ΠΑΤΕΡ ΘΕΟΦΙΛΟΣ:( ΠΙΣΤΗ ΧΩΡΙΣ ΠΙΣΤΗ)

αναρτήθηκε σε: ΩΦΕΛΙΜΑ | 2

Πως μπορεί κάθε ευσεβής χριστιανός να διατηρεί την πίστη του, όταν βάλλεται καθημερινά και δοκιμάζεται σε τέτοιους χαλεπούς καιρούς ;

Η πίστη στον Τριαδικό Θεό μας, είναι εκείνη που θα μας στηρίξει σε όλες τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε στη ζωή μας. Όσο αβέβαια και μάταια μπορεί να φαίνονται αυτά τα οποία βιώνουμε

Εκείνος γνωρίζει τις ανάγκες μας και είναι έτοιμος να μας καθοδηγήσει με αργά και σταθερά βήματα, αρκεί να του το ζητήσουμε νοερά μέσω της προσευχής, αρκεί να ακουμπήσουμε επάνω Του και να τον αφήσουμε να μας οδηγήσει στα αληθινά μονοπάτια της πνευματικής αγαλλίασης.

Ποιος άνθρωπος δεν έχει ανάγκη σε τέτοιες σκοτεινές περιόδους αβεβαιότητας που ζούμε να γαληνέψει την ψυχή του και να λυτρωθεί;

Μόνο Εκείνος μπορεί να μας παρηγορήσει, να μας απλώσει το άγιο χέρι Του.

Ποιο παιδί θα μπορούσε ποτέ να μεγαλώσει μόνο του; Αν δεν είχε τους γονείς του να το φροντίζουν. Έτσι ακριβώς είναι και με τον Επουράνιο Πατέρα μας που ξέρει ενδόμυχα κάθε μας ανάγκη και κάθε μας σκέψη. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό το χριστιανικό δόγμα της ορθόδοξης πίστης μας. Για ορισμένους ανθρώπους, η πίστη δεν είναι κατανοητή και συνεπώς δεν αξιοποιείται στο βαθμό που θα έπρεπε.

Κάποιοι θεωρούν ότι οποιαδήποτε συζήτηση για τη θρησκεία δεν έχει καμία λογική βάση, θεωρώντας ότι είναι μια ακόμη ψευδαίσθηση και εκεί παραμονεύει ο διάβολος που προσπαθεί να αλλοιώσει αυτά που αισθάνεται η ζωντανή καρδιά μας.

Η κινητήρια δύναμη της ορθόδοξης πίστης μας, έγκειται στην εμπιστοσύνη που δείχνουμε στον Κύριο διότι Εκείνος ευλογεί και ευημερεί όσους τον εμπιστεύονται ψυχή τε και σώματι.

Μην αμφισβητείτε πράγματα που δε αντιλαμβάνεσθε με γυμνούς τους οφθαλμούς σας, διότι ο Κύριος μας χάρισε το Φως να βλέπουμε και να δημιουργούμε. Καμμία ανθρώπινη θνητή ύπαρξη δεν μπορεί να συλλάβει με λογικό τρόπο την άπειρη σοφία Του.

Τι συμβαίνει όμως σήμερα?

Ομολογούμε ότι είμαστε χριστιανοί και πιστεύουμε στον Τριαδικό Θεό.

Λέμε ψέματα!!!!!!!!! Πρώτον κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας και δεύτερον κοροϊδεύουμε τους άλλους.

Μιλάμε και διαδίδουμε τον Ιησού Χριστό αλλά σύγχρονος Τον έχουμε απορρίψει. Έχουμε χάσει τον σεβασμό και την αληθινή μας πίστη και αυτό έχει επηρεάσει και την πατρίδα μας.

Όσοι Έλληνες αγαπάμε τον τριαδικό Θεό και την πατρίδα μας, δίνουμε τον αγώνα μας πρώτα υπέρ της πίστεως. Ο πρώτος λόγος για τον οποίο χτυπιέται η Ελλάδα, είναι η Ορθοδοξία, βασικό στοιχείο της οποίας είναι η ελευθερία που αποτελεί το εμπόδιο στην παγκόσμια υποδούλωση των ανθρώπων. Αν δεν συνειδητοποιήσουμε ποιος είναι ο αντίπαλος δεν μπορούμε να τον αντιμετωπίσουμε. Είναι σαν να πάμε να λύσουμε ένα πρόβλημα πριν ακόμα το διαβάσουμε. Δεν χρειάζεται να βρίσκεται κάποιος πίσω από τις κλειστές πόρτες για να αντιληφθεί τι γίνεται. Φθάνουν μόνο η κοινή λογική, η γνώση της οικονομικής επιστήμης και η πραγματικότητα την οποία βιώνουμε για να βγουν σωστά συμπεράσματα. Το θέμα δεν είναι μόνο να βγούμε από τη “φυλακή” που μας έχουν βάλει ως χώρα.  Το δύσκολο είναι να βγάλουμε τον εαυτό μας από την << φυλακή >> που τον έχουμε εμείς οι ίδιοι φυλακίσει.

 

 

 

Πολλοί  που θεωρούν τους εαυτούς τους ως Ορθοδόξους, με την στάση τους και την συμπεριφορά τους προσπαθούν  να αλλάξουν την πίστη και την παράδοση των Ορθοδόξων Χριστιανών.

 

Οι Άγιοι, οι ασάλευτοι Πατέρες, δογμάτισαν την πίστη μας σε πολλά σύγχρονα θέματα π.χ. εκτρώσεις, ομοφυλία, καύση νεκρών, ενδυμασία (ρούχα για άνδρες και γυναίκες) και άλλα πάρα πολλά θέματα, που σήμερα είναι στην μόδα.

Σήμερα  πολλοί, οι περισσότεροι θα έλεγα  άνθρωποι που δηλώνουν χριστιανοί ορθόδοξοι, αγνοούν τον Ίδιο τον Ιησού Χριστός και όλους τους αγίους και η συμπεριφορά τους διχάζει τον κόσμο.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν ξέρουν τι πρεσβεύουν.

Μία είναι η Εκκλησία, διότι ο Χριστός μία Εκκλησία δίδαξε και θεμελίωσε με το Αίμα Του.

Ο Χριστός ο ίδιος είπε «Εγώ είμαι το άλφα και το ωμέγα» δηλαδή (Ιωάν. 22. 13. Τίποτε άλλο δεν πρέπει να προσθέσετε η να αφαιρέσετε).

 

Η Εκκλησία ήταν πραγματικά μία για όλους τους πιστούς στο ξεκίνημα του Χριστιανισμού. Δυστυχώς όμως στην συνέχεια πολλοί τόλμησαν να παρέμβουν σε όσα δίδαξε ο Χριστός και οι αυτόπτες αψευδείς μάρτυρες της διδασκαλίας και των θαυμάτων Του.

 

 

Σήμερα <<οι μοντέρνοι >>  θέλουν να αλλάξουν την πίστη μας, αλλά να κρατήσουν το όνομα και να λέγονται Ορθόδοξοι.

 

Αυτό όμως είναι αδύνατον, γιατί  ορθοδοξία σημαίνει ορθή δόξα, δηλαδή ορθή πίστη. Αυτό το όνομα το κράτησαν οι Χριστιανοί, που ακολουθούσαν την ΟΡΘΗ ΠΙΣΤΗ, όπως την πήραν από τον Χριστό, τους μαθητές Του και τους πραγματικούς και γνήσιους Πατέρες.

Ο Χριστός είπε. Εγώ είμαι η οδός (Ιωάν. 14.6). Δεν είπε εγώ έχω δύο η τρεις οδούς.

Ο Χριστός είπε. Εγώ είμαι η αλήθεια (Ιωάν, 14.6). Δεν είπε εγώ έχω δύο η τρεις αλήθειες. Δεν υπάρχουν δύο πνεύμονες ούτε πανθεϊσμός για την αλήθεια.

Ο Χριστός είπε. Εγώ είμαι η ζωή (Ιωάν. 14.6). Δεν είπε εγώ έχω δύο η τρεις ζωές.

Ο Χριστός είπε. Πολλοί μεν οι κλητοί, λίγοι οι εκλεκτοί (Ματ. 22.14).

 

Νομίζω ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν αντιληφθεί ότι η ορθοδοξία δεν είναι, ούτε πρόκειται να γίνει μία θρησκεία, όπως την νομίζουν.

Τουναντίον η ορθοδοξία είναι ΠΙΣΤΙΣ και ΛΑΤΡΕΙΑ. Η αληθινή πίστη περιλαμβάνει εδραιωμένη βεβαιότητα και ακλόνητη πεποίθηση, που επικεντρώνεται σαφώς στον Θεό. Χάρη στην πίστη τον βλέπουμε ως στοργικό Πατέρα μας και είμαστε σίγουροι ότι όλες οι υποσχέσεις του οπωσδήποτε θα εκπληρωθούν. Αλλά η γνήσια πίστη περιλαμβάνει περισσότερα.

 

Όπως ένας ζωντανός οργανισμός, έτσι και αυτή πρέπει να τρέφεται, για να επιβιώσει. Πρέπει να εκδηλώνεται έμπρακτα, αλλιώς θα πεθάνει (Ιάκ 2. 26).

Άλλο ένα σοβαρό ερώτημα.

Πόσοι από εμάς σεβόμαστε τις εικόνες  του Ιησού Χριστού, της Παναγίας και των αγίων?

Πόσοι από εμάς  γνωρίζουμε τι εκφράζει η εικόνα?

Πολύ ελάχιστοι. Πολλοί δε, επάνω στην εικόνα προσθέτουν διάφορα γράμματα και μπιχλιμπίδια  μην γνωρίζοντας ότι με αυτόν τον τρόπο προσβάλουμε τις εικόνες .

Είναι γυμνοί ψυχικά όσοι δεν σέβονται τις άγιες εικόνες, ακόμα και αν λέγονται χριστιανοί.

Πόσοι εκδηλώνουμε σήμερα έμπρακτα την λατρεία της εκκλησιάς? Πολλοί δεν γνωρίζουν τι σημαίνει λατρεία της εκκλησίας.

Η λατρεία της Εκκλησίας μας χαρακτηρίζεται ως μυσταγωγική, διότι «μυεί» τον πιστό στη λατρεία του αληθινού Θεού. Είναι, ακόμη, αναγωγική, διότι στρέφει τον πιστό προς τα άνω («άνω σχώμεν τας καρδίας») αλλά και πνευματική, διότι γίνεται «εν πνεύματι και αληθεία» (Ιωάν. 4, 23).

Είναι λατρεία λογική, διότι ο άνθρωπος πλησιάζει το Θεό ως λογικό ον και δε στηρίζει τη λατρεία του σε «άλογα» μέσα (π.χ. θυσίες ζώων κ.τ.ο.) Και, τέλος, είναι ορθόδοξη, γιατί θεμελιώνεται στην Παράδοση και στην πίστη των αγίων.

 

Και εδώ αναρωτιέμαι. Όλοι αυτοί που διδάσκουν και πράττουν τα αντίθετα  τι σοφία υποστηρίζουν; Τι λόγους φυλάττουν,; Δεν φοβούνται τον Κύριο, που δήθεν τον εγκωμιάζουν με ωραιότατα εγκώμια; Δεν είναι αυτό υποκρισία;

Πως είναι δυνατόν τέτοιοι υποκριταί να μπορούν να διδάξουν και να κηρύξουν εις το όνομα του Τριαδικού Θεού εφ’ όσον έχουν νικηθεί από την εγκόσμια φήμη και δεν ενδιαφέρονται για την Μίαν, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, την Ορθοδοξία.

 

 

 

Λοιπόν τι πρέπει εμείς  να πράξουμε;

Πρέπει να ενδιαφερθούμε και να αφυπνιστούμε. Πρέπει να προσπαθήσουμε να φέρουμε πίσω στην αγία πίστη μας. Όσοι  το αρνηθούν να τους αφήσουμε ελεύθερους να δημιουργήσουν καινούργια θρησκεία. Δεν ανήκουν στην οικογένεια της Ορθοδοξίας.

 

Πρέπει να καταλάβουμε όλοι μας ότι δεν υπάρχει μέσος όρος για την πίστη μας! Όσοι μας μιλούν διαφορετικά είναι λανθασμένοι, είναι υποκριταί, και ο σκοπός τους φαίνεται να είναι ‘να αποκτήσουν φήμη, και δύναμη’.

 

Ελπίζω οι λόγοι μου να ενθαρρύνουν πολλούς για την αγαπητή μας Ορθοδοξία.

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΠΑΤΕΡ ΘΕΟΦΙΛΟΣ : ΠΑΜΕ ΚΑΤΑ ΔΙΑΟΛΟΥ

αναρτήθηκε σε: ΩΦΕΛΙΜΑ | 0

ΟΠΟΙΟΣ Σ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΚΥΒΕΡΝΑ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ  ΤΟΝ ΚΥΒΕΡΝΑ Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ

Πάμε κατά διαόλου. Βλέπουμε ότι οι δυνάμεις του Σιωνισμού, δρουν υπονομευτικά σε αυτόν τον τόπο και προσπαθούν να αποχριστιανοποιήσουν την Ελλάδα, να δημιουργήσουν μία νέα τάξη πραγμάτων στην κοινωνία μας, ώστε ύστερα από μερικά χρόνια κανείς να μη θυμάται το Θεό και την Εκκλησία», είχε δηλώσει ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος.

 

Ο Διεθνής Σιωνισμός, η Λέσχη «Μπίλντερμπεργκ”, οι Μασόνοι, ολοένα και περισσότερο προωθούν τα τελευταία χρόνια τους δικούς τους ανθρώπους στην πολιτική σκηνή και όχι μόνο, με σκοπό την διάλυση και αποχριστιανοποίηση της Πατρίδος μας.

 

Έτσι λοιπόν μετά τον άθεο κομμουνιστή κ. Φράγκο, είχαμε κι άλλα κρούσματα αθεϊσμού και από άλλους πολίτες-προδότες-πολιτικούς της Ελληνορθοδόξου Παραδόσεώς μας, διαφόρων κομμάτων. Οι δυνάμεις αυτές τους σκότους έχουν απλώσει ως φαίνεται καλά τα πλοκάμια τους σε όλες τις πολιτικές παρατάξεις.

 

 

Αρχικά να υπενθυμίσουμε ότι ξεκίνησε ο κ. Ιωάννης Μπουτάρης στην Θεσσαλονίκη, της Δημοκρατικής Αριστεράς και ο κ. Ιωάννης Φράγκος του Κ.Κ.Ε. Βρέθηκαν και άλλοι, οι οποίοι αναλαμβάνοντας τα νέα τους καθήκοντα, θέλησαν να συμπορευθούν με τον διάβολο και όχι με τον Χριστό. Προτίμησαν τη σκέπη του διαβόλου και δεν δέχτηκαν την προστασία και ευλογία του Θεού. Από τον χώρο του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ η κ. Πορτάλιου Ελένη και από τον χώρο πάλι της Δημοκρατικής Αριστεράς ο Δήμαρχος Αθηναίων κ. Γιώργος Καμίνης.

 

 

Από την πλευρά της η κ. Πορτάλιου, αντικανονικά, αντισυνταγματικά, διαστρεβλωτικά ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε το, παραποιεί και μεταφράζει κατά το αθεϊστικό της φρόνημα το Σύνταγμα και τους νόμους. Στην δήλωσή της μεταξύ άλλων είπε: «…δεν συνεπάγεται παρουσία του αρχιεπισκόπου της ορθόδοξης εκκλησίας και δοξολογία εντός του δημαρχιακού μεγάρου…»

 

 

Αυτοί και άλλοι πολλοί, επιθυμούν  και προτιμούν, το κράτος και η πολιτεία να λειτουργεί με πρότυπα του διαβόλου και όχι του Χριστού. Είναι αυτοί οι ανθέλληνες και στρατιώτες του διαβόλου που δεν σεβάστηκαν τίποτε. Είναι όλοι αυτοί που δεν έχουν φιλότιμο και μπέσα.

 

 

 

Όλοι αυτοί και άλλοι πολλοί ακόμα, αντί να πουν ένα ευχαριστώ σε όλους αυτούς που έδωσαν τη ζωή τους, για να είμαστε ελεύθεροι σήμερα και να μιλάμε, δεν σέβονται απολύτως τίποτα. Γίνονται φερέφωνα των εβραιωμασονικών και σιωνιστικών αντιλήψεων καταστρέφοντας την Ελλάδα.

 

 

Όλοι αυτοί θα πρέπει να ντρέπονται, για να μπορούν σήμερα να μπουρδολογούν και να αλλοιώνουν την ιστορία της Πατρίδος μας, υπήρχε κάποτε στην ιστορία της Ελλάδος και υπάρχει ακόμα και σήμερα ένα κομμάτι που ονομάζεται ΕΚΚΛΗΣΙΑ. Η Εκκλησία είναι αυτή που διαφύλαξε τη γλώσσα μας, τις παραδόσεις μας, τα ήθη μας και τα έθιμά μας.

 

Πως με τέτοιο θράσος και τέτοια γαϊδουριά διαστρεβλώνουν την ιστορία της χώρας μας.

Πως μιλούν για χωρισμό Κράτους και Εκκλησίας, όταν το Κράτος χωρίς την Εκκλησία θα είναι ένα τίποτα;

 

Πως λοιπόν θα πορευτούμε με τέτοιους ανθρώπους; Πως περιμένουμε να πάει μπροστά η χώρα μας όταν ψηφίζουμε ανθρώπους που δεν έχουν καμία σχέση με την Εκκλησία του Χριστού;

Η πνευματική κρίση είναι αυτή που μας οδήγησε στην κρίση που περνά η χώρα μας σήμερα. Ζητούν την «ευλογία» του διαβόλου, κάποιοι δήθεν εκσυγχρονιστές εβραιομασόνοι, σιωνιστές, για να καταστρέψουν την Πατρίδα μας.

ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΟΜΩΣ ΚΑΝΟΥΝ ΕΝΑ ΤΡΑΓΙΚΟ ΛΑΘΟΣ. ΛΟΓΑΡΙΑΖΟΥΝ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΞΕΝΟΔΟΧΟ.

Κάνανε το λάθος να εναντιωθούν στον Ίδιο Τον Θεό. Κάνανε το λάθος να καταργήσουν τους νόμους του Θεού και να τους αλλάξουν με τους νόμους του διαβόλου.

Όλοι αυτοί οδήγησαν  τον άνθρωπο σήμερα να ζει με ψυχολογικά προβλήματα.

Αλήθεια. Πιο παλιά δεν άκουγες για ψυχολογικά προβλήματα. Σήμερα όπου γυρίσεις το κεφάλι σου συναντάς ανθρώπους με ψυχολογικά προβλήματα.

Παλιά πήγαιναν οι γονείς μας στα χωράφια και πολλές φορές μας άφηναν στη γειτόνισσα να μας προσέχει μαζί με τα παιδιά τα δικά της. Αλλά τότε ήταν ισορροπημένα παιδιά. Μια ματιά έριχνε η γειτόνισσα και έκανε τις δουλειές της και εμείς παίζαμε ήσυχα.

Πόσο μισεί ο διάβολος το ανθρώπινο γένος και θέλει να το εξαφανίσει! Και εμείς ξεχνούμε με ποιον παλεύουμε.

 

Παλιά, όταν γινόταν ένας πόλεμος, βρισκόταν σε άμυνα κανείς και πήγαινε να αγωνισθεί, να πολεμήσει, για να υπερασπισθεί την Πατρίδα του, το έθνος του. Τώρα δεν πάμε να υπερασπίσουμε την Πατρίδα μας. Τώρα πάμε ή για τον Χριστό ή για τον διάβολο. Είναι καθαρό μέτωπο. Στην Κατοχή γινόσουν ήρωας, γιατί δεν χαιρετούσες ένα Γερμανό. Τώρα γίνεσαι ήρωας, γιατί δε χαιρετάς το διάβολο. Πάντως θα δούμε φοβερά γεγονότα. Θα δοθούν πνευματικές μάχες. Τώρα δεν έχουμε εχθρό τον Αλή Πασά ή τον Χίτλερ ή τον Μουσολίνι, αλλά το διάβολο.

 

ΕΦΤΑΣΕ Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΣΤΙΓΜΗ.

Πρέπει να επιλέξουμε. Και όλοι, σε κάποιο σημείο της ζωής τους πρέπει να κάνουν μια επιλογή. Όταν οι άνθρωποι λένε ‘Πώς το πιστεύεις αυτό; Γιατί το πιστεύεις αυτό;’, εγώ απλώς τους λέω πως τίποτε άλλο δεν μιλάει στην καρδιά μου. Δεν μιλάει στην διανόησή μου, δεν μιλάει στην λογική μου, μιλάει κατ’ ευθείαν στην καρδιά μου και κατ’ ευθείαν στην ψυχή μου, βαθύτερα απ’ ότι έχω ποτέ φανταστεί. Και το πιστεύω απόλυτα. Μετά απ’ όλα αυτά, δεν είμαι ένας πολύ καλός Χριστιανός. Δηλαδή, κανείς δεν είναι ποτέ ‘καλός’ Χριστιανός. Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα. Όταν είσαι Χριστιανός, δεν σημαίνει πως θα γίνεις καλός,  σημαίνει πως έχεις ένα πιο ζόρικο δρόμο να τραβήξεις.

Υπάρχει γύρω μας μια πνευματική πείνα. Όλοι το αισθάνονται. Αν δεν το αισθάνεστε τώρα, θα το αισθανθείτε κάποια στιγμή. Πιστέψτε με. Θα το αισθανθείτε.

Ήμουν αρκετά πεπεισμένος όλη μου τη ζωή, πως μόνο ένας Θεός υπάρχει, και πως υπήρχε ο Ιησούς Χριστός και υπήρχε και ο Διάβολος. Δεν μπορείς  να πιστεύεις στον Θεό χωρίς να πιστεύεις στον Διάβολο. Πάντα λέω πως το πιο επικίνδυνο πράγμα που μπορείς να κάνεις, είναι να πιστεύεις απλώς στην έννοια «Διάβολος» ή την έννοια «Θεός», διότι έτσι δεν τους δίνεις την πρέπουσα βαρύτητα. Όταν πιστεύεις στον Θεό, πρέπει να πιστεύεις στον παντοδύναμο Θεό. Δεν είναι απλώς ο Θεός,  είναι ο παντοδύναμος Θεός και έχει πλήρη έλεγχο πάνω στις ζωές όλων. Ο Διάβολος από την άλλη είναι μια μάρκα, ένα πραγματικό πρόσωπο που προσπαθεί επίμονα να καταστρέψει την ζωή σου. Αν πιστεύεις πως αυτό είναι μυθολογία, τότε είσαι ένας τέλειος στόχος, διότι πρέπει να ξέρεις πως αυτό ακριβώς θέλει ο Σατανάς: να είναι ένας μύθος. Όμως δεν είναι μύθος,  γι’ αυτό είμαι απόλυτα πεπεισμένος. Περισσότερο από κάθε τι στον κόσμο, είμαι πεπεισμένος γι’ αυτό.

Ο Θεός να μας λυπηθεί και να μας ελεήσει.

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΠΑΤΕΡ ΘΕΟΦΙΛΟΣ: ΜΕΓΑΛΗ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΝΑ ΛΕΓΕΣΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

αναρτήθηκε σε: ΩΦΕΛΙΜΑ | 0

Δε θέλω δίπλα μου όμορφα πρόσωπα. Θέλω όμορφες ψυχές.

Θέλω μάτια που ξεχειλίζουν αλήθεια και ευγένεια. Δε μου λέει τίποτα το όμορφο πρόσωπο.

Θέλω ανθρώπους που γεμίζουν την ψυχή μου συναισθήματα, που κάνουν τον κόσμο και την ύπαρξή μου ομορφότερη.

Δε θέλω ομορφιά που είναι προετοιμασία ωρών μπροστά σε έναν καθρέφτη, εντελώς φτιαχτή που σβήνει μετά από λίγες ώρες. Θέλω την ομορφιά εκείνη που βγαίνει από την καρδιά, θέλω την καλοσύνη εκείνη που κρύβει μέσα της μία αγκαλιά, θέλω τη γλυκύτητα εκείνης της καλής κουβέντας, εκείνου του τηλεφώνου, εκείνου του «ανησύχησα και ήθελα να δω πώς είσαι».

 

Δε θέλω ανθρώπους που προσπαθούν να μοιάσουν σε πρότυπα ομορφιάς, θέλω ανθρώπους με αυτές τις ατέλειές τους, με αυτά τα μικρά λάθη που τους προσδίδουν ακόμα περισσότερη γοητεία. Θέλω ανθρώπους που η καθαρότητα να λάμπει στο πρόσωπό τους.

 

Δε θέλω πια όμορφα πρόσωπα. Δε θέλω πια ομορφιά που δε συνοδεύεται από περιεχόμενο. Θέλω καρδιά και μάτια ανοιχτά, θέλω χαμόγελο και λαχτάρα. Αυτή την ομορφιά θέλω, που δεν ξεθωριάζει ποτέ. Την ομορφιά της ψυχής.

 

Να αγαπάς τις όμορφες ψυχές, με όλη σου τη δύναμη..

 

Άσε τα λουλούδια μέσα σου να ανθίσουν. Μην περιμένεις την κατάλληλη στιγμή, μην περιμένεις τίποτα. Ούτε η ζωή περιμένει κανένα. Ούτε εσένα, ούτε εμένα, ούτε κανένα. Γι’αυτό λοιπόν άρπαξε τη ζωή και κάνε την όπως ακριβώς θέλεις εσύ.

Να φροντίζεις διπλάσια το μέσα σου από το έξω σου. Να καλλιεργείς τη ψυχή σου και να θέλεις να γίνεσαι κάθε μέρα καλύτερος.

Η εξωτερική εμφάνιση, κάποτε θα αλλοιωθεί.

Η ψυχή σου όμως, είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να μείνει ανέγγιχτο.  Μου αρέσει να πιστεύω πως σε αυτό το σύμπαν, ελκύονται οι όμοιες ψυχές. Οι όμορφες ψυχές συναντιούνται και δημιουργούν υπέροχα πράγματα. Δημιουργούν φιλίες κι αγάπες, που μένουν για πάντα χαραγμένες κάπου.

 

Μην σταματάς να τρέφεις την ψυχούλα σου με όμορφα πράγματα. Να διαβάζεις πού και πού κανένα ποίημα, να ακούς όμορφα βαθυστόχαστα τραγούδια. Να κοιτάς πόσο απέραντος είναι ο ουρανός και η θάλασσα και να αφήνεσαι στην μαγεία τους.

Κι όταν βρίσκεις ψυχές που μοιάζουν με τη δική σου, μην τις αφήνεις εύκολα να φεύγουν. Να τις αγαπάς με όλη τη δύναμή σου. Ότι δίνουμε, επιστρέφει πίσω σ’εμάς, πάντα.

Μην αμφισβητείς τη δύναμη του σύμπαντος, τη δύναμη που υπάρχει μέσα στον καθένα από μας. Και μην μεμψιμοιρείς, η ζωή θέλει κουράγιο. Η ζωή θέλει αγάπη και χαμόγελο.

Δεν χωράνε στην καρδιά σου το μίσος και η κακία. Να το θυμάσαι καλά! Ότι δεν σ’αρέσει, άστο να φύγει. Μην το κρατάς, μην το σκέφτεσαι,μην το πολεμάς. Η ψυχή μας θέλει ηρεμία.

Χρειάζεται ηρεμία για να αγαπήσει, για να εξελιχθεί, για να νιώσει αληθινά.

Να έχεις υπομονή με το καθετί.

Όλα παίρνουν το δρόμο τους και πίστεψε με, εσύ τα οδηγείς.

Έχεις την επιλογή να διαλέξεις, να φτιάξεις μονοπάτια, να περπατήσεις ή να τρέξεις.

 

Πολλοί βάζουν πρότυπα και έχουν απαιτήσεις να βρούνε μία σύντροφο η οποία θα είναι  η ομορφότερη από όλες τις άλλες γυναίκες.

Πόσοι όμως έχουν ως πρότυπο μία γυναίκα ?ψίχουλα? όπως θα λέγαμε;

Μία γυναίκα διαμάντι στην ψυχή και όχι στην ομορφιά πάνω από όλα;

Όλοι και όλες και ο καθένας ξεχωριστά έχει την δίκη του ομορφιά.

Όλοι είμαστε όμορφοι γιατί είμαστε όλοι πλάσματα Του Θεού!

μας έφτιαξε όλους όμορφους.

 

Όλοι έχουμε και τις αδυναμίες μας, όλοι έχουμε και τα κουσούρια μας, όλοι έχουμε χαρίσματα και αρετές. Τα καλά μας, και τα άσχημα.

Πρέπει να βλέπουμε στον άλλον την ψυχή του, και όχι την ομορφιά του!

Η σωματική ομορφιά είναι κάτι που έρχεται και φεύγει.

Σπαταλάμε τόσα χρήματα για την ομορφιά του δέρματος μας, και το αποτέλεσμα είναι ότι λιώνει μέσα στο χώμα, το τρώνε τα σκουλήκια της γης όταν πεθάνουμε.

Ενώ η ψυχή.. αυτή είναι αθάνατη εις τους αιώνας των αιώνων.

Η Ψυχή αξίζει τα πάντα, αυτή την ομορφιά να επιδιώκουμε, αυτή είναι το παν στον άνθρωπο.

 

ΤΙ ΚΑΙ ΑΝ ΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΟΛΟ, ΚΑΙ ΧΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ;

H ψυχή του ανθρώπου, όταν δημιουργείται από τον Θεό βρίσκεται σε καθαρή κατάσταση, στον φωτισμό.

Ο θάνατος, πού δεν είναι δημιούργημα τον Θεού αλλά ελεύθερη επιλογή του ανθρώπου, επειδή απομακρύνθηκε από τον Θεό, πού είναι ή αληθινή ζωή, είναι κάτι το συνταρακτικό στην ζωή του ανθρώπου, είναι ένα παράσιτο, πού δημιουργεί πολλά προβλήματα.

 

Η ενανθρώπηση Του Χριστού απέβλεπε στην νίκη εναντίον του θανάτου. Παρά την νίκη του πάνω στον θάνατο, ο άνθρωπος τον γεύεται, ώστε δια του τρόπου αυτού να νικηθούν τα πάθη και η αμαρτία.

 

Μέσα στην Εκκλησία γευόμαστε την υπέρβαση του θανάτου. Οι δίκαιοι πού συνδέονται με τον Χριστό, τον νικητή του θανάτου, δεν φοβούνται τον θάνατο, όταν πλησιάζει στην ύπαρξη τους, δεν πτοούνται από τους δαίμονες πού θέλουν να αρπάξουν την ψυχή τους.

Η ώρα και η ήμερα του θανάτου στους αγίους είναι ονομαστήριος ημέρα, αφού τότε εορτάζουν και πανηγυρίζουν.

 

Στο φοβερό μυστήριο του θανάτου, πού είναι ο χωρισμός της ψυχής από το σώμα, γίνεται μια τελετή, μια μετάβαση από τα λυπηρότερα στα θυμηδέστερα, διάδοση «εκ του θανάτου εις την ζωήν».

 

Το σώμα του ανθρώπου μετά τον θάνατο απλώς κοιμάται, γιατί ο θάνατος είναι ένας μεγάλος ύπνος, έως την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, οπότε οι ψυχές θα εισέλθουν στα αναστημένα σώματα, για να παρουσιασθούν ενώπιον του φοβερού βήματος του Χριστού και να κριθούν.

 

Ο φόβος του θανάτου, πού καλλιεργήθηκε από όλους τους Πατέρες της Εκκλησίας, χρησιμοποιείται για να φθάσουμε στην αφοβία του θανάτου.

 

Ο φόβος του θανάτου, και όλων των δεινών πού συνδέονται με αυτόν, καλλιεργεί την μετάνοια. Δεν πρόκειται για έναν φόβο με ψυχολογικό περιεχόμενο, αλλά για πνευματικό φόβο, πού αναπτύσσει την μετάνοια και δημιουργεί έμπνευση για προσευχή και σωτηρία.

 

Δεν μπορεί να νοηθεί μετάνοια χωρίς τον φόβο του θανάτου. Γι’ αυτό, όσοι επιδιώκουν με τον στοχαστικό λόγο να αμβλύνουν το φοβερό μυστήριο του θανάτου, χωρίς να το αντιλαμβάνονται, αποτρέπουν τον άνθρωπο από την μετάνοια, πού συνιστά τον πραγματικό θάνατο της ψυχής. Πραγματικά, ο φόβος του θανάτου οδηγεί στην αφοβία και την υπέρβαση του θανάτου.

 

Γι’αυτό σου λέω, φρόντισε τη ψυχή σου.

Είναι ότι πιο πολύτιμο και όμορφο έχεις, είναι αυτό που σε κάνει άνθρωπο.

Κι είναι μεγάλη κουβέντα να λέγεσαι άνθρωπος…

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΠΑΤΕΡ ΘΕΟΦΙΛΟΣ:Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ

αναρτήθηκε σε: ΩΦΕΛΙΜΑ | 0

Ήταν κάποτε μια γριούλα που αφού γέρασε αρκετά αποφάσισε πως καλύτερα θα ήταν για την ίδια, να μπει σε κέντρο φροντίδας ηλικιωμένων ατόμων. Έτσι ετοίμασε μια μικρή βαλίτσα και με ένα ταξί πήγε. Η νοσοκόμα που γνώριζε για την άφιξη της, την πλησίασε και της είπε:

-Ελάτε παρακαλώ να σας δείξω το δωμάτιο σας πριν το ετοιμάσουμε.

-Μα δεν χρειάζεται να το δω. Ετοιμάστε το, απάντησε η γριούλα.

-Μα έχετε επιλογή ανάμεσα σε 3 είδη αν θέλετε να τα δείτε και να διαλέξετε πιο από όλα σας αρέσει πιο πολύ.

-Δεν χρειάζεται καλή μου, επανάλαβε η γριούλα. Δεν χρειάζεται να το δω, μου αρέσει ήδη.

-Μα πως? Ξαναρώτησε η νοσοκόμα. Αφού δεν το είδατε.

-Δεν χρειάζεται να το δω. Έχω ήδη αποφασίσει ότι μου αρέσει, απάντησε με ένα ζεστό χαμόγελο ζωγραφισμένο στο γλυκό αλλά γερασμένο προσωπάκι της.

Τότε η νοσοκόμα της έδειξε το ένα απ τα 3 δωμάτια και την συνόδεψε μέχρι εκεί. Η γριούλα την ευχαρίστησε και η νοσοκόμα την ρώτησε ξανά με κάποιο δισταγμό.

-Είστε σίγουρα εντάξει; Τώρα που το είδατε συνεχίζετε να πιστεύετε ότι αυτό σας αρέσει; Χωρίς να δείτε και τις άλλες δύο επιλογές;

-Μα φυσικά. Πολλά πράγματα στη ζωή κορίτσι μου, της απάντησε η γριούλα, δεν θέλουν πολύ σκέψη. Είναι θέμα απόφασης και αγάπης. Αποφάσισα ότι θα το αγαπώ χωρίς να μπω στην διαδικασία να διαλέξω ανάμεσα σε άλλα. Σάμπως μια γυναίκα άμα γεννήσει το παιδί της, όσο άσχημο και αν είναι δεν θα το αγαπάει; Άσε που δεν θα το δει ποτέ άσχημο. Είναι θέμα απόφασης και αγάπης.

Ας μην γελιόμαστε: τίποτα δεν είναι εύκολο και όλα είναι στο χέρι μας. Μα κυρίως, όλα είναι θέμα νου. Ο νους που αποφασίζει -και πρέπει να αποφασίζει- να ευτυχήσει, αντί να επιλέξει τον εύκολο δρόμο του παράπονου και της εγκατάλειψης.

Μην εγκαταλείπετε την ελπίδα, την προσπάθεια, την αισιοδοξία και την απλότητα. Διότι τελικά, αυτή η παραγκωνισμένη απλότητα, στην σκέψη και στις επιλογές, είναι η χαμένη δίδυμη αδελφή της ΕΥΤΥΧΙΑΣ.

 ΤΟ ΗΛΙΟΤΡΟΠΙΟ ΚΑΙ Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ

 

Τό ηλιοτρόπιο είναι ένα φυτό, πού πολύ µοιάζει µέ τόν ήλιο στό σχήµα και στήν µορφή. Από τήν ανατολή του εως τήν δύση τόν παρακολουθεί στό ταξίδι του, στρέφοντας πρός αυτόν τά χρυσοκίτρινα πέταλά του.

 

Τό βράδυ µαζεύεται στόν εαυτό του και τό πρωί χαρούµενο τόν χαιρετά. Δέν θέλει νά ανήκει σέ κανένα άλλον, παρά µόνο στόν ήλιο! Γι’ αυτό τόν παρακολουθεί πιστά όχι µόνο όταν είναι ορατός και λαµπερός, αλλά και όταν τά µαύρα σύννεφα τόν κρύβουν και δέν φαίνεται! Σάν νά διαθέτει  µιά µυστική διαίσθηση, ξέρει κατά που τραβά ό βασιλιάς αυτός του ουρανού …

 

Ό Ρώσος αγιος Επίσκοπος Ίωάννης Μαξίµοβιτς  σέ ένα πεντάτοµο βιβλίο του, αφιερωμένο στό θέµα αυτό επισηµαίνει ότι τό ηλιοτρόπιο µπορεί νά αποτελέσει ένα υπόδειγμα γιά τόν άνθρωπο. Όπως τό χαριτωµένο αυτό φυτό ακολουθεί πιστά τήν τροχιά του ήλιου, έτσι και ό άνθρωπος πρέπει νά ακολουθεί τό θέληµα του Θεού, σε όλη τήν διάρκεια της ζωής του, χωρίς παρέκκλιση. «Χριστιανέ -γράφει- πρόσεξέ το αυτό τό φυτό. Ακόµη και στίς συννεφιασμένες ηµέρες παρακολουθεί τόν ήλιο.

 

Έτσι και σύ όταν τά σκοτεινά σύννεφα των θλίψεων αποκρύψουν πρός στιγµή τό θείο πρόσωπό Του, νά είσαι ταυτισµένος µε τό άγιο θέληµά Του». Καί καταλήγει όµορφα: «Ότι θέλει ό Θεός νά τό θέλεις και σύ. Καί ότι εσύ θέλεις νά τό θέλει και ό Θεός»! …

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΜΙΑΣ ΜΑΝΑΣ: “ΕΙΜΑΙ ΜΗΤΕΡΑ ΕΝΟΣ ΙΕΡΕΩΣ”

 

Η παρακάτω επιστολή γράφθηκε την επομένη της χειροτονίας ενός νέου κληρικού από τη μητέρα του, και απευθύνεται προς μία παιδική της φίλη.

 

« Αγαπητή μου φίλη,

Ευλογημένο και δοξασμένο το όνομα του Θεού! Είμαι μητέρα ενός ιερέως.

Σε σένα προ τριάντα ετών είχα γράψει, όταν ο Θεός μου χάρισε αυτό το παιδί. Θυμάμαι ότι ήμουνα τρελή από χαρά. Γεμάτη ευτυχία. Το αισθανόμουνα να ζει κοντά μου, άπλωνε τα χέρια του και το άγγιζα στην κούνια του, σαν για να βεβαιωθώ, ότι το κατέχω πραγματικά.

Ω, πόση είναι η διαφορά μεταξύ της χαράς εκείνης και αυτής που πλημμυρίζει σήμερα την ψυχή μου από ένα καινούργιο αίσθημα! Είμαι σήμερα η μητέρα ενός ιερέως!

Αυτά τα χέρια που μικρούτσικα τα γέμιζα φιλιά εδώ και τριάντα χρόνια, αυτά τα χέρια είναι αφιερωμένα, αυτά τα δάκτυλα ήγγισαν τον Θεόν!

Αυτή η διάνοια που έλαβε από μένα το φως και στην οποία έδειξα τον σκοπό της ζωής, αναπτύχθηκε και ποτίστηκε από την αλήθεια, πέρασε κατά πολύ τη δική μου με τη μελέτη και τη θ. Χάρη και είναι τώρα Αφιερωμένη.

Αυτό το σώμα που περιποιήθηκα, προφύλαξα, που με έκανε να περάσω ολόκληρες νύχτες χύνοντας τόσα δάκρυα, όταν η ασθένεια το διεκδικούσε, αυτό το σώμα μεγάλωσε και είναι τώρα αφιερωμένο. Υπηρέτης της ψυχής ενός ιερέα. Το σώμα αυτό θα υποβάλλεται σε μύριους κόπους, για να ανορθώσει τους αμαρτωλούς, να διδάξει τους αγνοούντες, να οδηγεί προς τον Κύριο κάθε πλάσμα που Τον ζητεί.

Αυτή η καρδιά, ω, αυτή η αγνή καρδιά, που δεν θέλησε να εγγίσει παρά μόνο την καρδιά της μητέρας του, η καρδιά που έτρεμε σε κάθε επίγεια επαφή, είναι τώρα αφιερωμένη. Η αγάπη που εκχυλίζει από αυτήν, λέγεται φιλανθρωπία. Ω, το γνωρίζω εγώ το παιδί μου. Ξέρω τι θησαυρούς κρύβει μέσα του. Αυτή η αυτοσυγκέντρωση θα του είναι ένα πρόχωμα εναντίον του κόσμου της αμαρτίας. Αλλ’ όταν ο Θεός του στείλει μια ψυχή αποκαμωμένη, ταραγμένη ή απελπισμένη, πόσο θα ξέρει να κάνει χρήση των λόγων εκείνων που αναφέρουν και κάνουν γνωστό τον θησαυρό του θείου ελέους!

Ναι ,θα κάνει καλό το παιδί μου. Θα είναι όπως η θεϊκή καρδιά, όλος ευσπλαχνία και αγάπη προς όλους.

Αληθινά, είμαι η μητέρα ενός ιερέως!

Πως θα σου περιγράψω την χθεσινή τέλεση του ιερού Μυστηρίου της χειροτονίας! Ήμουνα εκεί. Μπροστά. Έβλεπα το παιδί μου να στέκεται όρθιο, να κλίνει το κεφάλι του, να γονατίζει μπροστά στην Αγία Τράπεζα, να σηκώνεται συντετριμμένο μετά την επίθεση των χειρών του Επισκόπου στο κεφάλι του. Άκουσα και ΄ γω κλαίγοντας τα λόγια: « Η θ. Χάρις η τα ασθενή θεραπεύουσα και τα ελλείποντα αναπληρούσα, προχειρίζεται τον …». Άκουσα το όνομα του. Άκουσα, άκουσα, άκουσα τα φτερουγίσματα των αγγέλων που ευχών έλθει εκεί. Ω, το παιδί μου ιερεύς! Αδυνατώ να σου περιγράψω τα συναισθήματα της στιγμής εκείνης. Ήταν η έκσταση μιας χριστιανής μητέρας.

Έλεγα: Σ’ ευχαριστώ Χριστέ μου. Σ’ ευχαριστώ. Μέχρι τώρα ήταν δικό μου. Εγώ κατέβαλα κάθε προσπάθεια για την μόρφωση της ψυχής του. Τώρα δεν είναι πλέον δικός μου, είναι αποκλειστικά δικός Σου. Κύριε Σου ανήκει. Διαφύλαξε τον από κάθε κακό και την αμαρτία. Είναι το άλας της γης, προφύλαξε τον από την ηθική σήψη. Κύριε μου, Σε αγαπώ και τον αγαπώ. Γέμισε τον με τις δωρεές του Παναγίου Πνεύματος. Τον σέβομαι και τον ευλαβούμαι, είναι ο ιερεύς Σου!

Ειρήνη ανέκφραστη είχε πλημμυρίσει την ψυχή μου. Τα μάτια μου είχαν γεμίσει από δάκρυα, από δάκρυα χαράς, αγάπης και ευγνωμοσύνης. Είχα στη ζωή μου πολλές καλές μέρες. Αυτή όμως, χωρίς άλλο, ήταν η ωραιότερη, και οι επίγειες σκέψεις δεν είχαν καμία πλέον θέση σ’ αυτή. Αλλά δεν μπορώ να συνεχίσω την επιστολή, τα δάκρυα μου μουσκεύουν το χαρτί, είναι δάκρυα ευτυχίας».

ΠΟΣΟ ΚΟΣΤΙΖΕΙ ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ;

Ένα κοριτσάκι, πήρε τόν κουμπαρά του κι άδειασε το περιεχόμενο. Μέτρησε τρείς φορές τά κέρματά του, για να μήν κάνει κανένα λάθος. Ήταν ένα δολάριο καί11 σέντς. Πήρε τά κέρματα και πήγε στο φαρμακείο της γειτονιάς. Ο φαρμακοποιός, εκείνη τήν στιγμή, μιλούσε με ένα καλοντυμένο κύριο και δέν πρόσεξε τήν μικρή. Το κοριτσάκι έκανε κάποιο θόρυβο με τά πόδια του, αλλά τίποτε. Τότε πήρε ένα από τά κέρματά της καίτό χτύπησε πάνω στο γραφείο του.

– Τί θέλεις; τήν ρωτά κάπως εκνευρισμένος εκείνος. Δεν βλέπεις, ότι μιλώ με τόν αδελφό μου, πού έχω χρόνια να τόν δώ;

Τότε η μικρή του είπε.  Θέλω να σού μιλήσω για τόν αδελφό μου, πού είναι πολύ άρρωστος, και θέλω  να αγοράσω ένα θαύμα! Συγγνώμη, τής απάντησε αυτός, αλλά δέν πουλάμε θαύματα. Ξέρετε, είπε το κοριτσάκι, ο αδελφός μου έχει κάτι στο κεφάλι του, πού μεγαλώνει, κι ο μπαμπάς μου λέει ότι μόνο ένα θαύμα θα μάς σώσει. Λοιπόν, ποσό κάνει ένα θαύμα για να το αγοράσω; Έχω χρήματα. Ο αδελφός του φαρμακοποιού, πού παρακολουθούσε με ενδιαφέρον την συζήτηση, ρώτησε τήν μικρή τί είδους θαύμα χρειαζόταν ο αδελφός της.

Δέν ξέρω, του απάντησε με μάτια βουρκωμένα. Εκείνο πού ξέρω είναι, ότι χρειάζεται εγχείρηση και ο μπαμπάς δέν έχει τά χρήματα. Γι αυτό, θέλω να πληρώσω εγώ, με τά δικά μου χρήματα.

 

Στήν ερώτηση του καλοντυμένου κυρίου, πόσα λεπτά έχει, η μικρή του απάντησε: «Ένα δολάριο καί11 σέντς, κι άν χρειασθούν και άλλα θα τά βρώ».

Τί σύμπτωση, χαμογέλασε ο καλοντυμένος κύριος. Είναι το ακριβές αντίτιμο για ένα θαύμα, για ένα μικρό αδελφό. Ένα δολάριο καί11 σέντς!

Πήρε τά λεπτά, έπιασε τήν μικρή απο το χεράκι, και τής είπε: «Πάμε μαζί στο σπίτι σου για να δώτόν αδελφό σου και τούς γονείς σου και να κάνουμε το θαύμα».

 

Ο καλοντυμένος κύριος ήταν ο Κάρτον Άρσμποργκ, ο γνωστός νευροχειρουργός. Η εγχείρηση έγινε με επιτυχία και ο μικρός αδελφός επέστρεψε στο σπίτι του υγιής.

Η εγχείρηση ήταν ένα αληθινό θαύμα, ψιθύρισε η μαμά. Απορώ πόσο θα κόστισε. Η  μικρούλα χαμογέλασε. Ήξερε ακριβώς πόσο κοστίζει ένα θαύμα: «ένα δολάριο καί11 σέντς, σύν τήν πίστη ενός μικρού παιδιού».

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

Πατερ Θεοφιλος: Κρατηστε το καστρο της οικογενειας

αναρτήθηκε σε: ΩΦΕΛΙΜΑ | 0

Σας χαιρετώ και πάλι αγαπητοί μου φίλοι. Ελπίζω να είστε καλά και να πορεύεσθε με δύναμη και αγάπη Θεού. Σ’ αυτήν τη θεματική ενότητα θα μιλήσουμε για το θεσμό της οικογένειας, ένα θεσμό που οι αξίες του και το βάρος της σημασίας του κλυδωνίζεται στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε. Βλέποντας πολλά ζευγάρια – γνωστοί μου και μη – να χάνουν την μάχη της εδραίωσης ή καλύτερα το να κρατήσουν ή να διαφυλάξουν το θεσμό του γάμου, πήρα το θάρρος, να αφιερώσω αυτήν την ενότητα προς προτροπή και νουθεσία όλων μας, στο πως ο άνθρωπος πρέπει να πορευθεί για να διαφυλάξει το «επίγειο» αλλά και «ουράνιο» στεφάνι του.

ΜΕΓΑ ΔΩΡΟ του Θεού ο γάμος

Ο γάμος είναι ένα από τα μεγαλύτερα Μυστήρια της Εκκλησίας μας. Είναι το Μυστήριο στο οποίο ο άνδρας και γυναίκα ενώπιον του Θεού γίνονται ΕΝΑ.

Ο θεσμός του γάμου είναι πράγμα ιερό και όταν ένα ζευγάρι προσέρχεται  στο μυστήριο του γάμου, δίνει λόγο ενώπιον Θεού και ανθρώπων, για το πώς θα πορευθεί σε τούτη τη ζωή, την πρόσκαιρη και παροδική. Δύο είναι οι δρόμοι που οδηγούν στην θέωση και αγιότητα.

Ο  πρώτος  δρόμος είναι μέσω του γάμου και ο δεύτερος  μέσω του μοναχικού βίου.

Αφού λοιπόν αποφασίσουμε, έχοντας συναίσθηση των δυνατοτήτων μας και των ευθυνών που μας αναλογούν,  μπορούμε να πορευθούμε και να εργασθούμε μέσα στην κλήση, την οποία εμείς διαλέξαμε  και σε αυτή να μείνουμε, δίχως μετεωρισμούς, μέχρι το τέλος της ζωής μας.

 

Για κάποιους ο πνευματικός αγώνας μέσα από ένα γάμο είναι σκληρός, δύσκολος ανέφικτος, απρόσιτος! Ξέρετε γιατί; Γιατί δεν υπάρχει αγάπη!

 

Όταν αγαπάς δεν κουράζεσαι! Αγρυπνάς, πολεμάς, προσεύχεσαι!

Έτσι και εμείς φίλοι μου, στον αγώνα μας θα ριχθούμε με όπλο την αγάπη, και αν δεν έχουμε, θα την καλλιεργήσουμε!

Το αντίθετο της αγάπης είναι… η ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ!

Αγάπη σημαίνει θυσία, σταυρός!! Η αγάπη ισούται με ένα επίπονο αγώνα και όχι με τηλεοράσεις, σύλλογο, ποδόσφαιρο, χαρτιά κοκ. Αγάπη επίσης δεν είναι ούτε θυσία για υπερωρίες και εξασφάλιση προς το ζην, αλλά θυσία στο να ακούσεις τη φωνή του/της συζύγου σου, του παιδιού σου! Να αφιερώσεις χρόνο, ν’ αφουγκραστείς, ν’ ακούσεις τον πόνο του, να συμμετέχεις στο παιχνίδι του, στη χαρά του. Το αντίθετο της αγάπης δεν είναι το μίσος, αλλά η αδιαφορία, η έλλειψη ενδιαφέροντος!

Ο γάμος λοιπόν, είναι έργο ζωής. Είναι εύκολος μόνο σε ειδικές περιπτώσεις. Η πιστότητα είναι βασική για την ευτυχία. Όταν ήμασταν παιδιά θυμάμαι που ο δάσκαλος στο σχολείο μας γαλουχούσε με το τρίπτυχο ΠΙΣΤΗ – ΠΑΤΡΙΔΑ – ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ, δείχνοντας μας την σημασία των αξιών αυτών, έχοντας την πίστη ως κορόνα στο κεφάλι μας. Γιατί μέσα από την πίστη.

 

Το βασικό σφάλμα που κάνουν τα παντρεμένα ζευγάρια είναι ότι καθένας φροντίζει να δει τί θα πάρει παρά τί θα δώσει. Η αγάπη δεν ζητάει το συμφέρον της. Δεν ζητάει τι θα πάρει και τι θα δώσει!! Η αγάπη δίνει τα πάντα και δεν περιμένει τίποτα. Αυτή είναι η αγάπη! Δεν είναι εμπόριο η αγάπη!!!

 

Ο καθένας σκέφτεται τι «θ’ αντλήσει» από τον μέλλοντα ή μέλλουσα σύζυγό του και πάνω σ’ αυτό έγκειται και το σαθρό θεμέλιο του εκάστοτε γάμου. Μπορεί λοιπόν κρατηθεί ένα οικοδόμημα πάνω σ’ αυτό το σαθρό θεμέλιο του εγωισμού; Σαφώς και όχι. Με το παραμικρό εμπόδιο ή πρόβλημα που θα παρουσιασθεί τα θεμέλια του γάμου θα αρχίσουν να κλυδωνίζονται και μια ξαφνική μέρα θα γίνουν στάχτη και συντρίμμια.

 

Το μυστικό επιτυχίας στον γάμο βρίσκεται στην προσφορά και όχι στην απόκτηση και αυτό πρέπει να μας γίνει βίωμα αν θέλετε να χαίρεστε και γενικά να χαρούμε σπίτια ευτυχισμένα.

 

Μέσα σ’ ένα γάμο υπάρχουν δυστυχώς ή ευτυχώς πολλά προβλήματα, θλίψεις, στεναγμοί, ανησυχίες.

Όσοι από τους οικογενειάρχες είναι άνθρωποι με πίστη και ελπίδα στο Θεό, βρίσκουν τις καλύτερες λύσεις, εμπιστεύονται την πρόνοια του Θεού και ειρηνεύουν. Όσα συμβαίνουν εντός της οικογένειας αν δεν αντιμετωπιστούν με υπομονή, αγάπη και πίστη στο Θεό, τότε δημιουργείται μια κατάσταση ανυπόφορος η οποία μπορεί να έχει θλιβερές συνέπειες.

 

 

 

Η οικογένεια είναι στίβος. Πολλές φορές πρέπει να σιωπούμε, να κάνουμε το χαζό, όχι γιατί δεν μπορούμε να αντιμιλήσουμε, να εκφραστούμε, αλλά χάρη της ενότητας, χάρη της ειρήνης και ο Θεός θα μας αμείψει για την υπομονή, την εγκράτεια, την ταπείνωσή μας!!!

 

Απαξίωσε τη φωνή του πονηρού που σου φωνάζει μέσα σου, «ΜΗΝ ΤΑ ΔΕΧΘΕΙΣ, ΣΕ ΔΙΑΒΑΛΛΟΥΝ, ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΚΙΑ, ΠΩΣ ΤΑ ΑΝΕΧΕΣΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ» αγνόησε τη φωνή αυτή αδελφέ μου, δεν είσαι εσύ αυτός. Η ψυχή του κάθε ανθρώπου από το Θεό δοθείσα δεν ξέρει να ποιεί το κακό, να επιβάλλεται. Είναι αγνή, αθώα και έτσι πρέπει να την παραδώσουμε την μέρα της Κρίσεως και όχι γεμάτη από τις κηλίδες των αμαρτιών μας.

 

Η οικογένεια είναι το “προπύργιο” του ορθόδοξου αγώνα

Ο πονηρός όταν κλυδωνίζει τις σχέσεις του ζευγαριού, βάλλει κατά του τοίχους εκείνου του κάστρου, που μέσα ανδρώνεται το ορθόδοξο χριστιανικό πνεύμα. Εκεί που ανασυγκροτείται ο ζήλος και η θέληση για ζωή προς Κυρίου δόξα! Εκεί που έχεις βάλει τα θεμέλια της κλίσης σου, για το πώς θα πορευθείς, υμνώντας και δοξάζοντας το Θεό.

 

Ο «δόλιος» πονηρός και μισάνθρωπος, προσπαθεί λοιπόν, να ρίξει, να λεηλατήσει, να κάνει συντρίμμια το κάστρο εκείνο που κτίζουμε τις κατά Θεό αρετές μας. Στο κάστρο εκείνο που ευδοκιμεί η χριστιανική χαρά και η ευτυχία και δίνει ασφάλεια στο διάβα της πορείας του ανθρώπου.

 

 

Ύψωσε τη σημαία της πίστεως όσο πιο ψηλά μπορείς

ΜΗΝ ΤΟΝ ΑΦΗΣΕΤΕ!!! Υψώστε την σημαία της πίστεως όσο πιο ψηλά γίνεται. Δείξετε στον εχθρό ότι μέσα σ’ αυτόν το κάστρο, δεσπόζει η βασιλεία των ουρανών και κανένας δεν πρόκειται να το καταλάβει!

 

 

 

Μην ολιγοψυχείτε! Θαρρεύετε γιατί ο Κύριος είναι μαζί μας!

Αν κατορθώσουμε να υπερβαίνουμε τα εμπόδια με υπομονή και ταπείνωση θα φθάσουμε πλέον σε σημείο να έχουμε τέτοια ειρήνη μέσα μας, που οτιδήποτε και να μας κάνουν, οτιδήποτε και να μας πουν, θα μένουμε απαθής, αμέτοχοι.

Μάθε να αγαπάς!!!

Με αυτή την προσπάθεια θα μάθεις άνθρωπέ μου, να αγαπάς μέσα από την αδικία.  Να μάθεις να αγαπάς όπως ο Κύριος αγάπησε, μέσα από ύβρεις, μαστιγώματα, χλευασμό, σταυρώθηκε για να σωθείς εσύ άνθρωπέ μου! Ναι για σένα, για μένα, για τον καθένα, που με το παραμικρό οδηγούμαστε σε διαζύγια και αντιπαλότητες. Για σένα άνθρωπε που ούτε προσπάθεια δεν είσαι σε θέση να κάνεις, επειδή τα βλέπεις μπροστά σου όλα βουνό! Αν είχες πίστη όπως λέει ο Κύριος «κόκκο σινάπεως» θα μετακινούσες βουνά όχι βουνό! Στο χέρι σου είναι!

Επίσης εδώ θα ήθελα να επισημάνω το εξής. Αν βλέπετε ότι είσαστε πιο δυνατός, με περισσότερη υπομονή και πίστη, μην αφήνετε το/τη σύντροφο/η να πέφτει σε απελπισία και απόγνωση. Γίνετε στοργικοί, δώστε περισσότερη αγάπη, εγκαρδιότητα ώστε να φύγει η αγριότητα, ταπεινωθείτε ακόμα περισσότερο για να προβάλλει άπλετη η φιλανθρωπία του Θεού.

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ