Πάτερ Θεόφιλος: Αν δεν ξέρεις να σέβεσαι και να αγαπάς μάθε να μην πληγώνεις

αναρτήθηκε σε: ΩΦΕΛΙΜΑ | 0

«ΣΕΒΟΜΑΙ σημαίνει ότι θεωρώ πως αξίζει να εκτιμώ κάποιον, και επίσης απέχω από του να παρεμβαίνω , όπως όταν σέβομαι την ανάγκη κάποιου για απομόνωση ή ησυχία. Από αυτό θα πρέπει να γίνεται σαφές πως η ανάγκη για αυτοσεβασμό και η ανάγκη να σέβεσαι τους άλλους γύρω σου ( τουλάχιστον αυτούς που σε σέβονται) είναι θεμελιακή για τον άνθρωπο, γιατί αν δεν σέβεσαι τον εαυτό σου, αυτόματα τον θεωρείς ανάξιο εκτίμησης ή ανυπόληπτο, και στην ουσία ζητάς ευτελή μεταχείριση από τους άλλους».

Κάθε άνθρωπος αξίζει ν’ αγαπηθεί εξ’ ίσου με όλους διότι από τη φύση του ο καθένας είναι καλός και έχει αγάπη να δώσει. Δεν το λέω αυτό μέσα από μια ρομαντική, υπεραισιόδοξη διάθεση.

Δυστυχώς υπάρχουν και οι άνθρωποι που δεν έχουν σεβασμό σε όλους παρά μόνο εκεί που υπάρχουν συμφέροντα. Είναι αυτοί που αγαπούν όπου υπάρχει συμφέρον και δεν διστάζουν να σε υποτιμήσουν, να σε προσβάλουν και να σε πληγώσουν.

 

Όσοι μας πληγώνουν δεν μας αξίζουν

Δεν μας αξίζει να καταστρέφουν την αυτοεκτίμηση μας, να μη μας σέβονται, να μη μας αγαπούν!

 

Όσοι μας πληγώνουν είναι βαθιά εγωιστές

Ενδιαφέρονται μόνο για τον εαυτό τους. Είναι ιδιοτελείς και ανίκανοι, ή ανήμποροι  να δημιουργήσουν μια σχέση μέσω της κατανόησης, της εμπιστοσύνης και του σεβασμού. Είναι άνθρωποι που πάντα θέτουν σε προτεραιότητα τις δικές τους ανάγκες, τις δικές τους αξίες και πιστεύω.

 

Όσοι μας πληγώνουν είναι άνθρωποι αγενείς

Είναι άνθρωποι που μας υποτιμούν με κάθε ευκαιρία, κυρίως όμως με τον τρόπο που μας μιλούν. Με τόνο υποτιμητικό, σαρκαστικό φωνάζοντας.  Προσβάλλουν την αυτοεκτίμησή μας, μπλοκάρουν την επικοινωνία και δημιουργούν ένα κλίμα ανασφάλειας και τρομοκρατίας.

Αν με ρωτήσεις ποιος ξέρει να αγαπά σήμερα, θα σου πω ότι αγαπά μονάχα κάποιος που ξέρει τι σημαίνει σεβασμός.

Έχουμε ποτέ θέσει το ερώτημα στον εαυτό μας πόσο σεβόμαστε τον εαυτό μας και πόσο τους άλλους;

Ο ΣΕΒΑΣΜΟΣ είναι μια από τις βασικές ιδιότητες της Αγάπης που άλλος την έχει καλλιεργήσει πολύ στην ζωή του, άλλος λιγότερο και άλλος καθόλου !

 

Ο ΣΕΒΑΣΜΟΣ είναι μια έννοια που σημαίνει ότι, τιμώ και ακούω κάποιον, ότι τηρώ κάτι με ευλάβεια, ότι υπακούω πιστά σε κάτι , ότι πειθαρχώ σε κάτι μέσα από την δική μου βούληση και όχι από εξαναγκασμό.

 

Μια γνωριμία μια σχέση , μια φιλία, ένας έρωτας , ένας γάμος, μια συνεργασία, μια ανταλλαγή απόψεων , ένας διάλογος στηρίζεται πρώτα πάνω στον σεβασμό.

 

Χωρίς σεβασμό η σχέση μαραίνεται σαν το απότιστο λουλούδι…..

Για να λειτουργήσει μια κοινωνία ανθρώπων απαιτεί σαν βασική της ΑΡΧΗ από όλα τα μέλη της να εκφράζουν συνεχώς τον σεβασμό τόσο προς τον εαυτό τους όσο και προς τους άλλους, και μάλιστα θα πρέπει ο σεβασμός αυτός να είναι πηγαίος και να περιέχει αγάπη γιατί μόνο τότε έχει διάρκεια.

 

Ας αναλογιστούμε για μια στιγμή, πόσο σεβασμό τρέφουμε καθημερινά εμείς για τον εαυτό μας, για τον διπλανό μας, για τους συγγενείς μας, για τους φίλους μας, για το περιβάλουν , όταν οδηγούμε , όταν περπατάμε όταν εργαζόμαστε, όταν έχουμε εξουσία και δύναμη.

 

Ας αναλογιστεί ο καθένας για τον εαυτό του και ας αφήσουμε κατά μέρος την κακή μας συνήθεια να λέμε πάντα «τι κάνει ο άλλος» και ας κοιτάξουμε το τι κάνουμε εμείς!

 

 

Σεβασμός λοιπόν. Σεβασμός και αγάπη. Μόνον αν τα κατέχεις μπορείς να τα δώσεις.  Αν δεν τα έχεις κάνει «κτήμα» σου,  και πορεύεσαι χωρίς αυτά είσαι ένας αποτυχημένος άνθρωπος και ας έχεις του κόσμου τα πτυχία και τα διπλώματα.  Το πτυχίο της αγάπης και του σεβασμού δεν υπάρχει σε κανένα πανεπιστήμιο. Υπάρχουν μέσα στην ψυχή του κάθε ανθρώπου που είναι η κορυφή όλων των πανεπιστημίων. Μέσα εκεί θα βρει ο άνθρωπος τον σεβασμό και την αγάπη αλλά θέλει πολύ διάβασμα και πολύ ψάξιμο. Θα μου πεις τώρα ποιος θα κάτσει να ασχοληθεί  με το πανεπιστήμιο της ψυχής;  Που να βρούμε την θέληση και τον χρόνο να ψάξουμε την ψυχή μας;    Εάν δεν σε ενδιαφέρει η ψυχή σου μην ασχολείσαι με αυτήν  και μην τα ψάξεις. Πορεύσου χωρίς αυτά. Το μόνο βέβαιο είναι η καταστροφή.

 

Και είναι κρίμα να παίρνει ο διάολος κι άλλους εκτός από εσένα… Σκέψου το…

Και εδώ θα κλείσω το κείμενο με ένα πραγματικό γεγονός.

 

‘Ένας φοιτητής διηγείται:

 

Κατά τον δεύτερο μήνα των σπουδών μου στο πανεπιστήμιο, ο καθηγητής μας έδωσε ένα ξαφνικό τεστ με ερωτήσεις. Ήμουν ευσυνείδητος φοιτητής και δεν είχα δυσκολευτεί ποτέ, μέχρι που διάβασα την τελευταία ερώτηση:

 

– Ποιο είναι το μικρό όνομα της γυναίκας που καθαρίζει το σχολείο μας;

 

Σίγουρα αυτό είναι ένα είδους αστείο, σκέφτηκα. Είχα δει την καθαρίστρια πολλές φορές. Ήταν ψηλή, με μαύρα μαλλιά και γύρω στα πενήντα. Μα, πώς να ήξερα το όνομά της;

Παρέδωσα το γραπτό μου, αφήνοντας την τελευταίο ερώτημα αναπάντητο.

Λίγο πριν τελειώσει το μάθημα, ένας φοιτητής ρώτησε εάν το τελευταίο ερώτημα θα μετρήσει στον βαθμό.

 

– Μα, φυσικά, είπε ο καθηγητής. Στη μελλοντική σταδιοδρομία της ζωής σας, θα συναντήσετε πολλούς ανθρώπους. Να θυμάστε: Όλοι είναι σημαντικοί και όλοι αξίζουν την προσοχή σας, τον σεβασμό και το ενδιαφέρον σας, ακόμη κι αν το μόνο που μπορείτε να κάνετε γι’ αυτούς είναι να χαμογελάτε και να λέτε ένα «γεια σας».

Ποτέ δεν ξέχασα εκείνο το μάθημα. Επίσης, έμαθα και το όνομα εκείνης της γυναίκας, Δωροθέα…

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

Πάτερ Θεόφιλος: Εάν ήξερες τι φοβάσαι δεν θα φοβόσουν αλλά φοβάσαι γιατί δεν ξέρεις τι είναι αυτό που φοβάσαι

αναρτήθηκε σε: ΩΦΕΛΙΜΑ | 0

 

Τι είναι αυτό που τρομάζει πιο πολύ τον άνθρωπο; Η κακία των άλλων; Το μίσος; Η εκδίκηση; Η εκμετάλλευση; Όχι!

Όλα αυτά τα περιμένει κανείς. Έχουμε μάθει να ζούμε σ’ έναν κόσμο που καθένας μας αναζητάει το αδύνατο σημείο του άλλου για να τον ποδοπατήσει, να τον χειραγωγήσει, να τον εκμεταλλευτεί και να τον κάνει υποχείριό του.

Έχουμε μάθει να προφυλασσόμαστε από τις πράξεις των άλλων, ακόμα και από τις προθέσεις τους. Καιροφυλαχτούμε καλά κρυμμένοι πίσω από τη μάσκα μας, έτοιμοι να επιβεβαιώσουμε τις πιο σκοτεινές σκέψεις μας, τους πιο μύχιους φόβους μας ότι ο άλλος είναι αντίπαλος, είναι εχθρός… έτοιμος να μας κατασπαράξει!

 

Ξέρουμε, διότι έχουμε εκπαιδευτεί και εξασκηθεί κατ’ επανάληψη σε τρόπους αντιμετώπισης των κακόβουλων πράξεων, σκέψεων και συναισθημάτων των άλλων. Τίποτα από αυτά δεν μας φοβίζει και σίγουρα τίποτα δεν μας εκπλήσσει. Τι είναι επομένως αυτό που τρομάζει πιο πολύ τον άνθρωπο;

 

Η απάντηση είναι η ΑΓΑΠΗ και μάλιστα η άνευ όρων αγάπη, η αγάπη χωρίς ανταλλάγματα.

 

Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνωρίζουν πως να δώσουν αγάπη στους άλλους και το χειρότερο είναι ότι δεν γνωρίζουν πώς να δεχτούν αγάπη από τους άλλους! Όσο κι αν σας φαίνεται περίεργο.. όχι μόνο δεν ξέρουμε να αγαπάμε, αλλά δεν ξέρουμε ούτε να αγαπιόμαστε! Η προσφορά αγάπης από τους άλλους μας τρομάζει γιατί δεν είμαστε μαθημένοι να μας δίνουν τίποτα οι άλλοι χωρίς αντάλλαγμα. Μας κάνει καχύποπτους, αναζητάμε το δευτερογενές όφελος, προσπαθούμε να ξεσκεπάσουμε τις κρυμμένες προθέσεις.

 

Η κατάσταση αυτή μας δημιουργεί άγχος, ανησυχία και αναστάτωση διότι δεν μπορούμε να την εξηγήσουμε. Φοβόμαστε ότι όσο πιο μεγάλη η προσφορά αγάπης, τόσο πιο μεγάλο αντάλλαγμα θα μας ζητηθεί και επομένως, τόσο πιο μεγάλος ο φόβος μας.

 

Ακλόνητα σίγουροι ότι τίποτα δεν χαρίζεται, απόλυτα βέβαιοι ότι, αργά ή γρήγορα, θα ζητηθεί αντάλλαγμα, πεπεισμένοι ότι δεν μπορούμε να εμπιστευτούμε τους άλλους, ανοχύρωτοι μπροστά στο μεγαλείο της αγάπης που δίνεται άνευ όρων, αδύναμοι να την κατανοήσουμε, ανίκανοι να τη διαχειριστούμε… τελικά την αποποιούμαστε! Σαν το παιδί που του τοποθετούν μια μπάλα στα πόδια… θα παίξει μαζί της, θα την κλωτσήσει και μετά θα την βαρεθεί.

 

Συμβαίνει όμως το εξής τραγικό. Φοβόμαστε τον φόβο  και δεν ξέρουμε πώς να τον αντιμετωπίσουμε .

 

Αντιμετωπίστε το φόβο με αγάπη

Ο φόβος τρέχει στις φλέβες μας και σκοτώνει τα αποθέματα της ψυχικής γαλήνης του κόσμου μας.

Μπορούμε να ξεπεράσουμε τους φόβους που προέρχονται από το ψέμα, τη μισή αλήθεια και την άγνοια.

Ένας κόσμος φόβου

Σε κάθε εποχή ο φόβος κάνει την εμφάνισή του προσπαθώντας να κυριαρχήσει. Ο φόβος του πολέμου, της τρομοκρατίας, της φτώχειας, του θανάτου, του καρκίνου είναι υπαρκτός. Αρκεί να του δώσεις όνομα και χαρακτηριστικά, για να σε φοβίζει και να σε επηρεάζει αρνητικά. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης μας βομβαρδίζουν συνεχώς με άσχημα νέα. Πίσω τους βρίσκονται πολλά εμπορικά συμφέροντα που ενισχύουν πολλές ανασφάλειες, για να πουλήσουν προϊόντα, ή να ελέγξουν συνειδήσεις.

Στην ουσία πληρώνουμε τους φόβους μας με τα αρχέτυπα της φαντασίας μας, αντικατοπτρίζοντας άκομψα τις πτυχές της ζωής μας, σε ένα αέναο πόλεμο και αντίσταση απέναντι σε οτιδήποτε κακό.

Η πραγματικότητα που ζεις.

Η ύπαρξη του ανθρώπου δεν τελειώνει όταν το σώμα πεθαίνει, γιατί η πραγματικότητα δεν είναι το φθαρτό σώμα, αλλά η αιώνια ψυχή. Το νήμα της συνείδησης συνεχίζει να μας συνδέει με την πηγή της ύπαρξής μας που είναι ο Χριστός. Όταν το συνειδητοποιούμε ο απατηλός φόβος του θανάτου αναγνωρίζεται και υποβιβάζεται.

Η πραγματική ζωή δεν μπορεί να μας βλάψει.

Κάθε εμπειρία αφήνει χαραγμένη στο μυαλό μια εντύπωση, αλλά δεν μπορεί να βλάψει την ψυχή αν δεν το επιτρέψουμε. Η ευαισθητοποίηση λειαίνει το ακατέργαστο μυαλό, και το φέρνει πιο κοντά στην αληθινή ανθρώπινη φύση με τη συνειδητοποίηση της αλήθειας.

Η πραγματικότητα μας καλεί συνεχώς και μας παροτρύνει να αγαπάμε άνευ όρων, όπως μας αγαπά ο Δημιουργός μας. Στο παιχνίδι της ζωής, όλα φαίνονται δύσκολα και απραγματοποίητα.

Χρειάζεται επιμονή, επειδή ο φόβος που είναι δυσπιστία μπορεί να έχει ριζώσει, αλλά με σταθερή εστίαση θα αισθανθουμε την γέννηση της ελπίδας μέσα μας.

 

Πολλά από αυτά που συμβαίνουν στο κόσμο μας αυτή τη στιγμή, προκαλούν τρόμο, πόνο και ταλαιπωρία. Αναγνωρίζουμε ότι πολλές καταστάσεις λειτουργούν ως καταλύτες για θετικές αλλαγές σε πολλούς ανθρώπους που ενεργοποιούνται και ξυπνούν μέσα τους την αλήθεια.

Ο αντίποδας της Αγάπης είναι ο φόβος. Φανταστείτε τον εαυτό σας σαν ένα άδειο μπουκάλι. Αν επιλέγετε να το γεμίζετε με φόβο, δεν θα υπάρχει χώρος για την Αγάπη. Όλοι φοβόμαστε για το τι θα κάνουν οι άλλοι, ή φοβόμαστε τον εαυτό μας για αυτά που θα κάναμε αν μας δινόταν η ευκαιρία.

Αν έχεις να δώσεις, σίγουρα έχεις κάτι να χάσεις. Ο μοναδικός τρόπος για να διαπιστώσουμε τι κρατά το χέρι που μας δίνουν οι άλλοι άνθρωποι είναι να ρισκάρουμε και να το απλώσουμε κι εμείς το δικό μας.

Η αγάπη δεν έχει φόβο μέσα της, αλλά είναι ο φόβος που μας ενώνει με τους άλλους. Το φως όμως μας περιμένει όλους.

 

 

Ο Ίδιος ο Ιησούς Χριστός ειπε:  «Μὴ φοβοῦ· μόνον πίστευε».

 

Αυτός ο τόσο εντυπωσιακός λόγος τού Κυρίου, μάς δίνει τήν αφορμή νά δούμε πώς κι εμείς μέ τή βοήθεια τού Θεού μπορούμε νά ξεπεράσουμε τούς φόβους πού δημιουργεί στίς ψυχές μας, πρώτον, ο αγώνας μας γιά τήν καθημερινή επιβίωση, δεύτερον, τό ορμητικό ρεύμα τού κακού καί τρίτον, οι έκτακτες ώρες εσχάτου κινδύνου.

 

 

Είναι φυσικό, ιδιαίτερα στήν κρίσιμη περίοδο πού διερχόμαστε, νά δημιουργείται φόβος στίς ψυχές τών ανθρώπων, οι οποίοι αγωνίζονται γιά τήν καθημερινή τους επιβίωση μέ τεράστιες δυσκολίες καί δυσοίωνες προβλέψεις γιά τό μέλλον. Νέοι άνθρωποι, στό ξεκίνημα τής ζωής τους, βλέπουν νά ορθώνονται μπροστά τους ανυπέρβλητα εμπόδια πού τούς ανακόπτουν τήν πορεία πρός τήν επιθυμητή επαγγελματική καί οικογενειακή αποκατάσταση. Τί απομένει λοιπόν νά κάνουμε; Η μόνη λύση είναι η καταφυγή μέ πίστη καί εμπιστοσύνη στόν Κύριο.

 

 

Τό ρεύμα τού κακού σάν ορμητικός χείμαρρος κατακλύζει καί ν παρασύρει τά πάντα. Άραγε μπορεί νά αντέξει κανείς μέσα σ αυτήν τήν πλημμύρα τής αμαρτίας; Πώς θά μεγαλώσουν τά παιδιά μέσα σ αυτόν τόν κόσμο τής κακίας καί τής διαφθοράς; Δικαιολογημένοι οι φόβοι καί οι ανησυχίες γιά κάθε άνθρωπο. Ειδικά όμως ο πιστός χριστιανός λαμβάνει θάρρος καί ενίσχυση.

 

Υπάρχει τό ενδεχόμενο νά βρεθεί ξαφνικά ο άνθρωπος σέ κίνδυνο γιά τή ζωή του. Ακούμε συχνά γιά σεισμούς, πλημμύρες, εμπρησμούς, εκρήξεις, ληστείες, τρομοκρατικές ενέργειες καί άλλα έκτακτα γεγονότα πού απειλούν τή ζωή πολλών ανθρώπων. Πώς νά αντιμετωπίσει ο άνθρωπος τέτοιες εφιαλτικές καταστάσεις; Άς μήν επιτρέψει ο Θεός νά περάσουμε παρόμοιες δοκιμασίες. Ωστόσο, γιά νά είμαστε σέ θέση νά αντιμετωπίσουμε, άν χρειαστεί, τέτοιους κινδύνους, χρειάζεται από τώρα νά οπλιστούμε μέ τήν ακλόνητη πίστη ότι, άν κάθε στιγμή ο Κύριος είναι δίπλα μας καί ακούει τίς προσευχές μας, πολύ περισσότερο στή δύσκολη αυτή ώρα μάς κρατά από τό χέρι καί μάς στηρίζει.

 

Δέν υπάρχει άνθρωπος πού νά μήν δοκίμασε φόβους στή ζωή του. Καί εκτός από τούς φόβους πού αναφέραμε υπάρχουν καί πολλοί άλλοι: Μοναξιά, εγκατάλειψη, ασθένεια, θάνατος… Μόνο ο Θεός γνωρίζει τά αποτυπώματα πού αφήνει κάθε φόβος στίς ψυχές τών ανθρώπων. Άς προσέξουμε όμως σήμερα κάπως περισσότερο τόν λόγο τού Κυρίου πού απευθύνεται στόν καθένα από εμάς. Μή φοβάσαι. Προχώρα μέ πίστη. Άν τόν λόγο αυτόν τόν ακούγαμε από οποιονδήποτε άνθρωπο, δέν θά κερδίζαμε τίποτε περισσότερο από μιά απλή ψυχολογική ενίσχυση. Από τή στιγμή όμως πού μάς τόν απευθύνει ο Παντοδύναμος Θεός, ο Νικητής τού θανάτου, ο Κύριος Ιησούς Χριστός, τότε ο λόγος αυτός μάς μεταδίδει χάρη καί δύναμη. Ενίσχυση ουσιαστική, θάρρος καί ελπίδα, γιά νά ξεπερνούμε κάθε φόβο καί δυσκολία τής ζωής!

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

Πάτερ Θεόφιλος: Ο Θεός μας μιλά και μας λέει….

αναρτήθηκε σε: ΩΦΕΛΙΜΑ | 0

ΕΓΩ σας οδηγώ στην Αλήθεια!

Η Αλήθεια δεν έμεινε πολύ καιρό το ίδιο αμόλυντη όπως όταν προήλθε από ΕΜΕΝΑ. Γι’ αυτόν το λόγο όσο περπατούσα ακόμα στη γη σας είπα ότι “θα σας οδηγήσω στην Αλήθεια”. Γιατί εγνώριζα ότι ούτε και ο Λόγος Μου, που σας έφερα ΕΓΩ Ο ΙΔΙΟΣ δεν θα έμενε αμόλυντος.

 

Αυτό θα γίνεται πάντα εφόσον θα μπαίνει στη μέση η ανθρώπινη αναξιοπιστία, εφόσον ο καθαρός Λόγος θα γίνεται έρμαιο ανθρώπων που είναι ατελείς και προσπαθούν μόνο με τη λογική τους να τον καταλάβουν. ΕΓΩ έφερα επανειλημμένα το Λόγο Μου από τον Ουρανό στη Γη και κάθε Φορά παραμορφώθηκε.

 

Εσείς οι άνθρωποι δεν έχετε καμία εγγύηση ότι και η Βίβλος είναι προστατευμένη και ασφαλής από μετατροπές. Διότι ΕΓΩ δεν περιορίζω ποτέ την ανθρώπινη ελεύθερη βούληση. Μπορώ να προστατέψω όποιον κηρύττει το Λόγο Μου μόνο όταν αυτός ο ίδιος έρθει κάτω από τη σκέπη Μου και ΜΟΥ ζητήσει να τον προστατέψω από την πλάνη.

 

Όποιος παρακαλεί μέσα στο πνεύμα του και αληθινά να τον φωτίσω ΕΓΩ, δεν κινδυνεύει από λανθασμένες σκέψεις. Θα μπορέσει και να καταλάβει που έχει παρεισφρύσει η πλάνη. Είναι εσφαλμένο όμως να υποστηρίζετε ότι ΕΓΩ ο Ίδιος προστατεύω τον αγνό Λόγο Μου από τη βεβήλωση, γιατί τότε θα ήταν αμφίβολη η ελεύθερη θέληση των ανθρώπων, οι οποίοι μπορούν να χρησιμοποιούν όπως θέλουν τα πνευματικά αγαθά που τους χαρίζω.

 

Γι’ αυτό θα πρέπει να αναλογισθείτε ότι με την πάροδο του καιρού έγιναν μεταβολές και στη Βίβλο και ότι ΕΓΩ δεν τις εμπόδισα, ακριβώς λόγω της ελεύθερης βούλησης των ανθρώπων. Για τούτο το λόγο έπρεπε κάθε φορά να γίνεται μία νέα Αποκάλυψη για να ξεκαθαρίσει τα λάθη που είχαν παρεισφρύσει.

 

Αρκεί λοιπόν να το θέλετε για να κατέχετε την Αλήθεια αλλά μην είσαστε σίγουροι ότι την έχετε, επειδή την βρήκατε στην Βίβλο, γιατί αλλιώς δεν θα χρειαζόταν να σας πω ολοφάνερα ότι “ΕΓΩ θα σας οδηγήσω στην Αλήθεια”.

 

Αναλογισθείτε όμως ότι το Πνεύμα Μου πάντα μόνο πνευματικό περιεχόμενο έχει, όπου εμφανίζεται, και ότι αυτό που ΜΕ ενδιαφέρει είναι η σωτηρία της ψυχής την οποία προσπαθώ να προσελκύσω κοντά ΜΟΥ με το κάλεσμά Μου. Συνεπώς κάθε φορά που σας έχω μιλήσει, έχει γίνει για την πνευματική τελειοποίηση σας.

 

Στις πνευματικές Μου υποδείξεις όμως έγιναν συχνά ανθρώπινες προσθήκες που όταν αποδείχθηκαν εσφαλμένες έκαναν πολλούς να αμφιβάλλουν για την αλήθεια.

 

Από την άλλη μεριά προστέθηκαν συχνά ανθρώπινα κατασκευάσματα στα θεϊκά Μου λόγια Αγάπης και τώρα οι άνθρωποι επιμένουν και προσκολλούνται στα ανθρώπινα λόγια.

 

Έτσι έννοιες που ίσχυαν για τους ανθρώπους εκείνης της εποχής, συμπεριλήφθηκαν στο θείο Λόγο Μου, όπως π.χ. ότι οι γυναίκες δεν επιτρέπεται να διδάσκουν.

 

Ποτέ δεν έδωσα τέτοια εντολή, απλά είχα λάβει υπ’ όψη μου τις συνθήκες εκείνης της εποχής. Δεν υπάρχει λοιπόν καμία δικαιολογία να ισχύει σαν θεϊκός Λόγος, πράγμα που φαίνεται και από τα λόγια Μου ότι “θα χύσω το Πνεύμα Μου πάνω από κάθε σάρκα και οι δούλοι Μου και οι υπηρέτριές Μου θα προφητέψουν”.

 

Ό,τι λοιπόν έκρινα απαραίτητο πως έπρεπε να διορθωθεί, το ανασκεύασα με νέες Αποκαλύψεις και προφητείες, οι οποίες όμως και αυτές με τη σειρά τους μολύνθηκαν και πρέπει να καθαρισθούν. Σας έχω δώσει όμως την υπόσχεση ότι “θα σας οδηγήσω στην Αλήθεια”!

 

Γι’ αυτό μπορείτε να είσαστε βέβαιοι πως όποιος επιθυμεί διακαώς την Αλήθεια, θα την βρει οπωσδήποτε. Δεν αφήνω κανέναν άνθρωπο να χαθεί μέσα στην πλάνη, όταν δεν θέλει να πέσει θύμα του αντιπάλου και λαχταρά την καθαρή Αλήθεια με όλη την καρδιά του.

 

Δεν μπορώ να εμποδίσω τους ανθρώπους να παραμορφώνουν το Λόγο που προέρχεται από ΕΜΕΝΑ λόγω της ελευθερίας της βούλησής τους και γι’ αυτό μόνο με νέες Αποκαλύψεις μπορώ να διορθώνω τα λάθη. Και αυτά οφείλονται στο χαμηλό πνευματικό επίπεδο των ανθρώπων που δεν αντιστέκονται στην επιρροή του αντίθεου. ΕΓΩ όμως θα φροντίζω πάντα το φως της Αλήθειας να φθάνει ως αυτούς που τη λαχταρούν.

 

Η διαφορά ανάμεσα στη γνώση και την κατανόηση

Ο βαθμός της κατανόησης εξαρτάται από το βαθμό της ψυχικής σας ωριμότητας. Δεν πρέπει να συγχέετε την κατανόηση με τη σκέτη γνώση, γιατί τη δεύτερη μπορείτε να την αποκτήσετε με τη νοημοσύνη σας. Δεν αποκλείεται μάλιστα να ανταποκρίνεται όντως στην αλήθεια, στην περίπτωση που σας τη μεταδίδουν άνθρωποι οι οποίοι έχουν ήδη φθάσει στην κατανόηση. Όμως αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι έχετε κατανοήσει βαθύτερα αυτή τη γνώση.

 

Μόνο όταν θα έχετε καλλιεργήσει την αγάπη σας ως ένα ορισμένο σημείο, θα είσαστε σε θέση να διεισδύσετε στη “γνώση”. Τότε η γνώση σας θα γίνει ζωντανή και θα σας φωτίσει και εσωτερικά. Με αυτόν τον τρόπο θα επανέλθετε σ’ εκείνη την κατάσταση από την οποία βγήκατε εκούσια κάποτε, ανταλλάσοντας το φως με το σκοτάδι, και χάνοντας έτσι κάθε κατανόηση.

 

Επομένως δεν αρκεί η “σχολική” γνώση για να κατανοήσετε Εμένα και την ύπαρξή Μου, τον προορισμό σας ως ανθρώπων και το σχέδιο σωτηρίας που έχω εξυφάνει για την επάνοδο των πεσμένων πνευμάτων. Γιατί όλα αυτά δεν τα συλλαμβάνετε όσο δεν κατέχετε εκείνο το βαθμό της αγάπης, ο οποίος σας εξασφαλίζει ένα εσωτερικό φως, τη δράση του Πνεύματος Μου μέσα σας.

 

Όμως η κατανόηση είναι το σημάδι ότι ξαναζωντάνεψαν οι θεϊκές ιδιότητες, οι οποίες ήταν θαμμένες όσο καιρό ήσασταν χωρίς αγάπη. Η κατανόηση είναι το φως το οποίο πρέπει να ξανακερδίσετε για να γίνετε μακάριοι, με την προϋπόθεση ότι εσείς οι ίδιοι αποζητάτε το φως, όσο στη γη.

 

Γιατί μπορείτε να ακολουθείτε μια ζωή αγάπης, χωρίς ωστόσο να αισθάνεστε την παραμικρή δίψα για γνώση. Όμως σε αυτή την περίπτωση, το φως της κατανόησης θα απλωθεί μέσα σας, όταν αφήσετε το γήινο σώμα και περάσετε στο υπερκόσμιο βασίλειο.

 

Ένας πνευματικά αφυπνισμένος άνθρωπος οφείλει να μπορεί να ξεχωρίζει ανάμεσα στη γνώση και την κατανόηση. Θα πρέπει να μη συγχέει την εγκεφαλική γνώση με την κατανόηση και να γνωρίζει ότι η ορθή κατανόηση απαιτεί έναν εξίσου υψηλό βαθμό αγάπης.

 

Όλα αυτά αποδεικνύουν ότι εσείς οι άνθρωποι θα πρέπει να θεωρείτε τον εαυτό σας τυχερό όταν η αγάπη σας οδηγεί σε μία βαθύτερη “γνώση” και έτσι φθάνετε στην κατανόηση. Γιατί αυτό σημαίνει ότι περνάτε στην πρωταρχική σας κατάσταση, όπου ήσασταν πλημμυρισμένοι από φως και αγάπη, όπου δεν είχατε πέσει ακόμη στο σκοτάδι. Σαν άνθρωποι παραμένετε ωστόσο στο σκοτάδι όσο καιρό είσαστε ανώριμοι, δηλαδή το πνεύμα σας δεν έχει αφυπνισθεί.

 

Παρ’ όλα αυτά ΕΓΩ δεν μπορώ να κάνω κάποιον ευτυχισμένο δίνοντάς του το φως της κατανόησης, εάν αυτός δεν εκπληρεί την προϋπόθεση η οποία είναι απαραίτητη για να εκδηλωθεί μέσα του το Πνεύμα Μου. Γιατί είναι το Πνεύμα Μου, το τμήμα του Εαυτού Μου, το οποίο σας μεταδίδει αυτήν την κατανόηση.

 

Αυτό δίνει σε εσάς τους ανθρώπους την πρόσβαση σε μια γνώση, την οποία κατανοείτε, η οποία σας κάνει ευτυχισμένους, φωτίζει την πνευματική σας κατάσταση, σας επιτρέπει να κατανοήσετε όλες τις αιτίες. Γι’ αυτό το λόγο μπορεί να θεωρηθεί σαν μια απόδειξη ανεπτυγμένης ψυχικής ωριμότητας.

 

Η σωστή κατανόηση δίνει πάντα μακαριότητα και δεν μπορεί να συγχέεται με έναν όγκο από γνώσεις οι οποίες παραμένουν ακατανόητες, επειδή το Πνεύμα Μου δεν μπορεί να ενεργήσει, παρ’ όλο που η νόηση αφομοίωσε αυτή τη γνώση. Τότε παραμένει μια νεκρή γνώση, η οποία δεν έχει καμία αξία για την ωρίμανση της ψυχής. Ίσα-ίσα, είναι κάθε άλλο παρά ωφέλιμη η απόκτηση μιας τέτοιας γνώσης, διότι για να γίνει ζωντανή αυτή η γνώση, απαιτείται κατ’ αρχήν μια ζωή με αγάπη.

 

Η αγάπη είναι απαραίτητη, γιατί αφυπνίζει και ζωντανεύει το πνεύμα μέσα στον άνθρωπο. Τότε μόνο αυτό θα ανάψει το κατάλληλο φως και τότε μόνο η γνώση θα μετατραπεί σε κατανόηση. Και τότε πλέον η ψυχή έχει αποκτήσει το βαθμό ωριμότητας ο οποίος καταργεί το σκοτάδι. Μόνο τότε μπορεί να πει κανείς ότι τον άνθρωπο το φωτίζει ένα εσωτερικό φως και του κάνει κατανοητές όλες τις πνευματικές διαδικασίες, σχετικά με την αρχή και τον προορισμό των πάντων, όπως και για το νόημα και το σκοπό της ανθρώπινης ύπαρξης στη γη.

 

Κι όταν ο άνθρωπος διαθέτει αυτή την κατανόηση, όταν μπορεί από μόνος του να τα καταλάβει όλα αυτά, θα συλλάβει επίσης το Είναι Μου. Τότε θα καταλάβει απόλυτα το προαιώνιο σχέδιο σωτηρίας που έχω εξυφάνει, γιατί τότε θα κατανοεί τις αιτίες γι’ αυτό.

 

Θα τα βλέπει όλα καθαρά και ο αποκλειστικός του σκοπός θα είναι να επανέλθει στην αρχική του κατάσταση, όπου ήταν ευτυχισμένος. Τότε θα επιζητεί με όλο του το είναι την επανένωση μαζί Μου, από όπου γεννήθηκε κάποτε.

Αμήν

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

Πάτερ Θεόφιλος: Πως κατάντησα έτσι;

αναρτήθηκε σε: ΩΦΕΛΙΜΑ | 0

Καθόμουν στην πολυθρόνα και  παρακολουθούσα  το δελτίο ειδήσεων των 8 , σαν σε ομίχλη , σαν σε νάρκη , όλο τα ίδια και τα ίδια.     Ο ένας δημοσιογράφος να μαλώνει με άλλους δημοσιογράφους και να παρεμβαίνουν άλλοι δημοσιογράφοι και στο τέλος μάλωναν όλοι μαζί,   τζερτζελές να γίνεται , και όλοι μαζί να τα βάζουν άλλοι με την κυβέρνηση και άλλοι με την αντιπολίτευση – που ήταν κάποτε  κυβέρνηση, σκίζοντας τα ρούχα τους  για τους «άτιμους» πολιτικούς και το πώς κατάντησαν την έρμη τούτη χώρα και τους ταλαίπωρους πολίτες της ξεχνώντας βέβαια το πόσο παλαιότερα τους λιβάνιζαν για τους «δικούς τους λόγους» βεβαίως , βεβαίως .

 

Ξαφνικά όπως χάζευα τις ειδήσεις την προσοχή μου τράβηξε μια αξιοπρεπέστατη ηλικιωμένη κυρία που μιλούσε στον  ρεπόρτερ και απαντούσε σε κάποια ερώτηση.

Με 400 euro τον μήνα πώς να ζήσω , όταν έχω 200 euro ενοίκιο ; Ξέρεις παιδί μου πόσες φορές το σκέφτομαι να δώσω μια να πέσω στις ρόδες ενός αυτοκινήτου να τελειώνω ;

 

Συγκλονίστηκα ….

Και άρχισε το μυαλό   μου να λειτουργεί , να βάζει ερωτήματα , να κάνει συγκρίσεις , να θυμάται .

Πριν 35 χρόνια κόχλαζε το αίμα μέσα μου .

Έτρεχα , αγωνιζόμουν , είχα ιδέες , πάλευα για αυτές .

Δούλευα και παράλληλα ασχολιόμουν με τα κοινά για ότι πίστευα , σωστό η λάθος δεν έχει σημασία , πάντως πίστευα .

Τώρα ;

ΠΩΣ ΚΑΤΑΝΤΗΣΑ ΕΤΣΙ ;

Λάτρης του καναπέ ….

Κάποτε πίστευα πως ήμουν Έλληνας πολίτης αυτής της χώρας

Τώρα είμαι το υπ’ αρίθμ. Α  123456 δελτίο ταυτότητας

Κάποτε πίστευα πως δουλεύοντας δικαιούμαι ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης

Τώρα είμαι ο υπ’ αρίθμ. 123456789 ΑΜΚΑ του ΙΚΑ

Κάποτε πίστευα πως θα έρθει η ώρα να βγω στη σύνταξη , να απολαύσω τα εγγόνια μου

Τώρα δεν ξέρω αν θα προλάβω κι αν θα με αφήσουν.

Κάποτε πίστευα ότι τα Ίμια και εκατοντάδες άλλα Ίμια , ο ουρανός και θάλασσα τους είναι Ελληνικά .

Τώρα είναι γκρίζες ζώνες .

Κάποτε άκουγα Ελληνικά στους δρόμους με γέλια παιδιών που έπαιζαν.

Τώρα μόλις νυχτώσει κλείνομαι μέσα και ακούω ξένους κατακτητές να περπατάνε φωνάζοντας στους δρόμους «μου», και τα παιδιά σταμάτησαν να παίζουν

Κάποτε ήμουνα ενεργός πολίτης.

Τώρα είμαι ένας αριθμός στατιστικής.

Κάποτε είχα όνειρα και ελπίδα.

Τώρα ….

Σιωπή .

Έχω αγανακτήσει και δεν αναφέρομαι στην κατάσταση πανικού που επικρατεί τον τελευταίο καιρό και τα ναι ή όχι που πέφτουν βροχή. Αναφέρομαι στον τρόπο με τον οποίο έχουμε συνηθίσει να ζούμε. Δεν κάνουμε τίποτα για εμάς.

 

Λάθος… δεν κρατάμε τίποτα για τον εαυτό μας. Όπου βρεθώ και όπου σταθώ βλέπω άτομα προσκολλημένα και απορροφημένα σε μια οθόνη. . Στο μετρό, στον δρόμο και ποτέ δεν σκοντάφτουν! Να μου το μάθουν και εμένα. Συνεχίζω… στην δουλεία, στην καφετέρια, στο εστιατόριο ακόμα και στην παραλία. Παντού. Πως το κάνουμε αυτό; Γιατί δεν γυρίζουμε μια φορά το βλέμμα μας όταν δύει ο ήλιος να τον χαζέψουμε και προτιμάμε να τον δούμε μέσα από μία φωτογραφία καλά φιλτραρισμένη μέσω του Instagram;

 

Πως καταντήσαμε έτσι; Να ζητάμε likes. Να ζητάμε την προσοχή των πολλών. Να κάνουμε βιτρίνα την ζωή μας. Να δείχνουμε ότι είμαστε οι καλύτεροι.

Τώρα μπορεί να με ρωτήσεις γιατί τα γράφω.

Όχι ότι έχει και μεγάλη σημασία φυσικά. Ποιος είμαι εγώ άλλωστε και τι αξία έχει αυτό που γράφω; Πού, πώς και τι θα βοηθήσει; Πουθενά, τίποτα και κανέναν προφανώς.

 

 

Στις μέρες μας είναι πολύ δύσκολα  αλλά  εμείς οι άνθρωποι τα κάνουμε δυσκολότερα. Γιατί οι ανθρώπινες σχέσεις πρέπει να είναι τόσο περίεργες και  τόσο δύσκολες ; Όλα τα προβλήματα μπορούν να αντιμετωπιστούν όταν αποφασίσουμε να φέρουμε στην ψυχή μας και στην καρδιά μας ότι διώξαμε και αφαιρέσαμε.

 

 

Ας αφήσουμε όλοι λοιπόν τις δήθεν συμπεριφορές μας και ας γίνουμε πιο ήρεμοι, πιο ειλικρινείς, πιο αληθινοί, και, γιατί όχι πιο χαρούμενοι!  Κανείς από μας δεν θέλει να του λένε ψέματα, τότε εμείς γιατί λέμε; Ας μπούμε στη θέση του ανθρώπου που εμείς οι ίδιοι αναγκάζουμε να επωμιστεί την άσχημη συμπεριφορά μας για να δούμε εμείς πως θα νοιώθαμε. Και την επόμενη φορά ας σκεφτούμε πριν αντιδράσουμε, ίσως έτσι να γίνουμε όλοι καλύτεροι για εμάς τους ίδιους αλλά και για τους γύρω μας.

 

Ποιος τολμά να το κάνει όμως;

Δεν το κάνει κανείς γιατί όλοι επιθυμούμε να γίνει κάτι καλύτερο χωρίς να θέλουμε εμείς να γίνουμε καλύτεροι.

Σ’ αυτές τις δύσκολες μέρες που ζούμε, η κοινωνία μας πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Εκτός των πολλών και μεγάλων οικονομικών προβλημάτων που περνάμε, παράλληλα η αμαρτία γιγαντώνεται, όσο πάει και νομιμοποιείται.

 

Διεστραμμένοι άνθρωποι, ψευτομέντιουμ και μάγοι διαφόρων ειδών και εγκληματίες πάσης φύσεως, προβάλλονται ακόμα και από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης για να δώσουν τη γνώμη τους για πολύ λεπτά ζητήματα, όπως η οικογένεια, τα παιδιά, οι θρησκευτικές πεποιθήσεις και οι ειλικρινείς σχέσεις των ανθρώπων.

 

Εκεί ακούμε τα πιο απογοητευτικά συμπεράσματα και τους πιο παράλογους σχεδιασμούς για το μέλλον της κοινωνίας μας. Θέλουν να καταργήσουν κάθε τι που είναι σωστό και δοκιμασμένο και να εγκαθιδρύσουν ένα δικό τους σύστημα κατά τις επιθυμίες της σάρκας τους.

Τρανταχτό παράδειγμα, ο γάμος. Κάποτε έριξαν την ιδέα να καταργηθεί ο θεσμός του γάμου και προσπάθησαν να βρουν ένα υποκατάστατο. Πρότειναν πολλές λύσεις, ελεύθερη συμβίωση, συμβολαιογραφική πράξη, ανύπαντρες μητέρες και άλλα τέτοια. Εκείνες που πλήρωσαν περισσότερο από όλους αυτές τις ψεύτικες θεωρίες, είναι οι κοπέλες που πίστεψαν ότι μπορούν να γίνουν μητέρες χωρίς να τελέσουν κανένα γάμο. Έκαναν ένα παιδί, έγιναν μητέρες χωρίς επίσημο πατέρα και προσπάθησαν να κάνουν οικογένεια. Με αποτέλεσμα τα φιλανθρωπικά ιδρύματα, τα οποία φροντίζουν για τους πάσχοντες και αναξιοπαθούντες ανθρώπους να μην παραλείπουν στη λίστα τους να βάζουν και τις ανύπαντρες μητέρες, οι οποίες απεδείχθη ότι είναι απροστάτευτες και οπωσδήποτε αξιολύπητες και φυσικά τα παιδιά τους που μεγαλώνουν ορφανά από πατέρα. Πόσο διαφορετικά τα έφτιαξε ο Θεός τα πράγματα. Ο Θεός δημιούργησε το θεσμό του γάμου με απόλυτη αρμονία και γι’ αυτό είναι αναντικατάστατος, όπως είναι και τα μάτια μας και τα αυτιά μας και όλα τα μέλη του σώματός μας.

Αντικαθίσταται το μάτι μας με κανένα ψεύτικο; Το χέρι μας; Το νύχι μας; Τίποτα δε μπορεί να αντικατασταθεί χωρίς καταστροφή και κακό αποτέλεσμα.

Νόμιζαν μερικοί ότι όσο απομακρυνόμαστε από τις διδασκαλίες του Χριστού, από το Ευαγγέλιο που είναι η απόλυτη αλήθεια, τόσο πιο πολύ εκσυγχρονιζόμαστε και θα ζήσουμε καλύτερα και πιο ελεύθερα. Στην πράξη όμως, το αποτέλεσμα μας δείχνει το αντίθετο. Όσο απομακρυνόμαστε από τις εντολές και τους κανόνες του Χριστού, τόσο πιο πολύ εκφυλιζόμαστε και δυστυχούμε.

Χρειαζόμαστε τον Ιησού Χριστό σήμερα, παρά ποτέ άλλοτε. Ας γυρίσουμε λοιπόν κοντά του.

Τον χρειαζόμαστε όχι μόνο στα σημερινά οικονομικά προβλήματα, αλλά κυρίως για τη σωτηρία της ψυχής μας και τότε θα δούμε το χέρι Του και στην οικογένειά μας και στην πατρίδα μας ακόμα. Πρέπει να γυρίσουμε πίσω, σαν τον «άσωτο υιό», ο οποίος, αφού κατασπατάλησε την περιουσία του πατέρα του «μετά πορνών» και κατάντησε να βόσκει γουρούνια ζητώντας μισθό λίγα ξυλοκέρατα, που και αυτά δεν του τα δίνανε, επέστρεψε στον οίκο του πατέρα του και ζήτησε να γίνει ένας απλός δούλος, για να χορταίνει τουλάχιστον «άρτον».

Βεβαίως δεν τα γράφω όλα αυτά για να αλλάξει το καθεστώς των ανθρώπων ή η κοινωνία και οι νόμοι του κράτους που επιτρέπουν τα διαζύγια, τις εκτρώσεις, τις μοιχείες και όλα αυτά τα κακά. Αλλά τα γράφω για να γνωρίσουμε  και να κάνουμε  το θέλημα του Θεού όσοι θέλουμε  να ζήσουμε  μια ευλογημένη ζωή και να φθάσουμε  κάποια ημέρα στο περιβάλλον του Ουράνιου Πατέρα.

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

Πάτερ Θεόφιλος: Μια συζήτηση με τον εαυτό μας

αναρτήθηκε σε: ΩΦΕΛΙΜΑ | 0

Αν καταφέρναμε να κάνουμε μια ειλικρινή συζήτηση με τον εαυτό μας,ουσιαστική,αληθινή,χωρίς αμνηστεύσεις ή εκπτώσεις,ενδεχομένως θα βλέπαμε ότι σε ορισμένα θέματα είμαστε άριστοι στη θεωρία και στα λόγια, εξαιρετικοί γνώστες της ουσίας του θέματος θεωρητικά,,αλλά επί του πρακτέου κάπου δυσκολευόμαστε.Σχετικά με τις δοκιμασίες και τον πόνο για παράδειγμα.Πόσο στεκόμαστε σε φίλους ή γνωστούς,σε δύσκολες καταστάσεις και βιώματα..Πόσες φορές δεν έχουμε κλάψει,μαζί με τη μάνα που έχασε το παιδί της,μαζί με το φίλο που δίνει τη δική του μάχη με την επάρρατη νόσο,πόσο συμπάσχουμε ακόμα και με τον άγνωστο που βιώνει μια φοβερή δοκιμασία.Και το κάνουμε με όλη μας την ψυχή και με αληθινά αισθήματα!

 

Πονάμε για τον άλλο και του επαναλαμβάνουμε συνεχώς πως οι δοκιμασίες είναι για το καλό μας..Ναι το ξέρουμε καλά αυτό! Έλα όμως που αν ο πόνος μας χτυπήσει την πόρτα,μάλλον θα σκεφτούμε το περίφημο”γιατί σε μένα”..Φυσικά,δεν είμαστε στο απυρόβλητο,ούτε υπογράψαμε συμβόλαιο με το θεό,ότι σε μας δε θα στείλει δυσκολίες,πόνους και αντιξοότητες..Ο πόνος είναι για όλους.Πολλές φορές κουραζόμαστε με μια δυσκολία,που κρατά λίγο καιρό και τελικά φεύγει,περνά.Άλλες φορές γκρινιάζουμε για τις ελλείψεις μας,υλικές τις περισσότερες φορές.Και γύρω βλέπουμε ανθρώπους γίγαντες ψυχικού σθένους.Ξέρω μια μητέρα,που έχασε 2 παιδιά σε τροχαίο.Ξέρω μια άλλη γυναίκα,που συντηρεί έναν τυφλό άνθρωπο και παιδί με καρκίνο.Άλλη σηκώνει το βάρος της ασθένειάς της,άλλα και του άντρα της.Χθες άκουσα για δύο υπέροχους γονείς που μεγαλώνουν ένα αυτιστικό παιδί..Και τόσοι άλλοι άγνωστοι στο πλήθος,αφανείς..Λοιπόν,όλοι αυτοί ξέρετε που συγκλίνουν;Προσεγγίζουν την αγιότητα.Τι ήταν οι άγιοι..Για πάρτε τον Άγιο Χαράλαμπο,που γιορτάζει κιόλας..Απλός άνθρωπος που υπέφερε τα πάνδεινα κατά την περίοδο των διωγμών, από τον έπαρχο της Μικράς Ασίας.Χωρίς γογγυσμό.Φρικτά βασανιστήρια..

 

Έτσι και οι άνθρωποι του πόνου που προανέφερα..Δεν παραπονιούνται.Με πίστη και καρτερία υπομένουν..Οι μεν υπομένουν το πένθος και προσπαθούν να το διαχειριστούν με διάφορους τρόπους,οι δε που κουβαλούν το σταυρό ενός ασθενούς προσπαθούν με αγάπη,μέριμνα,συμπόνια και γλυκύτητα να προσφέρουν στον πάσχοντα ανθρωπό τους..Μέρες,μήνες,έτη για να του δώσουν έστω την ελάχιστη βελτίωση..Και όταν ο άνθρωπός τους δεν βλέπει,χύνουν κι ένα δάκρυ,κάνουν και μια προσευχή..Αυτοί κάθε μέρα κερδίζουν ένα λιθαράκι αγιότητας..Ας προσευχηθούμε για τους ανθρώπους του πόνου,να τους ενισχύει και να τους δίνει δύναμη ο θεός.Κι εμείς,κάθε μέρα που φεύγει,με ό,τι κι αν κουβάλησε μαζί της ας Του πούμε κι ένα ευχαριστώ.Αν ήταν όμορφη και ευχάριστη η μέρα,ας Τον δοξολογήσουμε γαι τη δωρεά..Αν μας έφερε εμπόδια,ας μη δυσανασχετούμε..Μέσα από τις όποιες δυσκολίες μας,κάτι καλό θα βγει..Αν δεν γίνονται οι επιθυμίες μας από κάτι μας προφύλαξε.Ξέρει Εκείνος. Και ας προσπαθήσουμε στις δυσκολίες μας να παλέψουμε και να προσπαθήσουμε για το καλύτερο.Λυπημένοι αλλά όχι απελπισμένοι.Πιστοί,ακόμα και στη δοκιμασία του πόνου.. Για να βάλουμε κι εμείς το λιθαράκι μας.Να γίνουμε λίγο άγιοι.

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ