ΤΙ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ

 

Χωρίς αμφισβήτηση ο Ιησούς Χριστός είναι το κεντρικό πρόσωπο του Λόγου του Θεού. Είναι επομένως πολύ σημαντικό να κοιτάξουμε στο Λόγο του Θεού για να δούμε κάποια από τα πράγματα που ο Ιησούς Χριστός είναι. Λέω “κάποια”, γιατί είναι αδύνατο σ’ ένα άρθρο όπως αυτό, να εξετάσουμε κάθε τι που η Βίβλος λέει ότι ο Ιησούς είναι. Εντούτοις ελπίζω ότι τα πράγματα τα οποία θα δούμε σήμερα θα μας βοηθήσουν να εκτιμήσουμε τον Ιησού Χριστό και ότι αυτός είναι για μας καλύτερα.

Ιησούς Χριστός: Γιος του Θεού

Ξεκινώντας την έρευνα μας αυτή στα όσα ο Ιησούς Χριστός είναι, θα πάμε στο κατά Ιωάννη 10/ι/35-36. Εκεί ο Ιησούς, κατά την διάρκεια ενός διαλόγου που είχε με μερικούς Ιουδαίους, είπε:

 

Κατά Ιωάννη 10/ι/35-36  “Εάν εκείνους είπε θεούς προς τους οποίους έγεινεν ο λόγος του Θεού, και δεν δύναται να αναιρεθεί η γραφή, εκείνον τον οποίον ο Πατήρ ηγίασε, και απέστειλεν εις τον κόσμον, σεις λέγεται Ότι βλασθημείς, διοτι ειπον, Υιος του Θεου ειμαι;”

 

Όπως μπορούμε να δούμε απ’ αυτό το απόσπασμα, ο Ιησούς είπε ότι είναι Γιος του Θεού, δηλαδή ότι ο Θεός είναι ο Πατέρας του. Επομένως το πρώτο πράγμα το οποίο βλέπουμε ότι ο Ιησούς είναι, είναι Γιος του Θεού. Το γεγονός ότι ο Ιησούς Χριστός ήταν όντως Γιος του Θεού μαρτυρείται επίσης από πολλά άλλα αποσπάσματα της Βίβλου. Έτσι για παράδειγμα, όταν ο άγγελος ανακοίνωσε στην Μαρία ότι θα γίνονταν η μητέρα του Ιησού, της είπε επίσης ότι ο Ιησούς θα ονομάζονταν Γιος του Θεού. Όντως, το κατά Λουκά 1/α/35 μας λέει:

 

Κατά Λουκά 1/α/35  “Και αποκριθείς ο άγγελος είπεν προς αυτήν, πνεύμα άγιον θέλει επέλθει επί σε, και δύναμις του υψίστου θέλει σε επισκιάσει. Διά τούτο και το γεννώμενον εκ σου άγιον, θέλει ονομασθή Υιός Θεού.”

 

Επιπρόσθετα ο Θεός δυο φορές, μια κατά την βάπτιση του Ιησού (κατά Ματθαίο 3/γ/16-17) και μια κατά την μεταμόρφωση του (κατά Ματθαίο 17/ιζ/5) δημόσια τον διακήρυξε σαν Γιο Του. Πράγματι τα σχετικά αποσπάσματα μας λένε:

 

Κατά Ματθαίο 3/γ/16-17  “Και βαπτισθείς ο Ιησούς ανέβει ευθύς από του ύδατος. Και ιδού ηνοίχθησαν εις αυτόν οι ουρανοί, και είδε πνεύμα Θεού κατεβαίνον ως περιστεράν και ερχόμενον επ’ αυτόν. Και ιδού φωνή εκ των ουρανών λέγουσα, Ούτος είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, εις τον οποίον ευηρεστηθήν.”

 

Κατά Ματθαίον 17/ιζ/5  “Ενώ αυτός ελάλει έτι [δες κατά Ματθαίο 17/ιζ/1-4 για τα συμφραζόμενα], ιδού, νεφέλη φωτεινή επεσκίασεν αυτούς. Και ιδού φωνή εκ της νεφέλης λέγουσα, Ούτος είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, εις τον οποίον ευηρεστήθην. Αυτού ακούετε.”

 

Πέρα απ’ όλα τα παραπάνω, άλλο ένα πιστοποιητικό που η Βίβλος αναφέρει σαν απόδειξη του ότι ο Ιησούς Χριστός είναι όντως Γιος του Θεού, είναι το γεγονός ότι ο Θεός τον ανέστησε από τους νεκρούς. Πράγματι, η προς Ρωμαίους 1/α/ μας λέει σχετικά:

 

Προς Ρωμαίους 1/α/1,3-4  “Παύλος, δούλος Ιησού Χριστού,…..περί του Υιού αυτού, όστις εγεννήθη εκ σπέρματος Δαβίδ κατά σάρκα, και απεδείχθη Υιός Θεού εν δυνάμει κατά το πνεύμα της αγιοσύνης, διά της εκ νεκρών αναστάσεως, Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών.”

 

Σε όλα τα παραπάνω θα μπορούσαμε να προσθέσουμε πολλά ακόμη αποσπάσματα τα οποία δηλώνουν ότι ο Ιησούς είναι Γιός του Θεού1. Το πρώτο επομένως πράγμα το οποίο βλέπουμε ότι ο Ιησούς είναι, είναι Γιος του Θεού.

Ιησούς Χριστός: ο Σωτήρας του κόσμου

Έχοντας δει ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Γιος του Θεού ας προχωρήσουμε περισσότερο για να δούμε κάποια άλλα πράγματα που αυτός είναι. Για να αρχίσουμε, θα πάμε στην Ιωάννου Α 4/δ/14. Εκεί διαβάζουμε:

 

Ιωάννου Α 4/δ/14  “Και ημείς είδομεν, και μαρτυρούμεν, ότι ο Πατήρ απέστειλε τον Υιόν Σωτήρα του κόσμου” Επίσης το κατά Ιωάννη 12/ιβ/47 λέει: “Και εάν τις ακούσει τους λόγους μου, και δεν πιστεύση, εγώ δεν κρίνω αυτόν. Διότι δεν ήλθον διά να κρίνω τον κόσμον, αλλά διά να σώσω τον κόσμον.”

 

Η σωτηρία απαιτεί ένα σωτήρα, κάποιον που θα την κάνει διαθέσιμη. Όπως το παραπάνω απόσπασμα μας κάνει καθαρό, αυτός ο Σωτήρας είναι ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Πράγματι η προς Ρωμαίους 10/ι/9 μας λέει:

 

Προς Ρωμαίους 10/ι/9  “εάν ομολογήσεις διά του στόματος σου τον Κύριον Ιησούν, και πιστεύσης εν τη καρδία σου ότι ο Θεός ανέστησεν αυτόν εκ νεκρών θέλεις σωθεί.” Επίσης οι Πράξεις 4/δ/12 μας λένε για τον Ιησού: “Και δεν υπάρχει δι’ ουδενός άλλου η σωτηρία. διότι ούτε όνομα άλλο είναι υπό τον ουρανόν δεδομένον μεταξύ των ανθρώπων, διά του οποίου πρέπει να σωθώμεν.”

 

Η σωτηρία είναι αδύνατη χωρίς τον Ιησού Χριστό γιατί μόνο σ’ αυτόν υπάρχει, και δεν μπορεί να επιτευχθεί παρά μόνο ομολογώντας τον ως Κύριο και πιστεύοντας ότι ο Θεός τον ανέστησε από τους νεκρούς. Επομένως, ένα δεύτερο πράγμα που ο Ιησούς είναι, είναι ο Σωτήρας, ο μόνος στον οποίο υπάρχει σωτηρία.

Ιησούς Χριστός: Κύριος

Πέρα από Γιος του Θεού και Σωτήρας, ένας άλλος τίτλος που χρησιμοποιείται για τον Ιησού Χριστό είναι Κύριος. Σχετικά με τη λέξη “κύριος” αυτή δηλώνει αφεντικό, κάποιον που είναι σε θέση εξουσίας. Ότι ο Ιησούς Χριστός είναι όντως σε θέση εξουσίας δείχνεται από το γεγονός ότι η φράση “Κύριος Ιησούς Χριστός” συμβαίνει 82 φορές στην Βίβλο. Πέρα απ’ αυτό, επίσης υπάρχουν πολλά άλλα αποσπάσματα στην Βίβλο τα οποία αναφέρονται στην θέση εξουσίας του Ιησού Χριστού, τέτοια όπως η προς Φιλιππησίους 2/β/9-11. Εκεί διαβάζουμε:

 

Προς Φιλιππησίους 2/β/9-11  “Διά τούτο και ο Θεός υπερύψωσεν αυτόν [τον Ιησού] και εχάρισεν εις αυτόν όνομα το υπέρ παν όνομα. διά να κλίνη εις το όνομα του Ιησού παν γόνυ επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων. και πάσα γλώσσα να ομολογήσει ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Κύριος, εις δόξαν Θεού Πατρός.” Επίσης η προς Κορινθίους Α 15/ιε/24-28 μας λέει: “ύστερον θέλει είσθαι το τέλος, όταν παραδώσει [ο Ιησούς] την βασιλείαν εις τον Θεόν και Πατέρα. Όταν καταργήσει πάσαν αρχήν και πάσαν εξουσίαν και δύναμιν. Διότι πρέπει [ο Ιησούς] να βασιλεύει εώσου θέση πάντας τους εχθρούς υπό τους πόδας αυτού. έσχατος εχθρός καταργείται ο θάνατος. Διότι “πάντα [ο Θεός] υπέταξεν υπό τους πόδας αυτού [του Ιησού].” Όταν δε ειπή ότι πάντα είναι υποτεταγμένα, φανερόν ότι εξαιρείται ο υποτάξας [ο Θεός] εις αυτόν [τον Ιησού] τα πάντα. Όταν δε υποταχθώσιν εις αυτόν [τον Ιησού] τα πάντα, τότε και αυτός ο Υιός θέλει υποταχθεί εις τον υποτάξαντα εις αυτόν τα πάντα, διά να είναι ο Θεός τα πάντα εν πάσι.”

 

Όπως τα παραπάνω αποσπάσματα κάνουν καθαρό, κάθε τι είναι ή θα είναι “υπό τους πόδας” του Ιησού. Η μόνη εξαίρεση είναι ο Θεός, ο “υποτάξας εις αυτόν τα πάντα”, στον οποίον και ο Ιησούς ο ίδιος είναι υποταγμένος. Πέρα από τον Θεό, κάθε τι άλλο είναι ή θα είναι υπό την εξουσία του Ιησού Χριστού ώστε “πάσα γλώσσα να ομολογήσει ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Κύριος, εις δόξαν Θεού Πατρός”

Ιησούς Χριστός: η κεφαλή της εκκλησίας

Πέρα από αφεντικό, κύριος, κάθε ανθρώπου που πιστεύει σ’ αυτόν, ο Ιησούς Χριστός είναι επίσης η κεφαλή, το αφεντικό του συνόλου εκείνων που πιστεύουν σ’ αυτόν και οι οποίοι συνιστούν ότι η Βίβλος αποκαλεί “εκκλησία”. Πράγματι η προς Κολοσσαείς 1/α/18 μας λέει:

 

Προς Κολοσσαείς 1/α/18  “και αυτός είναι η κεφαλή του σώματος, της εκκλησίας.” Επίσης η προς Εφεσίους 4/δ/15-16 μας λέει: “άλλα αληθεύοντες εις την αγάπην, να αυξήσωμεν εις αυτόν κατά πάντα, όστις είναι η κεφαλή, ο Χριστός. Εξ’ ου παν το σώμα συναρμολογούμενον και συνδεόμενον διά πάσης συνάφειας των συνεργούντων μελών, κατά την ανάλογο ενέργειαν ενός έκαστου μέρους, κάμνει την αύξησιν του σώματος, προς οικοδομήν εαυτού εν αγάπη”

 

Όπως τα παραπάνω αποσπάσματα κάνουν καθαρό, η εκκλησία δεν είναι ένα κτήριο άλλα ένα σώμα το οποίο απαρτίζεται από τον καθένα από μας που έχει ομολογήσει με τον στόμα του τον Κύριο, το αφεντικό, Ιησού και έχει πιστέψει με την καρδιά του ότι ο Θεός τον ανέστησε από τους νεκρούς. Όπως η προς Κορινθίους Α 12/ιβ μας λέει σχετικά μ’ αυτό το σώμα και τα μέλη του:

 

Προς Κορινθίους Α 12/ιβ/12,14,18,27  “Διότι καθώς το σώμα είναι εν, και έχει μέλη πολλά, πάντα δε τα μέλη του σώματος του ενός, πολλά όντα, είναι εν σώμα. ούτω και ο Χριστός….. Διότι το σώμα δεν είναι εν μέλος άλλα πολλά….Αλλά τώρα ο Θεός έθεσε τα μέλη εν έκαστον αυτών εις το σώμα, καθώς ηθέλησεν….Και σεις είσθε σώμα Χριστού και μέλη κατά μέρος.” Επίσης η προς Κορινθίους Α 11/ια/3 προσθέτει: “Θέλω δε να εξεύρητε, ότι η κεφαλή παντός ανδρός είναι ο Χριστός. κεφαλή δε της γυναικός ο ανήρ. Κεφαλή δε του Χριστού ο Θεός.”

 

Ο κάθε ένας από μας είναι μέλος του σώματος του Χριστού και έχει τον Χριστό σαν ΚΥΡΙΟ. Όλοι τώρα μαζί συνιστούμε το σώμα του Χριστού, την εκκλησία, η οποία έχει τον Χριστό σαν ΚΕΦΑΛΗ και ο οποίος με την σειρά του έχει τον Θεό σαν κεφαλή (προς Κορινθίους 11/ια/3). Όπως τώρα σε ένα πραγματικό σώμα, το κεφάλι είναι εκείνο που λαμβάνει τις αποφάσεις και είναι υπεύθυνο για κάθε τι που το σώμα κάνει, το ίδιο επίσης είναι και ο Χριστός στην εκκλησία: αυτός (και μόνο αυτός) είναι υπεύθυνος να αποφασίσει πως το σώμα σαν σύνολο, και κάθε ένας από μας σαν μέλη του, θα κινηθεί. Αυτός είναι η κεφαλή της εκκλησίας, εμείς είμαστε τα μέλη της, και ο Θεός είναι Αυτός που μας τοποθέτησε στην εκκλησία όπως Αυτός ήθελε. Όπως το χέρι μου υπακούει στο κεφάλι μου έτσι και μείς, ως μέλη της εκκλησίας, πρέπει να είμαστε υπάκουοι στην κεφαλή, στον αρχηγό της εκκλησίας, τον Χριστό. Είναι αυτός ο οποίος κατέχει την αρχηγική θέση στην εκκλησία. Όλοι οι άλλοι είμαστε μέλη από των οποίων την ορθή λειτουργία εξαρτάται και η ορθή λειτουργία όλου του σώματος, όλης της εκκλησίας.

Ιησούς Χριστός: Ο μόνος δρόμος για τον Θεό

Αν και μέχρι τώρα έχουμε δει πολλά πράγματα που ο Ιησούς είναι, η λίστα δεν σταματάει εδώ. Πράγματι το κατά Ιωάννη 14/ιδ/6 μας λέει:

 

Κατά Ιωάννη 14/ιδ/6 Λέγει προς αυτόν ο Ιησούς, “Εγώ είμαι η οδός και η αλήθεια και η ζωή. Ουδείς έρχεται προς τον Πατέρα, ειμή δι εμού.”

 

Ο Ιησούς είναι η οδός, η αλήθεια και η ζωή. Όπως είπε, κανένας δεν μπορεί να πάει στον Θεό παρά μόνο μέσω αυτού. Άρα ο Ιησούς Χριστός είναι ο μόνος δρόμος για τον Θεό. Προφανώς, αυτό σημαίνει ότι η άποψη που υποστηρίζει ότι όλες οι διάφορες θρησκείες είναι απλά διαφορετικοί δρόμοι που τελικά όλοι οδηγούν στον ένα αληθινό Θεό είναι Βιβλικά εντελώς λανθασμένη. Πράγματι σύμφωνα με τα όσα μόλις διαβάσαμε υπάρχει ΕΝΑΣ μόνο δρόμος προς τον Θεό, ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Χωρίς αυτόν κανένας δεν μπορεί να πάει προς τον Θεό.

Ιησούς Χριστός: ο μόνος μεσίτης μεταξύ Θεού και ανθρώπων

Πέρα από μοναδικός δρόμος προς τον Θεό, ο Ιησούς Χριστός είναι επίσης και ο μοναδικός μεσίτης μεταξύ Θεού και ανθρώπων. Πράγματι η προς Τιμόθεο 2/β/5 μας λέει:

 

Προς Τιμόθεο Α 2/β/5  “Διότι είναι εις Θεός, εις και μεσίτης Θεού και ανθρώπων, άνθρωπος Χριστός Ιησούς”

 

Όπως είναι προφανές απ’ αυτό το απόσπασμα, όπως η άποψη των “πολλών δρόμων για τον Θεό είναι Βιβλικά λανθασμένη, το ίδιο λανθασμένη είναι και άποψη των “πολλών μεσιτών μεταξύ Θεού και ανθρώπων2”. Πράγματι, όπως το παραπάνω απόσπασμα κάνει ξεκάθαρο, υπάρχει ΕΝΑΣ και μόνο ΕΝΑΣ μεσίτης μεταξύ Θεού και ανθρώπων, ο άνθρωπος Χριστός Ιησούς. Μόνο αυτόν έχει ο Θεός διορίσει να μεσιτεύει για λογαριασμό μας και μόνο αυτός είναι κατάλληλος γι’ αυτήν την δουλειά.

Ιησούς Χριστός: ο άρτος της ζωής

Κατά Ιωάννη 6/ς/35  “Και είπε προς αυτούς ο Ιησούς, ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Ο ΑΡΤΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ. ΟΣΤΙΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΠΡΟΣ ΕΜΕ, ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΠΕΙΝΑΣΕΙ. ΚΑΙ ΟΣΤΙΣ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΕΙΣ ΕΜΕ, ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΔΙΨΑΣΕΙ ΠΟΤΕ” Επίσης το κατά Ιωάννη 6/ς/47-48 επαναλαμβάνει: “Αληθώς, αληθώς σας λέγω, Ο πιστεύων εις εμέ έχει ζωήν αιώνιον. ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Ο ΑΡΤΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ”

 

Ο Ιησούς Χριστός υποσχέθηκε ότι αυτός που θα έλθει σ’ αυτόν δεν θα πεινάσει ποτέ και δεν θα διψάσει ποτέ. Είπε ότι αυτός είναι το ψωμί της ζωής. Όλοι μας γνωρίζουμε πόσο σημαντικά είναι η τροφή και το νερό για τις ζωές μας. Εντούτοις, αν ακόμα και η αφθονία αυτών δεν μπορεί να μας δώσει πέρα από ένα μέσο όρο εβδομήντα ή ογδόντα ετών ζωής, το ψωμί το οποίο λέγεται Ιησούς Χριστός μας δίνει ΑΙΩΝΙΑ ΖΩΗ. Πως; Το είδαμε ήδη: με το να τον ομολογήσουμε σαν Κύριο και να πιστέψουμε ότι ο Θεός τον ανέστησε από τους νεκρούς (προς Ρωμαίους 10/ι/9). Αφού επίσης μας διαβεβαιώνει ότι αν πάμε σ’ αυτόν, δεν θα πεινάσουμε ΠΟΤΕ και δεν θα διψάσουμε ΠΟΤΕ, αυτό σημαίνει ότι πιστεύοντας σ’ αυτόν θα έχουμε όλα όσα απαιτούνται για να ζήσουμε σ’ αυτήν την ζωή. Θα έχουμε αιώνια ζωή ΚΑΙ ότι χρειαζόμαστε σ’ αυτήν την ζωή.

Ιησούς Χριστός: το φως της ζωής

Πέρα από ψωμί της ζωής το οποίο είδαμε ότι ο Ιησούς είναι, αυτός είναι επίσης και εκείνος τον οποίον αν ακολουθήσουμε θα έχουμε το φως της ζωής. Το κατά Ιωάννη ευαγγέλιο μας λέει:

 

Κατά Ιωάννη 8/η/12  “ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ. ΟΣΤΙΣ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΕΜΕ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΠΕΡΙΠΑΤΗΣΕΙ ΕΙΣ ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ, ΑΛΛΑ ΘΕΛΕΙ ΕΧΕΙ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ”

Κατά Ιωάννη 12/ιβ/46  “Εγώ ήλθον φως εις τον κόσμον, διά να μην μείνει εν τω σκοτεί πας ο πιστεύων εις εμέ”

 

Όπως η επιβίωση μας απαιτεί ψωμί και νερό, έτσι και οι μετακινήσεις μας απαιτούν φως προκειμένου να πραγματοποιηθούν με ασφάλεια. Εντούτοις δεν είναι μόνο αυτές οι οποίες χρειάζονται φως. Ακόμα σημαντικότερα, είναι το περπάτημα μας στη ζωή το οποίο χρειάζεται φώς έτσι ώστε να περπατάμε με ασφάλεια, γνωρίζοντας που πηγαίνουμε. Όπως ο Ιησούς Χριστός είπε χαρακτηριστικά:

 

Κατά Ιωάννη 12/ιβ/35 “ΟΣΤΙΣ ΠΕΡΙΠΑΤΕΙ ΕΝ ΤΩ ΣΚΟΤΕΙ, ΔΕΝ ΕΞΕΥΡΕΙ ΠΟΥ ΥΠΑΓΕΙ”

 

Όταν περπατάμε στο σκοτάδι δεν γνωρίζουμε που πηγαίνουμε. Για’ αυτό και χρειαζόμαστε φως. Παρόλα αυτά, αν και το φυσικό ή τεχνητό φως είναι αρκετό για το περπάτημα μας με τα πόδια αυτό σίγουρα δεν είναι αρκετό για το περπάτημα μας στην ζωή. Γι’ αυτό το περπάτημα μας χρειαζόμαστε ένα διαφορετικό είδος φωτός, ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ. Πως είναι δυνατό να έχουμε αυτό το φως; Ακολουθώντας τον Ιησού Χριστό. Πράγματι όπως τα παραπάνω αποσπάσματα μας λένε, αν ακολουθήσουμε τον Ιησού Χριστό, τον δρόμο, την αλήθεια, και την ζωή δεν θα περπατήσουμε στο σκοτάδι αλλά θα έχουμε το φως της ζωής.

Ιησούς Χριστός: η πόρτα

Για να δούμε κάτι άλλο που ο Ιησούς Χριστός είναι θα πάμε στο κατά Ιωάννη 10/ι. Εκεί διαβάζουμε:

 

Κατά Ιωάννη 10/ι/7-11  “Είπε λοιπόν πάλιν προς αυτούς ο Ιησούς, Αληθώς αληθώς σας λέγω, ότι εγώ είμαι η θύρα των προβάτων. Πάντες όσοι ήλθον προ εμού, κλέπτε είναι και λησταί. Αλλά δεν ήκουσαν αυτούς τα πρόβατα. ΕΓΩ ειμαι η θύρα. δι’ εμού αν τις εισέλθει θέλει σωθεί, και θέλει εισέλθει και εξέλθει, και θέλει εύρει βοσκήν. Ο κλέπτης δεν έρχεται, ειμή διά να κλέψει και θύσει και απολέσει. εγώ ήλθον διά να έχωσιν ζωήν, και να έχωσιν αυτήν εν αφθονία.”

 

Εδώ ο Ιησούς Χριστός χρησιμοποιεί ένα σχήμα λόγου για να μας δώσει περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τον εαυτό του και τι θα συμβεί σε εκείνους που θα τον ακολουθήσουνε. Σ’ αυτό το σχήμα ο Ιησούς παρουσιάζει τον εαυτό του σαν την πόρτα. Σχετικά με την σημασία αυτού του σχήματος, όλοι γνωρίζουμε ότι η πόρτα είναι κάτι το οποίο μας βάζει σε ένα χώρο διαφορετικό από τον χώρο στον οποίο βρισκόμαστε. Επομένως όταν ο Λόγος του Θεού παρουσιάζει τον Ιησού σαν την πόρτα αυτό που θέλει να μας πει είναι ότι ο Ιησούς είναι κάποιος μέσω του οποίου οδηγούμαστε σ’ ένα διαφορετικό χώρο από εκείνον στον οποίον ήμασταν πριν. Και αν κάποιος ρωτήσει τι είδους είναι ο χώρος στον οποίον κάποιος εισέρχεται αν περάσει από την πόρτα που λέγεται Ιησούς Χριστός, η απάντηση δόθηκε από τον ίδιο τον Ιησού Χριστό. Όπως αυτός είπε: “δι’ εμού αν τις εισέλθει θέλει σωθεί, και θέλει εισέλθει και εξέλθει και θέλει εύρει βοσκήν”. Παίρνοντας το καθ’ ένα απ’ αυτά με την σειρά, αν κάποιος περάσει από την πόρτα που λέγεται Ιησούς Χριστός, δηλαδή αν ομολογήσει με το στόμα του τον Κύριο Ιησού και πιστέψει με την καρδιά του ότι ο Θεός τον ανέστησε από τους νεκρούς (προς Ρωμαίους 10/ι/9), θα σωθεί. Επίσης θα μπορεί να “εισέλθει και εξέλθει” δηλαδή θα είναι ελεύθερος, το οποίο με την σειρά του σημαίνει ότι όσο κάποιος στέκεται έξω από την πόρτα του Ιησού δεν είναι ελεύθερος. Ότι αυτό συμβαίνει, μπορούμε να το δούμε και από την προς Κορινθίους Β 4/δ/3-4 η οποία αναφορικά με τον μη σωσμένο άνθρωπο μας λέει:

 

Προς Κορινθίους Β 4/δ/3-4  “Εάν δε και είναι το ευαγγέλιον ημών κεκαλυμμένον, εις τους απολλυμένους είναι κεκαλυμμένον. Των οποίων άπιστων όντων, ο θεός του κόσμου τούτου ετυφλωσε τον νουν, διά να μη επιλάμψη εις αυτούς ο φωτισμός του ευαγγελίου της δόξης του Χριστού, όστις είναι εικών του Θεού.”

 

Μπορείς να μιλήσεις για ελευθερία όταν είσαι τυφλός στον νου; Μπορείς να “εισέλθεις και εξέλθεις”; Φυσικά όχι. Μόνο όταν κανείς εισέλθει από την πόρτα που λέγεται Χριστός απελευθερώνεται από την σκλαβιά του Διαβόλου και είναι πραγματικά ελεύθερος.Τέλος κάτι άλλο που κάποιος βρίσκει όταν περνάει την πόρτα του Χριστού είναι βοσκή. Μπορούμε να καταλάβουμε την σημασία της βοσκής, αν θυμηθούμε ότι το σχήμα που χρησιμοποίησε ο Ιησούς είχε να κάνει με πρόβατα. Πραγματικά, για ένα πρόβατο η βοσκή είναι ότι για ένα άνθρωπο η τροφή. Αν φανταστούμε λοιπόν πόσο ικανοποιημένο μπορεί να είναι ένα πρόβατο όταν έχει βρει ένα καλό βοσκότοπο όπου μπορεί να φάει και να κοιμηθεί, θα έχουμε και μια εικόνα του πόσο ικανοποιημένος είναι ο άνθρωπος που περνάει την πόρτα του Χριστού.

Ιησούς Χριστός: Ο ποιμήν ο καλός

Πέρα από “θύρα των προβάτων” ο Ιησούς είναι επίσης και ο καλός ποιμένας που τα πρόβατα (εμείς) χρειάζονται. Πράγματι το κατά Ιωάννη 10/ι/11, 14-15 μας λέει:

 

Κατά Ιωάννη 10/ι/11, 14-15  «Εγώ είμαι ο ποιμήν ο καλός. ο ποιμήν ο καλός την ψυχήν αυτού βάλλει υπέρ των προβάτων….Εγώ είμαι ο ποιμήν ο καλός και γνωρίζω τα εμά, και γνωρίζομαι υπό των εμών, καθώς με γνωρίζει ο Πατήρ, και εγώ γνωρίζω τον Πατέρα. Και την ψυχήν μου βάλλω υπέρ των προβάτων.»

 

Για να είναι το ποίμνιο ασφαλές χρειάζεται να έχει ένα καλό ποιμένα ο οποίος θα το φροντίζει. Γυρίζοντας τώρα σε μας, η ερώτηση είναι: υπάρχει για τις ζωές μας ένα καλός ποιμένας, δηλαδή κάποιος που θα μας φροντίσει όπως ο καλός ποιμένας φροντίζει για τα πρόβατα του. Όπως είδαμε η απάντηση είναι ναι, υπάρχει ένας: ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Πράγματι, ο Ιησούς Χριστός είναι ο καλός ποιμένας του οποίου την καθοδήγηση και την φροντίδα εμείς χρειαζόμαστε. Όπως είπε: “ο ποιμήν ο καλός την ψυχήν αυτού βάλλει υπέρ των προβάτων”, και πραγματικά ο Χριστός έδωσε την ζωή του για μας. Όπως η προς Εφεσίους 5/ε/2 μας λέει3:

 

Προς Εφεσίους 5/ε/2 “και περιπατείτε εν αγάπη, καθώς και ο Χριστός ηγάπησεν ημάς, και παρέδωκεν εαυτόν υπέρ ημών προσφοράν και θυσίαν εις τον Θεόν, εις οσμήν ευωδίας.”

 

Ο Ιησούς απόδειξε πόσο αγαθός είναι, δίνοντας τον εαυτό του για μας. Εντούτοις, δεν είναι μόνο ένας καλός ποιμένας αλλά και ένας δυνατός ποιμένας υπό την καθοδήγηση του οποίου μπορούμε να αισθανόμαστε ασφαλείς. Όπως το κατά Ιωάννη 10/ι/27-29 μας λέει:

 

Κατά Ιωάννη 10/ι/27-29  “Καθώς σας είπον τα πρόβατα τα εμά ακούωσιν την φωνήν μου, και εγώ γνωρίζω αυτά. και με ακολουθώσι. Και εγώ δίδω εις αυτά ζωην αιώνιον. και δεν θέλουσιν απολεσθή εις τον αιώνα, και ουδείς θέλει αρπάσει αυτά εκ της χειρός μου. Ο Πατήρ μου όστις μοι έδωκεν αυτά, είναι μεγαλύτερος πάντων. Και ουδείς δύναται να αρπάσει εκ της χειρός του Πατρός μου.”

 

Κανένας δεν μπορεί να μας αρπάξει από τα χέρια του ποιμένα μας, γιατί είναι ο Θεός ο οποίος μας έχει δώσει σ’ αυτόν σαν ποίμνιο και κανένας δεν μπορεί να αρπάξει από τα χέρια του Θεού. Επομένως, έχοντας τον Ιησού Χριστό σαν ποιμένα μας μπορούμε να αισθανόμαστε πραγματικά ασφαλείς αφού είμαστε υπό την προστασία του πιο δυνατού που υπάρχει: του Θεού.

Συμπέρασμα

Σ’ αυτό το άρθρο εξετάσαμε μερικά από τα πράγματα τα οποία ο Ιησούς Χριστός είναι: Έτσι είδαμε ότι ο Ιησούς Χριστός είναι:

 Γιος του Θεού

 Σωτήρας του κόσμου

Κύριος

Kεφαλή της εκκλησίας

O μόνος δρόμος προς τον Θεό

O μόνος μεσίτης μεταξύ Θεού και ανθρώπων

O άρτος της ζωής

Tο φως της ζωής

H θύρα

O ποιμήν ο καλός

Αυτή η λίστα δεν είναι με κανένα τρόπο εξαντλητική. Σίγουρα υπάρχουν περισσότερα πράγματα τα οποία μπορεί κανείς να βρει μελετώντας τον Λόγο του Θεού. Εντούτοις πιστεύω ότι τα πράγματα τα οποία είδαμε σ’ αυτό το άρθρο είναι αρκετά για να μας δείξουν την πόσο μεγάλη σημασία που ο Ιησούς Χριστός έχει για μας. Όπως ο Παύλος προσευχήθηκε για όλους μας, μακάρι:

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΓΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΙ ΕΧΕΙΣ ΝΑ ΠΕΙΣ;

Η ζωή έχει τις δυσκολίες και τα της αλλά και τα ευχάριστα γεγονότα. Κάποια έρχονται ανεπάντεχα κι άλλα θέλουν κόπους και θυσίες, θέλουν μάχες και απώλειες. Παρ’ όλα αυτά θέλει να παλεύουμε. Αυτή η πάλη μας κάνει ισχυρούς και διαμορφώνει τους χαρακτήρες μας. Σκοπός όμως είναι να το παλεύουμε ή καλύτερα να θέλουμε και να μάθουμε να παλεύουμε για εμάς και τους γύρω μας.

 

Άλλωστε, ποιος από όλους εμάς δεν «έσπασε τα μούτρα του» στην προσπάθεια του να πετύχει κάτι; Ποιος δεν έχει «φάει τις σφαλιάρες» της ζωής από γεγονότα που απλά του έρχονται από το πουθενά; Εγώ πιστεύω πως κανείς δεν γλίτωσε από όλο αυτό. Η ζωή είναι ένα παιχνίδι, άλλοτε με νίκες κι άλλοτε με ήττες.

Υπάρχει κάτι χειρότερο από τα βάσανα της ζωής και  αυτό είναι να τα φοβάσαι!

 

Τα βάσανα θέλουν τσαμπουκά. Τόλμη, αποφασιστικότητα και δύναμη ψυχής.

 

Τα βάσανα ξεθωριάζουν μπροστά σε μια καρδιά σιδερένια!

 

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη νίκη από το να είσαι γενναιότερος από τα βάσανα σου, έστω και αν αυτά προς το παρόν, σου φαίνονται δυσβάστακτα και απειλητικά!

 

Γι αυτό, να τους χαμογελάς, να τους αυθαδιάζεις και να τα πολεμάς μέχρις ότου τα νικήσεις!

 

Τα βάσανα έρχονται στη ζωή του ανθρώπου για να του αποδείξουν ότι είναι πιο δυνατός από αυτά!

 

Να το θυμάσαι αυτό!

 

Ξέρεις κάτι? Γίναμε τεμπέληδες. Γίναμε καλοπερασάκηδες και εγωιστές.

Ο άνθρωπος πρέπει να απαλλαγεί από την τεμπελιά του. Επειγόντως χρειάζεται  να μάθουμε πράγματα που είναι πάνω από μας. Πρέπει  να ξέρουμε εκείνα που είναι στο ‘‘χώμα’’. Γιατί έχει πολύ κόπο να ξεφύγεις απ’ αυτό και ν’ ανέβεις, να μάθεις να κοιτάς προς τα πάνω. Η ζωή δεν είναι μόνο ‘‘εγώ’’, πρέπει να δούμε και το εμείς.

 

Βάλε στόχους και προτεραιότητες, φαντάσου τα σαν όνειρο και ξεκίνα. Έχε σαν όπλα τις ευχάριστες στιγμές κι αυτά που στην θύμηση τους και μόνο σε κάνουν και χαμογελάς. Ξεκίνα να βλέπεις τα θετικά μέσα από τα αρνητικά, κι ας είναι η μειοψηφία.

 

Να έχεις πάντα στο μυαλό σου όλες αυτές τις διαδρομές που έκανες και σ’ έκαναν αυτό που είσαι σήμερα. Όλα αυτά σ’ έκαναν να είσαι όρθιος και να είσαι ο ήλιος του ίδιου σου του εαυτού. Όπως επίσης, σου έμαθαν να είσαι εκεί και να ζεις ακόμη και τις δύσκολες στιγμές σου.

 

Μέσα στα «σκοτάδια» της ζωής μάθε να ψάχνεις για την χαραμάδα. Ψάξε για το αδύνατο σημείο και πάλεψε το. Κι αν όλο αυτό δεν γκρεμίζεται σκαρφάλωσε!

 

Να θυμάσαι, η ζωή σε δοκιμάζει και σπέρνει το δρόμο σου με εμπόδια. Πάλεψε τα!!!

 

Το σημαντικότερο είναι  να παλέψεις με τον ίδιο σου τον εαυτό. Να παλέψεις για τις αξίες σου και τις αρχές σου να κρατήσεις.

Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν και φέτος. Και δίνουν αφορμές για ενδοσκοπήσεις και για προβληματισμό. Σε όλους μας. Για ότι μας περιτριγυρίζει καθημερινά.

 

Και κάθε Χριστούγεννα, περισσότερο απ’ οποτεδήποτε άλλοτε, φέρνω στη σκέψη μου τον παππού μου, του οποίου οι συμβουλές παραμένουν ανεξίτηλα χαραγμένες εντός μου. Έτσι, τούτες τις γιορτινές ημέρες, ξαναθυμήθηκα ένα από τα αγαπημένα του λογοπαίγνια, τη διάκριση του κενού από τον καινό άνθρωπο.

 

Κενός, μού έλεγε ο παππούλης μου,  είναι ο άνθρωπος που ζει και πορεύεται χωρίς αρχές και αξίες, δίχως ιδέες. Οδηγό και πυξίδα του έχει μονάχα το εφήμερο συμφέρον του.

 

Ο κενός άνθρωπος δεν αγαπά τη γνώση, έτσι έλεγε ο παππούς, και την αλήθεια για όλα όσα τον περιβάλλουν. Αγαπά το ψέμα, το χρησιμοποιεί κάθε στιγμή και συνάμα αρκείται στο να  μάθει όσα εξυπηρετούν τα συγκεκριμένα συμφέροντά του μια δεδομένη στιγμή, όλα τα υπόλοιπα, εφόσον δεν του χρησιμεύουν, δεν του χρειάζονται.

 

Ο κενός άνθρωπος, λοιπόν, είναι εκείνος που, όσα κι αν του δίνεις, ποτέ δεν χορταίνει.  Μοιάζει με ένα ποτήρι χωρίς πάτο. Όσο νερό κι αν το γεμίζεις, πάντοτε άδειο μένει. Συνεχώς, αχόρταγος και λαίμαργος, ζητά κι άλλα και είναι ικανός να κάνει καθετί για να τ’ αποχτήσει, να προδώσει φίλους και αξίες και πατρίδα ακόμα.

 

Ο κενός άνθρωπος, σύμφωνα με όσα με ορμήνευε ο παππούς,  αποφεύγει τον αυτοέλεγχο και ταυτόχρονα δεν έχει συναισθήματα στα σωθικά του για τους άλλους συνανθρώπους του. Αποφεύγει την αυτοκριτική, γιατί δε θέλει ν’ αντικρίσει κατάματα την κενότητα του ιδεολογικού του “οπλοστασίου” και τη ρηχότητα του ψυχικού του κόσμου.  Δεν περιβάλλει τους άλλους ανθρώπους με αγάπη, με σεβασμό και κατανόηση, αλλά με ζήλια, κακία, ιδιοτέλεια, αλαζονεία, δόλο και αναξιοπρεπείς τρόπους προσπαθεί να τους επιβάλλεται.

 

Στον αντίποδα, ο καινός άνθρωπος, όπως με δίδαξε ο παππούς, είναι όποιος, με τη βοήθεια του Θεού, ξαναγεννιέται κάθε στιγμή, δηλαδή αυτός που ανανεώνει, με την αυτογνωσία, διαρκώς τον ψυχικό του κόσμο μετατρέποντάς τον σε φωλιά για την καλοσύνη, την αγάπη και το σεβασμό προς τους άλλους και αποβάλλει από μέσα του κάθε νοσηρό πάθος, με το οποίο προς ίδιον συμφέρον θα έβλαφτε τον κοινωνικό του περίγυρο.

 

Ο καινός άνθρωπος, έλεγε ο παππούς μου, δεν νοιάζεται για τα υλικά αγαθά. Πιο πολύ τον νοιάζει να δίνει παρά να παίρνει. Αγαπά να μαθαίνει και να μοιράζεται όσα μαθαίνει.  Διδάσκεται από τα λάθη του και αγωνίζεται κάθε στιγμή να γίνεται καλύτερος. Πιστεύει ότι η αγάπη, η γνώση και η αλήθεια είναι τα άτρωτα όπλα του στον καθημερινό αγώνα και η συνέπεια στις αρχές, τις αξίες και τις ιδέες του είναι που τον βοηθούν να συμβάλλει στην κοινωνική προκοπή και μέσον  αυτής, στην ατομική του ευημερία.

Και να θυμάσαι ότι ποτέ δεν είναι αργά.

Αλήθεια, για όλα τούτα τι έχεις να πείς;

Ειρηνικά και γεμάτα αγάπη Χριστούγεννα σε σένα και στην οικογένειά  σου!

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΓΙΑΤΙ ΚΙ Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΓΕΛΑ

Κάποιος κύριος πλησιάζει έναν νεαρό παραμονές Χριστουγέννων και του λέει.

– Θέλω νά σού κάνω ένα καλό δώρο γιά τά Χριστούγεννα. Τί δώρο θά ήθελες νά σού κάνω;

– Ο νεαρός απαντά. Για ποια Χριστούγεννα με ρωτάς; Για  τά Χριστούγεννα που μάς μένει τό πλαστικό χριστουγεννιάτικο δέντρο, τά πολύχρωμα φωτάκια, τό χριστουγεννιάτικο τραπέζι καί η προκλητική αφθονία του; Τι εννοείς Χριστούγεννα για να καταλάβω.

Μιλάς για τα Χριστούγεννα του χριστουγεννιάτικου δέντρου, τα πολύχρωμα λαμπάκια, την γαλόπουλα, την διασκέδαση, την ανταλλαγή δώρων; Γι αυτά τα Χριστούγεννα μιλάς;

Μά αυτά είναι τά Χριστούγεννα; Όποιος δηλαδή δέν έχει σπίτι του χριστουγεννιάτικο δένδρο μέ πολύχρωμα φωτάκια, όποιος δέν θά φάει γαλοπούλα, ή ασθενησει  καί πάει στό Νοσοκομείο, δέν θά κάνει Χριστούγεννα; Γι’ αυτά τά πράγματα, ο Χριστός έγινε άνθρωπος; Δέν μού αρέσουν τά Χριστούγεννα, γιατί τέτοια «Χριστούγεννα» τά έχω μπουχτίσει! Είναι ψεύτικα, κάλπικα τέτοια Χριστούγεννα,  γιατί Χριστούγεννα χωρίς Χριστό είναι κοροϊδία, είναι υποκρισία. Με τέτοια Χριστούγεννα γελά και ο διάβολος.

-Ο κύριος τον κοιτά χωρίς να μπορεί να ορθώσει λέξη.  Μετά από ένα λεπτό που έκανε για να συνέλκει ο κύριος λέει στον νεαρό.  Γιά νά είμαι ειλικρινείς, τό θρησκευτικό μέρος, τήν ενσάρκωση τού εν υψίστοις Θεού, τήν εισβολή του στήν Ιστορία,  αυτό τό μέρος της εορτής ποτέ δέν τό σκεφτόμαστε στά σοβαρά.

– Απαντά ο νεαρός.  Δεν σκαφτόμαστε και δεν παίρνουμε στα σοβαρά τον Ιησού Χριστό και θέλουμε να πάρει Αυτός εμάς στα σοβαρά; Με ρώτησες τι δώρο θέλω να μου πάρεις. Εγώ δεν γιορτάζω. Ο Ιησούς Χριστός γιορτάζει και Αυτόν να ρωτήσεις τι δώρο να Του πάρεις.

Σε αυτό το σημείο θα διηγηθώ μια ιστορία.

 

Εδώ και πολλά χρόνια ο κόσμος γιόρταζε τα Χριστούγεννα με περισσότερη κατάνυξη.

 

Σ’ ένα μακρινό χωριό, λοιπόν, ο παπάς έκανε κάθε χρόνο μια φάτνη στη μέση της εκκλησίας, την παραμονή των Χριστουγέννων.

 

Οι κάτοικοι πήγαιναν πρώτα πρώτα στην εκκλησία, για ν’ ακούσουν τη θεία λειτουργία, γονάτιζαν κι άναβαν το κεράκι τους μπροστά στη φάτνη. Κάθε κεράκι έπρεπε να σβήσει από μόνο του, λιώνοντας σιγά σιγά, γι’ αυτό γύρω από τη φάτνη ήταν αμέτρητα κεράκια, όσα και οι πιστοί, κι η εκκλησία λαμποκοπούσε κι έφεγγε σαν να ήταν ο ήλιος μέσα της. Όταν η λειτουργία τελείωνε, ο κόσμος πήγαινε στα γύρω κεντράκια, για να φάει και να πιει, να γλεντήσει τη χαρά του για τη γέννηση του Χριστού.

 

Οι χωριανοί άρχιζαν τις προετοιμασίες για τα Χριστούγεννα εβδομάδες πριν.

Οι νοικοκυρές έψηναν κουλούρια, πίτες και γλυκά κι οι άντρες έβαφαν την πλατεία του χωριού, την εκκλησία και τα σπίτια τους. Ο παπάς με τα παιδιά του σχολείου και τους δασκάλους σκάλιζε τα ζώα της φάτνης στο ξύλο, τους τρεις μάγους, τους βοσκούς, το αστέρι, την Παναγία και το Χριστό.

 

Το βράδυ της παραμονής όλα ήταν έτοιμα κι οι άνθρωποι ντυμένοι τα καλά τους πήγαιναν στην εκκλησιά κι άφηναν μπροστά στη φάτνη ένα δώρο για το Χριστό, ότι μπορούσε ο καθένας.

 

Η Μαρία, που ήταν έξι χρονών, πήγαινε κι αυτή κάθε χρόνο με τους γονείς της στην εκκλησία κρατώντας το καλαθάκι με τα κουλούρια που είχε φτιάξει για το νεογέννητο Χριστό. Εκείνο το χρόνο, όμως, η μητέρα της αρρώστησε, κι ο πατέρας της ταξίδεψε σε μια μεγάλη πόλη για να βρει δουλειά και να τα βγάλει πέρα με τα φάρμακα και τα άλλα έξοδα. Ούτε δραχμή δεν τους περίσσευε, για ν’ αγοράσουν δώρο στο Χριστό.

Πώς να πάει στην εκκλησία η Μαρία με άδεια χέρια;

 

Την ώρα που χτύπησαν οι καμπάνες, η Μαρία μπήκε δειλά δειλά στην εκκλησία και κρύφτηκε πίσω από μια κολόνα. Δεν ήθελε να τη δει κανείς με τα χέρια αδειανά.

Οι άλλοι προσκυνούσαν το Χριστό, άναβαν το κεράκι τους και

του πρόσφεραν το δώρο τους.

 

Εκείνη γονάτισε κοιτάζοντας τη φάτνη από μακριά και ψιθύρισε:

– Αχ, Παναγίτσα μου, φέτος δε θα έρθω στη λειτουργία. Δεν έχω να χαρίσω τίποτε στο παιδί σου που γεννήθηκε. Η μητέρα μου αρρώστησε. Δεν έχουμε καθόλου χρήματα. Θα το εξηγήσεις στο Χριστό γιατί δεν του έφερα δώρο;

 

Ο κόσμος είχε αρχίσει να ψάλλει μαζί με τον παπά το «Χριστός γεννάται σήμερον».

Δεν είχε κάνει ούτε τρία βήματα, όταν άκουσε πίσω της μια φωνή να τη ρωτάει:

– Γιατί κλαις, κοριτσάκι μου, μια τέτοια χαρούμενη μέρα;

Ήταν μια γριούλα με γλυκό πρόσωπο και μάτια γεμάτα καλοσύνη.

– Κλαίω, γιαγιάκα, γιατί δε μου περισσεύει ούτε μια δεκάρα,

για ν’ αγοράσω ένα δώρο στο Χριστό.

– Γι’ αυτό κλαις, Μαρία; Ο Χριστός ευχαριστιέται και μόνο που τον σκέφτεσαι.

Και μόνο που τον αγαπάς. Να, κοίταξε εκείνον το θάμνο με τα πράσινα φύλλα.

Γιατί δεν κόβεις ένα μπουκέτο να του το πας;

 

Το κορίτσι σταμάτησε τα κλάματα, έσκυψε, κι άρχισε να κόβει ένα μπουκέτο από κλαδιά. Έκοψε αρκετά, ώσπου η αγκαλιά της δε χωρούσε πια άλλα.

– Φτάνουν αυτά, γιαγιάκα; ρώτησε τη γριούλα κοιτάζοντας πίσω της,

αλλά εκείνη είχε εξαφανιστεί.

 

Η Μαρία με τα κλαδιά στην αγκαλιά της προχώρησε θαρρετά και μπήκε στην εκκλησία μ’ ένα χαμόγελο αγαλλίασης. Όλα έλαμπαν στο φως των κεριών. Ο κόσμος έψελνε με κατάνυξη. Περπάτησε πάνω στο κόκκινο χαλί που απλωνόταν μπροστά στη φάτνη κι απόθεσε το δώρο της.

 

– Κοιτάτε αυτό το κοριτσάκι, είπε χαμηλόφωνα μια γυναίκα.

Φέρνει κλαδιά από θάμνους στο Χριστό. Και μη χειρότερα.

 

Όταν τελείωσε το τροπάριο ακούστηκαν ψίθυροι στην εκκλησία.

– Κοιτάξτε, κοιτάξτε τα κλαδιά των θάμνων!

Η Μαρία ήταν ακόμα γονατιστή με σταυρωμένα τα χέρια της. Ακούγοντας τις φωνές, σήκωσε το κεφάλι της τρομοκρατημένη και είδε τα κλαδιά, τα δικά της κλαδιά, να έχουν ανθίσει και να έχουν βγάλει κάτι όμορφα κόκκινα λουλούδια που έμοιαζαν με αστέρια.

– Μα τι έγινε;

– Θαύμα!

– Ήτανε θάμνοι κι έβγαλαν λουλούδια!

Ο παπάς και το πλήθος γονάτισαν μπροστά στη φάτνη,

δοξολογώντας το Χριστό γι’ αυτό το ανεξήγητο φαινόμενο.

 

Η γριούλα – ποια να ‘ταν άραγε; – είχε δίκιο. Το δώρο που δίνεται από την καρδιά είναι το πιο αξιόλογο δώρο. Τα φτωχά κλαδάκια ήταν το πιο σημαντικό δώρο που είχε πάρει ο Χριστός εκείνη τη μέρα…

Από τότε, κάθε χρόνο, τις μέρες των Χριστουγέννων, αυτοί οι θάμνοι ανθίζουν με τα αμέτρητα κόκκινα αστράκια τους, κι ο κόσμος τα ονομάζει

«λουλούδια των Χριστουγέννων».

Από το μακρινό εκείνο χωριό έφτασαν και στην πατρίδα μας κι ο κόσμος τα ονόμασε «Άστρα του Χριστού».

 

Το λουλούδι λέγεται αλεξανδρινό.

Ανθίζει Δεκέμβριο με Ιανουάριο και η ανθοφορία του διαρκεί 6 – 8 εβδομάδες.

 

Αλήθεια, σέ μάς τούς χριστιανούς, γιά ποιό λόγο αρέσουν τά Χριστούγεννα; Μάς αρέσουν επειδή ο Θεός έγινε άνθρωπος γιά τή σωτηρία μας, ή επειδή θά αλλάξουμε παραστάσεις;

 

Επειδή θά γεμίσουν οι εκκλησιές καί θά δώσουν ένα άλλο χρώμα στήν ημέρα; Επειδή θά ακούσουμε τά ωραία χριστουγεννιάτικα τροπάρια; Επειδή θά ανταλάξουμε «ευχές», καί θά φάμε τά καλύτερα φαγητά; Καί πάλι: Γιά ποιό λόγο μάς αρέσουν τά Χριστούγεννα;

Ο άγγελος Κυρίου ανήμερα τής Γεννήσεως τού Ιησού ανήγγειλε στούς ταπεινούς ποιμένες (καί όχι στούς υπερήφανους φαρισαίους):

 

«Ἰδού γάρ εὐαγγελίζομαι ὑμῖν χαράν μεγάλην, ἥτις ἔστι παντί τῷ λαῷ, ὅτι ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον σωτήρ, ὅς ἔστι Χριστός Κύριος» (Λκ. 2: 10-11).

 

Αυτός καί μόνο αυτός είναι ο λόγος πού θά πρέπει, σέ μάς τούς χριστιανούς, νά αρέσουν τά Χριστούγεννα: Ότι δηλαδή γεννήθηκε ο Σωτήρας μας.

 

Όμως, γιά νά γίνει αυτό, θά πρέπει νά ξέρουμε εμπειρικά, όχι διανοητικά,  τί σημαίνει σωτηρία, όπως καί ο ναυαγός, όντας στήν αγριεμένη θάλασσα, ξέρει εμπειρικά τί σημαίνει σωτηρία. Καί θά ξέρουμε εμπειρικά τί σημαίνει σωτηρία, όταν ασχολούμαστε μέ φόβο καί τρόμο γιά τή σωτηρία τής ψυχής μας.

 

Πώς είναι δυνατόν νά γιορτάσουμε τά Χριστούγεννα, μέ τό σκεπτικό πώς ο Θεός έγινε άνθρωπος γιά τή σωτηρία μας , όταν δέν κάνουμε πράξη τόν σκοπό γιά τόν οποίο ο Κύριος ήρθε στή γή;

 

Πώς είναι δυνατόν νά μάς αρέσουν τά Χριστούγεννα, επειδή ο Θεός έγινε άνθρωπος γιά τή σωτηρία μας, όταν καταφρονούμε τίς εντολές, πού οδηγούν στή σωτηρία;

 

Όταν όλη μας η καθημερινή αγωνία είναι πώς νά γεμίζουμε τίς τσέπες μας ευρώ, αδικώντας ακόμα καί τόν αδερφό μας;

Όταν μεταχειριζόμαστε κάθε τρόπο, γιά νά δοξασθούμε από τόν κόσμο αυτό, πού σημειωτέον τόν θεωρούμε διεφθαρμένο, αλλά επιζητούμε τούς επαίνους του;!

 

Όταν δηλαδή τό μόνο πού μάς νοιάζει είναι η δική μας δόξα καί όχι τού Σωτήρος Ιησού Χριστού;! Καλαβαίνουμε ποτέ Χριστούγεννα μέ αυτό τό φρόνημα;

Τό μόνο πού καταλαβαίνουμε είναι τή βρώση καί τή πόση.

Αλήθεια. Σέ μιά τέτοια περίπτωση, τί χριστουγεννιάτικο μήνυμα θά δώσουμε στόν απελπισμένο κόσμο; Η «γλώσσα τού σώματος» θά μάς καταγγέλει πώς λέμε ξένα πράγματα…!

Μακάρι νά συνειδητοποιήσουμε εν ταπεινώσει τήν πτωχεία μας αυτή, καί νά τήν εξαγορεύσουμε εν μετανοία ενώπιον τού Κυρίου. Καί αυτό θά είναι η αρχή γιά Χριστούγεννα μέ τόν Χριστό καί γιά τόν Χριστό.

ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

Πάτερ Θεόφιλος: Το πιο φονικό όπλο

 

“ΟΥΤΕ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΒΥΘΙΣΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΛΟΙΟ”, απάντησε ο αξιωματικός του Τιτανικού σε μια κυρία που θαύμαζε το ολοκαίνουριο υπερωκεάνιο, όταν τον ρώτησε αν ήταν πραγματικά αβύθιστο! Κι όμως… χρειάστηκε μόνον ένα παγόβουνο να συρθεί για λίγο επάνω στη ράχη του, για να διαψευσθούν εύκολα αλλά και τραγικά όλοι και όλα γύρω από το μεγαλύτερο και πολυτελέστατο υπερωκεάνιο της εποχής του. Ο ίδιος ο ναύαρχος – σχεδιαστής του Τιτανικού Τόμας Άντριους χάθηκε μαζί με το δημιούργημά του στα παγωμένα νερά του Ατλαντικού. Ξαφνικά ακούστηκε ένας παράξενος θόρυβος, σαν κάποιος να έσυρε ένα γιγαντιαίο δάχτυλο στα πλευρά του πλοίου. Δεν ήταν παρά ένα παγόβουνο από τα πολλά που έπλεαν στην περιοχή και που ο πλοίαρχος του Τιτανικού το αγνόησε. Η υπεροψία, ο εγωισμός μαζί με την ανοησία είναι βέβαιο ότι σκοτώνουν. Ήδη ετοιμαζόταν ο υγρός τάφος τους. Μερικοί επιβάτες άφησαν τη διασκέδασή τους, τα χαρτιά που έπαιζαν στα σαλόνια και βγήκαν να δουν. Ο σκοτεινός όγκος του παγόβουνου απομακρυνόταν στο βάθος και το πλοίο συνέχιζε το ταξίδι του υπερήφανο, μεγαλόπρεπο…

 

 

Ήταν 11.40 μ.μ. της 14ης Απριλίου του 1912. Η ανθρωπότητα ετοιμαζόταν για τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο πλοίαρχος και μερικοί αξιωματικοί του κατέβηκαν αμέσως στο κύτος του σκάφους. Το ρήγμα που άνοιξε είχε μήκος σχεδόν 90 μέτρων. Αμέσως τα νερά της παγωμένης θάλασσας όρμηξαν στα αμπάρια και τα πλημμύρισαν. Πέντε από τα στεγανά αμπάρια του Τιτανικού γέμισαν γρήγορα νερά. Αν είχαν πλημμυρίσει μόνο τα τέσσερα, ο Τιτανικός θα έφτανε στη Ν. Υόρκη… Ακολούθησαν σκηνές τραγικές αλλοφροσύνης. Στις 12.05 μεσάνυχτα ο πλοίαρχος διατάζει να εγκαταλειφθεί το σκάφος… Στις 12.15 φεύγει το πρώτο SOS… Στις 12.45 οι πρώτες 20 βάρκες κατεβαίνουν στη θάλασσα… Από τους 2.220 επιβάτες επέζησαν μόνον οι 713… Στις 2.20 τα χαράματα την επόμενη μέρα οι 46.328 τόνοι του Τιτανικού χάθηκαν κάτω από την παγωμένη και ήρεμη θάλασσα του Βόρειου Ατλαντικού…

 

Ούτε τρικυμία, ούτε θύελλα, ούτε απρόβλεπτη θαλασσοταραχή. Μόνο ο ανόητος εγωισμός. “Αυτό το πλοίο ούτε ο ίδιος ο Θεός δεν μπορεί να το βυθίσει…” Ο αβύθιστος Τιτανικός κείτεται νικημένος, στην υγρή αγκαλιά του Ατλαντικού, για να μας θυμίζει κάτι πολύ χρήσιμο για τον καθένα μας: “Ο εγωισμός είναι ίσως η φονικότερη αρρώστια”.

 

Και είναι αρρώστια, αφού αχρηστεύει τον άνθρωπο, τον γεμίζει με ανόητη φιλαυτία και έπαρση, τον κάνει επικίνδυνο, του σκοτεινιάζει το νου και την καρδιά, δεν μπορεί να δει, να ακούσει, να αντιληφθεί, να συναισθανθεί την κατάστασή του και τους κινδύνους που παραμονεύουν. Αυτά είναι τα κύρια συμπτώματα της έπαρσης. Η κατάληξή της; Αν δεν αντιμετωπιστεί έγκαιρα, σκοτώνει τον άνθρωπο με αιώνιο θάνατο, στερώντας τη χάρη του Κυρίου στη ζωή του.

 

Υπάρχει ένα ακόμα σοβαρό σημείο. Πρέπει να σκοτώσεις τον εγωισμό όσο είναι καιρός, αλλιώς θα σε σκοτώσει εκείνος.

Και υπάρχει ένα αποτελεσματικό όπλο που συντρίβει τον εγωισμό:

ΕΙΝΑΙ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ!

Όταν πιστέψεις στον Ιησού και Τον αγκαλιάσεις με ταπείνωση, τότε αμέσως ο εγωισμός σωριάζεται, γιατί νιώθεις ανάξιος και ελεεινός αλλά και ελεημένος.

Οι άνθρωποι του εγωισμού δεν διδάχτηκαν τίποτα από τη θυσία του Εσταυρωμένου Ιησού Χριστού.

Έστω κι ας μπαινοβγαίνουν σε μια εκκλησία και ας ακούνε κηρύγματα, εάν δεν συσταυρωθεί ο εγωισμός τους μαζί με τον Ιησού Χριστό, δεν θα συναναστηθούν μαζί Του καινούριοι, λυτρωμένοι Χριστιανοί.

 

Ο εγωισμός θεραπεύεται όταν διαγνωσθεί έγκαιρα από πνευματικούς πατέρες με διάκριση, όταν αντιμετωπιστεί με ταπείνωση, λίγα λόγια, υπακοή, πίστη και προσευχή μπροστά στο Σταυρό και την Ανάσταση του Σωτήρα μας Χριστού. Αν δεν αντιμετωπισθεί έτσι, τότε σκοτώνει και την ψυχή και το σώμα.

* * *

 

Ο άνθρωπος της φιλαυτίας και της έπαρσης είναι επικίνδυνος και δυστυχισμένος. Συνήθως αναγνωρίζεται από τον τρόπο που μιλάει και δικαιολογείται.

Ότι καλό συμβαίνει συνήθως οφείλεται στην δική του προσπάθεια. Τότε η λέξη “ΕΓΩ” υπερισχύει.

Όταν όμως κάτι πάει στραβά… όλα και όλοι του φταίνε… Τότε δυσκολεύεται να παραδεχτεί και να πει “Εγώ φταίω, συγνώμη…”. Στην ταπεινότερη έκδοση του, θα υπερισχύει το “εμείς φταίμε”, και πιο συχνά το “εσύ ή εκείνος φταίει”.

Μόνο στους άλλους βλέπει ελλατώματα! Ενώ ο εαυτός του είναι ο σωστός! Και όσες φορές κάνει ο ίδιος εμφανή λάθη, τότε φταίνε οι άλλοι που δίνουν αφορμές. Λέει πάντα μεγάλα λόγια και μόνο αυτός έχει δίκιο! Μόνο αυτός ξέρει να αγαπά αληθινά… Κι έτσι φτάνει στο σημείο να ζει τον περισσότερο χρόνο του μοναχικά, με κρυφή ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ και ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΑ, προκαλώντας και στους γύρω του συνεχή αναστάτωση!

 

Στις μέρες μας, τις έσχατες, ο αριθμός τους όλο και θεριεύει, δυστυχώς και ανάμεσά μας, με απρόβλεπτες προεκτάσεις.

Αδελφοί μου, ας προσπαθήσουμε να ζούμε με ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ, αληθινή μετάνοια, εξομολόγηση, απλότητα, σιωπή, πίστη και αγάπη στον Κύριό μας, για να μπορέσουμε να είμαστε αιώνια ασφαλείς!

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

Ο ΚΑΤΗΦΟΡΟΣ!!!!!!!!!!!!!!!!ΣΥΝΕΛΛΗΝΕΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΥΝΕΛΘΕΤΕ

 

Ο κατήφορος είναι ο τίτλος που επέλεξα για το κείμενο που ακολουθεί και που πραγματικά μου είναι δύσκολο να αποτυπώσω όπως ακριβώς θα ήθελα, όσο «φωναχτά» θα επιθυμούσα.

Τα χρόνια περνούν, η κρίση είναι ακόμα εδώ και δεν είναι μόνο οικονομική. Τα πράγματα αλλάζουν, οι άνθρωποι αλλάζουν, εξελίσσονται θα έλεγαν κάποιοι. Αλλά πως και με τι αποτελέσματα; Τι νέα ήθη δημιουργούνται και τι ιδέες προωθούνται;

Στην σύγχρονη ελληνική κοινωνία ποια είναι η κουλτούρα, πολιτική και κοινωνική; Ποια είναι η νέα «φουρνιά» πολιτικών; Ποια είναι τα νέα κοινωνικά πρότυπα; Τι βιώνουν τα νέα παιδιά και ποια τα ερεθίσματα και τα πρότυπα που τους παρέχονται σήμερα;

 

Δύσκολο να απαντηθούν όλα αυτά τα ερωτήματα και ίσως το ίδιο δύσκολο να υπάρχει μόνο μία απάντηση για καθένα από αυτά.

 

500.000 συμπολίτες μας Έλληνες έφεραν με την ψήφο τους στην Βουλή ανθρώπους που κολυμπούν στην Έπαρση και κινούνται αυστηρά ανάμεσα στο κόμπλεξ ανωτερότητας και στο μίσος για οτιδήποτε δεν είναι ίδιο με αυτούς. Με σκοπό υποτίθεται να «ξεβρομίσουν» τον τόπο και βλέπουμε περιστατικά και συμπεριφορές από αυτούς τους ίδιους που δείχνουν πως όχι μόνο δεν θα ξεβρομίσουν τον τόπο αλλά θα τον κάνουν αποκρουστικό και επικίνδυνο από κάθε άποψη.

 

Η τηλεόραση γεμάτη από Talent Show και γενικά Show… Τα Social Media κάτι ανάλογο αλλά σε προσωπικό επίπεδο όπου βασιλεύει ο Ναρκισσισμός και η «προσωπική ατάκα». Ο κατήφορος και διαδικτυακά.

Όταν δεν διαβάζονται άρθρα αλλά «διαβάζονται» φωτογραφίες.

Όταν οτιδήποτε σοβαρό στοχαστικό και εμπεριστατωμένο είναι μπανάλ και βαρετό.

Όταν όλα αυτά γίνονται στην Ελλάδα της κρίσης και της ανεργίας, στην Ελλάδα της αβεβαιότητας και της υποβάθμισης.

Όταν βλέπεις σε όλο και περισσότερα καφέ νεαρούς να παίζουν τάβλι «σκοτώνοντας» έτσι την ώρα τους.

Όταν βλέπεις αυτό το παράδοξο με μια πρώτη ματιά φαινόμενο του: «Οι Έλληνες περνούν καλά…»

 

Υπάρχουν   Έλληνες που δεν τους περισσεύουν, που δεν τα βγάζουν πέρα, που έχουν χρέη, που είναι ανασφάλιστοι, που πεινάνε.  Ναι, υπάρχουν Έλληνες που πεινάνε. Που είναι κλεισμένοι στα σπίτια τους και δεν κυκλοφορούν για να τους βλέπουμε εμείς.

 

Ναι υπάρχουν Έλληνες που πάνε στο ταμείο του σούπερ μάρκετ με 10 ευρώ στο πορτοφόλι. Ναι, υπάρχουν Έλληνες που ψωνίζουν 4 πράγματα, που κάνουν 11,50 ευρώ και αφήνουν το ένα γιατί δεν τους φτάνουν τα χρήματα για να το αγοράσουν,  και είναι κάτι που έχω δει εγώ μπροστά μου να γίνεται πάνω από  μία φορές.

 

Είναι σαφές ότι στην ελληνική κοινωνία σήμερα υπάρχει ένας κατήφορος. Τι θα γίνει στο άμεσο μέλλον;

Ο Έλληνας σήμερα παρέδωσε την πίστη του και τα ιδανικά του. Προτίμησε να βγάλει από την ζωή του τον Ιησού Χριστό, την Παναγία και τους Αγίους χάνοντας έτσι κάθε ελπίδα. Κάθε παρηγοριά.

Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα στην ελληνική κοινωνία σήμερα; Το οικονομικό, το κοινωνικό, το πολιτικό, το πολιτιστικό;

Ας απαντήσει ο καθένας μόνος του και ας κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε εκεί που μπορούμε όταν μπορούμε.

 

Ας προσπαθήσουμε να μην κατρακυλήσουμε κι άλλο ως κοινωνία και να μην «αποχαυνωθούμε» εντελώς, είτε λόγω μιζέριας και προβλημάτων, είτε λόγω υπερβολικής χαλαρότητας και ευδαιμονίας.

 

Το θέμα είναι ο καθένας μας να κατανοεί την κατάσταση, να μην παρασύρεται και όσοι έχουμε παιδιά να τα προφυλάξουμε όσο γίνεται από οτιδήποτε θεωρούμε εμείς εκφυλισμό και επικίνδυνο γενικότερα. Αλλιώς θα είμαστε χαμένοι γενικώς.  Ο κατήφορος θα είναι κάθετος, σαν ελεύθερη  πτώση.

 

Η Ελλάδα  έχει εισέλθει σε μια περίοδο παρακμής, ξεφεύγοντας κατά πολύ από τις Χριστιανικές του ρίζες.

Θέλουν να πιστέψουμε πως ζούμε σε μια εποχή διαφωτισμού, με τα σύνορα να υποχωρούν και τους λαούς να ενώνονται.

 

Ποτέ ο διάβολος δεν αρχίζει τη μάχη από τα μεγάλα και σοβαρά αμαρτήματα. Προτιμά να αγωνιστεί για να πείσει τον άνθρωπο να κάνει μία μικρή παράβαση σε ένα μικρό σφάλμα. Εδώ έχει περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας. Ευκολότερα κανείς προχωρεί σε μία μικρή υποχώρηση. Έτσι αρχίζει το ξήλωμα και ο κατήφορος. Το μικρό οδηγεί στο μεγαλύτερο. Και σιγά-σιγά φθάνει ο άνθρωπος στην έσχατη αθλιότητα. Γιατί; Γιατί δεν πρόσεξε στο πρώτο ολίσθημα.

Ο γλυκός κατήφορος είναι εύκολος κατήφορος!

Η περίοδος που διανύουμε είναι κομβική. Όχι μόνο για τη χώρας μας αλλά για το ανθρώπινο είδος. Ο κατήφορος μας δεν φαίνεται να έχει τέρμα.

Ξαφνικά όλοι χρωστούν, όλοι πτωχεύουν. Όλοι πρέπει να πληρώσουν. Όλος ο κόσμος είναι αναστατωμένος, με τη ματιά του έντρομη μπροστά στο επόμενο κακό.

Από χρόνια η ελληνική κοινωνία είχε πάρει το μεγάλο κατήφορο. Είχαν καταφέρει οι ταγοί του έθνους με την συνέργεια ύποπτων κέντρων καταστροφής της ελληνοχριστιανικής μας παραδόσεως να δημιουργήσουν μια ηθική κατηφόρα, που αναπόφευκτα οδηγούσε στον γκρεμό.

Σήμερα ζούμε ημέρες ηθικής παρακμής, σήψεως και διαφθοράς, όπου επιβεβαιώνονται οι προφητικοί λόγοι του Αποστόλου Παύλου για τους χαλεπούς καιρούς μας, οπότε θα είναι οι άνθρωποι, όπως τους βλέπουμε γύρω μας, <<φίλαυτοι, φιλάργυροι, αλαζόνες, υπερήφανοι, βλάσφημοι, αχάριστοι, ανόσιοι, άστοργοι, άσπονδοι, διάβολοι, ακρατείς, ανήμεροι, αφιλάγαθοι, προδότες, προπετείς, τετυφλωμένοι, φιλήδονοι>>.

Η αμαρτία, η ασυδοσία και η ανηθικότητα είναι το κατεστημένο σήμερα του Ελληνικού λαού, αυτό που μας έφερε στην οικονομική κρίση που δεν έχει τέλος. Καί δεν τελειώνει, γιατί εμείς δεν θέλουμε να τελειώσει. Το δείχνουμε με συνέχιση της εμμονής μας στην αμαρτωλή ζωή και στην επιβράβευσή της. Το δείχνουμε με την αμετανοησία μας.

Ποιός θα περίμενε ότι στη χώρα του φωτός, όπου ανέτειλε ο ήλιος του πολιτισμού, θα επικρατήσει το σκοτάδι της αμαρτίας; Όλοι είμαστε αμαρτωλοί, αλλά έχοντας φόβο Θεού δεν διασαλπίζουμε την αμαρτία μας ως κάτι το ιδανικό, δεν βαφτίζουμε το άσπρο μαύρο, δεν διδάσκουμε και δεν παρασύρουμε τους άλλους στα μονοπάτια της δικής μας αθλιότητος. Έχουμε επίγνωση της αμαρτωλότητός μας και επιζητούμε το έλεος του Θεού μας.

Συνέλληνες Χριστιανοί, γρηγορείτε, συνέλθετε και αμυνθείτε στις επιθέσεις των σκοτεινών δυνάμεων, φυσικά όχι μόνοι σας, πάντοτε με τη βοήθεια του Θεού, του νοητού Ηλίου της δικαιοσύνης, που παρά τους κατά καιρούς φαεινούς αστέρες της επιβολής της διαφθοράς, θα εξακολουθήσει να φωτίζει τον κόσμο και το αυτό το μικρό κομμάτι γης, που θα μας επιτρέψει Αυτός να ζούμε μετά το ξεχείλισμα του ποτηριού των ανομιών μας.

 

 

Ο κατήφορος του Χριστιανισμού πρέπει να αντιστραφεί, και ο μόνος τρόπος που μπορεί να γίνει αυτό είναι αν εκείνοι που συνεχίζουν να είναι ενεργοί Χριστιανοί γίνουν ιεραπόστολοι και να δίνουν μαρτυρία για τον Ιησού Χριστό.

 

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ