Πάτερ Θεόφιλος: Ο Θεός μας μιλά και μας λέει….

αναρτήθηκε σε: ΩΦΕΛΙΜΑ | 0

ΕΓΩ σας οδηγώ στην Αλήθεια!

Η Αλήθεια δεν έμεινε πολύ καιρό το ίδιο αμόλυντη όπως όταν προήλθε από ΕΜΕΝΑ. Γι’ αυτόν το λόγο όσο περπατούσα ακόμα στη γη σας είπα ότι “θα σας οδηγήσω στην Αλήθεια”. Γιατί εγνώριζα ότι ούτε και ο Λόγος Μου, που σας έφερα ΕΓΩ Ο ΙΔΙΟΣ δεν θα έμενε αμόλυντος.

 

Αυτό θα γίνεται πάντα εφόσον θα μπαίνει στη μέση η ανθρώπινη αναξιοπιστία, εφόσον ο καθαρός Λόγος θα γίνεται έρμαιο ανθρώπων που είναι ατελείς και προσπαθούν μόνο με τη λογική τους να τον καταλάβουν. ΕΓΩ έφερα επανειλημμένα το Λόγο Μου από τον Ουρανό στη Γη και κάθε Φορά παραμορφώθηκε.

 

Εσείς οι άνθρωποι δεν έχετε καμία εγγύηση ότι και η Βίβλος είναι προστατευμένη και ασφαλής από μετατροπές. Διότι ΕΓΩ δεν περιορίζω ποτέ την ανθρώπινη ελεύθερη βούληση. Μπορώ να προστατέψω όποιον κηρύττει το Λόγο Μου μόνο όταν αυτός ο ίδιος έρθει κάτω από τη σκέπη Μου και ΜΟΥ ζητήσει να τον προστατέψω από την πλάνη.

 

Όποιος παρακαλεί μέσα στο πνεύμα του και αληθινά να τον φωτίσω ΕΓΩ, δεν κινδυνεύει από λανθασμένες σκέψεις. Θα μπορέσει και να καταλάβει που έχει παρεισφρύσει η πλάνη. Είναι εσφαλμένο όμως να υποστηρίζετε ότι ΕΓΩ ο Ίδιος προστατεύω τον αγνό Λόγο Μου από τη βεβήλωση, γιατί τότε θα ήταν αμφίβολη η ελεύθερη θέληση των ανθρώπων, οι οποίοι μπορούν να χρησιμοποιούν όπως θέλουν τα πνευματικά αγαθά που τους χαρίζω.

 

Γι’ αυτό θα πρέπει να αναλογισθείτε ότι με την πάροδο του καιρού έγιναν μεταβολές και στη Βίβλο και ότι ΕΓΩ δεν τις εμπόδισα, ακριβώς λόγω της ελεύθερης βούλησης των ανθρώπων. Για τούτο το λόγο έπρεπε κάθε φορά να γίνεται μία νέα Αποκάλυψη για να ξεκαθαρίσει τα λάθη που είχαν παρεισφρύσει.

 

Αρκεί λοιπόν να το θέλετε για να κατέχετε την Αλήθεια αλλά μην είσαστε σίγουροι ότι την έχετε, επειδή την βρήκατε στην Βίβλο, γιατί αλλιώς δεν θα χρειαζόταν να σας πω ολοφάνερα ότι “ΕΓΩ θα σας οδηγήσω στην Αλήθεια”.

 

Αναλογισθείτε όμως ότι το Πνεύμα Μου πάντα μόνο πνευματικό περιεχόμενο έχει, όπου εμφανίζεται, και ότι αυτό που ΜΕ ενδιαφέρει είναι η σωτηρία της ψυχής την οποία προσπαθώ να προσελκύσω κοντά ΜΟΥ με το κάλεσμά Μου. Συνεπώς κάθε φορά που σας έχω μιλήσει, έχει γίνει για την πνευματική τελειοποίηση σας.

 

Στις πνευματικές Μου υποδείξεις όμως έγιναν συχνά ανθρώπινες προσθήκες που όταν αποδείχθηκαν εσφαλμένες έκαναν πολλούς να αμφιβάλλουν για την αλήθεια.

 

Από την άλλη μεριά προστέθηκαν συχνά ανθρώπινα κατασκευάσματα στα θεϊκά Μου λόγια Αγάπης και τώρα οι άνθρωποι επιμένουν και προσκολλούνται στα ανθρώπινα λόγια.

 

Έτσι έννοιες που ίσχυαν για τους ανθρώπους εκείνης της εποχής, συμπεριλήφθηκαν στο θείο Λόγο Μου, όπως π.χ. ότι οι γυναίκες δεν επιτρέπεται να διδάσκουν.

 

Ποτέ δεν έδωσα τέτοια εντολή, απλά είχα λάβει υπ’ όψη μου τις συνθήκες εκείνης της εποχής. Δεν υπάρχει λοιπόν καμία δικαιολογία να ισχύει σαν θεϊκός Λόγος, πράγμα που φαίνεται και από τα λόγια Μου ότι “θα χύσω το Πνεύμα Μου πάνω από κάθε σάρκα και οι δούλοι Μου και οι υπηρέτριές Μου θα προφητέψουν”.

 

Ό,τι λοιπόν έκρινα απαραίτητο πως έπρεπε να διορθωθεί, το ανασκεύασα με νέες Αποκαλύψεις και προφητείες, οι οποίες όμως και αυτές με τη σειρά τους μολύνθηκαν και πρέπει να καθαρισθούν. Σας έχω δώσει όμως την υπόσχεση ότι “θα σας οδηγήσω στην Αλήθεια”!

 

Γι’ αυτό μπορείτε να είσαστε βέβαιοι πως όποιος επιθυμεί διακαώς την Αλήθεια, θα την βρει οπωσδήποτε. Δεν αφήνω κανέναν άνθρωπο να χαθεί μέσα στην πλάνη, όταν δεν θέλει να πέσει θύμα του αντιπάλου και λαχταρά την καθαρή Αλήθεια με όλη την καρδιά του.

 

Δεν μπορώ να εμποδίσω τους ανθρώπους να παραμορφώνουν το Λόγο που προέρχεται από ΕΜΕΝΑ λόγω της ελευθερίας της βούλησής τους και γι’ αυτό μόνο με νέες Αποκαλύψεις μπορώ να διορθώνω τα λάθη. Και αυτά οφείλονται στο χαμηλό πνευματικό επίπεδο των ανθρώπων που δεν αντιστέκονται στην επιρροή του αντίθεου. ΕΓΩ όμως θα φροντίζω πάντα το φως της Αλήθειας να φθάνει ως αυτούς που τη λαχταρούν.

 

Η διαφορά ανάμεσα στη γνώση και την κατανόηση

Ο βαθμός της κατανόησης εξαρτάται από το βαθμό της ψυχικής σας ωριμότητας. Δεν πρέπει να συγχέετε την κατανόηση με τη σκέτη γνώση, γιατί τη δεύτερη μπορείτε να την αποκτήσετε με τη νοημοσύνη σας. Δεν αποκλείεται μάλιστα να ανταποκρίνεται όντως στην αλήθεια, στην περίπτωση που σας τη μεταδίδουν άνθρωποι οι οποίοι έχουν ήδη φθάσει στην κατανόηση. Όμως αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι έχετε κατανοήσει βαθύτερα αυτή τη γνώση.

 

Μόνο όταν θα έχετε καλλιεργήσει την αγάπη σας ως ένα ορισμένο σημείο, θα είσαστε σε θέση να διεισδύσετε στη “γνώση”. Τότε η γνώση σας θα γίνει ζωντανή και θα σας φωτίσει και εσωτερικά. Με αυτόν τον τρόπο θα επανέλθετε σ’ εκείνη την κατάσταση από την οποία βγήκατε εκούσια κάποτε, ανταλλάσοντας το φως με το σκοτάδι, και χάνοντας έτσι κάθε κατανόηση.

 

Επομένως δεν αρκεί η “σχολική” γνώση για να κατανοήσετε Εμένα και την ύπαρξή Μου, τον προορισμό σας ως ανθρώπων και το σχέδιο σωτηρίας που έχω εξυφάνει για την επάνοδο των πεσμένων πνευμάτων. Γιατί όλα αυτά δεν τα συλλαμβάνετε όσο δεν κατέχετε εκείνο το βαθμό της αγάπης, ο οποίος σας εξασφαλίζει ένα εσωτερικό φως, τη δράση του Πνεύματος Μου μέσα σας.

 

Όμως η κατανόηση είναι το σημάδι ότι ξαναζωντάνεψαν οι θεϊκές ιδιότητες, οι οποίες ήταν θαμμένες όσο καιρό ήσασταν χωρίς αγάπη. Η κατανόηση είναι το φως το οποίο πρέπει να ξανακερδίσετε για να γίνετε μακάριοι, με την προϋπόθεση ότι εσείς οι ίδιοι αποζητάτε το φως, όσο στη γη.

 

Γιατί μπορείτε να ακολουθείτε μια ζωή αγάπης, χωρίς ωστόσο να αισθάνεστε την παραμικρή δίψα για γνώση. Όμως σε αυτή την περίπτωση, το φως της κατανόησης θα απλωθεί μέσα σας, όταν αφήσετε το γήινο σώμα και περάσετε στο υπερκόσμιο βασίλειο.

 

Ένας πνευματικά αφυπνισμένος άνθρωπος οφείλει να μπορεί να ξεχωρίζει ανάμεσα στη γνώση και την κατανόηση. Θα πρέπει να μη συγχέει την εγκεφαλική γνώση με την κατανόηση και να γνωρίζει ότι η ορθή κατανόηση απαιτεί έναν εξίσου υψηλό βαθμό αγάπης.

 

Όλα αυτά αποδεικνύουν ότι εσείς οι άνθρωποι θα πρέπει να θεωρείτε τον εαυτό σας τυχερό όταν η αγάπη σας οδηγεί σε μία βαθύτερη “γνώση” και έτσι φθάνετε στην κατανόηση. Γιατί αυτό σημαίνει ότι περνάτε στην πρωταρχική σας κατάσταση, όπου ήσασταν πλημμυρισμένοι από φως και αγάπη, όπου δεν είχατε πέσει ακόμη στο σκοτάδι. Σαν άνθρωποι παραμένετε ωστόσο στο σκοτάδι όσο καιρό είσαστε ανώριμοι, δηλαδή το πνεύμα σας δεν έχει αφυπνισθεί.

 

Παρ’ όλα αυτά ΕΓΩ δεν μπορώ να κάνω κάποιον ευτυχισμένο δίνοντάς του το φως της κατανόησης, εάν αυτός δεν εκπληρεί την προϋπόθεση η οποία είναι απαραίτητη για να εκδηλωθεί μέσα του το Πνεύμα Μου. Γιατί είναι το Πνεύμα Μου, το τμήμα του Εαυτού Μου, το οποίο σας μεταδίδει αυτήν την κατανόηση.

 

Αυτό δίνει σε εσάς τους ανθρώπους την πρόσβαση σε μια γνώση, την οποία κατανοείτε, η οποία σας κάνει ευτυχισμένους, φωτίζει την πνευματική σας κατάσταση, σας επιτρέπει να κατανοήσετε όλες τις αιτίες. Γι’ αυτό το λόγο μπορεί να θεωρηθεί σαν μια απόδειξη ανεπτυγμένης ψυχικής ωριμότητας.

 

Η σωστή κατανόηση δίνει πάντα μακαριότητα και δεν μπορεί να συγχέεται με έναν όγκο από γνώσεις οι οποίες παραμένουν ακατανόητες, επειδή το Πνεύμα Μου δεν μπορεί να ενεργήσει, παρ’ όλο που η νόηση αφομοίωσε αυτή τη γνώση. Τότε παραμένει μια νεκρή γνώση, η οποία δεν έχει καμία αξία για την ωρίμανση της ψυχής. Ίσα-ίσα, είναι κάθε άλλο παρά ωφέλιμη η απόκτηση μιας τέτοιας γνώσης, διότι για να γίνει ζωντανή αυτή η γνώση, απαιτείται κατ’ αρχήν μια ζωή με αγάπη.

 

Η αγάπη είναι απαραίτητη, γιατί αφυπνίζει και ζωντανεύει το πνεύμα μέσα στον άνθρωπο. Τότε μόνο αυτό θα ανάψει το κατάλληλο φως και τότε μόνο η γνώση θα μετατραπεί σε κατανόηση. Και τότε πλέον η ψυχή έχει αποκτήσει το βαθμό ωριμότητας ο οποίος καταργεί το σκοτάδι. Μόνο τότε μπορεί να πει κανείς ότι τον άνθρωπο το φωτίζει ένα εσωτερικό φως και του κάνει κατανοητές όλες τις πνευματικές διαδικασίες, σχετικά με την αρχή και τον προορισμό των πάντων, όπως και για το νόημα και το σκοπό της ανθρώπινης ύπαρξης στη γη.

 

Κι όταν ο άνθρωπος διαθέτει αυτή την κατανόηση, όταν μπορεί από μόνος του να τα καταλάβει όλα αυτά, θα συλλάβει επίσης το Είναι Μου. Τότε θα καταλάβει απόλυτα το προαιώνιο σχέδιο σωτηρίας που έχω εξυφάνει, γιατί τότε θα κατανοεί τις αιτίες γι’ αυτό.

 

Θα τα βλέπει όλα καθαρά και ο αποκλειστικός του σκοπός θα είναι να επανέλθει στην αρχική του κατάσταση, όπου ήταν ευτυχισμένος. Τότε θα επιζητεί με όλο του το είναι την επανένωση μαζί Μου, από όπου γεννήθηκε κάποτε.

Αμήν

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

Πάτερ Θεόφιλος: Πως κατάντησα έτσι;

αναρτήθηκε σε: ΩΦΕΛΙΜΑ | 0

Καθόμουν στην πολυθρόνα και  παρακολουθούσα  το δελτίο ειδήσεων των 8 , σαν σε ομίχλη , σαν σε νάρκη , όλο τα ίδια και τα ίδια.     Ο ένας δημοσιογράφος να μαλώνει με άλλους δημοσιογράφους και να παρεμβαίνουν άλλοι δημοσιογράφοι και στο τέλος μάλωναν όλοι μαζί,   τζερτζελές να γίνεται , και όλοι μαζί να τα βάζουν άλλοι με την κυβέρνηση και άλλοι με την αντιπολίτευση – που ήταν κάποτε  κυβέρνηση, σκίζοντας τα ρούχα τους  για τους «άτιμους» πολιτικούς και το πώς κατάντησαν την έρμη τούτη χώρα και τους ταλαίπωρους πολίτες της ξεχνώντας βέβαια το πόσο παλαιότερα τους λιβάνιζαν για τους «δικούς τους λόγους» βεβαίως , βεβαίως .

 

Ξαφνικά όπως χάζευα τις ειδήσεις την προσοχή μου τράβηξε μια αξιοπρεπέστατη ηλικιωμένη κυρία που μιλούσε στον  ρεπόρτερ και απαντούσε σε κάποια ερώτηση.

Με 400 euro τον μήνα πώς να ζήσω , όταν έχω 200 euro ενοίκιο ; Ξέρεις παιδί μου πόσες φορές το σκέφτομαι να δώσω μια να πέσω στις ρόδες ενός αυτοκινήτου να τελειώνω ;

 

Συγκλονίστηκα ….

Και άρχισε το μυαλό   μου να λειτουργεί , να βάζει ερωτήματα , να κάνει συγκρίσεις , να θυμάται .

Πριν 35 χρόνια κόχλαζε το αίμα μέσα μου .

Έτρεχα , αγωνιζόμουν , είχα ιδέες , πάλευα για αυτές .

Δούλευα και παράλληλα ασχολιόμουν με τα κοινά για ότι πίστευα , σωστό η λάθος δεν έχει σημασία , πάντως πίστευα .

Τώρα ;

ΠΩΣ ΚΑΤΑΝΤΗΣΑ ΕΤΣΙ ;

Λάτρης του καναπέ ….

Κάποτε πίστευα πως ήμουν Έλληνας πολίτης αυτής της χώρας

Τώρα είμαι το υπ’ αρίθμ. Α  123456 δελτίο ταυτότητας

Κάποτε πίστευα πως δουλεύοντας δικαιούμαι ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης

Τώρα είμαι ο υπ’ αρίθμ. 123456789 ΑΜΚΑ του ΙΚΑ

Κάποτε πίστευα πως θα έρθει η ώρα να βγω στη σύνταξη , να απολαύσω τα εγγόνια μου

Τώρα δεν ξέρω αν θα προλάβω κι αν θα με αφήσουν.

Κάποτε πίστευα ότι τα Ίμια και εκατοντάδες άλλα Ίμια , ο ουρανός και θάλασσα τους είναι Ελληνικά .

Τώρα είναι γκρίζες ζώνες .

Κάποτε άκουγα Ελληνικά στους δρόμους με γέλια παιδιών που έπαιζαν.

Τώρα μόλις νυχτώσει κλείνομαι μέσα και ακούω ξένους κατακτητές να περπατάνε φωνάζοντας στους δρόμους «μου», και τα παιδιά σταμάτησαν να παίζουν

Κάποτε ήμουνα ενεργός πολίτης.

Τώρα είμαι ένας αριθμός στατιστικής.

Κάποτε είχα όνειρα και ελπίδα.

Τώρα ….

Σιωπή .

Έχω αγανακτήσει και δεν αναφέρομαι στην κατάσταση πανικού που επικρατεί τον τελευταίο καιρό και τα ναι ή όχι που πέφτουν βροχή. Αναφέρομαι στον τρόπο με τον οποίο έχουμε συνηθίσει να ζούμε. Δεν κάνουμε τίποτα για εμάς.

 

Λάθος… δεν κρατάμε τίποτα για τον εαυτό μας. Όπου βρεθώ και όπου σταθώ βλέπω άτομα προσκολλημένα και απορροφημένα σε μια οθόνη. . Στο μετρό, στον δρόμο και ποτέ δεν σκοντάφτουν! Να μου το μάθουν και εμένα. Συνεχίζω… στην δουλεία, στην καφετέρια, στο εστιατόριο ακόμα και στην παραλία. Παντού. Πως το κάνουμε αυτό; Γιατί δεν γυρίζουμε μια φορά το βλέμμα μας όταν δύει ο ήλιος να τον χαζέψουμε και προτιμάμε να τον δούμε μέσα από μία φωτογραφία καλά φιλτραρισμένη μέσω του Instagram;

 

Πως καταντήσαμε έτσι; Να ζητάμε likes. Να ζητάμε την προσοχή των πολλών. Να κάνουμε βιτρίνα την ζωή μας. Να δείχνουμε ότι είμαστε οι καλύτεροι.

Τώρα μπορεί να με ρωτήσεις γιατί τα γράφω.

Όχι ότι έχει και μεγάλη σημασία φυσικά. Ποιος είμαι εγώ άλλωστε και τι αξία έχει αυτό που γράφω; Πού, πώς και τι θα βοηθήσει; Πουθενά, τίποτα και κανέναν προφανώς.

 

 

Στις μέρες μας είναι πολύ δύσκολα  αλλά  εμείς οι άνθρωποι τα κάνουμε δυσκολότερα. Γιατί οι ανθρώπινες σχέσεις πρέπει να είναι τόσο περίεργες και  τόσο δύσκολες ; Όλα τα προβλήματα μπορούν να αντιμετωπιστούν όταν αποφασίσουμε να φέρουμε στην ψυχή μας και στην καρδιά μας ότι διώξαμε και αφαιρέσαμε.

 

 

Ας αφήσουμε όλοι λοιπόν τις δήθεν συμπεριφορές μας και ας γίνουμε πιο ήρεμοι, πιο ειλικρινείς, πιο αληθινοί, και, γιατί όχι πιο χαρούμενοι!  Κανείς από μας δεν θέλει να του λένε ψέματα, τότε εμείς γιατί λέμε; Ας μπούμε στη θέση του ανθρώπου που εμείς οι ίδιοι αναγκάζουμε να επωμιστεί την άσχημη συμπεριφορά μας για να δούμε εμείς πως θα νοιώθαμε. Και την επόμενη φορά ας σκεφτούμε πριν αντιδράσουμε, ίσως έτσι να γίνουμε όλοι καλύτεροι για εμάς τους ίδιους αλλά και για τους γύρω μας.

 

Ποιος τολμά να το κάνει όμως;

Δεν το κάνει κανείς γιατί όλοι επιθυμούμε να γίνει κάτι καλύτερο χωρίς να θέλουμε εμείς να γίνουμε καλύτεροι.

Σ’ αυτές τις δύσκολες μέρες που ζούμε, η κοινωνία μας πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Εκτός των πολλών και μεγάλων οικονομικών προβλημάτων που περνάμε, παράλληλα η αμαρτία γιγαντώνεται, όσο πάει και νομιμοποιείται.

 

Διεστραμμένοι άνθρωποι, ψευτομέντιουμ και μάγοι διαφόρων ειδών και εγκληματίες πάσης φύσεως, προβάλλονται ακόμα και από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης για να δώσουν τη γνώμη τους για πολύ λεπτά ζητήματα, όπως η οικογένεια, τα παιδιά, οι θρησκευτικές πεποιθήσεις και οι ειλικρινείς σχέσεις των ανθρώπων.

 

Εκεί ακούμε τα πιο απογοητευτικά συμπεράσματα και τους πιο παράλογους σχεδιασμούς για το μέλλον της κοινωνίας μας. Θέλουν να καταργήσουν κάθε τι που είναι σωστό και δοκιμασμένο και να εγκαθιδρύσουν ένα δικό τους σύστημα κατά τις επιθυμίες της σάρκας τους.

Τρανταχτό παράδειγμα, ο γάμος. Κάποτε έριξαν την ιδέα να καταργηθεί ο θεσμός του γάμου και προσπάθησαν να βρουν ένα υποκατάστατο. Πρότειναν πολλές λύσεις, ελεύθερη συμβίωση, συμβολαιογραφική πράξη, ανύπαντρες μητέρες και άλλα τέτοια. Εκείνες που πλήρωσαν περισσότερο από όλους αυτές τις ψεύτικες θεωρίες, είναι οι κοπέλες που πίστεψαν ότι μπορούν να γίνουν μητέρες χωρίς να τελέσουν κανένα γάμο. Έκαναν ένα παιδί, έγιναν μητέρες χωρίς επίσημο πατέρα και προσπάθησαν να κάνουν οικογένεια. Με αποτέλεσμα τα φιλανθρωπικά ιδρύματα, τα οποία φροντίζουν για τους πάσχοντες και αναξιοπαθούντες ανθρώπους να μην παραλείπουν στη λίστα τους να βάζουν και τις ανύπαντρες μητέρες, οι οποίες απεδείχθη ότι είναι απροστάτευτες και οπωσδήποτε αξιολύπητες και φυσικά τα παιδιά τους που μεγαλώνουν ορφανά από πατέρα. Πόσο διαφορετικά τα έφτιαξε ο Θεός τα πράγματα. Ο Θεός δημιούργησε το θεσμό του γάμου με απόλυτη αρμονία και γι’ αυτό είναι αναντικατάστατος, όπως είναι και τα μάτια μας και τα αυτιά μας και όλα τα μέλη του σώματός μας.

Αντικαθίσταται το μάτι μας με κανένα ψεύτικο; Το χέρι μας; Το νύχι μας; Τίποτα δε μπορεί να αντικατασταθεί χωρίς καταστροφή και κακό αποτέλεσμα.

Νόμιζαν μερικοί ότι όσο απομακρυνόμαστε από τις διδασκαλίες του Χριστού, από το Ευαγγέλιο που είναι η απόλυτη αλήθεια, τόσο πιο πολύ εκσυγχρονιζόμαστε και θα ζήσουμε καλύτερα και πιο ελεύθερα. Στην πράξη όμως, το αποτέλεσμα μας δείχνει το αντίθετο. Όσο απομακρυνόμαστε από τις εντολές και τους κανόνες του Χριστού, τόσο πιο πολύ εκφυλιζόμαστε και δυστυχούμε.

Χρειαζόμαστε τον Ιησού Χριστό σήμερα, παρά ποτέ άλλοτε. Ας γυρίσουμε λοιπόν κοντά του.

Τον χρειαζόμαστε όχι μόνο στα σημερινά οικονομικά προβλήματα, αλλά κυρίως για τη σωτηρία της ψυχής μας και τότε θα δούμε το χέρι Του και στην οικογένειά μας και στην πατρίδα μας ακόμα. Πρέπει να γυρίσουμε πίσω, σαν τον «άσωτο υιό», ο οποίος, αφού κατασπατάλησε την περιουσία του πατέρα του «μετά πορνών» και κατάντησε να βόσκει γουρούνια ζητώντας μισθό λίγα ξυλοκέρατα, που και αυτά δεν του τα δίνανε, επέστρεψε στον οίκο του πατέρα του και ζήτησε να γίνει ένας απλός δούλος, για να χορταίνει τουλάχιστον «άρτον».

Βεβαίως δεν τα γράφω όλα αυτά για να αλλάξει το καθεστώς των ανθρώπων ή η κοινωνία και οι νόμοι του κράτους που επιτρέπουν τα διαζύγια, τις εκτρώσεις, τις μοιχείες και όλα αυτά τα κακά. Αλλά τα γράφω για να γνωρίσουμε  και να κάνουμε  το θέλημα του Θεού όσοι θέλουμε  να ζήσουμε  μια ευλογημένη ζωή και να φθάσουμε  κάποια ημέρα στο περιβάλλον του Ουράνιου Πατέρα.

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

Πάτερ Θεόφιλος: Μια συζήτηση με τον εαυτό μας

αναρτήθηκε σε: ΩΦΕΛΙΜΑ | 0

Αν καταφέρναμε να κάνουμε μια ειλικρινή συζήτηση με τον εαυτό μας,ουσιαστική,αληθινή,χωρίς αμνηστεύσεις ή εκπτώσεις,ενδεχομένως θα βλέπαμε ότι σε ορισμένα θέματα είμαστε άριστοι στη θεωρία και στα λόγια, εξαιρετικοί γνώστες της ουσίας του θέματος θεωρητικά,,αλλά επί του πρακτέου κάπου δυσκολευόμαστε.Σχετικά με τις δοκιμασίες και τον πόνο για παράδειγμα.Πόσο στεκόμαστε σε φίλους ή γνωστούς,σε δύσκολες καταστάσεις και βιώματα..Πόσες φορές δεν έχουμε κλάψει,μαζί με τη μάνα που έχασε το παιδί της,μαζί με το φίλο που δίνει τη δική του μάχη με την επάρρατη νόσο,πόσο συμπάσχουμε ακόμα και με τον άγνωστο που βιώνει μια φοβερή δοκιμασία.Και το κάνουμε με όλη μας την ψυχή και με αληθινά αισθήματα!

 

Πονάμε για τον άλλο και του επαναλαμβάνουμε συνεχώς πως οι δοκιμασίες είναι για το καλό μας..Ναι το ξέρουμε καλά αυτό! Έλα όμως που αν ο πόνος μας χτυπήσει την πόρτα,μάλλον θα σκεφτούμε το περίφημο”γιατί σε μένα”..Φυσικά,δεν είμαστε στο απυρόβλητο,ούτε υπογράψαμε συμβόλαιο με το θεό,ότι σε μας δε θα στείλει δυσκολίες,πόνους και αντιξοότητες..Ο πόνος είναι για όλους.Πολλές φορές κουραζόμαστε με μια δυσκολία,που κρατά λίγο καιρό και τελικά φεύγει,περνά.Άλλες φορές γκρινιάζουμε για τις ελλείψεις μας,υλικές τις περισσότερες φορές.Και γύρω βλέπουμε ανθρώπους γίγαντες ψυχικού σθένους.Ξέρω μια μητέρα,που έχασε 2 παιδιά σε τροχαίο.Ξέρω μια άλλη γυναίκα,που συντηρεί έναν τυφλό άνθρωπο και παιδί με καρκίνο.Άλλη σηκώνει το βάρος της ασθένειάς της,άλλα και του άντρα της.Χθες άκουσα για δύο υπέροχους γονείς που μεγαλώνουν ένα αυτιστικό παιδί..Και τόσοι άλλοι άγνωστοι στο πλήθος,αφανείς..Λοιπόν,όλοι αυτοί ξέρετε που συγκλίνουν;Προσεγγίζουν την αγιότητα.Τι ήταν οι άγιοι..Για πάρτε τον Άγιο Χαράλαμπο,που γιορτάζει κιόλας..Απλός άνθρωπος που υπέφερε τα πάνδεινα κατά την περίοδο των διωγμών, από τον έπαρχο της Μικράς Ασίας.Χωρίς γογγυσμό.Φρικτά βασανιστήρια..

 

Έτσι και οι άνθρωποι του πόνου που προανέφερα..Δεν παραπονιούνται.Με πίστη και καρτερία υπομένουν..Οι μεν υπομένουν το πένθος και προσπαθούν να το διαχειριστούν με διάφορους τρόπους,οι δε που κουβαλούν το σταυρό ενός ασθενούς προσπαθούν με αγάπη,μέριμνα,συμπόνια και γλυκύτητα να προσφέρουν στον πάσχοντα ανθρωπό τους..Μέρες,μήνες,έτη για να του δώσουν έστω την ελάχιστη βελτίωση..Και όταν ο άνθρωπός τους δεν βλέπει,χύνουν κι ένα δάκρυ,κάνουν και μια προσευχή..Αυτοί κάθε μέρα κερδίζουν ένα λιθαράκι αγιότητας..Ας προσευχηθούμε για τους ανθρώπους του πόνου,να τους ενισχύει και να τους δίνει δύναμη ο θεός.Κι εμείς,κάθε μέρα που φεύγει,με ό,τι κι αν κουβάλησε μαζί της ας Του πούμε κι ένα ευχαριστώ.Αν ήταν όμορφη και ευχάριστη η μέρα,ας Τον δοξολογήσουμε γαι τη δωρεά..Αν μας έφερε εμπόδια,ας μη δυσανασχετούμε..Μέσα από τις όποιες δυσκολίες μας,κάτι καλό θα βγει..Αν δεν γίνονται οι επιθυμίες μας από κάτι μας προφύλαξε.Ξέρει Εκείνος. Και ας προσπαθήσουμε στις δυσκολίες μας να παλέψουμε και να προσπαθήσουμε για το καλύτερο.Λυπημένοι αλλά όχι απελπισμένοι.Πιστοί,ακόμα και στη δοκιμασία του πόνου.. Για να βάλουμε κι εμείς το λιθαράκι μας.Να γίνουμε λίγο άγιοι.

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

Η ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΠΙΣΤΗΣ

αναρτήθηκε σε: ΩΦΕΛΙΜΑ | 0

 

 

Θα ήθελα να ξεκινήσω το κείμενο θέτοντας κάποια ερωτήματα.

Γιατί είσαι χριστιανός;  Με τη θέλησή σου έχεις γίνει χριστιανός η χωρίς νά τό θέλεις;

Συμμετέχεις στα μυστήρια της εκκλησίας η απλώς παρακολουθείς σαν θεατής;

Έχεις γνωρίσει την σημασία των μυστηρίων? Δηλαδή είσαι συνειδητοποιημένος χριστιανός;

Από πού καταλαβαίνεις ότι είσαι βαπτισμένος ;

 

Ήθελα, ειδικότερα σήμερα, την ημέρα αυτή να την αφιερώσουμε σε έναν αυτοέλεγχο, σε μια ειλικρινή κριτική, σε μια εξέταση του εαυτού μας. Εάν, δηλαδή, είμαστε αληθινοί και ανυπόκριτοι Χριστιανοί. Εάν έχουμε συλλάβει τα μηνύματα του Χριστού μας και, αν όχι, στη θεωρία μόνο, αλλά στην πράξη ζούμε την αγάπη και τη διακονία που Εκείνος δίδαξε και επισφράγισε με το αίμα Του επάνω εις τον σταυρόν, με τη θυσία Του. Να ρωτήσουμε τους εαυτούς μας αν πράγματι είμεθα γνήσιοι Χριστιανοί. Γιατί Χριστιανός δεν σημαίνει μόνον εκπλήρωση μερικών τύπων και λειτουργικών υποχρεώσεων, αλλά μια πορεία γεμάτη αγωνίες, γεμάτη αγώνες επάνω στα ίχνη και στον δρόμο που χάραξε ο ίδιος ο Κύριός μας, ο Θεός μας, ο Ιησούς Χριστός. Όπως, δηλαδή, Εκείνος διήλθε  ευεργετών, έτσι και το δικό μας πέρασμα από τη ζωή, από αυτή την πρόσκαιρη ζωή, πρέπει να είναι μια συνεχής έκφραση της αφοσιώσεως και της υπακοής μας εις τον θείο νόμο και της απεριόριστης, χωρίς υπολογισμούς και ιδιοτέλεια, αγάπης προς τους συνανθρώπους μας.

 

Βέβαια, δεν είναι εύκολος αυτός ο δρόμος. Έχει δυσκολίες πολλές, πάρα πολλές. Εμπόδια πολλά. Πάρα πολλά εμπόδια θα συναντήσουμε, άπειρα θα έλεγε κανείς. Άλλοτε από τις αδυναμίες μας και τις πτώσεις μας και άλλοτε από την κακία και τον βούρκο που υπάρχει γύρω μας, που υπάρχει στο περιβάλλον όπου ζούμε.

 

Ο συνειδητός Χριστιανός δεν παραδίδει ποτέ τα όπλα. Αγωνίζεται εναντίον του κακού. Αγωνίζεται εναντίον της αμαρτίας. Αγωνίζεται με τη φλογερή πίστη του. Αγωνίζεται με το ταπεινό του φρόνημα, με τη συμμετοχή του στα άγια μυστήρια της Εκκλησίας μας και ιδιαίτερα αγωνίζεται με την επίδραση της καλοσύνης του. Να είναι καλός. Παντού καλός. Σε οποιοδήποτε περιβάλλον και αν βρεθεί. Ο Χριστιανός δεν κάνει εξαίρεση και ποτέ δεν λέει ότι εδώ δεν θα μιλήσω, εδώ δεν θα κάνω εκείνο που θέλει ο Θεός. Παντού πρέπει να είναι έτοιμος να προσφέρει με την καλοσύνη του και με την αγάπη του, να προσφέρει με την πίστη του, να προσφέρει με τη ζωή του και το παράδειγμά του ολόκληρο τον Χριστιανισμό που έχει μέσα στην καρδιά του.

 

 

 

Δυστυχώς αδελφοί μου οι πιο πολλοί από μας, άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο μοιάζουμε στον υποκριτή τον Φαρισαίο. Πιστεύουμε ότι είμαστε καλοί άνθρωποι και καλοί χριστιανοί αλλά κάνουμε μεγάλο λάθος. Η πορεία μας στη ζωή μας, όπως αυτή αποκαλύπτεται μέσα στην οικογένειά μας, και στον εργασιακό χώρο και στο κοινωνικό περιβάλλον, είναι απορία που ικανοποιεί τα πάθη, και δεν είναι πορεία για την κάθαρση, για τον αγιασμό, για την θέωση, για τη σωτηρία.

Όσο μας ξέρει ο σύντροφος της ζωής μας, δεν μας ξέρει κανένας άλλος. Και καμιά φορά όσο μας ξέρουν τα παιδιά μας, και όσο μας ξέρουν συνεργάτες, υφιστάμενοι και προϊστάμενοι, και τόσοι άλλοι, που γνωρίζουν και βλέπουν τα στραβά μας και τα λάθη μας και τις κακίες μας, τόσο καλά ώστε να ’μαστε εμείς τυφλοί και να μη τις βλέπουμε.

Μας παρασέρνουν πότε το ένα πάθος και πότε το άλλο, και έτσι λοιπόν αντί να προσφέρουμε την ταπείνωση και την πραότητα που ζητάει ο Θεός από μας, εμείς προσφέρουμε αγριότητα, θυμό, νεύρα, αντιλογία, αντιρρήσεις, και χαλάμε την ειρήνη του σπιτιού μας. Και ξεχνάμε αυτό που μας είπε ο Πανάγιος Θεός «μάθετε απ’ εμού, ότι πράος ειμί και ταπεινός τη καρδία και ευρήσετε ανάπαυσιν ταις ψυχαίς ημών». Δεν έχουμε ειρήνη μέσα μας. Δεν έχουμε ανάπαυση. Δεν έχουμε γαλήνη.

Το να τηρούμε πέντε δέκα εντολές και να νομίζουμε ότι είμαστε κάτι επειδή πηγαίνουμε στην Εκκλησία, δεν λέει πολλά πράγματα. Πρέπει να έχουμε αληθινή μετάνοια, και να την διδάσκουμε και έμπρακτα στους άλλους. Και την αληθινή μετάνοια δεν την βλέπω ούτε στον εαυτόν μου, αλλά ούτε και στους περισσοτέρους απ’ αυτούς που έρχονται να εξομολογηθούν.

 

Θα κλείσω το κείμενο λέγοντας τα εξής:

Η Ορθοδοξία δεν είναι φιλοσοφία, ιδεολογία, η κάποια θρησκεία.

 

Ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός είναι ο Ίδιος ο Χριστός. Αυτός είναι ο δρόμος, η αλήθεια, και το φώς.  Δεν αρκεί να είναι καλός άνθρωπος ο Ορθόδοξος Χριστιανός. Χρειάζεται λήψη Αγίου Πνεύματος για να σωθεί ο άνθρωπος. Είναι αδύνατον να σωθεί ο άνθρωπος χωρίς την βοήθεια του Χριστού και του Αγίου Πνεύματος. Επομένως, ο ορθόδοξος χριστιανός προσπαθεί να γεμίσει με Άγιο Πνεύμα, και γεμίζει με Άγιο Πνεύμα αν καθαριστεί από την αμαρτία, απαλλαγεί από τη φιλαυτία και ελευθερωθεί από την υπερηφάνεια.

 

Επομένως, για να απαλλαγεί απ’τα πάθη και τις αμαρτίες και να λάβει το Άγιο Πνεύμα, πολεμάει πρακτικά τα πάθη του με εγκράτεια, πραότητα, ταπεινοφροσύνη και υπομονή, και χρησιμοποιεί την νοερά προσευχή για κοινωνία με τον Χριστό και βαθύτερη σχέση μαζί του χωρίς να βασίζεται σε κάποιες πεποιθήσεις ή ψυχρές φιλοσοφικές η ηθικές αλήθειες.

 

Ούτε είναι ο Χριστιανισμός κάποιο βιβλίο και ούτε καν   η Αγία Γραφή. Ο Θεός ενσαρκώθηκε για να τον αγαπήσουμε και να τον καταλάβουμε. Αν ήταν αλλιώς, θα έστελνε μια Αγία Γραφή και δεν θα χρειάζονταν να έρθει ο Ίδιος.

 

Χωρίς πραγματική ταπείνωση, και υπακοή στις εντολές το Ιησού Χριστού και οδηγίες των Άγιων Πατέρων της Ορθόδοξης Εκκλησίας, η νοερά προσευχή  μπορεί να γίνει καταστρεπτικός αντί ωφέλιμος.

 

 

Η Ορθόδοξη Πίστη διακρίνεται από άλλες χριστιανικές ομάδες, διότι στόχος της είναι η πραγματική ταπεινότητα επειδή η ταπεινότητα είναι η «μητέρα όλων των αρετών», όπως, η αντίθετή της, η υπερηφάνεια είναι «η αιτία όλων των παθών».

 

 

 

 

Εξ άλλου, Ο ίδιος Ο Ιησούς μας ζήτησε να μάθουμε ότι είναι πράος και ταπεινός στη καρδιά του και πρέπει να τον μιμηθούμε για να βρούμε ανάπαυση στις ψυχές μας και να σωθούμε. (Ματθ. 11,29). Μόνο ένα τέτοιο άτομο θα εισέλθει στη βασιλεία του Κυρίου.(Ματθ 25,14 έως 23, Λκ 19,17). Ο αληθινά ταπεινός άνθρωπος είναι αυτός που, ομολογώντας τις αμαρτίες του, γίνεται πιστός στα λίγα, και κάνοντας κάτι τέτοιο, υπερυψώνεται από τον Κύριο και του εμπιστεύεται περισσότερα.

Αγαπητοί μου αδελφοί, μόνον όταν θα επικρατήσουν οι σωτήριες αλήθειες του Ιερού Ευαγγελίου θα γίνει ομορφότερη η ψυχή μας και καλύτερος ο κόσμος. Όχι οι τύποι των φαρισαίων και των σκοταδιστών, αλλά στη ζωή μας να έχουμε τα παραδείγματα των αγίων και των μεγάλων αναμορφωτών. Όχι οι τυραννίες των παθών και των αντίχριστων κοσμοθεωριών. Μη διαβάζουμε αυτά και μην υπακούμε σε αυτά, αλλά ως πρότυπο να έχουμε την αλήθεια του Χριστού, που ελευθερώνει τις ψυχές μας, και ως πρότυπο την αγάπη Του, που ανυψώνει ολόκληρη την ανθρωπότητα. Όσοι πιστέψουν.

 

Σήμερα είμαστε συγκεντρωμένοι και αδελφωμένοι επάνω σε αυτό τον γραφικό λόφο. Ας δώσουμε όλοι μας την υπόσχεση και ας πάρουμε τη σωτήρια απόφαση να γίνουμε καλύτεροι και συνειδητότεροι Χριστιανοί. Να γίνουμε σωστοί και αληθινοί. Να γίνουμε άδολοι και ανυπόκριτοι. Γεμάτοι καλοσύνη, γεμάτοι αρετή.

 

Φρονώ πως αυτή η υπόσχεση και διαβεβαίωση, αν δοθεί και τηρηθεί, θα είναι το μεγάλο πνευματικό και ανυπολόγιστο κέρδος. Κέρδος μέγα, που εύχομαι μέσα από την καρδιά μου σε όλους να αξιωθούμε να γίνουμε κληρονόμοι της ουρανίου βασιλείας, να αγωνιστούμε εδώ το υπόλοιπο της ζωής μας, όσο θα μας αφήσει ο Θεός, να αγωνιστούμε για τη δόξα Του και για τη σωτηρία της ψυχής μας.

 

Εύχομαι και πάλι μέσα από την καρδιά μου, αμήν, αμήν, αμήν».

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΤΟ ΠΙΟ ΔΥΣΕΥΡΕΤΟ ΠΡΑΓΜΑ ΣΤΗΝ ΖΩΗ

αναρτήθηκε σε: ΩΦΕΛΙΜΑ | 0

 

Ο άνθρωπος, επειδή είναι σώμα και ψυχή, έχει ανάγκη πάρα πολλά πράγματα. Επειδή το σώμα αγωνίζεται πιο πολύ σ’ αυτή τη γη, φαίνεται να έχει ανάγκη από πολλά υλικά πράγματα, για να μπορεί να νιώσει ο άνθρωπος λίγο χαρούμενος, λίγο ικανοποιημένος, λίγο γαλήνιος. Όταν δεν έχεις το ψωμί σου, υποφέρει το στομάχι, θολώνει το μυαλό. Όταν δεν έχεις μια καλή δουλίτσα, όταν δεν έχεις καλό σύντροφο, πως θα περάσεις;

Όταν όμως έχεις ένα καλό σύντροφο, δέχεσαι την αγάπη του, την προστασία του, νιώθεις τη χαρά που έρχεσαι στο σπίτι και υπάρχει ένας άνθρωπος που σε περιμένει με πολύ αγάπη. Μετά έρχονται τα παιδιά και υπάρχει άλλη χαρά. Υπάρχει βέβαια η αγωνία να τα μεγαλώσεις και να τα θρέψεις. Μπορεί να έχουνε φασαρίες τα παιδιά, να φέρνουν κούραση, αλλά δίνουν και πολύ χαρά στον άνθρωπο.

Βέβαια όλα αυτά ο άνθρωπος τα πετυχαίνει με πολύ κόπο. Και σεις οι ίδιοι, επειδή ήδη περνάτε αυτά τα στάδια του κόπου, καταλαβαίνετε αυτά τα λόγια. Εσείς ξέρετε από πρώτο χέρι, πόσο δύσκολο είναι σήμερα να είσαι γαλήνιος μέσα στο σπίτι. Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι να φέρεις μια ισορροπία μέσα στο σπίτι στις σχέσεις με το σύντροφό σου, με τα παιδιά σου και βέβαια να μπορείς να τους προσφέρεις το φαγητό τους. Είναι δύσκολα πράγματα αυτά.

 

Όμως το πιο δύσκολο που φαίνεται ότι υπάρχει σήμερα είναι η οικονομική κρίση, επειδή τα χρήματα είναι η κινητήριος δύναμη. Όταν δεν τα έχεις είσαι σαν χαμένος και συνέχεια αναρωτιέσαι: Τώρα τι θα κάνω; Τώρα πως θα στείλω τα παιδιά μου στο σχολείο; Τώρα τι θα αγοράσω να φάμε; Τώρα πως θα βάλω βενζίνη στο αυτοκίνητό μου; Τώρα πως θα πάω στη δουλειά μου; Ένα σορό πως και γιατί σε βασανίζουν. Είναι γεγονός ότι όλα αυτά τα πράγματα, τα δώρα του Θεού, τα έχει ανάγκη ο άνθρωπος, για να μπορεί να επιβιώσει καλά.

 

Το πιο πολυπόθητο πράγμα σήμερα θα είναι η γαλήνη και το πιο δύσκολο και δυσεύρετο θα είναι η ειρήνη.

 

Εγώ όμως έχω μια άλλη ερώτηση να σας κάνω: Πιστεύετε ότι αυτή είναι η βάση της αγωνίας μας και η έλλειψη αυτών των αγαθών  φέρνει την ταραχή στους ανθρώπους; Τι είναι εκείνο που ο άνθρωπος έχει πολύ ανάγκη; Πες ότι τα έχεις όλα αυτά, που αναφέραμε πιο πάνω, γιατί έχω δει ανθρώπους που έχουνε και αυτοκίνητα και σπίτια και χρήματα και πετρέλαια και βενζίνες, ό,τι  θέλεις έχουνε, δεν είδα όμως μέσα τους ισορροπία, γαλήνη και χαρά.

Μπαίνω πολλές φορές στα σπίτια τους και λέω, τώρα τι γίνεται εδώ; Βλέπεις μέσα ένα σπίτι σαν παράδεισος, πολύ πλούτος, αλλά κάτι λείπει. Τι είναι αυτό που λείπει; Η ψυχική γαλήνη! Γαλήνη, πολύ μεγάλη υπόθεση! Συμβαίνει αυτό που λέει ο Θεός: «Θα χαθεί πια η ειρήνη από τους ανθρώπους στον κόσμο και η γαλήνη από τις ψυχές τους». Είναι γεγονός ότι υπάρχει μια βαβούρα, μια ταραχή στην κοινωνία. Όλος ο κόσμος λες και είναι μια πυριτιδαποθήκη. Δεν ξέρεις από που θα ξεσπάσει το κακό. Δεν ξέρεις ποιο ηφαίστειο θα εκραγεί πρώτο και θα πυροδοτήσει όλα τα υπόλοιπα. Ζεις μια τέτοια διαρκή αγωνία και μέσα η καρδιά σου είναι συνέχεια ταραγμένη.

Το πιο πολυπόθητο πράγμα σήμερα θα είναι η γαλήνη και το πιο δύσκολο και δυσεύρετο θα είναι η ειρήνη. Είναι κάτι που δεν αγοράζεται, κάτι που δεν πουλιέται. Ενώ τα υπόλοιπα μπορείς να τα προμηθευτείς από τα σούπερ μάρκετ, το μόνο που δεν αγοράζεται είναι η γαλήνη. Ξέρετε γιατί; Γιατί η γαλήνη είναι το μόνο στοιχείο που δεν αγγίζει το σώμα. Είναι στοιχείο που αναφέρεται αποκλειστικά και μόνο στη ψυχή. Είναι αυτό που οι άνθρωποι αγνοούν ότι έχουν.

Δίνουμε τέτοια μεγάλη σημασία στο σώμα, που όλη την ημέρα βλέπετε τους  ανθρώπους να ζουν την αγωνία, πως θα τα καταφέρουν και συνέχεια τους ακούς: «Αχ, από δω να τα καταφέρω. Αχ, από κει να δουλέψω. Αχ, από εκεί να πληρωθώ. Αχ να κάνω το ένα. Αχ να κάνω το άλλο». Όλα αυτά τα κάνουν, για να ισορροπήσουν υλικά το σπίτι τους. Και όταν ξαπλώσουν λιγάκι και πάνε να ηρεμήσουν νιώθουν πάλι μια ταραχή. Ξέρετε γιατί; Γιατί τους λείπει η γαλήνη! Κι όμως είναι το μόνο πράγμα που έχουμε απόλυτα ανάγκη!

 

Ένα μωρό, εκτός από το γάλα της μαμάς του, τι νομίζετε ότι έχει πιο πολύ ανάγκη;

Τη γαλήνη. Δεν μπορεί να ηρεμήσει ένα μωρό σε μια ταραγμένη μητέρα. Δεν μπορεί το παιδί να γαληνέψει, να κοιμηθεί ήσυχα, να μεγαλώσει σωστά, όταν η καρδιά της μητέρας συνέχεια χτυπάει από χίλιες δυο στεναχώριες και προβλήματα. Μητέρες είσαστε άλλωστε και τα ξέρετε. Πόσες φορές δεν επηρεάζουν οι στεναχώριες και τα προβλήματά σας το μωρό; Ακόμα και το γάλα κόβεται. Ψέματα είναι αυτά; Γι’ αυτό, τι συνιστούν πάντα οι γιατροί; Μητέρα να είσαι γαλήνια, γιατί έτσι το γάλα σου θα είναι πραγματική τροφή για το παιδί σου. Αν είσαι ταραγμένη, τι θα φάει το παιδί; Γάλα θα πιεί ή δηλητήριο θα πάρει;

Αυτά βέβαια μπορείς να τα πεις στη μητέρα όσο το παιδί της είναι μωρό. Όταν μεγαλώσουν τα παιδιά, τι θα πρέπει να ξαναπώ στη μητέρα; Τώρα είσαι ελεύθερη να έχεις ταραχή; Τώρα μπορείς να ταράζεις το σπίτι, να είσαι ανακατωμένη; Όχι, τώρα είναι που χρειάζεται να είσαι πιο πολύ γαλήνια, γιατί τότε το παιδί δεν καταλάβαινε από ψυχικά προβλήματα και από ψυχικές αναζητήσεις. Απλά ζούσε την ανάπτυξή του μέσα στη γαλήνη της μητρικής σου αγάπης.

Όταν όμως το παιδί μεγαλώσει και αρχίσει πλέον και πηγαίνει στο Δημοτικό και αρχίζει και καταλαβαίνει και αντιλαμβάνεται πλέον τον κόσμο, ξέρετε τι έχει πιο πολύ ανάγκη; Νομίζεις ότι έχει ανάγκη πιο πολύ το φαγητό που θα του δώσεις; Νομίζεις ότι έχει ανάγκη πιο πολύ τα ρούχα που θα του αγοράσεις; Ή μήπως το φροντιστήριο που θα το στείλεις; Λάθος είναι αυτά. Το παιδί τότε είναι που έχει πιο πολύ ανάγκη  την ισορροπία της ψυχής του, να έχει ειρήνη μέσα στην καρδιά του, να έχει γαλήνη.

 

 

Βλέπετε πόσο μικρά παιδιά είναι, κι ενώ θα έπρεπε να είναι ξεκούραστα, γιατί δεν έχουν προβλήματα, αφού εσείς τρέχετε γι’ αυτά, αφού εσείς ζείτε τις αγωνίες και τα προβλήματά τους, προσέξατε τι ταραχή έχουν; Τρέχουν από δω, μπαίνουν στα δωμάτιά τους, ανοίγουν τα κομπιούτερ τους, παίρνουν τα κινητά τους τηλέφωνα, γενικά επικρατεί μια ανακατωσούρα στα παιδιά. Έχετε καταλάβει ότι τα περισσότερα παιδιά αυτή τη στιγμή έχουν ταραχή; Το έχετε συνειδητοποιήσει; Ρωτήστε τα αγόρια και τα κοριτσάκια σας, για να δείτε τι έχουν στις καρδιές τους. Σύγχυση στο νου, ταραχή στην καρδιά, ανακατωσούρα στη ζωή τους. Δεν ξέρουν τι θα κάνουν στο μέλλον τους. Δεν ξέρουν τι δρόμο θα βαδίσουνε.

Αυτά σας έχουν απασχολήσει ποτέ; Ή η μοναδική σας αγωνία είναι πώς να τα ταΐσετε και να τα μεγαλώσετε; Αυτή είναι η αγωνία σας; Δεν νομίζω. Μια καλή μητέρα ποτέ δεν σκέφτεται έτσι. Μια καλή μητέρα σκέφτεται πρώτα την ψυχική ισορροπία του παιδιού της και μετά όλα τα υπόλοιπα. Εδώ όμως τώρα αρχίζει όλο το πρόβλημα. Που μπορώ να βρω τη γαλήνη;

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ