνσεις. π.χ.

– Μπορεί οι θρησκόληπτοι, να εκκλησιάζονται καθημερινώς  αλλά μόνο το σώμα τους να είναι παρών εν ώρα θείας λειτουργίας.

– Μπορεί να κάνουν μεγάλους σταυρούς επιδεικνύοντας το πόσο καλοί Χριστιανοί είναι.

– Στην κατάκριση δε; πρώτοι και καλύτεροι. Πόσες φορές δεν  βγήκαν να διαδηλώσουν για διάφορα γεγονότα, ουρλιάζοντας σαν χούλιγκανς στα γήπεδα;

Ο Θρησκευόμενος αντιθέτως, κατ’ εμέ πάντα, είναι απλός, ταπεινός και αθόρυβος.

Είναι ο συνειδητός Χριστιανός.

Και στο πρόσωπο κάθε ανθρώπου (οποιασδήποτε εθνικότητας ή θρησκείας) βλέπει το Χριστό.

Ας γίνουμε όλοι πιο συνηδητοποιημένοι και με περισσότερη αγάπη, στα έργα.

Γιατί τα λόγια χωρίς έργα περισσεύουν..

«Ο λύχνος του σώματος εστίν ο οφθαλμός· εάν ουν ο οφθαλμός σου απλούς η, όλον το σώμα σου φωτεινόν έσται.»

 

Θρησκόληπτοι, είναι οι άνθρωποι οι οποίοι δεν πιστεύουν στον αληθινό Θεό, αλλά στον εαυτό τους ή στο Θεό που έχουν πλάσει αυτοί με το μυαλό τους. Στην πραγματικότητα μέσω της εκτέλεσης των θρησκευτικών τους καθηκόντων επιδεικνύονται στους ανθρώπους κι επιζητούν τον έπαινο των ανθρώπων κι όχι του Θεού. Αυτοί είναι οι άνθρωποι για τους οποίους ο Κύριος κατά την Τελική Κρίση θα πει ότι δεν τους γνωρίζει, ενώ εκείνοι θα ισχυρίζονται ότι τον υπηρέτησαν σωστά σε όλη τους τη ζωή.

 

Η διαφορά ανάμεσα στους τύπους και την ουσία είναι η Αγάπη, η Αγάπη στο Θεό, την οποία ο πραγματικός Χριστιανός σύμφωνα με το θέλημα Του την εκφράζει αγαπώντας τους συνανθρώπους του. Ο πραγματικός Χριστιανός δεν επιζητεί τον έπαινο τον ανθρώπων, αλλά του Θεού, γι αυτό όπως είπε ο Χριστός, νηστεύει κρυφά, προσεύχεται κρυφά, κάνει ελεημοσύνη κρυφά.

 

 

Θρησκόληπτο  λέμε  τον  άνθρωπο  της  Εκκλησίας  που  είναι  πνευματικά  ανώριμος  και  ή  έχει  περιδεή  συνείδηση  και  τηρεί  σχολαστικά  θρησκευτικούς  τύπους  ή  πρεσβεύει  κακοδοξίες  και  δίνει  νευρωτικές  ερμηνείες  σε όσα  έπρεπε  να  τον  συστήνουν  ήρεμο και σωστό  χριστιανό.

 

Θα  τον  βρούμε  όχι  μακριά  από τον  εαυτό  μας. Ο  καθένας  μας  κινδυνεύει  να  εξελιχθεί  θρησκόληπτος, αν  δεν  το  προσέξει.

 

 

Ο  θρησκόληπτος  έχει  βέβαια  και  πνευματικές  συγκινήσεις  και  εξάρσεις  και  εμπειρίες, συναισθηματικές  κυρίως, και  μερικά  βιώματα  πνευματικά, αλλά  επικεντρώνει  τον  αγώνα  του  στην  εξωτερική  τήρηση  όσων  ορίζει  η  Εκκλησία, τα  οποία  είναι  μεν  αναγκαία, αλλά  στην  προκειμένη  περίπτωση  κατακριτέα, επειδή  λείπει  το  βαθύτερο  περιεχόμενο.

 

Δεν  παραλείπει  π.χ. κάθε  πρώτη  του  μήνα  να  πάει  στην  εκκλησία, για  να  πάρει  αγιασμό  και  στη  συνέχεια  να  ραντίσει  όλες  τις  γωνιές  του  σπιτιού. Επαίρεται  όμως  και  θεωρεί  αχρίστιανο  όποιον  δεν  κάνει  το  ίδιο. Με αυτό  του  καταλογίζεται  προσήλωση  σε  εξωτερική  ευσέβεια  χωρίς  ταπείνωση.

 

Δεν  ξεχνάει  ποτέ  Τετάρτη  και  Παρασκευή  να  κρατάει  αλάδωτη  κιόλας  νηστεία, κι  αν  καμιά  φορά  το  παραβεί, το  σημειώνει  πρώτο  αμάρτημα  για  εξομολόγηση, ενώ  θα  ξεχάσει  ν΄αναφέρει  την  κατάκριση,  που  η  γλώσσα  πάει  ροδάνι, για  τούς  άλλους  ανθρώπους. Kι  είναι  γεγονός  ότι  πολλές  φορές  καταφεύγει  στο  κουτσομπολιό  και  ασχολείται  όχι  μόνο  με  τη  ζωή  των  άλλων  απλών  συνανθρώπων  του, αλλά  δίκαια  ή  άδικα  και  με  του  ιερέα  της  ενορίας  ή  και  πιο  πέρα,  έχοντας  την  αυταπάτη  ότι  συμβάλλει  έτσι  στη  διόρθωσή  του  για  τυχόν  παραλείψεις  του.

 

Κατακρίνοντας  όμως  ανεύθυνα  ο  θρησκόληπτος  και  με  την  εγωπαθή  πίστη  ότι  αυτός  είναι  ο  πλέον  κατάλληλος  »κριτής  της  οικουμένης»  αποδεικνύει  ότι  δε  δίνει  βαρύτητα  στον  πραγματικό  πνευματικό  αγώνα  για  τον  εαυτό  του. Ότι  του  λείπει  η  εσωστρέφεια  και  για  τους  άλλους  η  αληθινή  προσευχή. Χώρια βέβαια  ότι  ειδωλοποιεί  και  πρόσωπα, εκκλησιαστικά  κυρίως.

 

 

Ο  θρησκόληπτος  ακόμη  αγαπά  παθολογικά  ανθρώπους  που  τον  αγαπούν, ενώ  εχθρεύεται  θανάσιμα, κι  ας  μη  το  δείχνει, ανθρώπους  που  τον  αμφισβητούν  ή  τον  ταπεινώνουν.

 

Άλλες  φορές  για  να  γίνει  πειστικός, επικαλείται όνειρα  ή  οράματα  που  είδε, τα  οποία  όμως  είναι  αμφιβόλου  προέλευσης.

 

Επίσης  πολλοί  θρησκόληπτοι  βλέπουν  με  περιφρόνηση  τις  συζυγικές  τρυφερότητες, γιατί  τις  θεωρούν  ακάθαρτες  πράξεις.

 

Ο  θρησκόληπτος  δεν  έχει  πραγματική  χαρά  και  ειρήνη. Φοβάται  και  τον  αυτοέλεγχο  και  την  ετεροκριτική.

 

Στο  οικογενειακό  του  περιβάλλον  δε  βρίσκει  απήχηση. Αν  έχει  δε  να  διαπαιδαγωγήσει  και  παιδιά, εκεί  είναι  τα  δύσκολα. Τα  καταντά  συνήθως  διχασμένες  προσωπικότητες, γιατί  κι  ο  ίδιος  έχει  μια  δόση  νεύρωσης  ή  ψύχωσης. Και  τούτο, γιατί  δεν  ξέρει  να  προτάσσει  στον  τύπο  την  ουσία, που  είναι  η  ταπείνωση, η  αγάπη  και  η  συγγνώμη. Μπορεί  να  υπερασπίζεται  τα  δίκαια  του  Θεού  και  της  Εκκλησίας, αλλά  μην  του  πεις  να  συγχωρήσει  τη  νύφη, αν  είναι  πεθερά, ή  και  το  αντίστροφο, τη  γειτόνισσα  ή  τον  τάδε  συγγενή  που  τον  πίκρανε.

 

Όσο  για  τη  φιλανθρωπία, παρόλο  που  η  τσέπη  του  αντέχει, θα  την  περιορίσει  σε  κανένα  δίευρο  για  κάποιο  ζητιάνο.

 

Αν  σήμερα  φαινόταν  ο  Χριστός  ορατός  ξανά  στη  γη και  εκδήλωνε  και  για  τον  ένα  και  για  τον  άλλο  τύπο  τη  συμπάθειά  Του  και  την  επιθυμία  να  τους  γνωρίσει  τον  εαυτό  του,  για  να  σωθούν, πιστεύουμε  ότι  ο  μεν  θρησκόληπτος  της  Εκκλησίας  θα  έτρεμε  μην  του  χαλάσει  ο  Χριστός την  εντύπωση  που  έχει  ο  ίδιος  για  τον  εαυτό  του, ο  δε  θρησκόληπτος  που  ζει  στην  ευρύτερη  κοινωνία, θα  ένιωθε  τόσο  δυσκίνητο  το  πνεύμα  του  και  ασθενική  τη  διάθεσή  του  να  Τον  πλησιάσει.

 

 

Μετά από πολλά χρόνια  κατάλαβα  πως σκέπτονται οι θρησκόληπτοι άνθρωποι. Βλέπουν τον Θεό όπως κάνουν και για ένα αφεντικό και συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο.

 

Ο ρουφιάνος του αφεντικού τον γλύφει συνέχεια και είναι το ίδιο δουλοπρεπείς σε όλους όσους έχουν την εύνοιά του. Ο ρουφιάνος του Θεού κάνει επανειλημμένους τεμενάδες μπροστά στο Θεό (εκκλησία, εικόνες κ.λπ.), ενώ φοβάται και προσκυνάει συνεχώς και αδιαλείπτως τους εκπροσώπους του.

 

Ο ρουφιάνος του αφεντικού κατηγορεί συνεχώς τους γύρω του για (φανταστικές, ασήμαντες, ή πραγματικές) παρεκκλίσεις και ανυπακοή στις εντολές του αρχηγού. Ο ρουφιάνος του Θεού κατηγορεί συνεχώς τους γύρω του για αμαρτίες και παρακοή στο λόγο του Κυρίου (όπως τουλάχιστον τον ερμηνεύει εκείνος).

 

Ο ρουφιάνος του αφεντικού νομίζει πως επειδή οι μαρτυρίες του τον καθιστούν χρήσιμο στον αρχηγό του έχει το δικαίωμα να παραβιάζει ο ίδιος τους κανόνες γιατί χάρη στις υπηρεσίες του έχει κερδίσει την ατιμωρησία. Ο ρουφιάνος του Θεού θα φάει την καρέκλα ή τη θέση του άλλου στην ουρά για το προσκύνημα, θα κλέψει πράγματα που προορίζονται για τους άλλους και γενικά θα συμπεριφερθεί με τέτοιο τρόπο στους άλλους που γίνεται φανερό πως τον κύριο κανόνα της εκκλησίας μας (αγαπάτε αλλήλους) το έχει γραμμένο στα παλιά του τα παπούτσια.

 

Έχει ο Θεός ανάγκη από ρουφιάνους; Φυσικά και όχι. Το μικρό τους το μυαλό όμως δεν μπορεί να το καταλάβει. Γι’ αυτούς ο Θεός είναι απλώς το μεγαλύτερο αφεντικό του κόσμου οπότε χρειάζεται να του προσφέρουν το μεγαλύτερο γλείψιμο και την πιο αδίστακτη ρουφιανιά για να αποκτήσουν την εύνοιά του.

 

Όταν τελικά στην άλλη ζωή τον συναντήσουν στ’ αλήθεια είμαι βέβαιος πως θα πάθουν πολύ μεγάλο σοκ.

 

Ας  ευχηθούμε  όμως, σε όποιον  τύπο  κι  αν  ανήκουμε  ο  καθένας  μας,  (όπως  και  να΄ναι  αναγνωρίζουμε  σε πολλά  χαρακτηριστικά  τους  τον  εαυτό  μας ) , με  την  προσμονή  και  των  Χριστουγέννων  να  συνειδητοποιήσουμε  σε  ποιο  χώρο  έπρεπε  να  είμαστε  και  πού  βρισκόμαστε  και  με  ταπεινή  και  ασίγαστη  αναζήτηση  να  Τον  συναντήσουμε. Τότε  και  μόνο  τότε  θα  βρούμε  τον  πραγματικό  εαυτό  μας  και  την  πνευματική  ισορροπία  μας. Αλλιώς  θα  παραμένουμε  κενοί  και  θα  αναλωνόμαστε  άστοχα  και  άσκοπα  χωρίς  βάθος. Γένοιτο.

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΠΑΤΕΡ ΘΕΟΦΙΛΟΣ: ΜΕ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗ ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ

αναρτήθηκε σε: ΩΦΕΛΙΜΑ | 0

Έξαρση παρουσιάζουν στην εποχή μας τα φαινόμενα «δήθεν». Κάθε τι ουσιαστικό μεταλλάσσεται, εκφυλίζεται κι αναγάγεται σε δήθεν. Όλα σχεδόν γύρω μας είναι φαινομενικά και δήθεν. Τίποτα δεν είναι αληθινό γύρω μας. Σπάνια θα ξεχωρίσει κανείς στην πορεία της ζωής ανθρώπους αληθινούς, αυθεντικούς, μασίφ, διότι αυτοί αποτελούν τη μειοψηφία που αντιστέκεται ευτυχώς μέσα στην ψεύτικη κοινωνία.

 

Κατακλύζουν γύρω μας φαινόμενα με δήθεν δημοκράτες, δήθεν ιδεολόγους, δήθεν καλούς, ευαίσθητους κι ευαισθητοποιημένους ανθρώπους, δήθεν φιλάνθρωπους, δήθεν φιλόζωους, δήθεν αξιοκράτες και δίκαιους, δήθεν πατριώτες, δήθεν θρησκευόμενους, δήθεν καλλιτέχνες, δήθεν οικολόγους, δήθεν αισθηματίες κλπ. Σήμερα οι άνθρωποι εκφράζουν τα ευαίσθητα συναισθήματά τους επιλεκτικά και κατά το δοκούν. Το συμφέρον τους καθοδηγεί για το πότε θα φορέσουν τον μανδύα του προσποιητού και του δήθεν. Ζούμε σίγουρα στην εποχή όπου έχουν καταρριφθεί όλες οι αξίες και η ηθική του ανθρώπου και κυριαρχούν τα μεταλλαγμένα υποκατάστατά τους.

 

Αυτοαποκαλούμενοι δημοκράτες που παραδίδουν μαθήματα δημοκρατίας στους άλλους, γίνονται μαινόμενα θηρία όταν τους θίξει κάποιος τα συμφέροντά τους. Μιλούν πάντα εκ του ασφαλούς, προσπαθούν να εντυπωσιάζουν το σκηνικό της κοινωνίας με τα δήθεν τους, αλλά στο παρασκήνιο τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Αυτοαποκαλούμενοι ιδεολόγοι, έχουν μάθει να εντυπωσιάζουν με το μαγευτικό τους λόγο μόνο από τα έδρανα της θεωρίας, δίχως να γνωρίζουν επί του πρακτέου την αντικειμενική πραγματικότητα. Είναι αυτοί που έχουν μάθει να δίνουν μάχες επί χάρτου, δίχως να γνωρίζουν ποια είναι η πραγματική αρένα του πολέμου. Είναι αυτοί που πουλούν μυαλό σε όλους (ξερόλες), ενώ κατά βάθος είναι κενοί και κούφιοι. Αυτοαποκαλούμενοι ευαίσθητοι κι ευαισθητοποιημένοι άνθρωποι που μπροστά στις κάμερες και τα μικρόφωνα δείχνουν ότι συμπάσχουν στον ανθρώπινο πόνο, αλλά πίσω από τις κάμερες οδηγούν τους συνανθρώπους τους στον εκβιασμό, στον εξευτελισμό, στην απόγνωση και τέλος στην αυτοκτονία.

 

 

Με μπερδεύουν οι άνθρωποι. Δεν ξέρω σε ποιους να πιστέψω. Στους ντόμπρους, ξεκάθαρους και ειλικρινείς ή στους δήθεν και ψεύτες; Σου φαίνεται παράλογο αυτό που διαβάζεις, σε μπερδεύει η σκέψη μου. Καταλαβαίνω, με το δίκιο σου. Μπερδεμένος είμαι κι εγώ, μην νομίζεις. Κάποιες φορές, ίσως και θύμα της τόσης ειλικρίνειας, των δήθεν ξεκάθαρων ανθρώπων.

 

Πάντα μου άρεσαν οι άνθρωποι, που ήταν ξεκάθαροι, αληθινοί, έδειχναν τα ελαττώματά τους και δεν έκρυβαν τα θέλω και τις πληγές τους. Εκτιμούσα πάντα την πικρή και σκληρή αλήθεια κι αντιπαθούσα το όμορφα φτιαγμένο παραμύθι. Δεν πιστεύω πως τα μισόλογα, η μισή αλήθεια, ή το τροποποιημένο ψέμα για το καλό κάποιου βοηθάει σε κάτι. Μόνο προβλήματα και πληγές μπορεί να δημιουργήσει. Έτσι λοιπόν, πορεύομαι στην ζωή μου, και προτιμώ να λέω την αλήθεια, αν και ωμή σε κάποιες περιπτώσεις, παρά να ωραιοποιώ τις καταστάσεις. Αλλά για κάποιους μάλλον είναι δύσκολο, και για κάποιους άλλους, απλά λόγια.

 

 

 

 

Ζούμε σε έναν κόσμο που οι άνθρωποι ξέρουν μονάχα να κρίνουν και το χειρότερο κρίνουν χωρίς να γνωρίζουν.

 

Ζούμε σε έναν κόσμο που δύσκολα θα βρεις ειλικρινείς ανθρώπους. Με το κεράκι πρέπει να ψάχνεις να τους βρεις.

Είναι αυτοί που αντί για την ειλικρίνεια  έχουν την αγένεια. Είναι όλοι αυτοί οι δήθεν.

Εκτιμώ την ειλικρίνεια πραγματικά. Είναι όντως ο θεμέλιος λίθος της ηθικής.

Η ειλικρίνεια είναι ιερή, είναι από τις σπουδαιότερες αρετές που έχει ο άνθρωπος. Χρειάζεται κότσια για να μιλάς ειλικρινά και να είσαι απόλυτα αληθινός με τους άλλους. Χρειάζεται κότσια για να παραδέχεσαι τα λάθη σου, να αναγνωρίζεις που έφταιξες και να ζητάς συγνώμη. Χρειάζεται επίσης τεράστιο θάρρος για να υποστηρίζεις τις επιλογές σου και τις απόψεις σου. Χρειάζεται θάρρος για να λες στους ανθρώπους σου την πραγματική αλήθεια, ακόμα κι όταν αυτή δεν είναι αρεστή. Έχει όμως κάποιο νόημα, έναν σκοπό. Να τον βοηθήσει να απαλλαγεί από κάτι που του κάνει κακό και τον φθείρει ή να τον ωθήσει να εξελιχθεί σε καλύτερο άνθρωπο.

Είναι μεγάλο προσόν  και είναι μεγάλο γιατί σπανίζει το να είσαι ειλικρινείς , αληθινός, να έχεις μπέσα και όχι να είσαι δήθεν, ψεύτικος και ξύλινος.

Εν ολίγοις, να είσαι άνθρωπος και να συμπεριφέρεσαι ακριβώς όπως θες κι οι άλλοι να σου φερθούν. Το ότι δε θα πάρεις πάντα όσα θα δώσεις και το ότι κάποιοι θα σου φερθούν σκάρτα ενώ εσύ ήσουν σωστός σε όλα, να το έχεις δεδομένο.

Άλλωστε μην ξεχνάμε Τον Ιησού Χριστό.  Αυτός μόνο έδωσε… έδωσε….έδωσε..

Τίποτε δεν πήρε από κανέναν. Κι όμως. Τον πρόδωσαν. Τον λασπολόγησαν. Τον συκοφάντησαν. Τον βασάνισαν και στο τέλος Τον σταύρωσαν.

Ποιοί  όμως τα έκαναν όλα αυτά?

Τα έκαναν οι δήθεν. Τα έκαναν οι ψεύτικοι άνθρωποι.

Τέτοιοι υπάρχουν και σήμερα και είναι ο περισσότεροι.

Δήθεν και ψεύτικοι άνθρωποι υπάρχουν παντού.

Ανήκουν σε μια ειδική όσο και αξιολύπητη συνομοταξία ανθρώπων. Τους διακρίνει μια καταφανής μεγαλομανία, ένα υπερτροφικό «εγώ» και η συνακόλουθη αυταρέσκεια, ένας απίστευτος ξερολισμός επί παντός του επιστητού, η αυτονόητη πολυπραγμοσύνη, το κλασικό μπλαζέ και περισπούδαστο ύφος της παραγκωνισμένης μεγαλοφυΐας, το «υπεράνω».

Στην πραγματικότητα είναι τιποτένιοι, αεριτζήδες και τεμπελχανάδες, απολύτως αμαθείς και αγράμματοι, κραυγαλέα ανεπαρκείς σε όλα τα επίπεδα, εξοργιστικά κυνικοί, με απύθμενα συμπλέγματα κατωτερότητας, τα οποία ασφαλώς, τους τα επισημαίνει ανελλιπώς και καθημερινά ο καθρέφτης στο σπίτι τους τα μεσημέρια που ξυπνούν. Γλύφουν αλύπητα όπου διαφαίνεται κόκαλο στον ορίζοντα και δεν διστάζουν να απαξιώσουν οτιδήποτε τους αφήνει εκ των πραγμάτων απέξω. Αναγνωρίσιμοι ασφαλώς, αφού στη χώρα της έκπτωσης των αξιών επιβιώνουν τέτοιοι σε κάθε περίγυρο. Ορισμένοι επιπλέουν κιόλας (χωρίς να είναι φελλοί). Κάποιοι υποδύονται τους κυβερνώντες, πολλοί τους διοικούντες, άλλοι τους καλλιτεχνίζοντες, μερικοί δήθεν συγγράφουν, άλλοι αυτοαναγορεύονται κριτές των πάντων, οι περισσότεροι περιφέρουν απλώς την ασημαντότητά τους στα δήθεν στέκια. Επίσης οργιάζουν στο fb διαρκώς.

Αν λοιπόν το σύνολο είναι κακότροπο, ζηλόφθονο κι αυτοκαταστροφικό, μην το ακολουθήσεις. Διαφοροποιήσου από αυτό. Γιατί δεν είναι ο κόσμος κακός παρά οι άνθρωποι που εμπεριέχονται μέσα σε αυτόν. Οι άνθρωποι κάνουν τον κόσμο κακό, την κοινωνία, γιατί χωρίς τους ανθρώπους τίποτα απ’ τα δύο δεν μπορεί να υφίσταται.

 

Να έχεις μπέσα λοιπόν. Γιατί αν δεν την κατέχεις, σημαίνει αυτομάτως πως δεν μπορείς να βοηθήσεις κανέναν, καθώς είσαι ανάξιος εμπιστοσύνης. Και πες μου, τότε, ποιος ο λόγος να υπάρχεις; Ποια η δική σου προσφορά στον κόσμο αυτό, αν δεν μπορείς να προσφέρεις στους άλλους;

 

Αδελφοί μου Χριστιανοί, προσέχετε, όσο μπορείτε, να μη λέτε ψέματα, γιατί το ψέμα είναι εφεύρεση του διαβόλου και ο διάβολος είναι ο πατέρας του ψεύδους. Επομένως, όσοι είναι ψεύτες, έχουν πατέρα τους τον διάβολο και μοιάζουν μ’ αυτόν και τον έχουν πατέρα, καθώς το αναφέρει και ο Κύριός μας στην Αγία Γραφή λέγοντας: «Ο πατέρας που έχετε εσείς είναι ο διάβολος, κι όσα επιθυμεί ο πατέρας σας, αυτά θέλετε να κάνετε. Εκείνος εξαρχής ήταν ανθρωποκτόνος και δεν μπόρεσε να σταθεί μέσα στην αλήθεια, γιατί δεν υπάρχει μέσα του τίποτε το αληθινό. Όταν λέει ψέματα εκφράζει, τον εαυτό του γιατί είναι ψεύτης και είναι ο πατέρας του ψεύδους. Αντίθετα, όσοι λένε την αλήθεια, έχουν ως πατέρα τους την Αλήθεια, που είναι ο Θεός και ο Ιησούς Χριστός. Και είναι γεννημένοι από την Αλήθεια, καθώς μας λέει ο «αγαπημένος» μαθητής Ιωάννης: «Παιδιά μου, ας μην αγαπάμε με λόγια και ωραίες φράσεις, αλλά με έργα και αγάπη αληθινή. Απ’ αυτό θα καταλάβουμε ότι είμαστε παιδιά της αλήθειας».

 

Εσείς είσθε Χριστιανοί και με τη Χάρη του Αγίου Βαπτίσματος, απογυμνωθήκατε από τον παλαιό άνθρωπο και ενδυθήκατε τον Χριστό, που είναι η αλήθεια, όπως το λέει και ο Ίδιος: «Εγώ είμαι η οδός, η αλήθεια και η ζωή».

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ