ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΕΣ

αναρτήθηκε σε: ΨΥΧΩΦΕΛΗ ΚΕΙΜΕΝΑ | 0

Καλοί μου φίλοι Χριστός Ανέστη.

Εσείς μου το ζητήσατε. Την δική σας επιθυμία την κάνω πράξη και συνεχίζω.

Μετά από πολύ κόπο και χρόνο  με την χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού ολοκληρώθηκαν τα τέσσερα Ευαγγέλια στην νεοελληνική.

Ελπίζω να αγαπήσετε και να αγκαλιάσετε αυτήν την εργασία και να μην πάει χαμένη.

Μπορεί τώρα ο κάθε πιστός που θέλει να διαβάσει την Αγία Γραφή  να την διαβάσει στην νεοελληνική και να την κατανοήσει.

Σε δυο μήνες περίπου πιστεύω ότι θα έχει ολοκληρωθεί όλη η Αγία Γραφή. Και η Παλαιά  και η Καινή Διαθήκη.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

 

 

ΠΑΤΑ ΕΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ

 

 

         

 

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

Η ΒΛΑΒΗ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΨΥΧΗ

αναρτήθηκε σε: ΨΥΧΩΦΕΛΗ ΚΕΙΜΕΝΑ | 0

Η δυστυχία προκαλεί βλάβη στην ανθρώπινη ψυχή. Δεδομένου ότι ένας σκώρος τρώει ρούχα και ένα σκουλήκι ακονίζει ένα δέντρο, λέει η Αγία Γραφή, τόσο η θλίψη βλάπτει την καρδιά ενός ατόμου.

 

Δηλαδή, η ψυχή, η οποία συχνά και υπερβολικά θρηνεί τόσο από τις πραγματικές όσο και τις φανταστικές θλίψεις, μοιάζει με σκόρο.

 

Τρώει τα ρούχα που είναι ακατάλληλα για τους ανθρώπους και η ψυχή, που έχει η θλίψη, είναι ακατάλληλη για πνευματική ζωή, για την εξυπηρέτηση και την ευχαρίστηση του Θεού. Ο γέροντας Παϊσιος λέει ότι η θλίψη αφοπλίζει ένα άτομο, ότι απορροφά όλους τους χυμούς της ψυχικής και σωματικής δύναμης και τον εμποδίζει να κάνει οτιδήποτε.

 

Είναι δηλητήριο όχι μόνο της ψυχής, αλλά και στο ίδιο το σώμα φέρνει τη διαφωνία. Έτσι, όταν είμαστε λυπημένοι, ο διάβολος χαίρεται, που δεν του αρέσει, όταν οι Χριστιανοί χαίρονται, αλλά θα είναι πάντα λυπηρό να τους δούμε να είναι κουρασμένος … «απομακρύνατε τον εαυτό του από τη θλίψη, γιατί η θλίψη έχει σκοτώσει πολλούς»

 

Σε αυτό το σημείο θα υπενθυμίσω σε όποιον δεν το θυμάται και θα κάνω γνωστό σε όποιον δεν το γνωρίζει τι έλεγε ο Γέροντας Παϊσιος.

 

Οι απομακρυσμένοι άνθρωποι από τον Θεό πάντα απαρηγόρητοι βρίσκονται και διπλά βασανίζονται. Όποιος δεν πιστεύει στον Θεό και στην μέλλουσα ζωή, εκτός που μένει απαρηγόρητος, καταδικάζει και την ψυχή του αιώνια. Σε όποιο αφεντικό δουλεύεις, από ατό θα πληρωθείς. Αν δουλεύεις στο μαύρο αφεντικό, σού κάνει την ζωή μαύρη από εδώ. Αν δουλεύεις στην αμαρτία, θα πληρωθείς από τον διάβολο. Αν εργάζεσαι την αρετή, θα πληρωθείς από τον Χριστό. Και όσο εργάζεσαι στον Χριστό, τόσο θα λαμπικάρισε, θα αγάλλεσαι. Αλλά εμείς λέμε: «Χαμένο τό’ χούμε να εργασθούμε στον Χριστό;». Μά είναι φοβερό! Να μην αναγνωρίζουμε την θυσία του Χριστού για τον άνθρωπο! Σταυρώθηκε ο Χριστός, για να μας λυτρώσει από την αμαρτία, για να εξαγνιστεί όλο το ανθρώπινο γένος. Τί έκανε ο Χριστός για μας; τί κάνουμε εμείς για τον Χριστό;

Ο κόσμος θέλει να αμαρτάνει και θέλει τον Θεό καλό. Αυτός να μας συγχωράει και εμείς να αμαρτάνουμε. Εμείς δηλαδή να κάνουμε ότι θέλουμε και Εκείνος να μας συγχωράει. Να μας συγχωράει συνέχεια και εμείς το βιολί μας. Οι άνθρωποι δεν πιστεύουν, γι’ αυτό ορμούν στην αμαρτία. Όλο το κακό από ‘κει ξεκινάει, από την απιστία. Δεν πιστεύουν στην άλλη ζωή, όποτε δεν υπολογίζουν τίποτε. Αδικούν, εγκαταλείπουν τα παιδιά τους… Γίνονται πράγματα…, σοβαρές αμαρτίες. Ούτε οι Άγιοι Πατέρες έχουν προβλέψει τέτοιες αμαρτίες στους Ιερούς Κανόνες – όπως για τα Σόδομα και Γόμορρα είχε πει ο Θεός: «Δεν πιστεύω να γίνονται τέτοιες αμαρτίες, να πάω να δώ!» .

Αν δεν μετανοήσουν οι άνθρωποι, αν δεν επιστρέψουν στον Θεό, χάνουν την αιώνια ζωή. Πρέπει να βοηθηθεί ο άνθρωπος να νιώσει το βαθύτερο νόημα της ζωής, να συνέλθει, για να νιώσει την θεία παρηγοριά. Σκοπός είναι να ανέβει πνευματικά ο άνθρωπος, όχι απλώς να μην αμαρτάνει.

 

Στις μέρες μας ο διάβολος αλωνίζει

Με την αμαρτία δίνουμε δικαιώματα στον πειρασμό

Πολύς δαιμονισμός υπάρχει σήμερα στον κόσμο. Ο διάβολος αλωνίζει, γιατί οι σημερινοί άνθρωποι του έχουν δώσει πολλά δικαιώματα και δέχονται δαιμονικές επιδράσεις φοβερές. Έλεγε ένας πολύ σωστά: «Ο διάβολος παλιά ασχολείτο με τους ανθρώπους, τώρα δεν ασχολείται! Τους έβαλε στον δρόμο και τους λέει: «Ώρα καλή!». και τραβάνε οι άνθρωποι!». Είναι φοβερό! Βλέπετε, τα δαιμόνια στην χώρα των Γαδαρηνών , για να πάνε στα γουρούνια, ζήτησαν άδεια από τον Χριστό, γιατί τα γουρούνια δεν είχαν δώσει δικαίωμα στον διάβολο και αυτός δεν είχε δικαίωμα να μπει σ’ αυτά. Ο Χριστός επέτρεψε να μπει, για να τιμωρηθούν οι Ισραηλίτες, επειδή απαγορευόταν να τρώνε χοιρινό κρέας.

– Γέροντα, είναι μερικοί που λένε ότι δεν υπάρχει διάβολος.

– Ναί, κι εμένα μου είπε κάποιος: «Να βγάλεις από την γαλλική μετάφραση του βιβλίου «Ο Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης» αυτά που αναφέρονται στους δαιμονισμένους, γιατί οι Ευρωπαίοι δεν θα τα καταλάβουν. Δεν πιστεύουν ότι υπάρχει διάβολος»! Τα εξηγούν, βλέπεις, όλα με την ψυχολογία. Αν πήγαιναν εκείνους τους δαιμονισμένους του Ευαγγελίου στους ψυχιάτρους, θα τους τάραζαν στα ηλεκτροσόκ! Ο Χριστός έχει αφαιρέσει από τον διάβολο το δικαίωμα να κάνει κακό. Μόνον αν του δώσει ο άνθρωπος δικαιώματα, μπορεί να κάνει κακό. Όταν δεν συμμετέχει κανείς στα Μυστήρια της Εκκλησίας, δίνει δικαιώματα στον πειρασμό και δέχεται μία επίδραση δαιμονική.

– Γέροντα, πώς αλλιώς δίνει κανείς δικαιώματα;

– Η λογική , η αντιλογία, το πείσμα, το θέλημα, η ανυπακοή, η αναίδεια είναι ιδιότητες του διαβόλου. Ανάλογα με τον βαθμό που τα έχει ο άνθρωπος, δέχεται μία εξωτερική επίδραση. Όταν όμως η ψυχή εξαγνισθεί, κατοικεί στον άνθρωπο το Άγιο Πνεύμα και χαριτώνεται ο άνθρωπος. Ενώ, όταν μολυνθεί με θανάσιμα αμαρτήματα, κατοικεί το ακάθαρτο πνεύμα. Όταν πάλι δεν είναι θανάσιμα μολυσμένη, τότε βρίσκεται υπό την επίδραση του πονηρού πνεύματος.

Στην εποχή μας, δυστυχώς, δεν θέλουν οι άνθρωποι να κόψουν τα πάθη τους, το θέλημά τους, δεν δέχονται συμβουλές. Από εκεί και πέρα, μιλούν με αναίδεια και διώχνουν την Χάρη του Θεού. Όπου να σταθεί μετά ο άνθρωπος, δεν μπορεί να κάνει προκοπή, γιατί δέχεται επιδράσεις δαιμονικές. Είναι εκτός εαυτού πιά, γιατί τον κάνει κουμάντο απ’ έξω ο διάβολος. Δεν είναι μέσα -Θεός φυλάξοι! – αλλά και απ’ έξω ακόμη μπορεί και τον κάνει κουμάντο.

Ο άνθρωπος, όταν εγκαταλείπεται από την Χάρη, γίνεται χειρότερος από τον διάβολο. Γιατί μερικά πράγματα ο διάβολος δεν τα κάνει, αλλά βάζει ανθρώπους να τα κάνουν. Δεν κάνει λ.χ. Εγκλήματα, αλλά βάζει τον άνθρωπο να κάνει εγκλήματα. Έτσι δαιμονίζονται μετά οι άνθρωποι.

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΕΣΥ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ;

αναρτήθηκε σε: ΨΥΧΩΦΕΛΗ ΚΕΙΜΕΝΑ | 0

Γιατί είναι τόσο άσχημη η ζωή;

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ; Εμένα με βασανίζει πολύ τον τελευταίο καιρό. Οι άνθρωποι αρρωσταίνουν, πεθαίνουν, άλλοι τσακώνονται, άλλοι χωρίζουν, άλλοι πονάνε, άλλοι πεινάνε, υποφέρουν. Γιατί να γίνονται όλα αυτά; Δεν λέω υπάρχουν και όμορφα πράγματα,  αλλά τα άσχημα είναι πιο πολλά και πιο έντονα.

Γιατί έτσι την καταντήσαμε εμείς οι άνθρωποι. Η ζωή δε μας δόθηκε για να τη ζούμε κατ’ αυτό το χάλι.  Εμείς την ευτελίσαμε. Δεν αφήσαμε όρθιο τίποτα. Ο άνθρωπος δεν ήρθε στον πλανήτη για να είναι δυστυχής. Ίσως δε μπορέσαμε να αντέξουμε σε αυτό το μεγάλο δώρο. Ίσως λέω…

 

 

 

Όταν ήμασταν μικροί, όλοι ονειρευόμασταν να κάνουμε κάτι σημαντικό στη ζωή μας. Να γίνουμε μεγάλοι ιππότες, για να ζήσουμε περιπέτειες και να εδραιώσουμε τη δικαιοσύνη στον κόσμο, να γίνουμε μεγάλοι επιστήμονες, για να ανακαλύψουμε κάτι καλό για την ανθρωπότητα ή μεγάλοι αγωνιστές που θα αφήσουν έναν κόσμο καλλίτερο.

 

Όλοι ονειρευόμασταν τον μεγάλο έρωτα, τη μεγάλη σοφία και τις ακόμα μεγαλύτερες δράσεις που θα κάναμε, όταν θα μεγαλώναμε.

 

Αργότερα είδαμε ότι όλα ήταν πιο δύσκολα από ότι φαίνονταν στα παραμύθια και στα όνειρα των παιδικών μας χρόνων. Τα όνειρα θόλωσαν και τα παραμύθια μετατράπηκαν σε «ανόητες ιστορίες». Οι περισσότεροι αποδέχτηκαν ότι ο κόσμος και οι άνθρωποι είναι έτσι όπως είναι και δεν μπορούν να αλλάξουν, θεωρώντας ότι κάθε προσπάθεια βελτίωσης είναι άκαρπη. Πολλοί ανέχτηκαν καταστάσεις που ποτέ δεν περίμεναν ότι θα επέτρεπαν να συμβούν, ενώ άλλοι κατηγόρησαν τη μοίρα τους ή την κοινωνία, που δεν τους φρόντισε και δεν τους άφησε να δράσουν και να εκφράσουν τα όνειρά τους.

 

Έτσι, όταν τα όνειρα πεθαίνουν, η ζωή γίνεται μια γκρίζα διαδικασία και ένας άδοξος αγώνας για την απλή επιβίωση. Χάνει η ζωή το Φως και τα χρώματά της.  Χάνει ο άνθρωπος την ελευθερία του πνεύματος και τη δυνατότητα ευτυχίας. Τα χαμόγελα σβήνουν, η μουσική σιωπά, ο άνθρωποι αποξενώνονται και τα παλιά όνειρα γίνονται αποτυχίες και πικρίες μέσα στην καρδιά του ανθρώπου, που δεν ξέρει πια γιατί να ζει και γιατί να πεθάνει.

 

Αν έχεις όνειρα, αν δεν έχασες την ελπίδα και θέλεις να κάνεις κάτι αξιόλογο στη ζωή σου, σκέψου ότι «τα χειρότερα νεκροταφεία είναι των πεθαμένων ονείρων που έχουμε μέσα στην καρδιά μας».

 

Μην επιτρέψεις ο φόβος και η αδιαφορία να σκοτώσουν ότι καλύτερο έχεις μέσα σου. Θυμήσου ότι το σημαντικό δεν είναι να κάνεις μεγάλα κατορθώματα, αλλά να κάνεις μικρές ηρωικές πράξεις, αλλά με όλο το μεγαλείο της ψυχής σου.

 

Ίσως κάποιοι σε περιγελούν, ίσως πολλοί σε θεωρούν τρελό και ονειροπαρμένο, αλλά στο βάθος της ψυχής σου εσύ θα ξέρεις ότι απόλαυσες όπως πρέπει τη ζωή σου και, ως ελεύθερος άνθρωπος, δεν επέτρεψες σε τίποτα και σε κανέναν να σκοτώσει τα όνειρά σου.

 

Θα ξέρεις πάντα ότι άφησες τον κόσμο λίγο καλλίτερο από αυτόν που βρήκες.

Εσύ τι θα κάνεις;

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

Ο ΑΝΗΦΟΡΙΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ

αναρτήθηκε σε: ΨΥΧΩΦΕΛΗ ΚΕΙΜΕΝΑ | 0

 

Η πνευματική ζωή είναι ταυτόχρονα εύκολη και δύσκολη. Γλυκιά αλλά και αιμάτινη. Είναι πορεία γεμάτη απίστευτες δυσκολίες, πολέμους λογισμών, προσπάθεια τιθάσευσης των παθών.

Μα ταυτόχρονα είναι πορεία πανέμορφη κι εύκολη, αν αφήσεις το Χριστό να κάνει κουμάντο στη ζωή σου. Αν ζεις τα μυστήριά του με προσπάθεια αληθινή. Αν εξομολογείσαι και Τον κοινωνάς.

Η πνευματική ζωή θέλει αγώνα μυστικό, αγώνα απόταξης της τυπικότητας και της συνήθειας. Είναι μονοπάτι σχεδόν αθέατο. Ανηφορικό. Ίσως γεμάτο πέτρες, αγκάθια. Μα αν γλυκαθείς απ’την σιγουριά της παρουσίας Του, τότε όλα γίνονται φως..

 

Η ζωή μας είναι μια ανηφόρα. Σίγουρα πράματα! Μια συνεχής ανάβαση. Μια σκάλα. Και μείς τα νήπια που ανεβαίνουμε. Μπουσουλάμε για την ακρίβεια και προσπαθούμε να ανέβουμε. Ο Χριστός που μας παρατηρεί στέκεται συνεχώς δίπλα μας και με το χέρι του από πίσω μας συγκρατεί να μην πέσουμε. Και μας βοηθάει ν’ανέβουμε.

Αλλά πολλές φορές εξαιτίας του εγωισμού μας νομίζουμε ότι είμαστε σπουδαίοι ότι είμαστε ικανοί από μόνοι μας. Έτσι, ο Χριστός μάς αφήνει για λίγο (έχουμε την ελευθερία να το επιλέξουμε) και έτσι αμέσως τρώμε τα μούτρα μας. Κατρακυλάμε προς τα πίσω και τραυματιζόμαστε. Και όταν καταλάβουμε τα σφάλματά μας, τότε του ζητάμε συγχώρεση (εξομολόγηση) και πάλι απ’την αρχή. Μπουσουλάμε ανεβαίνοντας τη σκάλα…

 

Έρχονται στιγμές που μπορεί να έρθουν τα πάνω-κάτω στη ζωή μας, ανατρέπονται τα πάντα, όνειρα, επιθυμίες, στόχοι κ.ά. Εκεί θα φανεί η δυσκολία της ανηφόρας. Τι λες, θα βγεις την ανηφόρα ή θα μείνεις πίσω και θα λες «δεν θα τα καταφέρω»; Αξίζει να την ανέβεις, αξίζει να διασχίσεις αυτό τον δύσκολο δρόμο, επειδή από αυτό τον δρόμο, εκτός του ότι θα συναντήσεις εμπόδια, θα ανακαλύψεις και πράγματα που ίσως δεν φανταζόσουν ποτέ. Μην είσαι δειλός, πάρε το ρίσκο, πες, θα το δοκιμάσω κι όπου βγάλει! Και τι θα χάσεις εάν ρισκάρεις; Τίποτα! Απλώς δοκίμασες, αυτό έχει σημασία!

 

Η μεγάλη νίκη θα είναι όταν «αναγεννηθείς» μέσα από τις στάχτες, μέσα από τα γκρεμισμένα, μέσα από τις μπόρες που πέρασες. Μετά την μπόρα έρχεται πάντα η λιακάδα. Να έχεις τη θέληση να προσπαθήσεις να φέρεις τα πράγματα όπως ήταν πριν, να είσαι έτοιμος να το παλέψεις και να σταθείς στα πόδια σου, χωρίς να περιμένεις πως θα απλωθούν χέρια για να σε σηκώσουν. Αναγέννηση, καινούργια αρχή, προχωράω. Η ζωή είναι μια ανηφόρα, γι’ αυτό θέλει υπομονή και κουράγιο!

Οι ανηφόρες σε κουράζουν, σου κόβεται η ανάσα κάποιες φορές και τα ύψη μπορεί να σε ζαλίσουν!

Αυτό όμως, είναι και μέρος του τιμήματος για την επιτυχία. Γιατί όταν φτάσεις στην κορυφή, η θέα είναι απαράμιλλη!

Έχεις ξεχάσει τις ταλαιπωρίες από τις ανηφόρες!

Έχεις ξεχάσει τον πόνο της προσπάθειας που διαπερνάει τις αρθρώσεις σου.

Τώρα είσαι εκεί ψηλά και θαυμάζεις!

Απολαμβάνεις το τελείωμα της διαδρομής. Χαίρεσαι που τα κατάφερες.

Κι αυτή η χαρά, είναι η χαρά εκείνου που τα καταφέρνει.

Είναι εκείνο το χαμόγελο της ψυχής που λέει “Νίκησα, παρά το φόβο, την αγωνία και την ταλαιπωρία που πέρασα! Πέτυχα το στόχο μου!”

Και μια ψυχή που μαθαίνει να βγαίνει νικητής είναι η ψυχή εκείνου που ζει τη ζωή του στα ψηλά, στα φωτεινά, στα όμορφα.

Μπορεί κι η δική σου ψυχή να ταξιδέψει και να ανέβει ψηλά.

Έχει δικαίωμα η ψυχή σου στο να νικάει τις μάχες που τολμάει να δίνει.

Μπορεί κι η δική σου ψυχή να φτάσει στην κορυφή. Σε κάθε κορυφή που με σοφία θα διαλέξεις.

Αρκεί να μη σε τρομάξει η ανηφόρα!

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΠΩΣ ΘΑ ΔΕΙΣ ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ

αναρτήθηκε σε: ΨΥΧΩΦΕΛΗ ΚΕΙΜΕΝΑ | 0

 

Πιστεύεις στα θαύματα;

Πιστεύεις ότι μπορούν να γίνουν θαύματα;

Ίσως να έχεις, ήδη, δει θαύματα και να τα θαύμασες ή απλά να τα παράβλεψες.

Τι είναι θαύμα;

Τα θαύματα είναι μια εξαίρεση, σύμπτωση, ίσως, το λένε μερικοί. Τα θαύματα είναι κατά κανόνα ανεξήγητα, σε κάνουν να κοιτάς ψηλά. Κάποιοι είναι πραγματικά αντίθετοι ότι μπορούν να υπάρξουν θαύματα γιατί, όλα πρέπει κάπως να έχουν μια αρχή, ένα σκοπό και ένα στόχο, και γιατί, όλα πρέπει κάπως να τα εξηγούμε, να τα κατανοούμε.

 

Μπορούμε, όμως, να καταλάβουμε και να κατανοήσουμε τα πάντα; Το πώς γεννιέται, μεγαλώνει και ωριμάζει ένα παιδί δεν είναι ένα θαύμα;

Δεν είναι ένα θαύμα ότι το σύμπαν στέκεται και συντηρείται και δεν καταρρέει;

Ότι η γη περιστρέφεται κι έτσι κάθε πρωί ο ήλιος ανατέλλει ξανά;

 

Θαύματα υπάρχουν και τα θαύματα δεν μπορείς να τα κατανοήσεις, δεν μπορείς να τα συλλάβεις μερικά δεν μπορείς καν να τα κοιτάξεις στα μάτια, απλά πρέπει να τα πιστέψεις.

Νομίζω ότι ένα από τα μεγαλύτερα θαύματα είναι ότι ο ύψιστος Θεός που είναι Άγιος και Δίκαιος και δεν υπάρχει τίποτα κακό γύρω Του, μου δίνει το δικαίωμα να είμαι παιδί Του. Με προσκαλεί σε μια άμεση σχέση αγάπης μαζί Του.

 

Και μετά, είναι και το επόμενο θαύμα που δεν μπορώ να κατανοήσω, ότι ο Ιησούς, ο Υιός του Θεού, ήρθε σ’ εμάς εδώ στη γη. Έγινε άνθρωπος, έγινε φτωχός, αγάπησε και συγχώρησε, υπέφερε και πέθανε στο σταυρό του Γολγοθά, πήρε αυτό το δύσκολο μονοπάτι της θυσίας για να ανοίξει δρόμο για σένα και για μένα προς τον Θεό. Αλλά δεν έμεινε στον τάφο, αντιθέτως, νίκησε το θάνατο και ανέβηκε στον ουρανό όπου κάθεται στο θρόνο Του και μας περιμένει έτσι ώστε όλοι όσοι πιστεύουν σ’ Αυτόν να ζήσουν μια μέρα μαζί Του, στην αιωνιότητα.

 

Αυτό είναι ένα θαύμα για μένα. Και συλλογίζομαι πως εγώ δεν χρειάζεται να δώσω κάτι στο Θεό, πως μου τα προσφέρει όλα δωρεάν. Αυτό είναι ένα δώρο και πρέπει να το αποδεχθώ ή να το απορρίψω και ΤΙΠΟΤΑ απ’ ότι θα μπορούσα ποτέ να σκεφτώ ή να Του δώσω θα ήταν αρκετό ή θα μπορούσε ποτέ να μ’ απαλλάξει από την ενοχή μου και την αμαρτία μου. Απλά, πρέπει να πιστεύω σ’ αυτό το θαύμα.

Να πιστέψω ότι ο Ιησούς μέσω του θανάτου Του αφαίρεσε όλες μου τις αμαρτίες και μου χάρισε αιώνια ζωή μέσω της Ανάστασής Του.

 

Ένα θαύμα – ο Θεός μου δίνει ζωή και ελευθερία χωρίς να κάνω κάτι εγώ.

Ένα θαύμα – ο Θεός με απαλλάσσει από την ενοχή μου, μέσω του Γιου Του.

Ένα θαύμα – ο Θεός μου χαρίζει άφθονη ζωή.

Ένα θαύμα – ο Θεός δίνει νόημα στη ζωή μου.

Και τώρα μπορώ, επιτέλους, να είμαι αυτός που είμαι.

Ένα θαύμα – ο Θεός ακούει τα λόγια που Του απευθύνω, κρατά κάθε υπόσχεση που μου δίνει και ρίχνει φως μέσα στο σκοτάδι μου.

 

Ένα θαύμα ή όχι;

Πιστεύεις στα θαύματα; Θαυμάζεις βλέποντας τα θαύματα, ακόμα; Ή τα θαύματα έγιναν για σένα καθημερινά δεδομένα, ξεθωριασμένα και σκονισμένα, καλύτερα να ανησυχείς για το αύριο, αντί να σκέφτεσαι τα χιλιάδες θαύματα που ο Θεός κρατά στα χέρια Του και θέλει να σε πλουτίσει μ’ αυτά!

 

Εγώ πιστεύω στα θαύματα και πιστεύω, επίσης, ότι δεν μπορώ να ανταποδώσω τίποτα, αλλά ότι ο Θεός μου τα δίνει δωρεάν,  επειδή μ’ αγαπά χωρίς αντάλλαγμα.

Δεν καταλαβαίνω και πολλά αλλά βασικά, έτσι είναι τα θαύματα, απίστευτα, ακατανόητα και απερίγραπτα.

 

Τώρα συνειδητοποιώ ότι για όλα αυτά τα θαύματα, ναι, μπορώ να δώσω κάτι στο Θεό, την καρδιά μου, τη ζωή μου, αυτά θέλω να Του δώσω. Κι αν ζω σε στενή σχέση μαζί Του τότε θα δω περισσότερα θαύματα και θα θαυμάζω όλο και περισσότερο το μεγαλείο και την αγάπη του Θεού μου.

 

Μέσα στην καρδιά μας βρίσκεται η Πηγή μας, η Ζωτική αυτή Δύναμη που αποκαλούμε Θεό.

Χρειάζεται να εξελίξουμε την συνειδητότητα μας για να συνειδητοποιήσουμε την πραγματική μας φύση και την απεριόριστη Δύναμη και ενέργεια που μπορούμε ν’ αντλήσουμε από την Πηγή μας.

Γεννιόμαστε μέσα στην ύλη και αισθανόμαστε ξεκομμένοι, αν εξελιχθούμε πνευματικά και ανακαλύψουμε την Δύναμη που έχουμε μέσα μας, τότε δεν έχουμε ανάγκη από τίποτα άλλο.

Οφείλουμε στα παιδία μας,  να τα μάθουμε να εμπιστεύονται τον εαυτό τους, να τα μάθουμε να εμπιστεύονται την Ζωτική Δύναμη που υπάρχει μέσα τους και να τους διδάξουμε πως με την Προσευχή και τον οραματισμό θα έρχονται σ’ επαφή μαζί της, έτσι ώστε να κάνουν πραγματικότητα όλα τους τα όνειρα και να μεταμορφώσουν σε Παράδεισο τον γήινο κόσμο που ζούμε.

Πως φθάνουμε στο θαύμα; Πρέπει να ξεπεράσουμε τις συναισθηματικές καταστάσεις στις οποίες βρισκόμαστε καθημερινά. Την προσωπική μας αμφιβολία, την αναξιότητα μας, τον λήθαργο και την κόπωση, τις φωνές που μας λένε ότι δεν είμαστε αρκετά ικανοί ή ότι αυτό είναι ανέφικτο.

Θαύμα γίνεται όταν ανοίξουμε την καρδιά μας και έλθουμε σ’ επαφή με την Πηγή μας.

Εξελίσσοντας τη συνειδητότητα μας. Εξέλιξη της συνειδητότητας μας σε ανώτερο επίπεδο, μας αλλάζει αυτόματα το ενεργειακό μας πεδίο. Η συνειδητότητα είναι ο πρώτος και σημαντικότερος παράγοντας που πρέπει να στραφούμε όταν αναζητάμε θεραπεία, ευτυχία, ευημερία.

Τα πάντα βρίσκονται μέσα μας. Τα πάντα είναι εφικτά, διότι τα πάντα υπάρχουν ήδη μέσα μας, απλώς δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει.

Μόνο ο εγωισμός κι ο φόβος που δημιουργεί, μπορεί να μας απομακρύνει από την ικανοποίηση των ονείρων μας.

Τι χρειάζεται για να απαλλαγούμε από τον εγωισμό μας και τον φόβο που δημιουργεί:

Πίστη στο Θεό και στον εαυτό μας, που είναι κομμάτι του Θεού.

Η προσευχή και ο οραματισμός, σε συνδυασμό με την πίστη ότι αυτό που προσευχόμαστε έχει γίνει ήδη πραγματικότητα.

Προσφορά στους συνανθρώπους μας και στο Σύμπαν, μόνον με την προσφορά η ζωή μας έχει νόημα.

Μπορούμε να κάνουμε οτιδήποτε, αρκεί να το πιστέψουμε ότι υπάρχει κι ότι μπορούμε να το φέρουμε στην ζωή μας, αρκεί να το ενσωματώσουμε στην πραγματικότητα μας.

Για να δει ο άνθρωπος το θαύμα πρέπει να μάθει να προσεύχεται.

Μάθε να προσεύχεσαι στο Θεό όχι μόνο στις ώρες της προσευχής, μα κάθε ώρα και κάθε στιγμή, αφού Εκείνος βρίσκεται παντού. Από τη διαρκή μνήμη του Θεού θα πλημμυρίσει την καρδιά σου μια ανέκφραστη ειρήνη.

Θα κλείσω το κείμενο με μια αληθινή ιστορία.

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΟ… ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ

 

 

Ήταν ένα απλό ζεστό καλοκαιρινό πρωινό. Ο ήλιος λαμπρός, «έστεκε» κιόλας ψηλά, ρίχνοντας τις ακτίνες του και ζεσταίνοντας τα σπίτια, τις αυλές, την πλάση. Τα ωδικά πουλιά κελαηδούσαν όλο χάρη κι έμοιαζε σαν να δοξολογούσαν το Θεό για το ηλιόλουστο εκείνο πρωινό.

 

Οι άνθρωποι, βιαστικοί, είχαν ξεχυθεί στους φαρδείς δρόμους της πόλης, για να πάνε στις δουλειές τους, ενώ το δροσερό αεράκι, σαν μια απαλή αύρα, δρόσιζε τα πρόσωπα και ανακούφιζε το σώμα από τη ζέστη. Όλα στη μεγάλη πόλη ήταν απλά, οικεία, καθημερινά. Όλα έμοιαζαν να είναι ίδια, όπως και την προηγούμενη μέρα.

 

Εκείνο το πρωινό υποσχόταν πως θα ήταν μια υπέροχη ημέρα. Τίποτα δεν προϊδέαζε για το τι θα γινόταν. Κανένα σημάδι δεν υπήρχε που να φανέρωνε πως η ημέρα δε θα κυλούσε μέσα στη σφαίρα της απλής τυπικής καθημερινότητας των ανθρώπων.

 

Για το σπίτι της κυρίας Βαρβάρας η ημέρα εκείνη ήταν ιδιαίτερη. Έμελλε να γινόταν ξεχωριστή… Η κυρία Βαρβάρα, μητέρα τριών κοριτσιών, ήταν ιδιαίτερα χαρούμενη. Σε ένα μήνα ακριβώς θα πάντρευε τη μια της κόρη. Το κλίμα που επικρατούσε στο σπίτι ήταν γιορτινό.

 

Η μητέρα με τις δυο της κόρες συζητούσαν για τις χαρές του γάμου. Οι κοπέλες είχαν αποφασίσει να πάνε το επόμενο πρωινό να αγοράσουν τα κατάλληλα ενδύματα για τη μεγάλη μέρα. Γέλια και χαρούμενες φωνές ηχούσαν στο σπίτι… Η δεύτερη κόρη, η Ελπίδα, θα πήγαινε στο Πανεπιστήμιο και το μεσημέρι θα γύριζε στο σπίτι, για να οργανώσουν το πρόγραμμα των αγορών…

 

Ενώ όλα κυλούσαν αρμονικά, γύρω στο μεσημέρι, ο καιρός άρχισε να αλλάζει όψη. Πυκνά σύννεφα έκρυψαν το πρόσωπο του λαμπρού ήλιου. Οι ζεστές ακτίνες του έπαψαν να αγγίζουν τη γη. Ο ουρανός άρχισε με ταχύτατους ρυθμούς να σκοτεινιάζει, ενώ δυνατός αέρας άρχισε να φυσάει με μανία. Μέσα σε λίγα λεπτά τίποτα δε θύμιζε το καλοκαιρινό πρωινό. Η ημέρα έμοιαζε να είναι χειμωνιάτικη. Δεν άργησαν να ακουστούν οι πρώτες ιαχές της βροντής, ενώ ο σκοτεινιασμένος ουρανός φωτιζόταν σποραδικά από κεραυνούς, που άφηναν στο πέρασμά τους τρομερό ήχο και έμοιαζε σαν να σχίζουν τον ουρανό.

 

Πολύ γρήγορα έπεσαν και οι πρώτες χοντρές στάλες βροχής, που ολοένα και αυξάνονταν σε αριθμό και ταχύτητα. Δεν μπορούσες πια να διακρίνεις τίποτα. «Θεέ μου, τι είναι αυτό που γίνεται» πρόφεραν κάποια χείλη, ενώ ο αέρας, φθάνοντας τα 11 μποφόρ, ούρλιαζε και ξεσπούσε με ορμή, σαν να ήθελε να γκρεμίσει τα πάντα στο πέρασμά του… Οι περαστικοί άρχισαν να τρέχουν να προλάβουν να πάνε σπίτια τους, στις οικογένειές τους, να νιώσουν ασφαλείς…

 

«Μητέρα, να κλείσω το παράθυρο;», ακούστηκε η λεπτή φωνή της μικρότερης κόρης της κυρίας Βαρβάρας, που μπρος σ’ αυτόν το χαλασμό, φοβήθηκε. Η απόκριση της μάνας καθησυχαστική, απλή, αλλά και μεγαλειώδης μαζί: «Παιδί μου», της είπε με απόλυτη πίστη και ηρεμία, «ο Θεός δεν πειράζει κανέναν, δεν κάνει κακό σε κανένα».

 

Ύστερα γύρισε τα μάτια της προς τον ουρανό και έστειλε στον Ύψιστο σύντομα λόγια προσευχής και ικεσίας, λόγια σωτήρια: « Θεέ μου, φύλαξε όλου του κόσμου τα παιδιά και τα δικά μου» και έκλεισε τη σύντομη, μα θερμή προσευχή της με το σημείο του σταυρού. Εκείνη την ώρα η κυρία Βαρβάρα οπλίστηκε έναντι της τρομερής καταιγίδας, με δύο πανίσχυρα όπλα, την προσευχή και τον τίμιο σταυρό…

Η ώρα περνούσε και η Ελπίδα δεν είχε γυρίσει ακόμα. Μα να, τη σιωπή του δωματίου έσπασε το κουδούνισμα του τηλεφώνου. Η μάνα σηκώνει το τηλέφωνο, μα σε λίγο φαίνεται να τρέμουν τα χέρια της, το πρόσωπό της αλλάζει όψη. Τα χείλη προφέρουν μια φράση πονεμένη: «Πού την έχουν;». Το τηλέφωνο κλείνει και η κυρία Βαρβάρα βιάζεται να φύγει. Το δύσκολο καθήκον της μάνας την καλεί, μπαίνει πάνω και μπροστά από όλα τα συναισθήματα…

 

Στο τηλέφωνο ήταν ένας αξιωματικός της αστυνομίας, που της ανακοίνωσε το τρομερό συμβάν: Η κόρη της, Ελπίδα, μόλις 25 ετών, βρισκόταν σοβαρά τραυματισμένη στο νοσοκομείο.Καθώς γύριζε στο σπίτι της, περνώντας κάτω από μια τετραώροφη πολυκατοικία, απ’ τη μια στιγμή στην άλλη, βρέθηκε να είναι καταπλακωμένη από τσίγκους, που έπεσαν από τον τελευταίο όροφο της πολυκατοικίας, από 20 μέτρα ύψος.

 

Ο δυνατός αέρας σήκωσε την τσίγκινη σκεπή και την έριξε με απίστευτη δύναμη και ορμή πάνω στην κοπέλα. Όσοι είδαν το συμβάν πάγωσαν. «Θεέ μου, το κορίτσι!!», ψέλλισαν τα χείλη και ζητούσαν να γίνει το θαύμα, να γίνει πραγματικότητα το ανθρωπίνως αδύνατο, να ζει η κοπέλα. Όμως, γίνεται να επιζήσει άνθρωπος μετά από τέτοιο χτύπημα;

 

Το ασθενοφόρο ήρθε πολύ γρήγορα και μετέφεραν το σοβαρά τραυματισμένο κορίτσι στο νοσοκομείο. Όταν η μάνα έφτασε εκεί, την είχαν στο χειρουργείο. Συγγενείς, φίλοι μα και άγνωστοι, που είχαν δει το συμβάν, έσπευσαν να δώσουν κουράγιο στην τραγική μητέρα, να πουν ένα λόγο παρηγοριάς, να ενισχύσουν τις ελπίδες και την πίστη της.

 

Επιτέλους, το χειρουργείο τελείωσε. Ο γιατρός πλησίασε τη μητέρα και της είπε: «Κυρία μου, η κόρη σας ήταν πολύ τυχερή, διότι μεταφέρθηκε γρήγορα στο νοσοκομείο και χειρουργήθηκε αμέσως, αφού εκείνη την ώρα το χειρουργείο ήταν ελεύθερο. Μην ανησυχείτε!». Λέγοντας αυτά ο γιατρός, απομακρύνθηκε, ενώ η μάνα έστεκε ακόμα εκεί. Σίγουρα η ψυχή της εκείνη την ώρα θα δόξαζε τον Θεό.

 

Ο γιατρός και το προσωπικό της είχαν μιλήσει για «τύχη». Όμως εκείνη σίγουρα γνώριζε πως αυτό που αυτοί αποκαλούσαν «τύχη», ήταν η Θεία Πρόνοια. Η προσευχή και ο σταυρός που έκανε, προστάτευσε το παιδί της κι έτσι έγινε το θαύμα, που τα χείλη παρακαλούσαν, αλλά το ανθρώπινο μυαλό απέκλειε…

 

Εγώ πιστεύω στα θαύματα!

Πιστεύεις, κι εσύ, στα θαύματα;

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ