Πάτερ Θεόφιλος: Το μεγαλείο της πνευματικής συζυγίας

αναρτήθηκε σε: ΩΦΕΛΙΜΑ | 0

Ποια είναι η μεγαλύτερη χαρά εσάς των γονιών, όταν δείτε ότι τα παιδιά σας μεγαλώσανε; Δεν είναι η ευτυχισμένη εκείνη στιγμή που τα παντρεύετε; Δείτε πόσες όμορφες στιγμές περνάτε με τα παιδιά σας: Την ημέρα της γέννησης τους. Μετά τα πάτε στο σχολείο και χαίρεστε με κάποια βραβεία που παίρνουν. Επίσης απολαμβάνετε τις διακοπές και τις εκδρομές που έχετε περάσει μαζί. Υπάρχουν πραγματικά χίλιες δυο εκδηλώσεις χαράς στη ζωή ανάμεσα σε σας και στα παιδιά σας.

Υπάρχει όμως μία εκδήλωση που αφήνει ανεξίτηλη σφραγίδα στη ζωή σας. Είναι η ώρα που με πολύ χαρά θα συνοδεύσετε το παιδί σας στην Εκκλησία για να το παντρέψετε. Ή μήπως είναι λάθος; Δείτε λοιπόν τι χαρές κάνουν οι άνθρωποι στο γάμο του παιδιού τους! Πράγματι είναι μεγάλη χαρά, λάμπουν τα πρόσωπα όλων! Πολλές φορές μάλιστα αυτή η χαρά συνοδεύεται και με δάκρυα χαράς.

Ο Θεός χαίρεται στο γάμο των παιδιών Του

Έχετε την αίσθηση ότι ο ίδιος ο Θεός δεν χαίρεται, όταν παντρεύονται τα παιδιά σας; Έχετε την αίσθηση ότι μόνο εσείς χαίρεστε, όταν παντρεύετε τα παιδιά σας και δεν χαίρεται ο Θεός που είναι δικά Του παιδιά; Αν νομίζετε ότι δεν χαίρεται ο Θεός, τότε σκέπτεστε λάθος. Σας διαβεβαιώ, ότι πιο πολύ χαίρεται ο Θεός παρά εσείς, γιατί απλούστατα παντρεύονται τα δικά Του κρινολούλουδα! Παντρεύονται οι δικές Του αγάπες!

Πολλές φορές σας είπα, ότι κάθε παιδί που γεννιέται, βγαίνει η ψυχή του μέσα από την καρδιά του Θεού και εμφυτεύεται μέσα στη μήτρα της γυναίκας. Η γυναίκα απλούστατα μεγαλώνει το κυοφορούμενο παιδί στη κοιλιά της δίνοντάς του μόνο το σώμα του. Την ψυχή του όμως την έχει δώσει ο ίδιος ο Θεός. Μεγαλώνοντας αυτό το παιδί το καμαρώνει η μητέρα του. Αλλά πιστέψτε με, το καμαρώνει πιο πολύ υλικά,  αν είναι π.χ. έξυπνο και καλό. Γι’ αυτό δεν δίνει και τόσο πολύ σημασία στην πνευματική ανάπτυξη του παιδιού της.  Δίνει περισσότερη σημασία στα εξωτερικά του χαρακτηριστικά.

 

Όμως γι’ αυτήν την ψυχούλα χαίρεται πιο πολύ Αυτός που την έδωσε και με αγωνία περιμένει, πότε θα έλθει η στιγμή αυτή που η ψυχούλα θα επανέλθει πίσω στην καρδιά Του. Από εκεί ακριβώς που βγήκε, εκεί πρέπει και να επιστρέψει. Μόνο που τώρα την περιμένει με πολλές χαρές, με πολλές αρετές, με όλα εκείνα που ευφραίνουν την καρδιά του Θεού Πατέρα.

Χαίρεστε εσείς όταν τα παιδιά σας είναι καλά. Πιο πολύ όμως χαίρεται ο Θεός, όταν τα παιδιά είναι καλά. Χαίρεστε εσείς όταν τα παιδιά σας παντρεύονται και είναι ευτυχισμένα. Πιο πολύ όμως χαίρεται ο Θεός, όταν τα βλέπει ευτυχισμένα. Χαίρεστε εσείς όταν τα παιδιά σας είναι ερωτευμένα και ζουν μέσα σε πελάγη χαράς και ευτυχίας. Πιο πολύ όμως χαίρεται ο Θεός, όταν τα βλέπει ερωτευμένα. Γιατί αυτά που ζουν τα παιδιά ανάμεσά τους, τη χαρά, την ευτυχία, τον έρωτά τους, ποιος νομίζετε ότι τους τα έδωσε; Εσείς; Όχι. Ο ίδιος ο Θεός τους τα χάρισε. Αυτός είναι η πηγή του έρωτα! Αυτός είναι η πηγή της χαράς! Αυτός είναι η πηγή της ευτυχίας!

Το μέγιστο θέμα του έρωτα

Γι’ αυτό σήμερα επιτρέψετε μου να μιλήσω, όχι τόσο σε σας τους μεγάλους, όσο στα νέα παιδιά, που από τώρα ετοιμάζονται για τον γάμο τους. Λέω ότι από τώρα ετοιμάζονται για τον γάμο τους, γιατί από μικρά παιδιά σκέφτονται αυτόν ή αυτή που θα αγαπήσουνε. Το κάθε κοριτσάκι σκέφτεται το αγοράκι του και αντίστοιχα το κάθε αγοράκι το κοριτσάκι του. Σήμερα βέβαια έχουν τα κινητά, που τα βοηθούν να έχουν καλύτερη επικοινωνία και χαίρονται τα παιδιά με αυτήν την αγάπη.

Θα ήθελα λοιπόν, να πω δυο λόγια για την δική τους την ευτυχία, γιατί αν προσέξουνε δύο-τρία πραγματάκια, πραγματικά θα είναι ευτυχισμένα. Δεν θα είναι όμως μόνο αυτά ευτυχισμένα. Πρώτα θα είναι ο Θεός ευτυχισμένος, που θα βλέπει τα παιδιά Του να είναι ευτυχισμένα και μετά θα είσαστε εσείς οι γονείς, που θα τα βλέπετε να είναι ευτυχισμένα. Δεν αξίζει λοιπόν να ασχοληθούμε με το μέγιστο θέμα του έρωτα ανάμεσα στα παιδιά; Δεν αναφέρομαι στην σαρκικότητα του έρωτα, δηλαδή σ’ εκείνα τα παλικάρια και τα κορίτσια που βλέπουν τον έρωτα μόνο σαν σάρκα, μόνο σαν τυφλή ηδονή. Αν τον δουν τα παιδιά μόνο έτσι, τότε αυτό τους έχει διαλύσει.

Δεν αντέχει η αγάπη μέσα στη σαρκικότητα ενός παιδιού. Όταν η σαρκικότητα τους ενώνει σαν αγάπη, τότε έχει αξία. Όταν όμως χρησιμοποιείται η σαρκικότητα μόνο για την σαρκικότητα, μόνο για να απολαύσουμε την σάρκα του άλλου και όχι να ενωθούμε ψυχικά, τότε αυτοί οι γάμοι, αυτές οι αγάπες είναι καταδικασμένες σε διάλυση. Τι λέτε εσείς, συμφωνείτε ή αμφιβάλετε;

Η πιο σταθερή αγάπη στη γη είναι  ο μητρικός έρωτας

Σήμερα λοιπόν πριν σας μιλήσω για το μέγιστο θέμα του έρωτα των νέων παιδιών, θα ήθελα να σας υπενθυμίσω ότι ο μητρικός έρωτας είναι ο πιο μεγάλος έρωτας, η πιο μεγάλη αγάπη στη γη. Ποιος αμφιβάλει εξάλλου, ότι η πιο σταθερή αγάπη στη γη είναι η αγάπη της μάνας στο μωρό; Κανείς. Βλέπεις ότι μόνο η μάνα συγχωρεί το παιδί της όσα λάθη και αν έχει κάνει. Μόνο η μάνα ζει την αγωνία του μωρού της σε τέτοια ένταση φοβερή, που είναι έτοιμη να θυσιάσει τον ίδιο της τον εαυτό, για να σωθεί το μωρό της. Βλέπεις μεγαλώνει ο γιος της, η κόρη της και γίνεται πλέον μεγάλη στην ηλικία και ακούω την μαμά να λέει: Αχ, το μωρό μου, τι να κάνει άραγε; Κι εγώ την ρωτώ: Ποιο μωρό; Η κόρη μου! Μα είναι ήδη πενήντα χρονών! Τι να κάνουμε πάτερ, μωρό μου είναι! Δεν έπαψε ποτέ να είναι το μωρό μου!

Όντως αυτή είναι η αλήθεια. Βλέπεις λοιπόν ότι η μητρική αγάπη είναι πάρα πολύ δυνατή και σταθερή. Ό,τι λάθη και να κάνει ο άνθρωπος τα συγχωρεί. Αλλά και αν αποτύχει το παιδί στις υπόλοιπές του αγάπες, σε μια σίγουρη αγάπη θα επιστρέψει, σ’ αυτήν της μάνας του, όταν βέβαια εκείνη έχει τον Θεό μέσα της. Γιατί σήμερα δυστυχώς παρατηρούνται και έκτροπα, που δεν θέλω καν να τα σκέφτομαι. Μου φαίνονται σαν εκτρώματα της γης, αυτά που κάποιες μάνες κάνουν και με τον τρόπο που ζουν.

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

Πάτερ Θεόφιλος: Ο Χριστός ξαναμαστιγώνεται

αναρτήθηκε σε: ΩΦΕΛΙΜΑ | 0

Ο Χριστός ξαναμαστιγώνεται κι αυτή τη φορά όχι μόνον από τους Εβραίους αλλά δυστυχώς και από Έλληνες.

Αναφερόμαστε στην «μοντέρνα» ομολογία πίστεως ορισμένων, οι οποίοι θέλουν να ανήκουν στους αποστασιοποιημένους εκείνους που αν τους ρωτήσει κανείς τι ψήφισαν στις εκλογές θα του απαντήσουν: ¨μικρό κόμμα¨, και αν τους μιλήσει κανείς για το Χριστό θα του πουν πως είναι άθεοι ή, δεν πιστεύουν σε Εβραϊκούς θεούς – Εβραϊκές θρησκείες, αλλά ως γνήσιοι Έλληνες ανήκουν στο Δωδεκάθεο.

Όχι, δεν θα ασχοληθούμε με το τι πιστεύουν όσοι ακολουθούν το Δωδεκάθεο, θα ασχοληθούμε όμως με εκείνους τους νεοεποχίτες που γίνονται υβριστές του Κυρίου μας και προσβάλουν πρώτα την ίδια τους την προσωπικότητα με αυτά που λένε και με αυτά που νομίζουν ότι πιστεύουν…

Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΒΡΑΪΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ

Τούτη η φράση ακούγεται στις μέρες μας συχνά, δυστυχώς στα χείλη αρκετών συμπολιτών μας, στις νέες γενιές κυρίως.

-Στη νεολαία μας, κι αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο.

Διότι κάποιοι γνωρίζουν καλά, πως ότι σπείρεις θα θερίσεις και όπως δείχνουν τα πράγματα, ο «σπόρος που σπέρνεται» στις νέες γενιές μόνον τυχαίος δεν είναι.

-Ποιος όμως γαλουχεί τις σημερινές γενιές;

-Ποιός ευθύνεται άραγε που οι νέοι σήμερα στρέφονται κατά της Εκκλησίας;

-Σίγουρα μεγάλο μέρος ευθύνης φέρουν τα σκάνδαλα με κληρικούς.

Αξίζει να πληροφορήσουμε τους πολέμιους της Ορθοδοξίας, ότι τα σκάνδαλα με κληρικούς είναι μια προφητεία του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού η οποία στις μέρες μας φαίνεται να εκπληρώνεται και αυτή.

Έλεγε ο Άγιος προφητικά:

-«Οι κληρικοί θα γίνουν οι χειρότεροι και οι ασεβέστεροι των όλων».

Είναι λοιπόν ολοφάνερο ότι οι Ορθόδοξοι πιστοί, δεν περιμέναμε τους άθεους, τους Δωδεκαθεϊστές ή τον οποιονδήποτε αιρετικό να μας υποδείξει εκείνα που έτσι κι αλλιώς γνωρίζουμε ότι θα συμβούν.

Ο πιστός στον Χριστό και την Εκκλησία Του, έχει «Ορθόδοξο χάρτη», ξέρει από πού ξεκίνησε, ξέρει τι θα συναντήσει, ξέρει πού θα φτάσει.

Οι πολέμιοι ας αναλογιστούν, πώς γίνεται ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός να προφήτευσε ότι θα έρθει καιρός που οι κληρικοί θα γίνουν ασεβέστεροι των όλων και αυτό σήμερα έστω σε μικρό βαθμό να εκπληρώνεται;

Ο Άγιος έλεγε επίσης:

«..θα έρθει καιρός που το καλό θα μοιάζει για κακό και το κακό για καλό.»

Φαίνεται στην εποχή μας εκπληρώνεται καί αυτό.

Ευχαριστούμε τους πολέμιους της Εκκλησίας που με τα λεγόμενά τους και τις πράξεις τους επιβεβαιώνουν τα προφητικά αυτά λόγια του Αγίου.

Αυτό αποδεικνύει ότι ο «χάρτης μας» είναι σωστός!

Μεγάλο μέρος ευθύνης όμως φέρουν κατ’ εμάς και οι γονείς, όπως και ο καθένας μας ξεχωριστά που επιτρέπουμε να «βομβαρδιζόμαστε» από διάφορα κέντρα πληροφόρησης – κατ’  ουσίαν παραπληροφόρησης – και που αποδεχόμεθα την παραπληροφόρηση αυτή δίχως πρώτα να έχουμε εξετάσει αν όλα αυτά με τα οποία μας «βομβαρδίζουν» είναι αλήθειες ή όχι.

Πρόσφατα είχαμε ένα διαδικτυακό διάλογο ”πυροτέχνημα*” με έναν νέο, ο οποίος μας εξέφρασε τις αντιρρήσεις του για την πίστη στο Χριστό, λέγοντας αυτήν ακριβώς τη φράση που προείπαμε.

Ότι δηλαδή ο Χριστιανισμός είναι θρησκεία Εβραϊκή.

Προσπαθούμε να προσεγγίσουμε αυτή τη νέα σκέψη, αυτή τη νέα ανησυχία της νέας εποχής και την «αλήθεια» της, αλλά δεν μας βοηθούν τα στοιχεία, διότι πώς δύναται να παραδεχτούμε ότι ο Χριστιανισμός είναι θρησκεία Εβραϊκή όταν οι ίδιοι οι Εβραίοι δεν αποδέχτηκαν τον Χριστό;

Μήπως όλα αυτά τα χρόνια για άλλον Χριστό μαθαίνουμε;

 

 

Ο Ιησούς Χριστός από την Ναζαρέτ δεν είναι Αυτός ο οποίος μαστιγώθηκε και σταυρώθηκε από τους Εβραίους;

Ερώτηση προς τους πολέμιους του Χριστιανισμού:

Αν ο Χριστός δεν έγινε αποδεκτός, μαστιγώθηκε και σταυρώθηκε από τους Εβραίους, τότε ποια η διαφορά των νεοεποχιτών (πολέμιων της Ορθοδοξίας) από τους Εβραίους;

Το θέμα αυτό ενώ μπορεί να φαίνεται απλό, σας πληροφορούμε πως όχι μόνον απλό δεν είναι αλλά μάλλον και επικίνδυνο.

Τι λένε οι πολέμιοι;

«Ο Χριστιανισμός είναι Εβραϊκής προελεύσεως άρα δεν τον αποδεχόμαστε».

Κι άλλη ερώτηση τώρα:

Μήπως τούτη η εμμονή κρύβει κάποιον Χιτλερισμό;

Κι όμως κρύβει!

Τι έλεγε ο Χίτλερ;

DEUTSCHLAND ÜBER ALLES

Διαβάζεται: Ντοϊτσλαντ ούμπερ άλλες

Σημαίνει : Πάνω από όλα η Γερμανία.

Ποια η διαφορά λοιπόν των νεοεποχιτών (πολέμιων της Ορθοδοξίας) με τη φιλοσοφία του Χίτλερ;

Από τα λεγόμενα των πολέμιων της Ορθοδοξίας με την πρόφαση ότι ο Χριστιανισμός είναι Εβραϊκής προελεύσεως, συνεπώς δεν μπορεί να γίνει  αποδεκτός από τους Έλληνες  φανερώνει ότι:

ΑΝ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΗΤΑΝ ΕΛΛΗΝΑΣ ΘΑ ΗΤΑΝ ΑΠΟΔΕΚΤΟΣ ΘΕΟΣ!!!

Με τη λογική αυτή, ο Άγγλος θα έπρεπε να πιστεύει σε έναν Άγγλο Θεό, ο Γερμανός σε έναν Γερμανό Θεό, ο Αμερικανός σε έναν Αμερικάνο Θεό κ.ο.κ.

Φαίνεται η τεράστια ιστορία μας ως έθνος, μας έχει κάνει πολύ εγωιστές δυστυχώς.

Ο καθένας ας αναλογιστεί και ας κάνει την αυτοκριτική του και ας αποφασίσει, τελικά τι είναι αυτό που του φταίει, οι πρόγονοί του, οι γονείς του που πιστεύουν σε Εβραϊκές διδασκαλίες, του φταίνε οι Εβραίοι, οι ιερείς, οι άγιοι, ο Χριστός, η ημιμάθειά του, ή φταίει ο ίδιος και μόνον ο ίδιος που αποδέχεται τις θεωρίες και τα πιστεύω των οποιωνδήποτε δίχως πρώτα να έχει εξετάσει;

-Ποιος μιλάει;

-Τι λέει;

-Σε τι αποσκοπεί;

-«Τι κερδίζει;» κ.ο.κ.

Ξαφνικά στην εποχή μας ήρθε μια μάγισσα, μας άγγιξε με το μαγικό της ραβδάκι και ξυπνήσαμε όλοι;

Και τόσα χρόνια που ήταν η μάγισσα;

ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΙ ΕΒΡΑΪΚΕΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ

Έτσι όπως το διαβάζει κανείς πράγματι ακούγεται παράξενα – κακώς παράξενα.

Εβραϊκή διδασκαλία.

Και μόνο το γεγονός ότι στη φράση αυτή υπάρχει η λέξη «Εβραϊκή», φτάνει για να προϊδεαστεί κανείς.

Όταν όμως βάζουμε τα «πράγματα» κάτω και εξετάζουμε το θέμα ουσιαστικά, συγκεκριμένα και όχι αόριστα, τότε βλέπουμε ότι βρισκόμαστε ενώπιον μιας κατασυκοφάντησης.

Το να λέμε μια φράση και έτσι απλά να πλανάται «στον αέρα» –

«Εβραϊκές διδασκαλίες», αυτό δεν αποδεικνύει τίποτα.

Δεν βλέπουμε ούτε ποιο είναι το καλό, ούτε ποιο είναι το κακό διότι απλούστατα δεν είπαμε τίποτα συγκεκριμένο.

Λέμε απλώς: «Εβραϊκές διδασκαλίες».

Για να είναι η έρευνά μας ουσιαστική θα πρέπει πρώτα να αναφερθούμε σε συγκεκριμένα θέματα και ύστερα να καταλήξουμε σε συμπεράσματα.

ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΠΕΡΙΦΗΜΕΣ ΕΒΡΑΪΚΕΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ;

Ας δούμε μερικές από τις Εβραϊκές διδασκαλίες στις οποίες οι πολέμιοι της Ορθοδοξίας  κήρυξαν πόλεμο και μάλιστα λυσσαλέο.

-Εκείνος που έχει δύο χιτώνες, ας δίνει τον έναν στον πλησίον του.

-Όχι εκείνος που λέει σε εμένα Κύριε – Κύριε αλλά εκείνος που πράττει το θέλημα του Πατρός μου.

-Ο αναμάρτητος ας ρίξει πρώτος την πέτρα. (λιθοβολισμό)

-Μην κρίνετε για να μην κριθείτε.

-Όλα όσα θέλετε να κάνουν σε σας οι άνθρωποι, έτσι κι εσείς να κάνετε σ’ αυτούς.

– Προσέχετε να μη κάνετε την ελεημοσύνη σας μπροστά στους ανθρώπους.. όταν, κάνεις ελεημοσύνη, ας μη γνωρίσει το αριστερό σου χέρι τι κάνει το δεξί·

– Ακούσατε ότι ειπώθηκε: «Θα αγαπάς τον πλησίον σου», και θα μισείς τον εχθρό σου.

Εγώ, όμως, σας λέω: Να αγαπάτε τούς εχθρούς σας, να ευλογείτε εκείνους που σας καταρώνται, να ευεργετείτε εκείνους που σας μισούν, και να προσεύχεστε για εκείνους που σας βλάπτουν και σας κατατρέχουν·

-Αυτές και άλλες πολλές ακόμη είναι οι εβραϊκές διδασκαλίες που δεν έχουν την δύναμη να αντέξουν οι πολέμιοι του Χριστού.

-Οι εβραϊκές αυτές διδασκαλίες είναι που (κατά τους πολέμιους του Χριστού) κατέστρεψαν τον ελληνικό πολιτισμό.

-Αυτές οι διδασκαλίες είναι που δεν χωράνε πλέον στην καρδιά ορισμένων  συνανθρώπων μας.

-Τις διδασκαλίες αυτές – τι παράξενο αλήθεια – ούτε ο Διάβολος τις αντέχει.

-Κρίνετέ το εσείς.

 

«ΚΟΡΟΪΔΑ» ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ

 

Για την πίστη στο Χριστό υπήρξαν άνθρωποι που για χρόνια κυνηγήθηκαν και μαρτύρησαν.

Τους βασάνισαν και τους αποκεφάλισαν.

Άλλους τους έριξαν στα λιοντάρια, άλλους τους σταύρωσαν και άλλους τους βασάνισαν στον τροχό.

Δεν πρόκειται για έναν αλλά για πολλούς πιστούς που τα υπέστησαν όλα αυτά τα φρικτά μαρτύρια.

Έρχονται λοιπόν σήμερα όλοι αυτοί (οι πολέμιοι της Ορθοδοξίας), δύο χιλιάδες χρόνια μ.Χ. να μας πουν τι;

Ότι οι άγιοι μάρτυρες ήταν κορόιδα που έδωσαν τη ζωή τους για τον Χριστό;

 

 

Οι άγιοι και οι μοναχοί που δεν μαρτύρησαν μεν, όμως αφιέρωσαν τη ζωή τους στην πίστη και τη διδασκαλία, κορόιδα λοιπόν και αυτοί;

Όλοι αυτοί οι νεομοντέρνοι που πολεμούν την Εκκλησία ουσιαστικά τον εαυτό τους πολεμούν, διότι από αυτήν την «μάχη» δεν δύναται να χάσει ούτε ο Χριστός ούτε οι άγιοι του.

Κλείνουμε αυτό το άρθρο με τους λόγους του Χριστού από το:

Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο Κεφ. 7, Στίχοι 24 – 27..

«Καθένας, λοιπόν, που ακούει τα λόγια μου αυτά, και τα πράττει, θα τον εξομοιώσω με έναν φρόνιμο άνθρωπο, που οικοδόμησε το σπίτι του επάνω στην πέτρα· και κατέβηκε η βροχή, και ήρθαν τα ποτάμια, και φύσηξαν οι άνεμοι, και χτύπησαν με ορμή επάνω στο σπίτι εκείνο, και δεν έπεσε· επειδή, ήταν θεμελιωμένο επάνω στην πέτρα.

Και καθένας που ακούει τα λόγια μου αυτά, και δεν τα πράττει, θα εξομοιωθεί με έναν άφρονα άνθρωπο, που οικοδόμησε το σπίτι του επάνω στην άμμο· και κατέβηκε η βροχή, και ήρθαν τα ποτάμια, και φύσηξαν οι άνεμοι, και χτύπησαν με ορμή επάνω στο σπίτι εκείνο, και έπεσε·

και η πτώση του ήταν μεγάλη».

Φαίνεται οι νεοεποχίτες (πολέμιοι της Ορθοδοξίας), επέλεξαν να χτίσουν το οικοδόμημά τους πάνω στην άμμο.

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

Πάτερ Θεόφιλος:  Ας δούμε την σημερινή κοινωνία

αναρτήθηκε σε: ΩΦΕΛΙΜΑ | 0

Δέν θά σάς παρουσιαστώ ως σοφός, έξυπνος καί γνώστης τών πάντων, γιατί όλα αυτά πού θά ακούσετε είναι γνωστά καί τά βιώνουμε όλοι μας καθημερινά. Θά πείτε τότε, πολύ φυσικά καί καλοπροαίρετα: Αφού τά γνωρίζουμε γιατί νά χάσουμε τόν χρόνο μας, σέ τί θά μάς ωφελήσουν; Δέν ξέρω! Θά πρότεινα νά κρατήσουμε τήν απάντηση γιά τό τέλος.

Ελάτε, λοιπόν, νά κάνουμε μαζί μία περιήγηση καί νά «φωτογραφίσουμε τά αξιοθέατα τής κοινωνίας μας», τήν πνευματική καί ηθική της κατάσταση.

Νά επισημάνουμε τό κοινωνικό περιβάλλον μέσα στό οποίο ζούμε, εργαζόμαστε, καί έχουμε εμπιστευθεί τήν οικογένεια μας, κυρίως δέ τά παιδιά μας.

Άν ρίξουμε μέ ειλικρίνεια μιά ματιά γύρω μας, στήν κοινωνία πού ζούμε, καί θελήσουμε νά επισημάνουμε τήν κατάστασή της, τίς αρρωστημένες εκδηλώσεις της, θά τρομάξουμε καί θά πρέπει νά ανησυχήσουμε γιά τό μέλλον μας.

 

Όλοι μας κατηγορούμε τήν κοινωνία. Είναι χαρακτηριστική η φράση: «δυστυχώς η κοινωνία μας χάλασε», αλλά δέν επικεντρώνουμε τήν προσοχή μας στά μέλη τής κοινωνίας, στόν άνθρωπο πώς σκέπτεται, πώς ενεργεί, ποιά είναι τά ιδανικά του, ποιά είναι η ψυχική του κατάσταση, αφού όλοι ζούμε σ’ αυτό τό περιβάλλον καί όλοι, λιγότερο ή περισσότερο ο καθένας μας, δημιουργούμε αυτό τό περιβάλλον ή υφιστάμεθα τίς συνέπειές του. Χρειάζεται, λοιπόν, μιά βαθύτερη μελέτη γιά νά συνειδητοποιήσουμε τήν κατάστασή μας καί νά αναλάβουμε όλοι τίς ευθύνες μας.

Θά προσπαθήσουμε, σύντομα, νά εντοπίσουμε μερικά χαρακτηριστικά τού σημερινού ανθρώπου πού αποτελεί τό κύτταρο τής κοινωνίας μας καί πού έχει διαμορφώσει τήν υπόστασή της.

Τό ψέμα καί ἡ ἀπάτη.

Η απάτη είναι σκόπιμη, είναι συνειδητή, ουσιαστικά είναι εχθρική ενέργεια, χωρίς ελαφρυντικά ενώπιον τών ανθρώπων ή ενώπιον τού Θεού. Προϋποθέτει διαφθορά καί ψεύτισμα τού χαρακτήρα. Είναι μιά καθαρή αμαρτία στά μάτια τού Θεού καί μιά κοινωνική πληγή, πού εμποδίζει τήν ανάπτυξη υγιών σχέσεων στήν κοινωνία.

Μερικοί, θεωρούν ικανότητα τό νά απατούν τούς άλλους, καί καυχώνται γι’ αυτό. Όμως δέν θά αργήσουν νά χάσουν τήν εκτίμηση καί τήν εμπιστοσύνη τών ανθρώπων, καθώς καί τήν ευλογία τού Θεού. Η δικαιοσύνη τού Θεού αργεί, αλλά δέν λησμονεί. Κι έπειτα αυτό είναι λόγος καύχησης ή λόγος ντροπής, τό νά φέρεις, δηλαδή στό μέτωπό σου τήν ετικέτα τού ψεύτη καί απατεώνα; Σέ μιά υγιή κοινωνία οι απατεώνες είναι στιγματισμένοι. Βρίσκονται σέ αποδοκιμασία καί περιφρόνηση. Σήμερα όμως έχουν δημιουργηθεί ευνοϊκές συνθήκες γιά τήν ανάπτυξη καί τήν επικράτησή τους.

 

Ένα άλλο γνώρισμα τής κοινωνίας μας είναι η επιπολαιότητα καί η έλλειψη υπευθυνότητας.

Όλοι μας, από τήν καθημερινή, ατομική καί οικογενειακή μας ζωή, μέχρι τίς ψηλότερες δημόσιες θέσεις πού τυχόν κατέχουμε, έχουμε πάντοτε μπροστά μας διάφορες ευθύνες. Πρέπει νά εκπληρώνουμε ορισμένα καθήκοντα. Νά αντιμετωπίζουμε κάποια προβλήματα.

Γιά όλα αυτά χρειάζεται σκέψη, μελέτη, πληροφορίες, προσοχή καί προσευχή, γιατί ένα λάθος ή μιά παράλειψη, μπορεί νά έχει σοβαρές συνέπειες.Καί όμως πολλοί, όχι μόνον τά καθημερινά προβλήματα, αλλά καί ολόκληρη τήν ζωή τους τήν παίρνουν πολύ επιπόλαια.

Προτιμούν τίς εύκολες λύσεις. Προσπαθούν νά καλοπεράσουν σήμερα, αδιαφορώντας γιά τό αύριο.

 

Εκμεταλλεύονται τήν θέση τους, γιά προσωπικό όφελος, καί αδιαφορούν γιά τά καθήκοντα, τά όποια τούς επιβάλλει η θέση τήν οποία κατέχουν.

Παίρνουν πρόχειρες αποφάσεις, καί μάλιστα γιά σοβαρά θέματα, οι οποίες θά οδηγήσουν οπωσδήποτε σέ αποτυχία. Εκ τών υστέρων βέβαια, άν έχουν ταπείνωση, μπορεί νά ομολογήσουν τό σφάλμα τους καί νά μετανοήσουν. Όμως τό κακό έχει γίνει καί μάλιστα μερικές φορές είναι ανεπανόρθωτο. Τί χρωστάνε όμως οι άλλοι, πού εξαρτώνται από αυτούς καί είναι καί αυτοί θύματα; Συνήθως οι ένοχοι δέν αναλαμβάνουν τίς ευθύνες τους, αλλά ρίχνουν τά βάρη στούς άλλους.

 

Ὁ σημερινός, λοιπόν, άνθρωπος πολλές φορές:

Ενεργεί χωρίς νά σκέπτεται.

Προτιμάει τήν προχειρότητα από τόν προγραμματισμό.

Δέν διαθέτει υπομονή καί επιμονή, πού θέλει η σωστή δουλειά.

Ακόμη καί οι εργασίες κοινής ωφελείας καί τά διατάγματα τού Κράτους γίνονται «στό πόδι ή στό γόνατο», όπως λέει η λαϊκή έκφραση καί μάλιστα κάποιες φόρες από ανθρώπους μή ειδικούς.

 

Παρ᾽ όλα αυτά, ὁ άνθρωπος, έχει μιά αδικαιολόγητη  αυτοπεποίθηση.

Νομίζει πώς τά ξέρει όλα. Δέν καταδέχεται νά συμβουλευθεί τούς ειδικούς. Ακόμα καί στήν περίπτωση πού αυτοί, μέ δική τους πρωτοβουλία, τόν συμβουλεύσουν σέ κάτι, δέν δέχεται εύκολα τήν υπόδειξή τους ή τούς παρουσιάζει τά πράγματα έτσι, ώστε νά τούς παρασύρει νά συμφωνήσουν μέ τήν άποψή του.

Οι νεώτεροι δέν δέχονται εύκολα τίς υποδείξεις τών πεπειραμένων, ούτε τών γονέων τους. Θεωρούν τόν εαυτό τους ήδη μεγάλο καί ώριμο, ώστε δέν έχουν πλέον ανάγκη από συμβουλές καί προστασία. Βιάζονται νά φτάσουν στήν αυτονομία καί στήν ανεξαρτησία.

Ο σημερινός άνθρωπος κάθε επέμβαση τών άλλων, τήν θεωρεί προσβλητική, πού θίγει τό κύρος καί τήν αξιοπρέπειά του. Δέν καταδέχεται νά προσφύγει στήν βοήθεια τών άλλων. Νομίζει πώς είναι παντογνώστης, παντοδύναμος, αυτάρκης, ικανός γιά όλα. Γι’αυτό κυριαρχείται από μιά υπέραισιοδοξία γιά κάθε τί πού επιχειρεί. Όσο περισσότερο είναι ανεπαρκής καί ημιμαθής, τόσο μεγαλύτερη ιδέα έχει γιά τόν εαυτό του. Γι’ αυτό καί κάνει θόρυβο καί αυτοεπαινείται, σάν τούς άδειους τενεκέδες, πού κάνουν περισσότερο θόρυβο από τούς γεμάτους. Τού λείπει τό «γνώθι σ’ αυτόν», διαφορετικά θά έλεγε τό «ἕν οἶδα, ὅτι οὐδέν οἶδα». Κάποτε όμως «πέφτει από τά σύννεφα» καί κάνει αναγκαστική προσγείωση.

 

 

Κάτι άλλο πού έχει πάθει ο άνθρωπος καί κατ’ επέκταση η σημερινή κοινωνία, καί πού δέν φαίνεται εύκολα, είναι η ηθική αναισθησία.

Εξανθένησε τό ηθικό αισθητήριο τών ανθρώπων ως πρός τίς ενέργειές τους, αλλά καί ως πρός τίς πράξεις τών άλλων. Η συνείδησή τους έπαψε νά λειτουργεί σωστά, καί δέν δείχνει τήν ηθική ποιότητα τών πράξεών τους, ούτε διαμαρτύρεται γιά τίς εκτροπές καί τίς παρανομίες. Κάποτε ο άνθρωπος ρωτούσε τήν συνείδησή του, άν έπρεπε νά κάνει κάτι. Σήμερα κατά ένα μεγάλο ποσοστό τήν έχει καταργήσει καί πνίγει τήν ενδεχόμενη φωνή διαμαρτυρίας της. Ούτε υποφέρει από τήν ανήθικη ατμόσφαιρα στήν οποία ζεί. Σήμερα όλα επιτρέπεται νά γίνονται, καί από όλους, έστω καί άν κατέχουν υψηλές θέσεις. Οι ηθικοί φραγμοί κατέπεσαν καί οι παρανομίες θεωρούνται φυσικές καταστάσεις. Η προσβολή τού ηθικού νόμου πάντοτε συνέβαινε.

Υπήρχε όμως σάν φύλακας, η ηθική συνείδηση τής κοινωνίας, πού διαμαρτυρόταν καί απομόνωνε ή καί τιμωρούσε τόν παρανομούντα. Σήμερα πόσα σκάνδαλα συμβαίνουν γύρω μας καί η κοινωνία, όχι απλώς τά ανέχεται, αλλά μερικές φορές τά επιδοκιμάζει καί ηρωοποιεί τούς δράστες. Είναι ένα φαινόμενο πνευματικής νάρκης, αναισθησίας, παχυδερμίας, μπροστά σέ καταστάσεις εξευτελιστικής παρακμής. Η κοινωνία σήμερα δέν αποδοκιμάζει καί δέν καταδικάζει τούς ανήθικους καί τούς απατεώνες. Γι’ αυτό καί εκείνοι συνεχίζουν αδιάντροπα τήν δράση τους. Είναι ένα φαινόμενο δραματικό καί τραγικό, πού μετά τήν κατάργηση τών ηθικών αξιών, προετοιμάζει τήν σήψη τής κοινωνίας καί τήν διάλυση αυτού τού τόπου.

 

Θά πρέπει νά προσθέσουμε ακόμα ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα τής σύγχρονης κοινωνίας μας. Τήν αποξένωση τού σύγχρονου ανθρώπου.

Η προσωπικότητα τού σύγχρονου ανθρώπου έχει χάσει τήν θέση πού κατείχε στήν παραδοσιακή κοινωνία. Ο σημερινός άνθρωπος έχει αποξενωθεί από τούς συνανθρώπους του. Αισθάνεται μόνος καί αποξενωμένος. Οι σχέσεις μεταξύ τών ανθρώπων είναι επιφανειακές, ρηχές, χωρίς ψυχικό βάθος. Ανάμεσα στούς ανθρώπους δέν υπάρχει σήμερα πραγματική ψυχική επαφή, αλλά απόσταση καί αδιαφορία. Τό μόνο στοιχείο πού συνδέει τούς πιό πολλούς ανθρώπους, είναι τό συμφέρον καί οι εμπορικές συναλλαγές τους.

 

Φοβερή κοινωνική μάστιγα είναι καί η έλλειψη τής ηθικής αγνότητας, πού οδηγεί σίγουρα στόν πνευματικό θάνατο καί πολλές φορές καί στόν σωματικό (έιτζ).

 

Η ηθική αγνότητα είναι μιά αρετή ξεχασμένη καί περιφρονημένη, από τό μεγαλύτερο μέρος τής σημερινής κοινωνίας. Ο μεγαλύτερος θησαυρός γιά τήν νέα είναι η αγνότητα, καί όπλα γιά τήν διαφύλαξή της η σύνεση, η προσοχή, τό κοκκίνισμα τής ντροπής, οι συμβουλές τών καλών γονέων.

Αλλά καί ο νέος, πού ζητάει γιά σύζυγό του μιά αγνή κοπέλα, έχει καί αυτός υποχρέωση νά προσφέρει σ’ αυτήν αγνό τόν εαυτό του. Πρέπει νά έχει μεθαύριο, στόν γάμο, τό μέτωπο καί τό σώμα του καθαρό, καί μέ καύχηση νά τής πεί: είσαι η πρώτη γυναίκα πού γνωρίζω στήν ζωή μου. Δέν υπάρχουν δύο ηθικές, όπως θέλουν μερικοί, δηλαδή οι μέν κοπέλες νά είναι αγνές, οι δέ νέοι νά κάνουν ό,τι θέλουν. Μία είναι η χριστιανική ηθική: καί οι νέες καί οι νέοι μέχρι τό γάμο νά μείνουν αγνοί καί αγνές.

Αλλά καί οι σύζυγοι νά μήν ξεθαρρεύονται. Διατρέχουν πάντοτε τόν κίνδυνο νά καταπατήσουν τό στεφάνι τους. Λίγη απροσεξία, λίγη επιπολαιότητα, λίγο θάρρος περισσότερο από τό κανονικό καί η πρώτη ρωγμή άνοιξε στήν ψυχή τους, γιά νά μπεί η δυναμίτιδα πού θά ανατινάξει τήν οικογενειακή τους ευτυχία.

Τελευταίο άφησα τό φοβερότατο εκείνο αμάρτημα πού μαστίζει τήν κοινωνία μας, πού είναι ντροπή γιά τόν πολιτισμό μας καί δείγμα ψυχικής κατωτερότητας. Πού είναι μία αντίδραση ψυχοπαθολογική, αφύσικη καί αδικαιολόγητη γιά τόν λογικά σκεπτόμενο άνθρωπο. Πού φανερώνει ασέβεια, χυδαιότητα, έλλειψη λογικής καί αξιοπρέπειας.

 

Αναφέρομαι στήν βλασφημία πού ίσως είναι η μοναδική κοινωνική πληγή, γιά τήν οποία δέν μπορούμε νά δικαιολογηθούμε.

 

Καί δέν βλαστημούν μόνο τό όνομα τού Χριστού, αλλά καί τό όνομα τής Υπεραγίας Θεοτόκου καί όλων τών Αγίων. Βλαστημούν ακόμα τόν τίμιο Σταυρό καί ό,τι άλλο όσιο καί ιερό έχει η Θρησκεία μας.

Απευθύνομαι  σ᾽ αὐτοὺς πού έχουν τήν κακή συνήθεια νά βλαστημούν καί τούς λέμε:

Βλαστημάς; Δέν είσαι Χριστιανός, γιατί ο χριστιανός έμαθε νά σέβεται τό όνομα τού Θεού,

Βλαστημάς; Δέν είσαι άνθρωπος,γιατί κανένας άνθρωπος, πού έχει μέσα του μιά σπίθα θρησκευτικότητας, δέν βλαστημάει αυτό πού λατρεύει.

Βλαστημάς; Ούτε ζώο δέν είσαι, γιατί τά ζώα αναγνωρίζουν καί αγαπούν τό αφεντικό τους πού τά ταίζει.

Βλαστημάς; Είσαι χειρότερος καί από τόν Διάβολο,γιατί ο Διάβολος ακούει τό όνομα τού Θεού καί τρέμει. Ο ίδιος δέν βλαστημάει, βάζει άλλους νά βλαστημούν τό άγιο όνομα τού Θεού.

Καί σάν αποτέλεσμα, όλων αυτών, έρχεται η διαταραχή τού ψυχικού κόσμου πολλών ανθρώπων καί κυρίως τών νέων. Πολλοί νέοι σήμερα έχουν ψυχολογικά προβλήματα τά οποία: τούς ανακόπτουν τήν επιτυχημένη πορεία τους στήν ζωή, τούς καθιστούν αρρωστημένα μέλη τής κοινωνίας, τούς οδηγούν στήν διαφθορά, τά ναρκωτικά καί τέλος στήν αυτοκτονία. Πλήθος τέτοιων νέων επισκέπτονται τακτικά τούς ψυχιάτρους καί παίρνουν ψυχοφάρμακα. Μερικοί έρχονται καί στήν εξομολόγηση. Αγωνίζονται νά αναστήσουν μέσα τους τήν τραυματισμένη προσωπικότητά τους, νά βρούν τό νόημα τής ζωής, νά συναντήσουν τόν Θεό πού τόν έχασαν.

Φοβία, κατάθλιψη, άγχος, υστερία, κλείσιμο στόν εαυτό τους, αντικοινωνικά αισθήματα, φαντασιώσεις κ.λ.π. είναι μερικές μορφές ψυχονευρώσεων πού υπάρχουν γύρω μας, αλλά δυστυχώς δέν γίνονται από όλους αντιληπτές. Πάντως οι ψυχικές ανωμαλίες είναι πολύ περισσότερες από όσες συνήθως νομίζουμε.

 

 

Από τά όσα αναφέραμε, μπορούμε νά πούμε, ότι δύσκολα βρίσκουμε σήμερα σωστούς ανθρώπους. Σωστούς από λογική, ψυχολογική καί ηθική άποψη.

Σάν λαός έχουμε τά πρωτεία σέ πολλά πράγματα: στά τροχαία, στό κάπνισμα, στήν βλασφημία, στίς εκτρώσεις, στήν αγραμματοσύνη, στά νυχτερινά κέντρα, τά οποία κάποιος μακαρίτης πολιτικός τά ονόμαζε «κέντρα πολιτισμού». Δηλαδή, κάνουμε μιά ζωή «τραλαλά».Όλοι διεκδικούμε τά δικαιώματά μας. Σπάνια όμως σκεπτόμαστε σοβαρά τά καθήκοντά μας. Επιδιώκουμε τόν εύκολο πλουτισμό μέ τήν τύχη (προπό, λαχεία, κ.λ.π.) ή μέ τίς καταχρήσεις, τίς απάτες, τίς ληστείες. Μάς λείπει η αγωνιστική διάθεση, τό πνεύμα τής θυσίας καί τού αλτρουισμού, η πνοή τής ζωής, η χαρά τής δημιουργίας. Χάθηκε σέ μεγάλο μέρος η αξιοπρέπεια, η αρχοντιά, η εθνική υπερηφάνεια. Έχουμε καταντήσει μεμψίμοιροι, φυγόπονοι, καλοπερασάκηδες, ανεύθυνοι, ευερέθιστοι, ευάλωτοι στίς προπαγάνδες, περίγελος διεθνής γιά πολλά ελαττώματά μας.

 

Συγχωρέστε με. Δέν θέλω νά σάς κάνω κήρυγμα. Αλλά θέλω νά βγάλω από μέσα μου αυτό πού μέ πονάει καί μέ καίει. Τήν αγωνία γιά τήν σωτηρία τής ψυχής. Τήν αγάπη μου γιά τήν Ελλάδα καί τήν Ορθοδοξία.

Δέν ήμασταν έτσι, εμείς οι Έλληνες. Οι πρόγονοί μας είχαν ζωή μέσα τους, πνεύμα αυτοθυσίας, φιλότιμο, ψυχή αγνή, ήταν σκληραγωγημένοι καί είχαν ψηλά τήν τιμή. Άν καί καυχώμαστε γιά τά έργα τών προγόνων μας κοιμόμαστε, κυριολεκτικά κοιμόμαστε, επάνω στίς δάφνες τους, χωρίς νά συνειδητοποιούμε τούς λόγους τής ακμής καί τής ακτινοβολίας τους καί συνεπώς, χωρίς νά προσπαθούμε γιά έργα αντάξιά τους.  Σήμερα περιφρονούνται οι πνευματικές αξίες, υπονομεύονται οι εθνικές μας παραδόσεις.

Έχει παραλύσει η ηθική ευαισθησία τού λαού. Μάς έχει κυριεύσει μιά μανία εκποιήσεως καί πωλήσεως τών πάντων, αρκεί νά πάρουμε λεφτά. Πουλάμε πολύτιμους θησαυρούς καί οικογενειακά κειμήλια. Πουλάμε τούς ιερούς θεσμούς τής οικογένειάς μας, τίς ιδέες καί τά ιδανικά μας, τά όσια καί τά ιερά τής φυλής μας. Πουλάμε τήν Ελλάδα, τήν ιστορία της, τούς αρχαιολογικούς της θησαυρούς, τίς ελληνοχριστιανικές παραδόσεις, τήν εθνική μας συνείδηση.Πουλάμε ακόμη στούς ξένους τήν ελληνική γή, γιά νά γίνουν εκείνοι αφεντικά καί εμείς υπηρέτες. Όλα αυτά καί άλλα πολλά έχουν δυσμενή αντίκτυπο στήν όλη πορεία τού Έθνους μας.

Τό θεμέλιο όμως γιά νά πάει η χώρα, η κοινωνία μας μπροστά είναι η Πίστη, η ευσέβεια λαού καί αρχόντων. Κανένα από τά κοινωνικά καί ηθικά κακά πού ταλανίζουν τόν λαό μας δέν μπορεί νά διορθωθεί, άν δέν υπάρχει ο σεβασμός πρός τόν Θεόν καί τόν νόμο Του. Όσο καλοί νόμοι κι άν ψηφισθούν, όσο καλά προγράμματα κι άν συνταχθούν, δέν θά αποδώσουν, άν όλοι μας δέν διαπνεόμαστε από τό πνεύμα τής χριστιανικής αγάπης καί δικαιοσύνης. Άν δέν έχουμε υγιή συνείδηση, η οποία νά κατευθύνει τίς πράξεις μας.
Οι νόμοι δέν καταργούν τήν παρανομία, απεναντίας τήν αυξάνουν.Όσο περισσότεροι νόμοι τόσο περισσότεροι καί οι παραβάτες. Δέν χρειάζεται θέσπιση νόμων, αλλά απαιτείται η εφαρμογή τών νόμων. Αντίθετα, γιά τόν καλό χριστιανό πολλοί ανθρώπινοι νόμοι είναι περιττοί, είναι άχρηστοι γιατί πάνω από αυτούς είναι ο αληθινός νόμος τού Θεού.

Τό Έθνος μας από τήν αρχαία εποχή ήταν θεοσεβέστατο. Εδώ καί αιώνες τώρα συνδέθηκε μέ τήν Ορθοδοξία, διασώθηκε από κινδύνους καί μεγαλούργησε σέ κρίσιμες στιγμές. Συνήθως το-νίζεται η ομοψυχία, η αποφασιστικότητα, τό πνεύμα αυτοθυσίας, ο ενθουσιασμός σέ κρίσιμες εθνικές στιγμές. Αρχίσαμε όμως νά ξεχνούμε ότι τό γενεσιουργό αίτιο τού θαύματος τών εθνικών αγώνων ήταν η πίστη καί η προσευχή.

Η Ελλάδα, άν θέλει νά πάει μπροστά, δέν πρέπει νά ξεχάσει τόν Θεό της, όπως τόν γνώρισε μέσα στήν Ορθόδοξη Εκκλησία. Πρέπει νά είμαστε λαός πιστός καί προσευχόμενος. Οι άρχοντές μας, τότε μόνον θά επιτύχουν στό έργο τους, άν τούς νόμους πού θά συντάξουν, θά τούς εναρμονίσουν μέ τόν νόμο τού Θεού.

Οι νόμοι συνήθως γίνονται γιά νά ικανοποιήσουν τά συμφέροντα μιάς διοικούσας μερίδας, καί επομένως είναι ανήθικοι, μεροληπτικοί καί παροδικοί. Γι’ αυτό μιά πράξη μπορεί νά είναι νόμιμη, δηλαδή σύμφωνη μέ τούς νόμους τών ανθρώπων, αλλά όχι ηθική, δηλαδή όχι σύμφωνη μέ τόν Νόμο τού Θεού, καί τό αντίθετο.

Μέ τήν υποστήριξη τών ανθρωπίνων νόμων έχουν γίνει τά μεγαλύτερα εγκλήματα, όπως γενοκτονίες, διωγμοί κατά τής Εκκλησίας, φόνοι(εκτρώσεις), δημόσιες πορνείες καί ηθικές διαστροφές, (πολιτικός γάμος, σύμφωνο ελεύθερης διαβίωσης, γάμος ομοφυλοφίλων), διευκόλυνση διαζυγίων (αυτόματο διαζύγιο), καί τόσα άλλα πού γνωρίζουμε.

Τά μεγαλύτερα εγκλήματα στόν κόσμο έγιναν καί συνεχίζουν νά γίνονται στό όνομα τής Δημοκρατίας καί τού Θεού.

 

Αγαπητοί μου.

Στήν κοινωνία πάντοτε υπήρχαν κακοποιά στοιχεία, πάντοτε γίνονταν παρανομίες. Η συνείδησή της όμως πάντοτε αναστατωνόταν καί αντιδρούσε έχοντας ως σύμμαχο τήν δικαιοσύνη καί τήν γενική κατακραυγή. Έτσι αυτοπροστατευόταν .

Σήμερα τό μεγάλο κακό δέν τό κάνουν οι κακοί μέ τήν παρανομία τους. Τό κάνουν οι δήθεν καλοί μέ τήν αδιαφορία τους. Δέν υπάρχει ηθική ευαισθησία στό κακό. Αυτό σημαίνει ότι: ή τό λογικό μας σκοτίσθηκε καί δέν καταλαβαίνουμε ή η συνείδησή μας διεφθάρθηκε καί γι’ αυτό δέν λειτουργεί καί δέν αντιδρά.

Άς σηκωθούμε πρίν μάς πάρει ο ύπνος, πρίν μάς κάνουν τήν τελική νάρκωση. Διαφορετικά θά είμαστε πλέον ακίνητοι στά χέρια, όχι ευεργετών χειρούργων, αλλά αιμοβόρων σφαγέων.

Τελειώνοντας θέλω νά σάς περάσω τό μήνυμα τής αισιοδοξίας καί όχι τής απαισιοδοξίας. Τά όσα σάς ανέφερα είναι αυτά πού βλέπουμε νά επιπλέουν στόν ωκεανό τής κοινωνίας μας. Υπάρχει όμως καί ο πλούτος τού βυθού, τόν οποίο γιά νά δεί καί νά απολαύσει κάποιος πρέπει νά γίνει δύτης, βουτηχτής. Ευτυχώς γιατί μέσα στήν Ελλάδα, στήν κοινωνία μας, υπάρχουν πολλοί «κρυπτοχριστιανοί» καί πολλοί «κρυπτοέλληνες».

 

Υπάρχουν δύο δίδυμοι πύργοι: ο Κλήρος καί ο Στρατός, πού φυλάνε Θερμοπύλες.

Αυτοί όλοι, καλά κρατούν. Άν όμως διαβρωθούν καί αλλοιωθούν, τότε η μέν πίστη μας θά αλλάξει χέρια καί θά δοθεί σέ άλλον λαό, όπως έγινε καί μέ τούς Εβραίους, ο δέ Θεός θά εγκαταλείψει τό Ελληνικό Έθνος καί η Ελλαδίτσα μας θά χορέψει τόν χορό τού Ζαλόγγου καί τής Μακρυνίτσας.

Ο Θεός μάς προτρέπει: «πρόσεχε σ’ εαυτώ», «γρηγορείτε», «αγρυπνείτε», «προσέχετε εαυτούς μήποτε βαρηθώσιν υμών αι καρδίαι», (προσέξτε μήπως κουραστούν καί νυστάξουν οι καρδιές σας) «ως καιρόν έχοντες εργαζώμεθα», (δουλεύετε όσο μπορείτε, όσο έχετε χρόνο) «μή καθεύδωμεν ως καί οι λοιποί, αλλά γρηγορώμεν καί νήφωμεν» (μήν κοιμάστε όπως οι άλλοι, αλλά νά βρίσκεστε σέ εγρήγορση καί σέ ετοιμότητα).

Τά όσα αναφέραμε είναι καί μιά απάντηση στό ερώτημα πού θέσαμε: γιά τό πόσο ο χρόνος πού διαθέσατε πήγε χαμένος ή όχι. Εύχομαι πρώτα γιά μένα καί μετά γιά σάς νά αποτελέσουν τόν καθρέφτη μέσα στόν οποίο ο καθένας μας θά καθρεφτίσει τόν εαυτό του καί θά επισημάνει τήν κατάστασή του, ώστε νά γίνει ένα υγιές καί χρήσιμο μέλος γιά τήν κοινωνία μας.

Σάς ευχαριστώ γιά τήν υπομονή καί τήν ανοχή σας.

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

Πάτερ Θεόφιλος: Αν δεν ξέρεις να σέβεσαι και να αγαπάς μάθε να μην πληγώνεις

αναρτήθηκε σε: ΩΦΕΛΙΜΑ | 0

«ΣΕΒΟΜΑΙ σημαίνει ότι θεωρώ πως αξίζει να εκτιμώ κάποιον, και επίσης απέχω από του να παρεμβαίνω , όπως όταν σέβομαι την ανάγκη κάποιου για απομόνωση ή ησυχία. Από αυτό θα πρέπει να γίνεται σαφές πως η ανάγκη για αυτοσεβασμό και η ανάγκη να σέβεσαι τους άλλους γύρω σου ( τουλάχιστον αυτούς που σε σέβονται) είναι θεμελιακή για τον άνθρωπο, γιατί αν δεν σέβεσαι τον εαυτό σου, αυτόματα τον θεωρείς ανάξιο εκτίμησης ή ανυπόληπτο, και στην ουσία ζητάς ευτελή μεταχείριση από τους άλλους».

Κάθε άνθρωπος αξίζει ν’ αγαπηθεί εξ’ ίσου με όλους διότι από τη φύση του ο καθένας είναι καλός και έχει αγάπη να δώσει. Δεν το λέω αυτό μέσα από μια ρομαντική, υπεραισιόδοξη διάθεση.

Δυστυχώς υπάρχουν και οι άνθρωποι που δεν έχουν σεβασμό σε όλους παρά μόνο εκεί που υπάρχουν συμφέροντα. Είναι αυτοί που αγαπούν όπου υπάρχει συμφέρον και δεν διστάζουν να σε υποτιμήσουν, να σε προσβάλουν και να σε πληγώσουν.

 

Όσοι μας πληγώνουν δεν μας αξίζουν

Δεν μας αξίζει να καταστρέφουν την αυτοεκτίμηση μας, να μη μας σέβονται, να μη μας αγαπούν!

 

Όσοι μας πληγώνουν είναι βαθιά εγωιστές

Ενδιαφέρονται μόνο για τον εαυτό τους. Είναι ιδιοτελείς και ανίκανοι, ή ανήμποροι  να δημιουργήσουν μια σχέση μέσω της κατανόησης, της εμπιστοσύνης και του σεβασμού. Είναι άνθρωποι που πάντα θέτουν σε προτεραιότητα τις δικές τους ανάγκες, τις δικές τους αξίες και πιστεύω.

 

Όσοι μας πληγώνουν είναι άνθρωποι αγενείς

Είναι άνθρωποι που μας υποτιμούν με κάθε ευκαιρία, κυρίως όμως με τον τρόπο που μας μιλούν. Με τόνο υποτιμητικό, σαρκαστικό φωνάζοντας.  Προσβάλλουν την αυτοεκτίμησή μας, μπλοκάρουν την επικοινωνία και δημιουργούν ένα κλίμα ανασφάλειας και τρομοκρατίας.

Αν με ρωτήσεις ποιος ξέρει να αγαπά σήμερα, θα σου πω ότι αγαπά μονάχα κάποιος που ξέρει τι σημαίνει σεβασμός.

Έχουμε ποτέ θέσει το ερώτημα στον εαυτό μας πόσο σεβόμαστε τον εαυτό μας και πόσο τους άλλους;

Ο ΣΕΒΑΣΜΟΣ είναι μια από τις βασικές ιδιότητες της Αγάπης που άλλος την έχει καλλιεργήσει πολύ στην ζωή του, άλλος λιγότερο και άλλος καθόλου !

 

Ο ΣΕΒΑΣΜΟΣ είναι μια έννοια που σημαίνει ότι, τιμώ και ακούω κάποιον, ότι τηρώ κάτι με ευλάβεια, ότι υπακούω πιστά σε κάτι , ότι πειθαρχώ σε κάτι μέσα από την δική μου βούληση και όχι από εξαναγκασμό.

 

Μια γνωριμία μια σχέση , μια φιλία, ένας έρωτας , ένας γάμος, μια συνεργασία, μια ανταλλαγή απόψεων , ένας διάλογος στηρίζεται πρώτα πάνω στον σεβασμό.

 

Χωρίς σεβασμό η σχέση μαραίνεται σαν το απότιστο λουλούδι…..

Για να λειτουργήσει μια κοινωνία ανθρώπων απαιτεί σαν βασική της ΑΡΧΗ από όλα τα μέλη της να εκφράζουν συνεχώς τον σεβασμό τόσο προς τον εαυτό τους όσο και προς τους άλλους, και μάλιστα θα πρέπει ο σεβασμός αυτός να είναι πηγαίος και να περιέχει αγάπη γιατί μόνο τότε έχει διάρκεια.

 

Ας αναλογιστούμε για μια στιγμή, πόσο σεβασμό τρέφουμε καθημερινά εμείς για τον εαυτό μας, για τον διπλανό μας, για τους συγγενείς μας, για τους φίλους μας, για το περιβάλουν , όταν οδηγούμε , όταν περπατάμε όταν εργαζόμαστε, όταν έχουμε εξουσία και δύναμη.

 

Ας αναλογιστεί ο καθένας για τον εαυτό του και ας αφήσουμε κατά μέρος την κακή μας συνήθεια να λέμε πάντα «τι κάνει ο άλλος» και ας κοιτάξουμε το τι κάνουμε εμείς!

 

 

Σεβασμός λοιπόν. Σεβασμός και αγάπη. Μόνον αν τα κατέχεις μπορείς να τα δώσεις.  Αν δεν τα έχεις κάνει «κτήμα» σου,  και πορεύεσαι χωρίς αυτά είσαι ένας αποτυχημένος άνθρωπος και ας έχεις του κόσμου τα πτυχία και τα διπλώματα.  Το πτυχίο της αγάπης και του σεβασμού δεν υπάρχει σε κανένα πανεπιστήμιο. Υπάρχουν μέσα στην ψυχή του κάθε ανθρώπου που είναι η κορυφή όλων των πανεπιστημίων. Μέσα εκεί θα βρει ο άνθρωπος τον σεβασμό και την αγάπη αλλά θέλει πολύ διάβασμα και πολύ ψάξιμο. Θα μου πεις τώρα ποιος θα κάτσει να ασχοληθεί  με το πανεπιστήμιο της ψυχής;  Που να βρούμε την θέληση και τον χρόνο να ψάξουμε την ψυχή μας;    Εάν δεν σε ενδιαφέρει η ψυχή σου μην ασχολείσαι με αυτήν  και μην τα ψάξεις. Πορεύσου χωρίς αυτά. Το μόνο βέβαιο είναι η καταστροφή.

 

Και είναι κρίμα να παίρνει ο διάολος κι άλλους εκτός από εσένα… Σκέψου το…

Και εδώ θα κλείσω το κείμενο με ένα πραγματικό γεγονός.

 

‘Ένας φοιτητής διηγείται:

 

Κατά τον δεύτερο μήνα των σπουδών μου στο πανεπιστήμιο, ο καθηγητής μας έδωσε ένα ξαφνικό τεστ με ερωτήσεις. Ήμουν ευσυνείδητος φοιτητής και δεν είχα δυσκολευτεί ποτέ, μέχρι που διάβασα την τελευταία ερώτηση:

 

– Ποιο είναι το μικρό όνομα της γυναίκας που καθαρίζει το σχολείο μας;

 

Σίγουρα αυτό είναι ένα είδους αστείο, σκέφτηκα. Είχα δει την καθαρίστρια πολλές φορές. Ήταν ψηλή, με μαύρα μαλλιά και γύρω στα πενήντα. Μα, πώς να ήξερα το όνομά της;

Παρέδωσα το γραπτό μου, αφήνοντας την τελευταίο ερώτημα αναπάντητο.

Λίγο πριν τελειώσει το μάθημα, ένας φοιτητής ρώτησε εάν το τελευταίο ερώτημα θα μετρήσει στον βαθμό.

 

– Μα, φυσικά, είπε ο καθηγητής. Στη μελλοντική σταδιοδρομία της ζωής σας, θα συναντήσετε πολλούς ανθρώπους. Να θυμάστε: Όλοι είναι σημαντικοί και όλοι αξίζουν την προσοχή σας, τον σεβασμό και το ενδιαφέρον σας, ακόμη κι αν το μόνο που μπορείτε να κάνετε γι’ αυτούς είναι να χαμογελάτε και να λέτε ένα «γεια σας».

Ποτέ δεν ξέχασα εκείνο το μάθημα. Επίσης, έμαθα και το όνομα εκείνης της γυναίκας, Δωροθέα…

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

Πάτερ Θεόφιλος: Εάν ήξερες τι φοβάσαι δεν θα φοβόσουν αλλά φοβάσαι γιατί δεν ξέρεις τι είναι αυτό που φοβάσαι

αναρτήθηκε σε: ΩΦΕΛΙΜΑ | 0

 

Τι είναι αυτό που τρομάζει πιο πολύ τον άνθρωπο; Η κακία των άλλων; Το μίσος; Η εκδίκηση; Η εκμετάλλευση; Όχι!

Όλα αυτά τα περιμένει κανείς. Έχουμε μάθει να ζούμε σ’ έναν κόσμο που καθένας μας αναζητάει το αδύνατο σημείο του άλλου για να τον ποδοπατήσει, να τον χειραγωγήσει, να τον εκμεταλλευτεί και να τον κάνει υποχείριό του.

Έχουμε μάθει να προφυλασσόμαστε από τις πράξεις των άλλων, ακόμα και από τις προθέσεις τους. Καιροφυλαχτούμε καλά κρυμμένοι πίσω από τη μάσκα μας, έτοιμοι να επιβεβαιώσουμε τις πιο σκοτεινές σκέψεις μας, τους πιο μύχιους φόβους μας ότι ο άλλος είναι αντίπαλος, είναι εχθρός… έτοιμος να μας κατασπαράξει!

 

Ξέρουμε, διότι έχουμε εκπαιδευτεί και εξασκηθεί κατ’ επανάληψη σε τρόπους αντιμετώπισης των κακόβουλων πράξεων, σκέψεων και συναισθημάτων των άλλων. Τίποτα από αυτά δεν μας φοβίζει και σίγουρα τίποτα δεν μας εκπλήσσει. Τι είναι επομένως αυτό που τρομάζει πιο πολύ τον άνθρωπο;

 

Η απάντηση είναι η ΑΓΑΠΗ και μάλιστα η άνευ όρων αγάπη, η αγάπη χωρίς ανταλλάγματα.

 

Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνωρίζουν πως να δώσουν αγάπη στους άλλους και το χειρότερο είναι ότι δεν γνωρίζουν πώς να δεχτούν αγάπη από τους άλλους! Όσο κι αν σας φαίνεται περίεργο.. όχι μόνο δεν ξέρουμε να αγαπάμε, αλλά δεν ξέρουμε ούτε να αγαπιόμαστε! Η προσφορά αγάπης από τους άλλους μας τρομάζει γιατί δεν είμαστε μαθημένοι να μας δίνουν τίποτα οι άλλοι χωρίς αντάλλαγμα. Μας κάνει καχύποπτους, αναζητάμε το δευτερογενές όφελος, προσπαθούμε να ξεσκεπάσουμε τις κρυμμένες προθέσεις.

 

Η κατάσταση αυτή μας δημιουργεί άγχος, ανησυχία και αναστάτωση διότι δεν μπορούμε να την εξηγήσουμε. Φοβόμαστε ότι όσο πιο μεγάλη η προσφορά αγάπης, τόσο πιο μεγάλο αντάλλαγμα θα μας ζητηθεί και επομένως, τόσο πιο μεγάλος ο φόβος μας.

 

Ακλόνητα σίγουροι ότι τίποτα δεν χαρίζεται, απόλυτα βέβαιοι ότι, αργά ή γρήγορα, θα ζητηθεί αντάλλαγμα, πεπεισμένοι ότι δεν μπορούμε να εμπιστευτούμε τους άλλους, ανοχύρωτοι μπροστά στο μεγαλείο της αγάπης που δίνεται άνευ όρων, αδύναμοι να την κατανοήσουμε, ανίκανοι να τη διαχειριστούμε… τελικά την αποποιούμαστε! Σαν το παιδί που του τοποθετούν μια μπάλα στα πόδια… θα παίξει μαζί της, θα την κλωτσήσει και μετά θα την βαρεθεί.

 

Συμβαίνει όμως το εξής τραγικό. Φοβόμαστε τον φόβο  και δεν ξέρουμε πώς να τον αντιμετωπίσουμε .

 

Αντιμετωπίστε το φόβο με αγάπη

Ο φόβος τρέχει στις φλέβες μας και σκοτώνει τα αποθέματα της ψυχικής γαλήνης του κόσμου μας.

Μπορούμε να ξεπεράσουμε τους φόβους που προέρχονται από το ψέμα, τη μισή αλήθεια και την άγνοια.

Ένας κόσμος φόβου

Σε κάθε εποχή ο φόβος κάνει την εμφάνισή του προσπαθώντας να κυριαρχήσει. Ο φόβος του πολέμου, της τρομοκρατίας, της φτώχειας, του θανάτου, του καρκίνου είναι υπαρκτός. Αρκεί να του δώσεις όνομα και χαρακτηριστικά, για να σε φοβίζει και να σε επηρεάζει αρνητικά. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης μας βομβαρδίζουν συνεχώς με άσχημα νέα. Πίσω τους βρίσκονται πολλά εμπορικά συμφέροντα που ενισχύουν πολλές ανασφάλειες, για να πουλήσουν προϊόντα, ή να ελέγξουν συνειδήσεις.

Στην ουσία πληρώνουμε τους φόβους μας με τα αρχέτυπα της φαντασίας μας, αντικατοπτρίζοντας άκομψα τις πτυχές της ζωής μας, σε ένα αέναο πόλεμο και αντίσταση απέναντι σε οτιδήποτε κακό.

Η πραγματικότητα που ζεις.

Η ύπαρξη του ανθρώπου δεν τελειώνει όταν το σώμα πεθαίνει, γιατί η πραγματικότητα δεν είναι το φθαρτό σώμα, αλλά η αιώνια ψυχή. Το νήμα της συνείδησης συνεχίζει να μας συνδέει με την πηγή της ύπαρξής μας που είναι ο Χριστός. Όταν το συνειδητοποιούμε ο απατηλός φόβος του θανάτου αναγνωρίζεται και υποβιβάζεται.

Η πραγματική ζωή δεν μπορεί να μας βλάψει.

Κάθε εμπειρία αφήνει χαραγμένη στο μυαλό μια εντύπωση, αλλά δεν μπορεί να βλάψει την ψυχή αν δεν το επιτρέψουμε. Η ευαισθητοποίηση λειαίνει το ακατέργαστο μυαλό, και το φέρνει πιο κοντά στην αληθινή ανθρώπινη φύση με τη συνειδητοποίηση της αλήθειας.

Η πραγματικότητα μας καλεί συνεχώς και μας παροτρύνει να αγαπάμε άνευ όρων, όπως μας αγαπά ο Δημιουργός μας. Στο παιχνίδι της ζωής, όλα φαίνονται δύσκολα και απραγματοποίητα.

Χρειάζεται επιμονή, επειδή ο φόβος που είναι δυσπιστία μπορεί να έχει ριζώσει, αλλά με σταθερή εστίαση θα αισθανθουμε την γέννηση της ελπίδας μέσα μας.

 

Πολλά από αυτά που συμβαίνουν στο κόσμο μας αυτή τη στιγμή, προκαλούν τρόμο, πόνο και ταλαιπωρία. Αναγνωρίζουμε ότι πολλές καταστάσεις λειτουργούν ως καταλύτες για θετικές αλλαγές σε πολλούς ανθρώπους που ενεργοποιούνται και ξυπνούν μέσα τους την αλήθεια.

Ο αντίποδας της Αγάπης είναι ο φόβος. Φανταστείτε τον εαυτό σας σαν ένα άδειο μπουκάλι. Αν επιλέγετε να το γεμίζετε με φόβο, δεν θα υπάρχει χώρος για την Αγάπη. Όλοι φοβόμαστε για το τι θα κάνουν οι άλλοι, ή φοβόμαστε τον εαυτό μας για αυτά που θα κάναμε αν μας δινόταν η ευκαιρία.

Αν έχεις να δώσεις, σίγουρα έχεις κάτι να χάσεις. Ο μοναδικός τρόπος για να διαπιστώσουμε τι κρατά το χέρι που μας δίνουν οι άλλοι άνθρωποι είναι να ρισκάρουμε και να το απλώσουμε κι εμείς το δικό μας.

Η αγάπη δεν έχει φόβο μέσα της, αλλά είναι ο φόβος που μας ενώνει με τους άλλους. Το φως όμως μας περιμένει όλους.

 

 

Ο Ίδιος ο Ιησούς Χριστός ειπε:  «Μὴ φοβοῦ· μόνον πίστευε».

 

Αυτός ο τόσο εντυπωσιακός λόγος τού Κυρίου, μάς δίνει τήν αφορμή νά δούμε πώς κι εμείς μέ τή βοήθεια τού Θεού μπορούμε νά ξεπεράσουμε τούς φόβους πού δημιουργεί στίς ψυχές μας, πρώτον, ο αγώνας μας γιά τήν καθημερινή επιβίωση, δεύτερον, τό ορμητικό ρεύμα τού κακού καί τρίτον, οι έκτακτες ώρες εσχάτου κινδύνου.

 

 

Είναι φυσικό, ιδιαίτερα στήν κρίσιμη περίοδο πού διερχόμαστε, νά δημιουργείται φόβος στίς ψυχές τών ανθρώπων, οι οποίοι αγωνίζονται γιά τήν καθημερινή τους επιβίωση μέ τεράστιες δυσκολίες καί δυσοίωνες προβλέψεις γιά τό μέλλον. Νέοι άνθρωποι, στό ξεκίνημα τής ζωής τους, βλέπουν νά ορθώνονται μπροστά τους ανυπέρβλητα εμπόδια πού τούς ανακόπτουν τήν πορεία πρός τήν επιθυμητή επαγγελματική καί οικογενειακή αποκατάσταση. Τί απομένει λοιπόν νά κάνουμε; Η μόνη λύση είναι η καταφυγή μέ πίστη καί εμπιστοσύνη στόν Κύριο.

 

 

Τό ρεύμα τού κακού σάν ορμητικός χείμαρρος κατακλύζει καί ν παρασύρει τά πάντα. Άραγε μπορεί νά αντέξει κανείς μέσα σ αυτήν τήν πλημμύρα τής αμαρτίας; Πώς θά μεγαλώσουν τά παιδιά μέσα σ αυτόν τόν κόσμο τής κακίας καί τής διαφθοράς; Δικαιολογημένοι οι φόβοι καί οι ανησυχίες γιά κάθε άνθρωπο. Ειδικά όμως ο πιστός χριστιανός λαμβάνει θάρρος καί ενίσχυση.

 

Υπάρχει τό ενδεχόμενο νά βρεθεί ξαφνικά ο άνθρωπος σέ κίνδυνο γιά τή ζωή του. Ακούμε συχνά γιά σεισμούς, πλημμύρες, εμπρησμούς, εκρήξεις, ληστείες, τρομοκρατικές ενέργειες καί άλλα έκτακτα γεγονότα πού απειλούν τή ζωή πολλών ανθρώπων. Πώς νά αντιμετωπίσει ο άνθρωπος τέτοιες εφιαλτικές καταστάσεις; Άς μήν επιτρέψει ο Θεός νά περάσουμε παρόμοιες δοκιμασίες. Ωστόσο, γιά νά είμαστε σέ θέση νά αντιμετωπίσουμε, άν χρειαστεί, τέτοιους κινδύνους, χρειάζεται από τώρα νά οπλιστούμε μέ τήν ακλόνητη πίστη ότι, άν κάθε στιγμή ο Κύριος είναι δίπλα μας καί ακούει τίς προσευχές μας, πολύ περισσότερο στή δύσκολη αυτή ώρα μάς κρατά από τό χέρι καί μάς στηρίζει.

 

Δέν υπάρχει άνθρωπος πού νά μήν δοκίμασε φόβους στή ζωή του. Καί εκτός από τούς φόβους πού αναφέραμε υπάρχουν καί πολλοί άλλοι: Μοναξιά, εγκατάλειψη, ασθένεια, θάνατος… Μόνο ο Θεός γνωρίζει τά αποτυπώματα πού αφήνει κάθε φόβος στίς ψυχές τών ανθρώπων. Άς προσέξουμε όμως σήμερα κάπως περισσότερο τόν λόγο τού Κυρίου πού απευθύνεται στόν καθένα από εμάς. Μή φοβάσαι. Προχώρα μέ πίστη. Άν τόν λόγο αυτόν τόν ακούγαμε από οποιονδήποτε άνθρωπο, δέν θά κερδίζαμε τίποτε περισσότερο από μιά απλή ψυχολογική ενίσχυση. Από τή στιγμή όμως πού μάς τόν απευθύνει ο Παντοδύναμος Θεός, ο Νικητής τού θανάτου, ο Κύριος Ιησούς Χριστός, τότε ο λόγος αυτός μάς μεταδίδει χάρη καί δύναμη. Ενίσχυση ουσιαστική, θάρρος καί ελπίδα, γιά νά ξεπερνούμε κάθε φόβο καί δυσκολία τής ζωής!

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ