ΠΩΣ ΘΑ ΔΕΙΣ ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ

αναρτήθηκε σε: ΨΥΧΩΦΕΛΗ ΚΕΙΜΕΝΑ | 2

 

Πιστεύεις στα θαύματα;

Πιστεύεις ότι μπορούν να γίνουν θαύματα;

Ίσως να έχεις, ήδη, δει θαύματα και να τα θαύμασες ή απλά να τα παράβλεψες.

Τι είναι θαύμα;

Τα θαύματα είναι μια εξαίρεση, σύμπτωση, ίσως, το λένε μερικοί. Τα θαύματα είναι κατά κανόνα ανεξήγητα, σε κάνουν να κοιτάς ψηλά. Κάποιοι είναι πραγματικά αντίθετοι ότι μπορούν να υπάρξουν θαύματα γιατί, όλα πρέπει κάπως να έχουν μια αρχή, ένα σκοπό και ένα στόχο, και γιατί, όλα πρέπει κάπως να τα εξηγούμε, να τα κατανοούμε.

 

Μπορούμε, όμως, να καταλάβουμε και να κατανοήσουμε τα πάντα; Το πώς γεννιέται, μεγαλώνει και ωριμάζει ένα παιδί δεν είναι ένα θαύμα;

Δεν είναι ένα θαύμα ότι το σύμπαν στέκεται και συντηρείται και δεν καταρρέει;

Ότι η γη περιστρέφεται κι έτσι κάθε πρωί ο ήλιος ανατέλλει ξανά;

 

Θαύματα υπάρχουν και τα θαύματα δεν μπορείς να τα κατανοήσεις, δεν μπορείς να τα συλλάβεις μερικά δεν μπορείς καν να τα κοιτάξεις στα μάτια, απλά πρέπει να τα πιστέψεις.

Νομίζω ότι ένα από τα μεγαλύτερα θαύματα είναι ότι ο ύψιστος Θεός που είναι Άγιος και Δίκαιος και δεν υπάρχει τίποτα κακό γύρω Του, μου δίνει το δικαίωμα να είμαι παιδί Του. Με προσκαλεί σε μια άμεση σχέση αγάπης μαζί Του.

 

Και μετά, είναι και το επόμενο θαύμα που δεν μπορώ να κατανοήσω, ότι ο Ιησούς, ο Υιός του Θεού, ήρθε σ’ εμάς εδώ στη γη. Έγινε άνθρωπος, έγινε φτωχός, αγάπησε και συγχώρησε, υπέφερε και πέθανε στο σταυρό του Γολγοθά, πήρε αυτό το δύσκολο μονοπάτι της θυσίας για να ανοίξει δρόμο για σένα και για μένα προς τον Θεό. Αλλά δεν έμεινε στον τάφο, αντιθέτως, νίκησε το θάνατο και ανέβηκε στον ουρανό όπου κάθεται στο θρόνο Του και μας περιμένει έτσι ώστε όλοι όσοι πιστεύουν σ’ Αυτόν να ζήσουν μια μέρα μαζί Του, στην αιωνιότητα.

 

Αυτό είναι ένα θαύμα για μένα. Και συλλογίζομαι πως εγώ δεν χρειάζεται να δώσω κάτι στο Θεό, πως μου τα προσφέρει όλα δωρεάν. Αυτό είναι ένα δώρο και πρέπει να το αποδεχθώ ή να το απορρίψω και ΤΙΠΟΤΑ απ’ ότι θα μπορούσα ποτέ να σκεφτώ ή να Του δώσω θα ήταν αρκετό ή θα μπορούσε ποτέ να μ’ απαλλάξει από την ενοχή μου και την αμαρτία μου. Απλά, πρέπει να πιστεύω σ’ αυτό το θαύμα.

Να πιστέψω ότι ο Ιησούς μέσω του θανάτου Του αφαίρεσε όλες μου τις αμαρτίες και μου χάρισε αιώνια ζωή μέσω της Ανάστασής Του.

 

Ένα θαύμα – ο Θεός μου δίνει ζωή και ελευθερία χωρίς να κάνω κάτι εγώ.

Ένα θαύμα – ο Θεός με απαλλάσσει από την ενοχή μου, μέσω του Γιου Του.

Ένα θαύμα – ο Θεός μου χαρίζει άφθονη ζωή.

Ένα θαύμα – ο Θεός δίνει νόημα στη ζωή μου.

Και τώρα μπορώ, επιτέλους, να είμαι αυτός που είμαι.

Ένα θαύμα – ο Θεός ακούει τα λόγια που Του απευθύνω, κρατά κάθε υπόσχεση που μου δίνει και ρίχνει φως μέσα στο σκοτάδι μου.

 

Ένα θαύμα ή όχι;

Πιστεύεις στα θαύματα; Θαυμάζεις βλέποντας τα θαύματα, ακόμα; Ή τα θαύματα έγιναν για σένα καθημερινά δεδομένα, ξεθωριασμένα και σκονισμένα, καλύτερα να ανησυχείς για το αύριο, αντί να σκέφτεσαι τα χιλιάδες θαύματα που ο Θεός κρατά στα χέρια Του και θέλει να σε πλουτίσει μ’ αυτά!

 

Εγώ πιστεύω στα θαύματα και πιστεύω, επίσης, ότι δεν μπορώ να ανταποδώσω τίποτα, αλλά ότι ο Θεός μου τα δίνει δωρεάν,  επειδή μ’ αγαπά χωρίς αντάλλαγμα.

Δεν καταλαβαίνω και πολλά αλλά βασικά, έτσι είναι τα θαύματα, απίστευτα, ακατανόητα και απερίγραπτα.

 

Τώρα συνειδητοποιώ ότι για όλα αυτά τα θαύματα, ναι, μπορώ να δώσω κάτι στο Θεό, την καρδιά μου, τη ζωή μου, αυτά θέλω να Του δώσω. Κι αν ζω σε στενή σχέση μαζί Του τότε θα δω περισσότερα θαύματα και θα θαυμάζω όλο και περισσότερο το μεγαλείο και την αγάπη του Θεού μου.

 

Μέσα στην καρδιά μας βρίσκεται η Πηγή μας, η Ζωτική αυτή Δύναμη που αποκαλούμε Θεό.

Χρειάζεται να εξελίξουμε την συνειδητότητα μας για να συνειδητοποιήσουμε την πραγματική μας φύση και την απεριόριστη Δύναμη και ενέργεια που μπορούμε ν’ αντλήσουμε από την Πηγή μας.

Γεννιόμαστε μέσα στην ύλη και αισθανόμαστε ξεκομμένοι, αν εξελιχθούμε πνευματικά και ανακαλύψουμε την Δύναμη που έχουμε μέσα μας, τότε δεν έχουμε ανάγκη από τίποτα άλλο.

Οφείλουμε στα παιδία μας,  να τα μάθουμε να εμπιστεύονται τον εαυτό τους, να τα μάθουμε να εμπιστεύονται την Ζωτική Δύναμη που υπάρχει μέσα τους και να τους διδάξουμε πως με την Προσευχή και τον οραματισμό θα έρχονται σ’ επαφή μαζί της, έτσι ώστε να κάνουν πραγματικότητα όλα τους τα όνειρα και να μεταμορφώσουν σε Παράδεισο τον γήινο κόσμο που ζούμε.

Πως φθάνουμε στο θαύμα; Πρέπει να ξεπεράσουμε τις συναισθηματικές καταστάσεις στις οποίες βρισκόμαστε καθημερινά. Την προσωπική μας αμφιβολία, την αναξιότητα μας, τον λήθαργο και την κόπωση, τις φωνές που μας λένε ότι δεν είμαστε αρκετά ικανοί ή ότι αυτό είναι ανέφικτο.

Θαύμα γίνεται όταν ανοίξουμε την καρδιά μας και έλθουμε σ’ επαφή με την Πηγή μας.

Εξελίσσοντας τη συνειδητότητα μας. Εξέλιξη της συνειδητότητας μας σε ανώτερο επίπεδο, μας αλλάζει αυτόματα το ενεργειακό μας πεδίο. Η συνειδητότητα είναι ο πρώτος και σημαντικότερος παράγοντας που πρέπει να στραφούμε όταν αναζητάμε θεραπεία, ευτυχία, ευημερία.

Τα πάντα βρίσκονται μέσα μας. Τα πάντα είναι εφικτά, διότι τα πάντα υπάρχουν ήδη μέσα μας, απλώς δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει.

Μόνο ο εγωισμός κι ο φόβος που δημιουργεί, μπορεί να μας απομακρύνει από την ικανοποίηση των ονείρων μας.

Τι χρειάζεται για να απαλλαγούμε από τον εγωισμό μας και τον φόβο που δημιουργεί:

Πίστη στο Θεό και στον εαυτό μας, που είναι κομμάτι του Θεού.

Η προσευχή και ο οραματισμός, σε συνδυασμό με την πίστη ότι αυτό που προσευχόμαστε έχει γίνει ήδη πραγματικότητα.

Προσφορά στους συνανθρώπους μας και στο Σύμπαν, μόνον με την προσφορά η ζωή μας έχει νόημα.

Μπορούμε να κάνουμε οτιδήποτε, αρκεί να το πιστέψουμε ότι υπάρχει κι ότι μπορούμε να το φέρουμε στην ζωή μας, αρκεί να το ενσωματώσουμε στην πραγματικότητα μας.

Για να δει ο άνθρωπος το θαύμα πρέπει να μάθει να προσεύχεται.

Μάθε να προσεύχεσαι στο Θεό όχι μόνο στις ώρες της προσευχής, μα κάθε ώρα και κάθε στιγμή, αφού Εκείνος βρίσκεται παντού. Από τη διαρκή μνήμη του Θεού θα πλημμυρίσει την καρδιά σου μια ανέκφραστη ειρήνη.

Θα κλείσω το κείμενο με μια αληθινή ιστορία.

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΟ… ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ

 

 

Ήταν ένα απλό ζεστό καλοκαιρινό πρωινό. Ο ήλιος λαμπρός, «έστεκε» κιόλας ψηλά, ρίχνοντας τις ακτίνες του και ζεσταίνοντας τα σπίτια, τις αυλές, την πλάση. Τα ωδικά πουλιά κελαηδούσαν όλο χάρη κι έμοιαζε σαν να δοξολογούσαν το Θεό για το ηλιόλουστο εκείνο πρωινό.

 

Οι άνθρωποι, βιαστικοί, είχαν ξεχυθεί στους φαρδείς δρόμους της πόλης, για να πάνε στις δουλειές τους, ενώ το δροσερό αεράκι, σαν μια απαλή αύρα, δρόσιζε τα πρόσωπα και ανακούφιζε το σώμα από τη ζέστη. Όλα στη μεγάλη πόλη ήταν απλά, οικεία, καθημερινά. Όλα έμοιαζαν να είναι ίδια, όπως και την προηγούμενη μέρα.

 

Εκείνο το πρωινό υποσχόταν πως θα ήταν μια υπέροχη ημέρα. Τίποτα δεν προϊδέαζε για το τι θα γινόταν. Κανένα σημάδι δεν υπήρχε που να φανέρωνε πως η ημέρα δε θα κυλούσε μέσα στη σφαίρα της απλής τυπικής καθημερινότητας των ανθρώπων.

 

Για το σπίτι της κυρίας Βαρβάρας η ημέρα εκείνη ήταν ιδιαίτερη. Έμελλε να γινόταν ξεχωριστή… Η κυρία Βαρβάρα, μητέρα τριών κοριτσιών, ήταν ιδιαίτερα χαρούμενη. Σε ένα μήνα ακριβώς θα πάντρευε τη μια της κόρη. Το κλίμα που επικρατούσε στο σπίτι ήταν γιορτινό.

 

Η μητέρα με τις δυο της κόρες συζητούσαν για τις χαρές του γάμου. Οι κοπέλες είχαν αποφασίσει να πάνε το επόμενο πρωινό να αγοράσουν τα κατάλληλα ενδύματα για τη μεγάλη μέρα. Γέλια και χαρούμενες φωνές ηχούσαν στο σπίτι… Η δεύτερη κόρη, η Ελπίδα, θα πήγαινε στο Πανεπιστήμιο και το μεσημέρι θα γύριζε στο σπίτι, για να οργανώσουν το πρόγραμμα των αγορών…

 

Ενώ όλα κυλούσαν αρμονικά, γύρω στο μεσημέρι, ο καιρός άρχισε να αλλάζει όψη. Πυκνά σύννεφα έκρυψαν το πρόσωπο του λαμπρού ήλιου. Οι ζεστές ακτίνες του έπαψαν να αγγίζουν τη γη. Ο ουρανός άρχισε με ταχύτατους ρυθμούς να σκοτεινιάζει, ενώ δυνατός αέρας άρχισε να φυσάει με μανία. Μέσα σε λίγα λεπτά τίποτα δε θύμιζε το καλοκαιρινό πρωινό. Η ημέρα έμοιαζε να είναι χειμωνιάτικη. Δεν άργησαν να ακουστούν οι πρώτες ιαχές της βροντής, ενώ ο σκοτεινιασμένος ουρανός φωτιζόταν σποραδικά από κεραυνούς, που άφηναν στο πέρασμά τους τρομερό ήχο και έμοιαζε σαν να σχίζουν τον ουρανό.

 

Πολύ γρήγορα έπεσαν και οι πρώτες χοντρές στάλες βροχής, που ολοένα και αυξάνονταν σε αριθμό και ταχύτητα. Δεν μπορούσες πια να διακρίνεις τίποτα. «Θεέ μου, τι είναι αυτό που γίνεται» πρόφεραν κάποια χείλη, ενώ ο αέρας, φθάνοντας τα 11 μποφόρ, ούρλιαζε και ξεσπούσε με ορμή, σαν να ήθελε να γκρεμίσει τα πάντα στο πέρασμά του… Οι περαστικοί άρχισαν να τρέχουν να προλάβουν να πάνε σπίτια τους, στις οικογένειές τους, να νιώσουν ασφαλείς…

 

«Μητέρα, να κλείσω το παράθυρο;», ακούστηκε η λεπτή φωνή της μικρότερης κόρης της κυρίας Βαρβάρας, που μπρος σ’ αυτόν το χαλασμό, φοβήθηκε. Η απόκριση της μάνας καθησυχαστική, απλή, αλλά και μεγαλειώδης μαζί: «Παιδί μου», της είπε με απόλυτη πίστη και ηρεμία, «ο Θεός δεν πειράζει κανέναν, δεν κάνει κακό σε κανένα».

 

Ύστερα γύρισε τα μάτια της προς τον ουρανό και έστειλε στον Ύψιστο σύντομα λόγια προσευχής και ικεσίας, λόγια σωτήρια: « Θεέ μου, φύλαξε όλου του κόσμου τα παιδιά και τα δικά μου» και έκλεισε τη σύντομη, μα θερμή προσευχή της με το σημείο του σταυρού. Εκείνη την ώρα η κυρία Βαρβάρα οπλίστηκε έναντι της τρομερής καταιγίδας, με δύο πανίσχυρα όπλα, την προσευχή και τον τίμιο σταυρό…

Η ώρα περνούσε και η Ελπίδα δεν είχε γυρίσει ακόμα. Μα να, τη σιωπή του δωματίου έσπασε το κουδούνισμα του τηλεφώνου. Η μάνα σηκώνει το τηλέφωνο, μα σε λίγο φαίνεται να τρέμουν τα χέρια της, το πρόσωπό της αλλάζει όψη. Τα χείλη προφέρουν μια φράση πονεμένη: «Πού την έχουν;». Το τηλέφωνο κλείνει και η κυρία Βαρβάρα βιάζεται να φύγει. Το δύσκολο καθήκον της μάνας την καλεί, μπαίνει πάνω και μπροστά από όλα τα συναισθήματα…

 

Στο τηλέφωνο ήταν ένας αξιωματικός της αστυνομίας, που της ανακοίνωσε το τρομερό συμβάν: Η κόρη της, Ελπίδα, μόλις 25 ετών, βρισκόταν σοβαρά τραυματισμένη στο νοσοκομείο.Καθώς γύριζε στο σπίτι της, περνώντας κάτω από μια τετραώροφη πολυκατοικία, απ’ τη μια στιγμή στην άλλη, βρέθηκε να είναι καταπλακωμένη από τσίγκους, που έπεσαν από τον τελευταίο όροφο της πολυκατοικίας, από 20 μέτρα ύψος.

 

Ο δυνατός αέρας σήκωσε την τσίγκινη σκεπή και την έριξε με απίστευτη δύναμη και ορμή πάνω στην κοπέλα. Όσοι είδαν το συμβάν πάγωσαν. «Θεέ μου, το κορίτσι!!», ψέλλισαν τα χείλη και ζητούσαν να γίνει το θαύμα, να γίνει πραγματικότητα το ανθρωπίνως αδύνατο, να ζει η κοπέλα. Όμως, γίνεται να επιζήσει άνθρωπος μετά από τέτοιο χτύπημα;

 

Το ασθενοφόρο ήρθε πολύ γρήγορα και μετέφεραν το σοβαρά τραυματισμένο κορίτσι στο νοσοκομείο. Όταν η μάνα έφτασε εκεί, την είχαν στο χειρουργείο. Συγγενείς, φίλοι μα και άγνωστοι, που είχαν δει το συμβάν, έσπευσαν να δώσουν κουράγιο στην τραγική μητέρα, να πουν ένα λόγο παρηγοριάς, να ενισχύσουν τις ελπίδες και την πίστη της.

 

Επιτέλους, το χειρουργείο τελείωσε. Ο γιατρός πλησίασε τη μητέρα και της είπε: «Κυρία μου, η κόρη σας ήταν πολύ τυχερή, διότι μεταφέρθηκε γρήγορα στο νοσοκομείο και χειρουργήθηκε αμέσως, αφού εκείνη την ώρα το χειρουργείο ήταν ελεύθερο. Μην ανησυχείτε!». Λέγοντας αυτά ο γιατρός, απομακρύνθηκε, ενώ η μάνα έστεκε ακόμα εκεί. Σίγουρα η ψυχή της εκείνη την ώρα θα δόξαζε τον Θεό.

 

Ο γιατρός και το προσωπικό της είχαν μιλήσει για «τύχη». Όμως εκείνη σίγουρα γνώριζε πως αυτό που αυτοί αποκαλούσαν «τύχη», ήταν η Θεία Πρόνοια. Η προσευχή και ο σταυρός που έκανε, προστάτευσε το παιδί της κι έτσι έγινε το θαύμα, που τα χείλη παρακαλούσαν, αλλά το ανθρώπινο μυαλό απέκλειε…

 

Εγώ πιστεύω στα θαύματα!

Πιστεύεις, κι εσύ, στα θαύματα;

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΛΑΘΗ ΚΑΙ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ

αναρτήθηκε σε: ΨΥΧΩΦΕΛΗ ΚΕΙΜΕΝΑ | 0

Στάσου μια στιγμή μπροστά στον καθρέφτη σου. Και πες μου εκτός απ’ τα εξωτερικά σου χαρακτηριστικά τι άλλο βλέπεις; Παρατηρείς να σε αγαπάς; Κι αν ναι, σε αγαπάς γι’ αυτό το ατόφιο κι ακέραιο κομμάτι που είσαι ή γι’ αυτόν που έχεις γίνει παίρνοντας αποδοχή από άλλους, αλλά όχι από σένα; Σε αγαπάς με τα ελαττώματά σου, τις γκρίνιες σου, τις παραξενιές σου ή για την τελειότητα που έχεις την ψευδαίσθηση πως βγάζεις προς τα έξω; Αν ανήκεις στην δεύτερη κατηγορία, ψάξου λίγο! Κάπου το έχεις χάσει το παιχνίδι…

 

Ξέρεις κάτι? Είναι καλύτερο να σε μισούν γι’ αυτό που είσαι, παρά να σε αγαπούν γι’ αυτό που δεν είσαι. Είναι καλύτερο να σε μισούν που μένεις αναλλοίωτος κι αυθεντικός και ξεστομίζεις αλήθειες που πονάνε παρά να σε αγαπούν για την τάση σου να ωραιοποιείς τα πράγματα και τις καταστάσεις, ενώ μέσα σου τις κράζεις. Να προτιμάς το μίσος και κατ’ ουσία τον φθόνο για τον τσαμπουκά και το σθένος που προβάλλεις όταν πρέπει παρά να επιζητείς την αγάπη και την αποδοχή που παρέμεινες σιωπηλός, όταν μέσα σου ούρλιαζες.

 

Οι περισσότεροι από μας ζούμε μια ζωή εστιασμένη στο ”Εγώ” μας, είμαστε δηλαδή σκλάβοι του ίδιου μας του μυαλού. Από μικροί μαθαίνουμε να λειτουργούμε απορροφημένοι σε εμάς. Μας παίρνουμε τόσο σοβαρά που παραβλέπουμε την πραγματικότητα. Δεν τη ζούμε! Τη σκεφτόμαστε. Τόσο οι πράξεις οι δικές μας όσο και των άλλων, φιλτράρονται μέσα από ένα πέπλο σκέψης. Σκηνοθετούμε ουσιαστικά τη ζωή μας. Όσο ψεύτικο είναι το όνειρο που είδες και έμοιαζε τόσο αληθινό άλλο τόσο είναι και η ζωή παγιδευμένη στο πέπλο των υποκειμενικών σου σκέψεων.

 

Δεν είναι ωραίο να σ’ αγαπούν για κάτι που σκέφτεσαι και φαντάζεσαι πως είσαι ή θα ήθελες να είσαι. Καλύτερα να ξέρεις πως δε γίνεσαι αρεστός για τις όποιες άσχημες πτυχές του εαυτού σου παρά να γίνεσαι αγαπητός για όλες αυτές τις εφήμερα καλές και «τέλειες» που προβάλλεις. Είναι φυσιολογικό να μη σε συμπαθούν γιατί δεν τους συμπαθείς και το δείχνεις. Είναι, όμως, άρρωστο να προσποιείσαι πως τα έχεις καλά με όλους, ενώ αυτό δεν ισχύει.

Αλίμονό σου, όταν όλοι οι άνθρωποι αρχίζουν να λένε καλό για σένα.

Ή τα έχεις καλά με όλους, ή έχεις προσωπικότητα, λένε. Τουλάχιστον ξέρεις πως ότι κι αν είσαι, όσα ελαττώματα κι αν κουβαλάς, είσαι αληθινός. Υπάρχεις κι όσο υπάρχεις και μένεις αυθεντικός, πάντα θα επιβιώνεις. Και ξέρεις γιατί θα επιβιώνεις; Γιατί αν κάποιος μπορεί να σε σώσει, αυτός είσαι εσύ.

 

Το όπλο σου θα είναι πάντα ο εαυτός σου. Οι σφαίρες σου θα είναι όλα εκείνα τα στοιχεία που έχεις αποκομίσει και που με αυτά βαδίζεις στην ζωή σου.

 

Κι εδώ είναι το θέμα. Τι έχεις αποκομίσει ? Αυτό εσύ το γνωρίζεις.

Αν με ρωτήσεις έμενα θα σου πω την αλήθεια.

Έκανα κι εγώ τεράστια λάθη στην συμπεριφορά μου, γιατί είχα έπαρση. Πίστευα ότι,  ότι πω εγώ είναι το σωστό. Δεν την ψώνισα ποτέ, αλλά θεωρούσα ότι αυτό που λέω εγώ είναι το σωστό και ότι έχω την εμπειρία την τεράστια να σας πω εγώ τι θα γίνει, δεν θα μου πείτε εσείς.

Έχω αμαρτήσει ενώπιον του Κυρίου με την έλλειψη πίστης που με διακρίνει και με τις αμφιβολίες μου σχετικά με την Ορθόδοξη Πίστη και την Αγία Εκκλησία μας.  Με την αχαριστία μου απέναντι σε όλες τις μεγάλες και ακατάπαυστες δωρεές του Θεού και απέναντι στην μακροθυμία Του και την πρόνοιά Του για εμένα, έναν αμαρτωλό.

 

 

Έχω αμαρτήσει με την κατάκριση. Έχω αμαρτήσει με την αυτοπεποίθησή μου, με την παρακοή μου, με την ισχυρογνωμοσύνη μου, με την αυτοδικαίωσή μου αλλά και με την αναζήτηση αποδοχής και επαίνων για τις πράξεις μου.

 

Έχω αμαρτήσει με την έλλειψη πίστης που με διέκρινε, με τις αμφιβολίες μου, με την απελπισία μου, με την δειλία μου, με τις υβριστικές σκέψεις μου, και τους όρκους μου.

 

Έχω αμαρτήσει με την υπερηφάνειά μου, με την μεγάλη ιδέα που είχα  για τον εαυτό μου, με τον ναρκισσισμό, την ματαιοδοξία, την αλαζονεία και με τον φθόνο μου, με την αγάπη των επαίνων και των τιμών αλλά και με το ότι ζητώ να φαίνομαι ανώτερος απ’ ότι πραγματικά είμαι.

 

‘Έχω αμαρτήσει με την κατάκριση, την κακεντρεχή καταλαλιά, τον θυμό μου, με το ότι θυμάμαι τις προσβολές που μου έχουν γίνει, με το μίσος και την ανταπόδοση κακού αντί κακού.  Με τις προκαταλήψεις μου, τις λογομαχίες, το πείσμα μου και την απροθυμία να αφήσω «χώρο» στον πλησίον μου. Με την χαιρεκακία, την κακία, τον σαρκασμό, τις προσβολές και τις κοροϊδίες,  με το κουτσομπολιό, με το ότι μιλώ πάρα πολύ και με την κενολογία μου.

 

Έχω αμαρτήσει διότι σκλήρυνα την καρδιά μου, διότι έχω ασθενή θέληση και διότι δεν παρακινώ τον εαυτό μου να κάνει το καλό.

Έχω αμαρτήσει μεν την δικαίωση του εαυτού μου, με την αδιαφορία για τις οχλήσεις της συνείδησής μου, αλλά και διότι απέτυχα να εξομολογηθώ τις αμαρτίες μου λόγω αμέλειας ή εξαιτίας της ψεύτικης υπερηφάνειάς μου.

 

Έχω πράγματι αμαρτήσει, με λόγια και με σκέψεις, εν γνώσει και εν αγνεία, ηθελημένα και αθέλητα, με τις σκέψεις και με την απερισκεψία μου, και είναι αδύνατο να καταμετρηθούν όλες οι αμαρτίες μου εξαιτίας του πλήθους τους. Αλλά ειλικρινά μετανοώ γι’ αυτές και για όλες, όσες δεν ανέφερα εξαιτίας της λησμοσύνης μου και παρακαλώ να μου συγχωρεθούν από το αμέτρητο έλεος του Θεού.

 

Προσευχή.

 

Είθε ο Παντοδύναμος Θεός δια του Αγίου Του Πνεύματος να εμπνεύσει την ειλικρινή μετάνοια στις καρδιές όλων μας, έτσι ώστε να γνωρίσουμε τις εντολές Του, να αντιμετωπίσουμε πραγματικά τις αμαρτίες μας και να τις εξομολογηθούμε ταπεινά σ’ Εκείνον, τόσο κατά τις κατ’ ιδίαν προσευχές μας όσο και στο μυστήριο της εξομολόγησης, ούτως ώστε να φύγει το φορτίο μας, να ανακουφιστούμε και να απελευθερωθούμε από την ενοχή μας και να ενωθούμε ξανά με το Σώμα του Χριστού, την Εκκλησία.

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΠΟΝΑΕΙ ΚΑΙ ΚΟΣΤΙΖΕΙ

αναρτήθηκε σε: ΨΥΧΩΦΕΛΗ ΚΕΙΜΕΝΑ | 0

Όλα ξεκινούν με ένα μαγικό συναίσθημα που σε σπρώχνει, μια αόρατη δύναμη, τη θέληση.

Όπως τότε, που πιτσιρικάς ακόμα, σκαρφάλωνες ατσούμπαλα στην κούνια κι έβαζες τα δυνατά σου να φτάσεις στο υψηλότερο σημείο του ορίζοντα, απλά για να πηδήξεις.

Θέλω, θα πει μπορώ.

 

Θέλω κάτι τόσο πολύ, που το πιστεύω, του δίνω πνοή, το δημιουργώ.

Είναι τέτοια και τόση η δύναμη που ασκεί πάνω μου αυτή η μικρή λεξούλα, που αποκτώ την αντοχή και την επιμονή να κάνω πράξη ακόμη και όσα ονειρεύομαι.

Θέλω, σημαίνει προσπαθώ ακατάπαυστα όσες τούμπες κι αν φάω στην πορεία.

Οι μελανιές μου δεν είναι μόνιμες και θέλω τόσο πολύ, που από τούμπα σε τούμπα, δεν χάνω σταγόνα από τον ενθουσιασμό και την πίστη μου.

Είναι ανεξάντλητη δύναμη η θέληση, όσο και η δημιουργικότητα.

Για αυτό και υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας, που ζουν χωρίς τα πόδια, τα χέρια, τα μάτια τους!

Γιατί αγαπούν τη ζωή, γιατί η ψυχή τους θέλει κι έτσι το κορμί βρίσκει δύναμη να κρατηθεί όρθιο, ακόμα και γεμάτο πληγές.

Και φορούν τα σημάδια τους περήφανα, χωρίς να νιώθουν ηττημένοι, γιατί ποτέ τους δεν παραιτήθηκαν.

Δεν είναι εύκολο να χάνεις, ούτε να αποτυγχάνεις.

Πονάει και κοστίζει, αλλά όχι τόσο ώστε να μην βρίσκεις τη δύναμη να ξαναπροσπαθήσεις.

Η ζωή που μας δόθηκε, είναι συνεχής αγώνας, μια ακόρεστη πείνα για να βρούμε αγάπη και να της δώσουμε νόημα. Αρκεί να θέλουμε, πολύ.

 

Η δύναμη της ψυχής και του νου δεν είναι ένα χάρισμα που κάποιοι το έχουν και κάποιοι όχι. Είναι μια διαδικασία εξέλιξης, πνευματικής και γνωστικής, που μας επιτρέπει να απολαμβάνουμε περισσότερο τη ζωή και να ανησυχούμε λιγότερο για τα προβλήματα. Ενισχύοντας ψυχικά τον εαυτό μας εκπαιδεύουμε το νου μας να ξεχωρίζει το σημαντικό από το ασήμαντο, να θέτει προτεραιότητες, να μην εστιάζει στα λάθος πράγματα και να σέβεται περισσότερο τον ίδιο του τον εαυτό. Η ψυχική ενδυνάμωση είναι μια διαδικασία βελτίωσης του εαυτού μας και είναι εφικτή από τη στιγμή που συνειδητοποιήσουμε ότι οι πράξεις, τα συναισθήματα και οι σκέψεις μας υπόκεινται στον δικό μας έλεγχο.

 

Τα προβλήματα της ζωής και οι δυσκολίες είναι αναπόφευκτα. Το να μεμψιμοιρούμε και να λυπόμαστε όμως τον εαυτό μας, για όλες τις αντιξοότητες με τις οποίες παλεύουμε, σίγουρα δεν θα μας βοηθήσει να τις διαχειριστούμε. Αν έχουμε την τάση της αυτολύπησης, να  προσπαθήσουμε  να την αντικαταστήσουμε  με την ευγνωμοσύνη. Σίγουρα η ζωή μας δεν είναι απλώς μια σωρεία προβλημάτων αλλά έχουμε  και στηρίγματα, καθώς και θετικά στοιχεία. Οι ψυχικά δυνατοί άνθρωποι δεν σπαταλούν τον χρόνο και την ενέργειά τους σκεπτόμενοι το πρόβλημα αλλά εστιάζουν στο να βρούνε λύσεις. Δεν αποποιούνται τη δύναμή τους.

 

Μπορεί να είναι πραγματικά δελεαστικό να κατηγορούμε τους άλλους ή τις περιστάσεις για τα προβλήματά μας. Πάρτε πίσω τη δύναμή σας αναλαμβάνοντας πλήρως την ευθύνη για το πώς σκέφτεστε, αισθάνεστε και συμπεριφέρεστε. Η ενδυνάμωση του εαυτού είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να χτίσετε ψυχική ανθεκτικότητα και να διαμορφώσετε τη στάση ζωής που εσείς θέλετε.

 

Το ζητούμενο ποιο είναι?

Το ζητούμενο είναι πως θα κρατήσω την ψυχή μου δυνατή και καθαρή.

Ο άνθρωπος  επιβάλλεται να θέσει  ερωτήματα στον εαυτό του.

 

Είναι η ανάγκη του ανθρώπου να ξεγυμνώσει την ψυχή του από όσα τον βαραίνουν; Να βρει τον προορισμό του; Να βάλει κάτω όλα τα βιώματά του και να ρίξει στο κενό όλα τα αρνητικά που στοιχειώνουν την ψυχή του από όσους θέλησε να βοηθήσει και να στηρίξει; Είναι μήπως η ανάγκη να αδειάζει τόσο πολύ, που τώρα πια και να θέλουν να την πληγώσουν να μην μπορούν να βρουν σημείο να πετύχουν;

 

Μια ψυχή άδεια και πληγωμένη, μπερδεμένη, ανήσυχη, μια ψυχή που πασχίζει να ξανανιώσει δυνατά αλλά κάτι τη κρατά. Δεν ενθουσιάζεται πια εύκολα, έχει παραδοθεί στα παιχνίδια του μυαλού που δεν έχουν τελειωμό. Μια ψυχή που περιμένει εκείνη την λύτρωση, αυτή που καταβάθος ξέρει ποια είναι αλλά δε θα την παραδεχτεί, παρά μόνο την νύχτα όταν θα κοιμούνται όλα γύρω της. Kυρίως αυτά που την βασανίζουν.

Δεν πρέπει να ξεχνάς πως είσαι ψυχή με σώμα κι όχι σώμα με ψυχή. Να φροντίζεις και να προστατεύεις την ψυχή σου. Να την φτάνεις ψηλά και να την εξελίσσεις για να αγαπά χωρίς να την αγαπούν. Να μην αλλοιώνεται η ικανότητά της να διατηρείται για πάντα αθώα.

 

Μην αφήνεις κανέναν να σου την βρωμίζει κι αν αυτό συμβεί, να το αντιλαμβάνεσαι με το νου και να δίνεις χρόνο στην ψυχή σου να καθαρίσει και να ηρεμήσει. Να της δίνεις τροφή να μεγαλώσει τα φτερά της και να ξαναπετάξει προς τον προορισμό της.

 

Δυστυχώς όμως. Ο άνθρωπος η ξέχασε η δεν θέλει πια να δίνει τροφή στην ψυχή γιατί τον κυριάρχησε η υλη. Προς Θεού. Δεν είμαι εναντίον της ύλης. Όπως θέλει το σώμα την υλη όμως,  θέλει και η ψυχή την τροφή της. Αυτήν την τροφή στερήσαμε από την ψυχή μας και χωρίς τροφή, δεν έχει την δύναμη να πετάξει προς τον προορισμό της. Εδώ μπορεί κάποιος να ρωτήσει. Ποια είναι η τροφή της ψυχής?

Θα αναφερθώ σε κάποια παραδείγματα τα οποία τα ζω μέσα στην καθημερινότητα.

Πολλές φορές όταν μας προσβάλουν γινόμαστε θεριό ανήμερο γιατί μας θίξανε τον εγωισμό. Άρα λοιπόν εδώ κυριαρχεί ο εγωισμός από την ταπείνωση.

Συνήθως κάνουμε κάτι καλό για να το δουν οι άλλοι και να μας θαυμάσουν δίνοντας μας τα εύσημα παριστάνοντας τους κάποιους. Αυτό το καλό το κάνουμε για να κερδίσουμε κάτι άρα το κάνουμε με ιδιοτέλεια.

 

Πολλά θα μπορούσα να πω αλλά δεν το κάνω για να μην σας κουράσω.

Το αποτέλεσμα δεν  θα αλλάξει εάν δεν αποφασίσουμε να ταΐσουμε την ψυχή μας.

Έχουμε αναρωτηθεί ποτέ γιατί νιώθουμε ένα τεράστιο κενό στη ζωή μας? Κάτι φαίνεται να μας λείπει.

 

Αισθανόμαστε ψυχικά κενοί με κάτι το ανικανοποίητο χωρίς τη σχέση με τον άπειρο Θεό ή τουλάχιστον την αναζήτηση του σε πρώτη φάση.

 

Μία ψυχή γεμάτη πάθη και σαπίλα. Την αφήνουμε απεριποίητη.

 

Αγνοούμε ότι της χρειάζεται πνευματική τροφή. Ορισμένοι μάλιστα αγνοούν ακόμη και την ύπαρξή της.

 

Τελικά ακόμη κι αν ένας άνθρωπος τα έχει όλα (όσον αφορά τα υλικά αγαθά) μπορεί να αισθάνεται πληρότητα;

 

Φυσικά και όχι.

 

Η ψυχή είναι φτιαγμένη να ζητά την πληρότητά της και ενώ φαινομενικά δείχνει μία σχετική ικανοποίηση όταν γεύεται αγαθά, συνήθως δεν αργεί να φανεί το απέραντο κενό από τα κενά.

 

Μπορεί σε βάθος να ικανοποιείται με σκουπίδια; Σαφώς όχι.

 

Όπως λοιπόν δεν θα τροφοδοτούσαμε ποτέ τον κινητήρα του οχήματός μας με λάθος καύσιμο από αυτό που προβλέπει ο κατασκευαστής του, έτσι συμβαίνει και με την ψυχή.

 

Πως θα τη θρέψουμε και με ποίες προϋποθέσεις θα γίνει η συνάντηση με το Δημιουργό της;

Αυτό εξαρτάται από μία σειρά πραγμάτων, αλλά κυρίως από τη θέληση μας να βρούμε τη φυσική τροφή της ψυχής που δεν είναι άλλη από το Θεό τον ίδιο.

Μια τέτοια ψυχή δεν φοβάται.

Μια ψυχή που δε φοβάται καταρχήν μάχεται, φοράει τις ασπίδες της και πέφτει στον αγώνα, όχι στο παρασκήνιο άλλα πρώτη και πολεμά. Προσπαθεί να επιβιώσει χωρίς φιλέκδικα αισθήματα, χωρίς να θέλει να παρασημοφορηθεί. Μια καθάρια γενναία ψυχή, που με τρόπο ταπεινό, απλώς προσπαθεί να επιβιώσει. Δεν νιώθει θυμό.

 

Είναι γενναία και ηρωική χωρίς τυμπανοκρουσίες και τσαρλατανισμούς, είναι αληθινή και αξιακά όμορφη, αγνή όπως ακριβώς γεννήθηκε, σχεδόν ολόλευκη. Δεν κολακεύεται εύκολα από λόγια, προτιμά να σκύβει το κεφάλι ευλαβικά και δεν κάνει θόρυβο στο πέρασμά της. Δεν ονειρεύεται παλάτια, φτιασίδια, δεν καθυποτάσσεται σε υλικά κομψοτεχνήματα, γιατί γνωρίζει πολύ καλά ότι αυτά δεν αρκούν για να την  ζεστάνουν. Εκείνη προτιμά να κουρνιάζει στην αγκαλιά άλλων ψυχών και αυτό ακριβώς επιδιώκει στο διάβα της ζωής της. Παραμένει ελεύθερη.

 

 

 

Δίνει απλόχερα όχι για να γίνει αρεστή, ξέρει άλλωστε ότι είναι και εφήμερη, τι νόημα θα είχε, είναι έξυπνη. Έξυπνη όμως, όχι πονηρή. Είναι ανθεκτική παρότι πονάει πολύ. Εκείνη αντέχει και ξανά δίνει. Λιγάκι επιφυλακτικότερα αυτή τη φορά, αλλά δίνει, θα της περάσει σύντομα!

 

Ορθώνει το ανάστημα και μιλά, δε σιωπά, δε δειλιάζει να πει αυτό που νιώθει, αυτό που θέλει να εκφράσει, ασφαλώς και πάντα με αβροφροσύνη και όχι με μυστικοπαθή και πλάγιους τρόπους. Κοινώς δε γουστάρει τις μπηχτές, είναι ευγενική, μαλακιά στο λόγο της, δεν κρίνει, δε δικάζει, εκείνη ξέρει και συγχωρεί. Βασικά επιλέγει να προχωρήσει.

 

Μια τέτοια ψυχή ερωτεύεται, χαμογελά διάπλατα, γίνεται εκείνη παραμυθία μιας άλλης φοβισμένης και παραδόπιστης ψυχής. Σιγά σιγά χωρίς να βιάζεται παραμένοντας ψύχραιμη. Δε γερνά αυτή η ψυχή. Δε συμβουλεύει μονάχα θέλει να μάθει κι άλλα.

Ήταν και παραμένει σοφή. Μια τέτοια λοιπόν ψυχή, δε σταματά να υπάρχει στο χωροχρόνο και ευτυχώς, αφήνει πίσω της κάποιους που τη θαύμασαν και θέλησαν να της μοιάσουν.

 

Και αν σκέφτεστε ότι τέτοιες ψυχές είναι φανταστικές και ότι η περιγραφή αυτή αποτελεί καθ’ υπερβολήν άγια και ανύπαρκτη, όντως δε γνώρισα και πολλούς με μια τέτοια ψυχή, όμως την ώρα της αποτύπωσης των παραπάνω γραμμών, σίγουρα είχα έναν άνθρωπο με μια τέτοια ψυχή στη σκέψη μου.…άρα υπάρχει ελπίδα!.

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΕΛΑ ΚΙ ΕΣΥ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ

αναρτήθηκε σε: ΨΥΧΩΦΕΛΗ ΚΕΙΜΕΝΑ | 0

Τον τελευταίο καιρό, παρατηρώ μια έντονη επιθυμία, σε πολύ κόσμο, να επιδιώκει να βγάζει τα δικά του συμπεράσματα για διάφορα θέματα. Αρνείται να κουβεντιάσει, να επικοινωνήσει και βολεύεται στην δική του εκδοχή αλήθειας. Όλα, τελικά, είναι τόσο υποκειμενικά. Η αλήθεια πονάει, δεν αρέσει, ενοχλεί και χρειάζεται να είσαι διαθέσιμος, να αντιμετωπίσεις και να προσεγγίσεις ότι πραγματικά αξίζει. Για αυτό τον λόγο, οι αδύναμοι είναι φιλικοί με το ψέμα, το δικό τους ψέμα. Ένα ψέμα, που το έχουν τόσο πολύ πιστέψει, που μοιάζει αλήθεια, καθώς δεν σε υποχρεώνει να δεσμευτείς σε κάτι, σε εξυπηρετεί ανά πάσα στιγμή και φυσικά μπορείς να το προσαρμόσεις, σε όποια κατάσταση σε βολεύει. Μπορείς να βλάψεις, ωστόσο, αναμφισβήτητα κάποιον, αλλά σε βάθος χρόνου μόνο τον εαυτό σου βλάπτεις. Η αλήθεια, θα νικά πάντα. Αυτοί, που κερδίζουν σε αυτή την ζωή, είναι οι άνθρωποι που εμμένουν στις αξίες τους και δεν προσβάλλονται από τους καχεντρεχείς, που επιθυμούν να μειώσουν τον συνομιλητή τους, από την ανικανότητά τους να τον αντιμετωπίσουν. Η κοινωνία μας, γενικότερα, χρειάζεται περισσότερη ενημέρωση, όλη την αλήθεια, όχι την βολεμένη, ως προς τα συμφέροντα κάποιου ή προς τις προσδοκίες κάποιου άλλου, αντίστοιχα. Η αλήθεια, δεν δέχεται περικοπές. Είτε πρόκειται για όλη την αλήθεια, είτε δεν είναι απλά η αλήθεια.

 

 

Στη βραχύχρονη ως τώρα ζωή μου, μπορώ να πω με σιγουριά, πως γνώρισα πολλά είδη ανθρώπων. Γνώρισα ανθρώπους, που η ομορφιά και η αλήθεια της ψυχής τους με συγκλόνισε, ανθρώπους που μ’ έκαναν να «ερωτευτώ» τον τρόπο σκέψης τους και το μυαλό τους, αλλά και ανθρώπους, που η υποκρισία τους αργά ή γρήγορα μ’ απογοήτευσε.

 

Οι άνθρωποι διακρίνονται σε δύο πολύ βασικές κατηγορίες. Τους αληθινούς και ειλικρινείς ανθρώπους από τη μία και τους ψεύτικους και υποκριτές από την άλλη.

 

Ας αρχίσω με τους αληθινούς ανθρώπους. Οι αληθινοί άνθρωποι διαφέρουν κατά πολύ από τους υπόλοιπους ανθρώπους. Βλέπεις στα μάτια τους την αλήθεια της ψυχής τους, δεν μπορούν να σου κρυφτούν. Αυτό που νιώθουν, αυτό θα σου δείξουν, αυτό που σκέφτονται, αυτό θα σου πουν. Αδιαμφισβήτητα, οι αληθινοί άνθρωποι δεν είναι πολλοί, κι αυτό γιατί η αλήθεια είναι ένα φορτίο βαρύ που δεν μπορούν όλοι να το σηκώσουν. Το φορτίο αυτό δεν περιλαμβάνει μόνο το θάρρος που χρειάζεται για να πει κανείς την αλήθεια, αλλά και τη δύναμη που απαιτείται, για να αναλάβει κανείς τις συνέπειες της αλήθειας που θα πει. Γιατί η αλήθεια, μπορεί να είναι ευχάριστη και ικανοποιητική, αλλά υπάρχουν φορές που μπορεί να γίνει σκληρή και να προκαλέσει δυσφορία στους αποδέκτες της. Κι εκεί είναι που δημιουργείται η σύγκρουση στο μυαλό των ανθρώπων. Να πουν αυτό που πραγματικά σκέφτονται και αισθάνονται, γνωρίζοντας ότι μπορεί να γίνουν από πολλούς ανεπιθύμητοι ή να το κρατήσουν μέσα τους, προκειμένου να είναι ευχάριστοι και αποδεκτοί από τους άλλους;

 

Εδώ ακριβώς εντοπίζεται η τόλμη των αληθινών ανθρώπων. Ξέρουν πολύ καλά ότι ακολουθούν ένα μονοπάτι, που δε θα τους εξασφαλίσει απαραίτητα μια εύκολη πορεία, μια πορεία χωρίς εμπόδια. Γνωρίζουν, όμως, πως η πορεία αυτή σίγουρα θα τους οδηγήσει σ’ έναν υπέροχο προορισμό. Και ποιος είναι ο προορισμός αυτός; Μα φυσικά οι γνήσιες και ανεπιτήδευτες ανθρώπινες σχέσεις, που δυστυχώς στις μέρες μας αποτελούν ένα είδος προς εξαφάνιση. Τί πιο σημαντικό, άραγε, στη ζωή των ανθρώπων από τις υγιείς και αληθινές σχέσεις τους με τους άλλους; Τί πιο σπουδαίο από την ειλικρίνεια, την ευθύτητα και τη φιλαλήθεια; Αυτά δεν είναι τα στοιχεία που κατά βάθος όλοι επιζητούμε από τις ανθρώπινες σχέσεις, αλλά συνάμα φοβόμαστε να αντιμετωπίσουμε;

 

Υπάρχει, όμως, και μία άλλη κατηγορία ανθρώπων, κι αυτοί είναι οι ψεύτικοι άνθρωποι. Ο όρος «ψεύτικος» είναι σίγουρα βαρύς χαρακτηρισμός για έναν άνθρωπο, κι αυτό γιατί όλοι απεχθανόμαστε το ψέμα, την υποκρισία, την επιτήδευση, την ανειλικρίνεια και την προσποίηση. Θα μπορούσαμε, μάλιστα να πούμε, πως είναι κι ένας χαρακτηρισμός αρκετά άδικος, καθώς συνήθως, οι άνθρωποι αυτοί δεν ευθύνονται οι ίδιοι για τη στάση τους, αλλά το υπάρχον σύστημα αξιών, που όχι μόνο συντηρεί το ψέμα και την υποκρισία, αλλά δίνει και την εντύπωση πως αυτά αποτελούν και τους πιο προσαρμοστικούς τρόπους συμπεριφοράς στην κοινωνία των ανθρώπων. Και γιατί συμβαίνει αυτό; Συμβαίνει πολύ απλά, γιατί σ’ όλους αρέσει να έχουν δίπλα τους ανθρώπους που να τους λένε πάντα αυτά που θέλουν να ακούσουν, ανθρώπους που να μην ταράζουν ποτέ τα ήρεμα νερά τους. Κάπως έτσι συντηρούνται στην κοινωνία μας οι ψεύτικοι άνθρωποι.

Είναι, όμως, αυτό που πραγματικά επιζητούμε οι άνθρωποι από τους άλλους; Μια υποτιθέμενη αληθοφάνεια; Είμαι σίγουρος πως όχι. Κατά βάθος όλοι διψάμε για αλήθεια και την έχουμε ανάγκη στη ζωή μας όσο τίποτε άλλο. Ξέρουμε πως αυτή είναι η μόνη σωτηρία, ο μόνος απελευθερωτικός δρόμος που θα οδηγήσει στην πραγματική κάθαρση και λύτρωση της ψυχής μας, απλά την φοβόμαστε, μας τρομάζει. Γιατί να δίνουμε προβάδισμα στο «φαίνεσθαι»; Αυτό το «φαίνεσθαι» δεν είναι που μόνο από ψέμα σε ψέμα ξέρει να μας παρασύρει και να μας αποπροσανατολίζει; Ας πολεμήσουμε, λοιπόν, για την αλήθεια στη ζωή μας, ας γίνουμε οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές της. Μπορεί στη μάχη αυτή να αποκτήσουμε πολλούς εχθρούς και να πληγωθούμε αβάστακτα, αλλά η αλήθεια θα είναι πάντα εκεί, δίπλα μας, η μεγαλύτερη ασπίδα μας και συνάμα το πιο πολύτιμο λάφυρό μας.

 

Σε αυτό το σημείο θα σας διηγηθώ μια ιστορία.

Ήταν η πρώτη φορά (πάντα υπάρχει μιά πρώτη φορά) που συναντήθηκαν η Αλήθεια και Το Ψέμα. Το Ψέμα καλημέρισε την Αλήθεια της είπε «Ωραία μέρα σήμερα». Η Αλήθεια για να βεβαιωθεί κοίταξε γύρω και τον ουρανό και όντως η μέρα ήταν ωραία.

Περπάτησαν για λίγο ώσπου έφτασαν σε ένα μεγάλο πηγάδι γεμάτο νερό. Το Ψέμα βούτηξε το χέρι του στο νερό και γυρίζοντας στην Αλήθεια της είπε «Ωραίο και ζεστό το νερό. Θες να κολυμπήσουμε μαζί»? Και πάλι η Αλήθεια ήταν καχύποπτη. Δοκίμασε όμως με το χέρι της το νερό και πράγματι ήταν ζεστό. Μπήκαν λοιπόν και οι δυο τους στο νερό και κολυμπούσαν για αρκετή ώρα, όταν ξαφνικά το Ψέμα, βγήκε από το πηγάδι, φόρεσε τα ρούχα της Αλήθειας και εξαφανίστηκε.

Η Αλήθεια θυμωμένη βγήκε γυμνή τρέχοντας παντού ψάχνοντας για το Ψέμα να πάρει τα ρούχα της. Ο κόσμος που την έβλεπε γυμνή, γύριζε το βλέμμα του αλλού είτε από ντροπή είτε από θυμό. Η φτωχή Αλήθεια ντροπιασμένη γύρισε στο πηγάδι και χώθηκε εκεί για πάντα.

Έκτοτε το Ψέμα γυρίζει ανενόχλητο ντυμένο σαν Αλήθεια ικανοποιώντας τα τερτίπια του κόσμου, ο οποίος με κανένα τρόπο δεν θέλει να δει τη γυμνή Αλήθεια.

Εδώ θα συνεχίσω  και θα τελειώσω εκφράζοντας τις δικές μου σκέψεις, τι αντιπροσωπεύει έμενα και πως θέλω να πορεύομαι στην ζωή μου.

Εάν πω ότι δεν φοβάμαι θα πω ψέματα αλλά στέκομαι όρθιος και θαρραλέος ! Ότι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό λένε. Κι εγώ έχω σκοπό να ζήσω. Να ζήσω με την Ψυχή μου ολόκληρη. Είμαι έτοιμος  να διώξω το φόβο, να βρω τη δύναμη μου. Και η δύναμη αυτή βρίσκεται στην πνευματική μου υπόσταση.

Εδώ ξεκινά η μεγάλη μάχη και ο σκληρός πόλεμος. Αυτό που χρειάζεται και που δεν είναι εύκολο, όπως καμία μάχη δεν είναι εύκολη,  είναι να αρχίσεις να σκίζεις ένα, ένα τα ψέματα αυτού του κόσμου, για να δεις ποιος αληθινά είσαι. Να δεις την Ψυχή σου με όλη της την ομορφιά. Να την χαιρετίσεις με όλη την ευγνωμοσύνη που της πρέπει.

 

Άλλη μια μάχη που επιβάλλεται να δώσει ο άνθρωπος, είναι να κατανοήσει  τι εστί η παρουσία του εδώ και γιατί είναι εδώ.

Εάν με ρωτήσεις γιατί είμαι εγώ εδώ   θα σου πω ότι είμαι εδώ και νικώ. Κάθε μέρα νικώ ανησυχίες, νικώ φόβους , νικώ σκέψεις που προσπαθούν να με διαβάλουν απέναντι στον εαυτό μου, απέναντι στον συνάνθρωπο. Γιατί εγώ και ο συνάνθρωπος είμαστε το ίδιο. Είμαι εδώ και πολεμώ. Είμαι εδώ και αγαπώ. Αγαπώ τον εαυτό μου, του δίνω όλη την αξία που του πρέπει, διώχνοντας κάθε εγωισμό. Άλλωστε εξαιτίας του εγώ έρχεται το ψέμα, η ανασφάλεια, η κατάκριση. Και είμαι εδώ! Μια Ψυχή ανθρώπινη γεμάτη Αλήθεια, γεμάτη Αγάπη και Κατανόηση .Γεμάτη χαρούμενες και θετικές σκέψεις. Κάθε ώρα, κάθε στιγμή είμαι εδώ. Γιατί το μυστικό είναι στη στιγμή. Να βλέπεις τον εαυτό σου σε κάθε στιγμή, σε κάθε λόγο, σε κάθε πράξη. Να κατατροπώνεις κάθε αρνητική σκέψη. Να αφήνεις το Πνεύμα που είσαι να υποτάσσει το εγώ, να νικάει τους φόβους του πλανήτη της ύλης. Γιατί κάθε φόβος είναι μόνο μια υπόθεση για κάτι που θα μπορούσε να συμβεί, είναι ένα ψέμα με λίγα λόγια. Είμαι εδώ, για να νικήσω τα ψέματα. Βλέπω την ΨΥΧΗ μου και ΑΝΟΙΓΟΜΑΙ στην αλήθεια της. Πονάει η Αλήθεια, μα πιο πολύ πονάει το ψέμα. Κάθε μέρα, κάθε στιγμή είμαι εδώ. Και η χαρά είναι μεγάλη. Είναι η Χαρά της Αληθινής Γνώσης.

 

 

Πάω αντίθετα σε ότι αποδέχτηκα άκριτα. Όλοι μαζί, μια γροθιά για έναν καινούριο κόσμο. Όλοι μαζί μπορούμε να φέρουμε τον παράδεισο στη Γη. Γιατί ο Παράδεισος είναι μέσα μας. Η αλήθεια και το ψέμα είναι μέσα μας. Επιλέγω το ΦΩΣ. Επιλέγω μέσα στον ψεύτικο κόσμο της τρομοκρατίας να βλέπω την αλήθεια της χαράς, την ανιδιοτέλειας, την ειλικρίνειας, του θάρρους, της αλληλεγγύης, της εμπιστοσύνης. Επιλέγω να κοιτάω μέσα μου για απαντήσεις.

Το ταξίδι ξεκινά! Το ταξίδι της καρδιάς και του σπαθιού! Το ταξίδι της πνευματικής αφύπνισης!

 

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΩ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

αναρτήθηκε σε: ΨΥΧΩΦΕΛΗ ΚΕΙΜΕΝΑ | 0

Αναπολώντας τις αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων , την σκέψη μου κεντρίζουν, οι σχέσεις που είχαν τότε οι άνθρωποι μεταξύ τους! Σχέσεις τις οποίες χαρακτήριζαν οι λέξεις ανθρωπιά, αγάπη, ενδιαφέρον, αθωότητα.. λέξεις που στην σημερινή εποχή είναι τόσο γνωστές αλλά και τόσο άγνωστες συνάμα! Οι άνθρωποι ήταν περισσότερο δεμένοι και οι γειτονίες ξεχείλιζαν από γέλια από τις καθημερινές συγκεντρώσεις τους στα μπαλκόνια, τα ζεστά καλοκαιρινά βράδια! Τους διέκρινε η αγάπη προς το συνάνθρωπο και έδιναν ένα χέρι βοηθείας απλόχερα σε όποιον το χρειαζόταν! Σήμερα , οι άνθρωποι έχουν μάθει μόνο να κρίνουν! Είναι του ’’ φαίνεσθαι ‘’και έχουν χάσει την ουσία σε άσκοπες και ανούσιες συζητήσεις! Είναι κακεντρεχής και αν συναντήσουν έναν καλό άνθρωπο τον βλέπουν με καχυποψία και αποσκοπούν μόνο στο προσωπικό τους όφελος! Η ραγδαία αύξηση του διαδικτύου τους έχει αποξενώσει σημαντικά αφού την οποία ανάγκη να επικοινωνία και αν έχουν την καλύπτουν πίσω από έναν υπολογιστή!

 

Όπου και να γυρίσεις το κεφάλι σου, ότι κι αν ακούσεις, «συναντάς» προτροπές να βοηθήσεις τον συνάνθρωπο. Να δώσεις ένα πιάτο φαγητό, λίγα ευρώ, ένα παλιό ρούχο, σε εκείνους που τα έχουν ανάγκη.

 

Έχω θυμώσει, γιατί αναρωτιέμαι: πώς όλοι εμείς, που δεν στεκόμαστε στην ουρά του συσσιτίου για ένα πιάτο φαγητό, που δεν παίρνουμε ρούχα από ιδρύματα και εκκλησίες, έχουμε αποφασίσει ότι έχουμε υποχρέωση να βοηθούμε τους άλλους μόνο μια φορά τον χρόνο;

 

Έχουμε βολευτεί στον μικρόκοσμό μας και χρησιμοποιούμε αυτήν την «ετήσια προσφορά» μόνο και μόνο για να διατηρήσουμε ένα… άλλοθι ότι είμαστε καλοί κι εμείς, ότι δεν είμαστε απάνθρωποι.

 

Πάψαμε να είμαστε άνθρωποι. Όχι όλοι όμως, ευτυχώς όχι όλοι. Υπάρχουν κι ας είναι ελάχιστοι.

Ζω σε μια χαμένη γη, σε μία γη που μεγάλωσα αλλιώς. Ανάμεσα σε κόσμο που δεν καταλαβαίνω, που δεν ταιριάζω, που δε με εκφράζει, που βλέπω ότι καταστρέφει και καταστρέφεται.

ΟΙ Άνθρωποι γεννήθηκαν κι έψαχναν μια ελπίδα στον κόσμο να βρουν για να συνεχίσουν να ζουν.

 

Γιατί δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Ο εγωϊσμός μας χωρίζει!

 

Η αντίληψή μας για καθετί ζωντανό και μη γύρω μας, αμβλύνει τις σχέσεις μας.

 

Ντυνόμαστε με χρώματα τάχα για να αλλάξουμε τον κόσμο ετούτο κι όμως τελικά καταστρέφουμε κάθε ζωντανή αλήθεια μέσα μας.

 

Φταίει που δεν ξέρουμε τι θέλουμε, για ποιο λόγο προσπαθούμε, φταίει που νομίζουμε ότι ο καθένας μας προσφέρει κάτι με την προσπάθειά του, ενώ στην πραγματικότητα δεν προσφέρει τίποτε από τη στιγμή που δε βελτιώνει πρωτίστως τον εαυτό του!

 

Μου είναι τόσο δύσκολο να χαμογελάσω απ’ την καρδιά μου βλέποντας ότι οι άνθρωποι δε γνωρίζουν πώς να είναι άνθρωποι!

 

Όλα είναι συμφέρον. Έχουμε κι εμείς προβλήματα, δε μπορούμε να ασχοληθούμε με τα προβλήματα των άλλων. Σε τούτη τη σκέψη πάψαμε να είμαστε άνθρωποι.

 

Θέλω  όταν πεθάνω μια μέρα , τουλάχιστον να πεθάνω άνθρωπος!

 

 

Στην ουσία, ξέρετε τί είμαστε; Όμοιοι με εκείνους, που υβρίζουμε. Με εκείνους, που λέμε πως «μας πίνουν το αίμα».

 

Μα δεν μπορεί σκέφτομαι!! Δεν μπορεί να χάθηκε η ανθρωπιά που φημιζόμαστε σαν λαός πως μας διακρίνει ! Ζητούνται άνθρωποι να αγαπούν, να ακούν, να εκτιμούν, να νοιάζονται, να προσφέρουν! Όπως παλιά! Στα χρόνια της αθωότητας! Ξέρω πως υπάρχουν ακόμη! Το μόνο που χρειάζεται είναι να νιώσουν για λίγο και πάλι παιδιά ώστε να δώσουν ώθηση στα χαρίσματα τους αυτά να βγουν και πάλι στην επιφάνεια! Γι’ αυτό, ας πάμε όλοι μαζί!!!Μην στέκεστε! Ελάτε να γίνουμε και πάλι παιδιά! Τρέξτε στην αλάνα….Εκεί στην παλιά την γειτονιά…. όπου αρχίσαμε να κάνουμε όνειρα!!!

 

 

Ξέρετε, όμως, και κάτι άλλο; ΜΠΟΡΟΥΜΕ να είμαστε διαφορετικοί!

 

Εάν το θελήσουμε μπορούμε να γίνουμε πάλι άνθρωποι.

Μέσα σε αυτή την ζοφερή πραγματικότητα, όσο ουτοπικό και αν ακούγεται, υπάρχει ελπίδα και η ελπίδα λέγεται Ιησούς Χριστός! Μόνον Αυτός έχει τον τρόπο και την θαυματουργική εξουσία να ανατρέπει τα δεδομένα και να δίνει ελπίδα στις καρδιές των ανθρώπων για ένα καλύτερο μέλλον.

 

Το σκοτάδι, εξαφανίζεται μέσα από τις καρδιές μόνο με την παρουσία του φωτός. Και φως είναι μόνο ο Χριστός! Το ψέμα, που καταδυναστεύει τις ψυχές, καταπολεμάται μόνο με την αλήθεια. Και αλήθεια είναι μόνο ο Χριστός! Η αμαρτία, και οι θανατηφόρες συνέπειές της νικώνται μόνο με την καθαρότητα και τον αγιασμό που εργάζεται η δύναμη του Θεού στη ζωή των γνήσιων παιδιών του.

 

Μια τέτοια λοιπόν κοινωνία, που διαρκώς φθείρεται μέσα στις λανθασμένες κατευθύνσεις και επιλογές της, χρειάζεται επειγόντως την λυτρωτική παρέμβαση του Θεού. Και εδώ αρχίζει η μεγάλη ευθύνη και αποστολή των Χριστιανών όλης της γης, τους οποίους ο Θεός χαρακτηρίζει «φως του κόσμου και άλας της γης». Υπηρετούμε όμως, ως Χριστιανοί, αυτή την ευθύνη και εκπληρώνουμε την αποστολή που μας ανέθεσε ο Κύριος;

 

Είναι κατεπείγουσα και επιτακτική ανάγκη, ο συνειδητοποιημένος Χριστιανικός κόσμος όλης της γης, να συστρατευθεί, να ενώσει τις δυνάμεις του και τις προσευχές του, να πολεμήσει το κακό, ο κάθε ένας από το δικό του μετερίζι, όχι με όπλα, αλλά να κηρύξει, να ζήσει και να εμπνεύσει την Αγάπη και την Ελπίδα. Αντί να διχάζεται και να διαιρείται διαρκώς, αντί να στρέφεται ο ένας κατά του άλλου, και να μέμφεται ο ένας τον άλλον, διεκδικώντας την αποκλειστικότητα στη γνησιότητα της πίστεως, είναι πιο ελπιδοφόρο και οπωσδήποτε πιο αποτελεσματικό, να θεωρήσουμε ως μοναδικό εχθρό μας τον κατήγορο όλων ημών, τον διάβολο, και να τον πολεμήσουμε γιατί αυτός δημιουργεί τη σήψη, τη διαφθορά, τη διαστροφή και την αδικία. Η αδράνεια και η αδιαφορία μας να πολεμήσουμε το κακό που συμβαίνει γύρω μας, με τα όπλα τα πνευματικά, που είναι δυνατά συν Θεώ, μας καθιστά ενόχους.

 

Ο τρόπος λοιπόν να πολεμηθεί το κακό είναι μοναδικός. Πρέπει να στραφούμε σ’ Αυτόν, και να Τον ζητήσουμε με όλη μας την καρδιά. Να ταπεινωθούμε μπροστά Του, να παραδεχθούμε ότι αμαρτήσαμε, ανομήσαμε, και δεν επράξαμε το ευθές ενώπιόν Του. Είναι βέβαιο ότι θα βρούμε χάρη και θα κάνει έλεος σε μας και στην πατρίδα μας και θα αναθαρρήσει η πραγματική και αληθινή ελπίδα μέσα μας. Χωρίς ελπίδα ο άνθρωπος μαραζώνει! Χωρίς Θεό, ελπίδα δεν υπάρχει!

 

Δεν χρειάζεται να στερηθούμε εμείς για να βοηθήσουμε κάποιον άλλον. Ελάτε να μπούμε στην αποθήκη μας και να ξεχωρίσουμε τα αντικείμενα, που δεν έχουμε χρησιμοποιήσει εδώ και δύο χρόνια. Προφανώς μας είναι άχρηστα πια. Θα τα κάνουμε δώρο. Ελάτε να ανοίξουμε την ντουλάπα μας, να βγάλουμε τα ρούχα, που δεν θα φορέσουμε ούτε αυτόν τον χειμώνα. Κάποιος τα έχει ανάγκη. Κάποιος αδιαφορεί, εάν είναι της μόδας ή όχι. Ελάτε να αδειάσουμε το κουτί με τα παιχνίδια των παιδιών μας. Κάποια δεν θα τα θέλουν πια. Άλλα είναι για μικρότερη ηλικία. Αυτά θα δώσουν χαρά σε παιδάκια γύρω μας.

 

Μην το κάνουμε μόνο τώρα, επειδή είναι Χριστούγεννα. Να επαναλαμβάνουμε αυτήν τη διαδικασία μέσα στη χρονιά. Ακόμα και στο σούπερ μάρκετ, όταν ψωνίζουμε, μπορούμε να πάρουμε επιπλέον ένα πακέτο μακαρόνια και να το αφήσουμε το στο καλάθι για τους απόρους. 0,59€ θα μας κοστίσει, αλλά κάποιος, που δεν έχει τίποτα, θα φάει. Φανταστείτε κάτι παρόμοιο να το κάνουν οι εκατοντάδες πελάτες…

 

Ελάτε, λοιπόν, να αφήσουμε το πνεύμα των Χριστουγέννων να μας κυριεύσει! Όχι μόνο τώρα, στις γιορτές, αλλά όλον τον χρόνο. Ελάτε να μείνουμε Άνθρωποι  και μην γίνουμε ανθρωπάκια, μόλις περάσουν οι γιορτινές μέρες.

ΝΑ ΕΧΕΤΕ ΤΗΝ ΕΥΧΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΜΑΣ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ