Ο ΑΘΕΪΣΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ

αναρτήθηκε σε: ΘΕΙΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ | 0

 

 

…“Με ρωτάς για την αιτία της τωρινής κρίσης, ή της τωρινής Θείας δίκης ! Η αιτία είναι πάντα η ίδια. Η αιτία για τις ξηρασίες, τις πλημμύρες, τις επιδημίες, και άλλα μαστιγώματα της γενιάς των ανθρώπων είναι η αιτία και για την τωρινή κρίση. Η αποστασία των ανθρώπων από τον Θεό. Με την αμαρτία της Θεο-αποστασίας οι άνθρωποι προκάλεσαν αυτή την κρίση, και ο Θεός την επέτρεψε, ώστε να ξυπνήσει τους ανθρώπους, να τους κάνει ενσυνείδητους, πνευματικούς και να τους γυρίσει προς Εκείνον.

 

Όντως ο Θεός χρησιμοποίησε μοντέρνα μέσα ώστε να το συνειδητοποιήσουν οι μοντέρνοι άνθρωποι. Χτύπησε τις τράπεζες, τα χρηματιστήρια, τις οικονομίες, το συνάλλαγμα των χρημάτων. Ανακάτωσε τα τραπέζια στις συναλλαγές σ΄ όλο τον κόσμο, όπως κάποτε στο ναό των Ιεροσολύμων. Προξένησε πρωτόγνωρο πανικό μεταξύ εμπόρων και αυτών που ανταλλάσσουν το χρήμα.

 

Από την άνεση και το αγκυροβόλημα στα λιμάνια της υλικής σιγουριάς να θυμηθούμε τις ψυχές μας, να αναγνωρίσουμε τις ανομίες μας και να προσκυνήσουμε τον ύψιστο Θεό, τον ζωντανό Θεό. Μέχρι πότε θα διαρκέσει η κρίση ; Όσο το πνεύμα των ανθρώπων παραμείνει δίχως αλλαγή. ΄Ωσπου οι υπερήφανοι υπαίτιοι αυτής της κρίσης να παραιτηθούν μπροστά στον Παντοδύναμο. Ώσπου οι άνθρωποι και οι λαοί να θυμηθούν, την ακαταλαβίστικη λέξη “κρίση”, να τη μεταφράσουν στη γλώσσα τους, ώστε με αναστεναγμό και μετάνοια να φωνάξουν : “η Θεία δίκη”. Πες και εσύ, τίμιε πατέρα, η Θεία δίκη, αντί η κρίση, και όλα θα σου γίνουν ξεκάθαρα”.

 

 

Με πολύ πόνο διαπιστώνουμε ότι πράγματι σε μερίδα νεοελλήνων υπάρχει αποστασία από τον Θεό των Πατέρων μας, αντιχριστιανικό και αντιεκκλησιαστικό πνεύμα που μερικές φορές γίνεται φανερός ή ύπουλος διωγμός κατά της Εκκλησίας, οργανωμένος, μεθοδευμένος και μανιώδης.Ο αθεϊσμός και αντιχριστιανισμός γίνεται στον τόπο μας κατεστημένο, που επιδιώκει να κάνει τους Έλληνες αντίχριστους. Χρησιμοποιεί την παιδεία, τα σχολικά βιβλία, το ραδιόφωνο, την τηλεόραση, τον τύπο. Χρησιμοποιεί ακόμη την ειρωνεία και την περιθωριοποίηση όσων τολμούν ακόμη να εκδηλώνουν την πίστη τους και την αγάπη τους προς την Εκκλησία. Φθάσαμε μάλιστα σε τέτοια δαιμονική κατάσταση, ώστε και άθεοι θεολόγοι στα σχολεία να κάνουν αθεϊστική προπαγάνδα.

 

Αν προσθέσει κανείς σ’ αυτά και τις συνέπειες που έχουν στα ήθη και στην πίστη του λαού μας η εισβολή στον τόπο μας του τουρισμού και του δυτικού υλιστικού τρόπου ζωής και η είσοδός μας στην χοάνη της Ε.Ο.Κ., τότε αντιλαμβάνεται ότι διερχόμεθα τον μεγαλύτερο πνευματικό κίνδυνο που περάσαμε ποτέ ως ελληνορθόδοξο έθνος. Το χειρότερο είναι ότι δεν έχουμε συνειδητοποιήσει τον κίνδυνο, δεν υπάρχει η δέουσα πνευματική εγρήγορση και αντίσταση, δεν υπάρχουν προφητικές μορφές — εκτός εξαιρέσεων — που με αυτοθυσία και παρρησία θα καταγγείλουν τα όργανα του Αντίχριστου, θα καλέσουν τον ευσεβή λαό σε πνευματική επιστράτευση, θα πουν το νέο ΟΧΙ του Ορθοδόξου Ελληνισμού στην νέα και χειρότερη πνευματική αιχμαλωσία που απειλεί το Γένος μας.

 

Πιστεύω ότι η προσπάθεια των εχθρών του Γένους μας για αποχριστιανικοποίηση των Ελλήνων σκοπεύει στον αφελληνισμό μας, ώστε οι Έλληνες πνευματικά και εθνικά εξανδραποδισμένοι να είμαστε εύκολη λεία των διεθνών συμφερόντων και ολοκληρωτικών ιδεολογιών.  οι νεοέλληνες χάσουμε τον Χριστό ή τον απωθήσουμε στο περιθώριο, θα χάσουμε και την πνευματική μας ελευθερία, την δυνατότητα να συνεχίσει να καρποφορεί σ’ αυτόν τον τόπο η ζωηφόρος παράδοση του ορθοδόξου ανθρωπισμού.

 

Γι’ αυτό είναι για όλους μας καιρός αγώνος, πνευματικής αντιστάσεως, ομολογίας και μαρτυρίας της πίστεώς μας, ότι και αν μας στοιχίσει. Πιστεύω ότι και σήμερα ο αγώνας μας είναι υπέρ πίστεως και πατρίδος, ή όπως θα το έλεγαν οι αγωνισταί του 1821: «για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία». Για την πνευματική ελευθερία που είναι η αναγκαία προϋπόθεση και της εθνικής μας ανεξαρτησίας! Εκείνων τον αιματηρό αγώνα καλούμεθα να συνεχίσουμε σήμερα όσοι νεοέλληνες — και πιστεύω είμαστε η μεγάλη πλειονότητα — μένουμε πιστοί στις αξίες, για τις οποίες εκείνοι θυσιάσθηκαν.

 

Επικίνδυνος για τον τόπο μας και από τους ξένους εισβολείς, που επιβουλεύονται την πατρογονική μας γη, είναι ο αντίχριστος αθεϊσμός, γιατί αυτός σκοτώνει τις ψυχές μας και αλλοιώνει τις συνειδήσεις μας και τα φρονήματά μας. Σε κρίσιμες περιόδους της ιστορίας μας ο Θεός ανέδειξε φωτισμένους άνδρες σαν τον άγιο Κοσμά τον Αιτωλό και τον Μακρυγιάννη, που αφύπνισαν τον λαό και τον στερέωσαν στην ορθόδοξο πίστη και στο εθνικό του φρόνημα.

 

Ο Ιησούς Χριστός, ο Θεάνθρωπος, ο Εσταυρωμένος και Αναστάς, και όχι ο διάβολος, έχει τον τελευταίο λόγο στην ιστορία. Και γι’ αυτό όσο και αν ο ουρανός συννεφιάζει, εμείς πάντα ελπίζουμε.

 

 

 

 

 

 

 

 

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΑΝΕΣΤΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ

αναρτήθηκε σε: ΘΕΙΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ | 0

 

 

Ανέστη ο Κύριος! Δεν ήταν δυνατόν να μείνει μέσα στον τάφο νεκρός ο Αρχηγός της Ζωής. Ανέστη! Και επί σαράντα ημέρες εμφανιζόταν αναστημένος στους Μαθητές του για να τους βεβαιώσει ότι αναστήθηκε, ότι ζει, ότι είναι ο νικητής του θανάτου, της φθοράς και του διαβόλου, Θεάνθρωπος και τροπαιοφόρος. Και για να πεισθούν απολύτως οι Μαθητές του ότι αναστήθηκε, ότι δεν βλέπουν μπροστά τους μία οπτασία αλλά τον ίδιο τον Ιησού Χριστό ολοζώντανο και Αναστημένο, τους έδωσε πολλά τεκμήρια της Αναστάσεώς του. Ατράνταχτες αποδείξεις, σημάδια αδιαμφισβήτητα.

 

Ποια είναι αυτά; Οι επανειλημμένες εμφανίσεις του ενώπιον των Μαθητών του για να Τον βλέπουν από κοντά, για να Τον ακούνε. Και μάλιστα τους επέτρεπε και να τον αγγίξουν ακόμη, για να δούν ότι έχει σώμα πραγματικό και όχι αέρινο η φανταστικό. Τους έδειξε τις ουλές των χεριών και των ποδιών του από τα καρφιά του Σταυρού, αλλά και την τρυπημένη αγία του πλευρά από την λόγχη.

 

Κι ενώ το Αναστημένο σώμα του είχε πνευματικές ιδιότητες και δεν είχε ανάγκη τροφής, ο Αναστάς Κύριος συγκαταβαίνοντας στις αμφιβολίες των Μαθητών, έτρωγε μαζί τους την ίδια τροφή που έτρωγαν κι εκείνοι,  για να τους βεβαιώσει ότι το σώμα του ήταν αληθινό και ότι ήταν το ίδιο σώμα που σταυρώθηκε και ετάφη. Για να είναι η βρώση αυτή αδιάσειστο τεκμήριο της Αναστάσεώς του. Γι’ αυτό και οι άγιοι Απόστολοι κατόπιν έλεγαν με βεβαιότητα και πειστικότητα: «Συνεφάγομεν και συνεπίομεν αυτώ» (Πραξ. ι΄ 41).

 

Πόση συγκατάβαση λοιπόν και συμπάθεια έδειξε ο αναστημένος Χριστός στους Μαθητές του. Θα μπορούσε αμέσως μετά την Ανάστασή του, καθώς είχε συντελεσθεί το επί γης έργο Του και είχε συντρίψει θριαμβευτικά τον θάνατο και τον διάβολο, να αναληφθεί αμέσως στους ουρανούς και να καθίσει εκ δεξιών του Πατρός του μέσα στην ουράνια δόξα του. Όμως συγκαταβαίνει στην αδυναμία των μαθητών του και μένει στη γη επί σαράντα ολόκληρες ημέρες μετά την Ανάστασή του. Δεν αναχωρεί, δεν εγκαταλείπει τους Μαθητές του μέσα στους φόβους και τις δυσκολίες τους, αλλά μένει κοντά τους για να τους παρηγορήσει, να τους στηρίξει και να τους βεβαιώσει ότι αναστήθηκε.

 

 

Ο Αναστάς Κύριος ήθελε να δώσει στους αγίους του Αποστόλους ατράνταχτα τεκμήρια της Αναστάσεώς Του, διότι κατόπιν θα έπρεπε κι αυτοί να μαρτυρήσουν με τον λόγο και την ζωή τους το θαύμα της Αναστάσεως, έχοντας προσωπική εμπειρία και γνώσι. Έπρεπε να μεταδώσουν αυτή τους την βεβαιότητα στους πιστούς όλου του κόσμου. Για να μεταλαμπαδευθεί το μήνυμα της Αναστάσεως ως μυστήριο και ως θαύμα σ’ όλους τους αιώνες από γενιά σε γενιά.

 

Διότι το μοναδικό σημείο που θα αμφισβητούσαν με μεγάλη μανία και πολεμική οι εχθροί του Χριστού μέσα στους αιώνες δεν θα ήταν τόσο η διδασκαλία του Χριστού η κάποια στοιχεία της επιγείου ζωής του, αλλά το ανακαινιστικό μήνυμα και μυστήριο της Αναστάσεως. Το κέντρο δηλαδή της πίστεως και της ζωής μας. Διότι από αυτό εξαρτάται όλη η πίστη μας. Η πιστεύουμε στην Ανάσταση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και αποδεχόμαστε ότι ο Αναστάς Κύριος είναι ο μόνος αληθινός Θεός,  η δεν πιστεύουμε σ’ αυτήν και τότε η πίστη μας χάνει κάθε νόημα και αξία και καταντά μια απλή φιλοσοφία και θρησκεία, όπως οι άλλες θρησκείες.

Οι Απόστολοι λοιπόν βεβαιωμένοι απολύτως για το μυστήριο της Αναστάσεως, άφησαν τα πάντα και έτρεξαν στα πέρατα της οικουμένης και όργωσαν τον κόσμο για να κηρύξουν την Ανάσταση, και πρόσφεραν όχι μόνο τον κόπο τους αλλά και την ζωή τους για τον Αναστάντα Κύριο. Έντεκα εκατομμύρια μάρτυρες των πρώτων αιώνων αλλά και αμέτρητοι άλλοι κατόπιν έχυσαν το αίμα τους και υπέστησαν φρικτά και απερίγραπτα μαρτύρια όχι για μία φιλοσοφία η ιδεολογία αλλά για την θεϊκή εμπειρία της Αναστάσεως, για το μεγαλύτερο μυστήριο της ιστορίας και της ανθρωπότητας. Γι’ αυτό και περιφρόνησαν τον θάνατο, διότι ήταν βέβαιοι ότι ο Αναστάς Κύριος νίκησε τον θάνατο. Θυσιάστηκαν για τον Χριστό προσδοκώντας «ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος».

 

Αυτήν την βεβαιότητα στην Ανάσταση του Κυρίου μας να έχουμε κι εμείς όλοι, και να την διαλαλούμε μέσα μας και γύρω μας. «Ηγέρθη ο Κύριος όντως» (Λουκ. κδ΄ 34). Και θα αναστήσει και όλους εμάς εν τη ενδόξω ημέρα της αναστάσεως των νεκρών, στην αιώνια Βασιλεία του.

 

Η έκφραση «Χριστός ανέστη!» (Ο Χριστός αναστήθηκε!) αποτελεί τον περισσότερο διαδεδομένο χαιρετισμό μεταξύ των Ορθόδοξων Χριστιανών που λέγεται από το Πάσχα, δηλαδή την εορτή της Ανάστασης του Χριστού, και για σαράντα ημέρες, δηλαδή μέχρι την απόδοση του Πάσχα, την Τετάρτη της παραμονής του εορτασμού της εορτής της Αναλήψεως. Η έκφραση αυτή που προέρχεται από ευαγγελική ρήση, αποτελεί και την αρχή του γνωστότερου αναστάσιμου τροπαρίου που λέγεται κατά την ίδια περίοδο:

 

Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωὴν χαρισάμενος.

Ο Θείος λόγος και η θυσία της Σταύρωσης ας καθοδηγούν την κάθε σκέψη μας για να βλέπουμε πίσω με κατανόηση, μπροστά με ελπίδα, γύρω μας με αγάπη!

Εύχομαι ολόψυχα το Άγιο Φως της Ανάστασης να καταυγάσει τις ψυχές όλων μας και να φέρει ευλογία σε κάθε βήμα μας στο ταξίδι της ζωής.

 

Το Θείο φως της Ανάστασης να΄ χεις για συντροφιά σου Κι άγγελοι να ΄ναι δίπλα σου σ΄ τα βήματά σου όλα.

Το Θείο φως της Ανάστασης να λάμψει στη ζωή σου Κι όλου του κόσμου οι χαρές να΄ ναι πάντα μαζί σου.

 

Χριστός Ανέστη φίλοι μου! Το μεγάλο μήνυμα της Αναστάσεως ας  μαλακώσει τις καρδιές μας και να γίνουμε πιο ανθρώπινοι, μακριά από αντιπαραθέσεις και διενέξεις. Υπάρχουν πολύ μεγαλύτερες αξίες στη ζωή μας και δεν πρέπει να το ξεχνάμε!

 

 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΠΩΣ ΑΔΕΛΦΟΙ ΜΟΥ ΠΩΣ;

αναρτήθηκε σε: ΘΕΙΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ | 0

Ο αληθινός προορισμός του χριστιανού είναι να αποκτήσουμε το Άγιο Πνεύμα. Γνώριζε πως κανένα καλό έργο δεν φέρνει τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος, αν δεν γίνεται για την αγάπη του Χριστού. Σκοπός της ζωής μας είναι μοναχά η απόκτηση της χάριτος του Αγίου Πνεύματος».

 

θέλουμε να λάβουμε Πνεύμα Άγιο? Θέλουμε να μας επιφωτίζει το Άγιο Πνεύμα στην ζωή μας?

Το έχουμε ανάγκη η  δεν μας χρειάζεται? Για να έρθει το Πνεύμα το Άγιο θα πρέπει πρώτα από όλα να το θέλουμε και εμείς.

Και πως να το θέλουμε από την στιγμή που δεν εμπιστευόμαστε τον Χριστό?

Αφού του έχουμε γυρισμένη την πλάτη μας καθημερινά, δεν τον θέλουμε στην ζωή μας, πως είναι δυνατόν να ζητάμε εμείς οι ανάξιοι και αμαρτωλοί Πνεύμα Άγιο? Πως να ζητάμε Πνεύμα Άγιο όταν βλαστημάμε τον Χριστό και την Παναγία?

Πως να ζητάμε Πνεύμα Άγιο όταν η ζωή μας είναι βουτηγμένη στην αμαρτία?

Πως να ζητάμε Πνεύμα Άγιο όταν αμφισβητούμε την ύπαρξη του ίδιου του Θεού?

Πως να ζητάμε Πνεύμα Άγιο όταν πάμε στην Εκκλησία μια φορά τον χρόνο?

Πώς να απαιτούμε να μας φωτίσει το Άγιο Πνεύμα όταν εμείς διώχνουμε από την ζωή μας τον Ιησού Χριστό?

Βλέπετε τον Ιησού Χριστό Τον θυμόμαστε κάθε Χριστούγεννα και κάθε Πάσχα. Τα Χριστούγεννα Τον υποδεχόμαστε με πολύχρωμα λαμπάκια και αλλά έθιμα που έχουν δημιουργήσει και το Πάσχα το εστιάζουμε στο αρνί στην σούβλα και στην μαγειρίτσα.

Πως ζητάμε Πνεύμα Άγιο όταν μέσα στον οίκο Του Θεού αντί να μιλήσουμε με τον Θεό μιλάμε και κουτσομπολεύουμε παρατηρώντας τους γύρω μας?

Πως ζητάμε το Άγιο Πνεύμα όταν εμείς οι ίδιοι καταργήσαμε την Κυριακή που είναι αφιερωμένη στον Κύριο μας αρνούμενοι να πάμε στον Οίκο Του?

Ναι μεν διώξαμε από μέσα μας τον Ιησού Χριστό αλλά διαμαρτυρόμαστε κι όλας ότι δεν Τον βλέπουμε.

Πως ζητάμε το Άγιο Πνεύμα όταν έχουμε συμμαχήσει με τον διάβολο?

 

Πως αδελφοί πως?

 

 

Το Άγιο Πνεύμα θα έλθει με καθαρή καρδιά και αγνό σώμα. Με  ταπεινοφροσύνη. Με  υπακοή στη φωνή του Θεού. Με  προσευχή.

 

Κάθε πιστή ψυχή μπορεί να γεμίσει με Άγιο Πνεύμα, αν καθαριστεί από την αμαρτία, απαλλαγεί από τη φιλαυτία και ελευθερωθεί από την υπερηφάνεια. Το Άγιο Πνεύμα είναι πάντα ολόγυρά μας και επιθυμεί να μπει μέσα μας. Αλλά οι κακές μας πράξεις μάς περιβάλλουν σαν ισχυρό πέτρινο τείχος. Και τ’ αμαρτήματά μας, σαν άγριοι φρουροί, το διώχνουν μακριά μας και δεν το αφήνουν να μας πλησιάσει.

 

Κάθε αμαρτία διώχνει το Άγιο Πνεύμα. Πιό μισητές, όμως, είναι από τις σωματικές η πορνεία και από τις ψυχικές η υπερηφάνεια. Το Άγιο Πνεύμα, η τέλεια καθαρότητα, δεν μπορεί ποτέ να κατοικήσει σε άνθρωπο μολυσμένο με αμαρτίες. Πώς να μείνει στη καρδιά μας, όταν αυτή είναι γεμάτη μέριμνες, επιθυμίες και πάθη;

 

 

Ένα από τα πιό σίγουρα μέσα για την απόκτηση του Αγίου Πνεύματος είναι η ταπεινοφροσύνη. Το Άγιο Πνεύμα μπορούμε να το αποκτήσουμε επίσης με την υπακοή στη φωνή του Θεού.

 

 

 

Το Άγιο Πνεύμα Το παίρνουμε ακόμα με την προσευχή. Είναι ο πιό απλός και αποτελεσματικός τρόπος, που μπορεί να τον χρησιμοποιεί ο καθένας μας οποιαδήποτε ώρα.

 

 

 

Ο  άνθρωπος που δεν έχει μέσα του το Άγιο Πνεύμα, δεν μπορεί να προσευχηθεί αληθινά. Πραγματικά, για να προσευχηθεί κανείς όπως πρέπει, χρειάζεται πολύς κόπος, μεγάλος αγώνας. Δεν είναι δυνατόν αμέσως ή έστω σε σύντομο χρονικό διάστημα να κατευθύνει το νου και την καρδιά του στο Θεό. Αλλά τί αποκτιέται στον κόσμο τούτο εύκολα, γρήγορα και άκοπα; Ποιά τέχνη, ποιά επιστήμη, ποιά πνευματική παρηγοριά; Γι’ αυτό να προσεύχεσαι. Ακόμα κι αν στη προσευχή σου βλέπεις πολύ κόπο και καμιά ευχαρίστηση, να προσεύχεσαι με επιμέλεια και ζήλο. Να συνηθίζεις τον εαυτό σου στη προσευχή και τη συνομιλία με το Θεό. Να προσπαθείς, όσο μπορείς, να συμμαζεύεις και να ελέγχεις τις σκορπισμένες σου σκέψεις. Έτσι, σιγά-σιγά, η προσευχή σου θα γίνεται όλο και πιό εύκολη, θ’ αρχίσεις κι εσύ να αισθάνεσαι μια γλυκεία παρηγοριά. Και αν κάνεις ειλικρινή προσπάθεια, το Άγιο Πνεύμα, βλέποντας την αγωνιστικότητά σου και τη γνησιότητα του πόθου σου, γρήγορα θα σε βοηθήσει. Και αφού μπει μέσα σου, θα σου διδάξει την αληθινή προσευχή.

 

 

 

Το Άγιο Πνεύμα το αποκτούμε, με τη συμμετοχή στα ιερά Μυστήρια της Εκκλησίας μας και κατεξοχήν με τη θεία Κοινωνία.

 

Ο Ιησούς Χριστός είπε: «Όποιος τρώει τη σάρκα μου και πίνει το αίμα μου, είναι ενωμένος μαζί μου κι εγώ μαζί του. Αυτός έχει ζωή παντοτινή. Και εγώ θα τον αναστήσω την έσχατη ημέρα».

 

Μην αμελείτε λοιπόν να πλησιάζετε στο Ποτήριο της ζωής. Αλλά να πλησιάζετε με φόβο Θεού και πίστη. Όποιος αρνείται ή αμελεί να κοινωνήσει, δεν αγαπάει το Χριστό, γι’ αυτό ούτε το Άγιο Πνεύμα θα λάβει ούτε στην ουράνια βασιλεία θα μπει.

 

Εύχομαι  καλή Φώτιση σε όλους! Εύχομαι το Φώς του Χριστού να λάμψει στις καρδιές και στις ψυχές όλων. Αυτό το Φώς να  φωτίσει το σκοτάδι όλου του κόσμου. Το σκοτάδι του εωσφόρου  μπορούμε να το πολεμήσουμε και να το νικήσουμε ΜΟΝΟ με το Αληθινό Φώς του Κυρίου μας ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.

«Εγὼ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου· ὁ ἀκολουθῶν εμοί οὐ μὴ περιπατήσῃ ἐν τῇ σκοτίᾳ ἀλλ’ ἕξει τὸ φῶς τῆς ζωῆς» (Ιωάν. η΄ 12)

 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΞΑΝΑΣΤΑΥΡΩΝΕΤΑΙ

αναρτήθηκε σε: ΘΕΙΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ | 0

Με δέος και κατάνυξη, θα ατενίσουμε  στη μέση των εκκλησιών μας υψωμένο το Σταυρό του Λυτρωτή και ακούμε τα ιερά Ευαγγέλια να μας αφηγούνται τις συνθήκες της σταυρώσεως και νοερά θα μεταφερθούμε στη μακρινή εκείνη Ιερουσαλήμ  και θα ζήσουμε από κοντά όλες τις φάσεις του θείου δράματος. Έτσι, καθώς και από το συναξάρι της Μεγάλης Πέμπτης , καλούμαστε να στοχασθούμε πάνω στους «εμπτυσμούς, τα ραπίσματα, τα κολαφίσματα, τας ύβρεις, τους γέλωτας την πορφυραν χλαίναν, τον κάλαμον, τον σπόγγον, το όξος, τους ήλιους, την λόγχην, και προ πάντων τον σταυρόν και τον θάνατον,  δι’ ημάς εκών κατεδέξατο…», θα αφήσουμε  το νου μας σε ένα γλυκό πνευματικό μετεωρισμό και με αφετηρία τα πραγματικά γεγονότα του πάθους, θα αναλογιστούμε  του Χριστού μας την οδύνη πάνω στο Σταυρό.

 

Ήταν μια οδύνη και ένας πόνος βαθύς που αυλάκωνε όλη του την ύπαρξη. Δεν πονούσε μόνο σωματικά και υλικά από τις πληγές των καρφιών. Πονούσε και εσωτερικά περισσότερο, πονούσε για την αγνωμοσύνη των ανθρώπων, για την επιμονή τους στην πλάνη, για την άρνησή τους να δεχθούν τη δική του λύτρωση. Και αυτού του είδους ο πόνος, αληθινό μαρτύριο για το Θεό της αγάπης, προεκτείνεται μέσα στους αιώνες, είναι διαρκής και παρατεινόμενος, καθώς κάθε μέρα οι άνθρωποι αυτού του κόσμου παίρνουν στα χέρια τους το σφυρί και τα καρφιά και ξανασταυρώνουν τον Χριστό με τη ζωή και τη συμπεριφορά τους.

 

Ναι. Ο Χριστός ξανασταυρώνεται από κάποιους  ανάξιους διαδόχους του, κληρικούς μέσα στην Εκκλησία, που ενώ ανέλαβαν στους ώμους των το βαρύ φορτίο της ευθύνης για τη σωτηρία των ανθρώπων, αυτοί επαναπαύονται στις οποιεσδήποτε απολαβές του αξιώματος των και αδιαφορούν για το λαό του Θεού, που διψάει για πνευματική τροφοδοσία. Προδότες αυτοί της μεγάλης αποστολής τους και διαχειριστές της θείας χάριτος, έμειναν στ’ αχνάρια των φαρισαίων, για τους οποίους ο ίδιος Κύριος είχε πει στο λαό να ακούνε τι λένε, αλλά να μη κάνουν ότι κάνουν. Δεν έλειψαν ποτέ από την Εκκλησία οι ανάξιοι και επιλήσμονες. Κοντά στους πολλούς άξιους που δοξάζουν το Θεό, είναι κι’ εκείνοι, οι λίγοι που τον ξανασταυρώνουν, επαναλαμβάνοντας το έγκλημα των ιουδαίων. Και το σταύρωμα αυτό, οδυνηρό όσο και το πρώτο, κατεδαφίζει την πίστη από τις καρδιές των πιστών, γκρεμίζει από μέσα την Εκκλησία, χαροποιεί τους εχθρούς της, θλίβει τους οπαδούς της. Αυτό το ξανασταύρωμα, έχει πελώριες διαστάσεις, γιατί μαρτυρεί πόσο το άλας μωράνθηκε, πόσο οι λυχνίες έσβυσαν. Και ο Χριστός πονεί και πάσχει, όπως τότε πού ψιθύριζε λόγια συγγνώμης για τους σταυρωτές του.

 

Ο Χριστός ξανασταυρώνεται από τους κάπηλους των αρχών για τις οποίες θυσιάσθηκε. Πολλοί στην ιστορία του κόσμου έβαλαν για σημαία τους το Ευαγγέλιο του. Κρατώντας το στο χέρι, και στο άλλο το Σταυρό, έκρυψαν από κάτω τις άνομες προθέσεις τους, για να επιτύχουν στο σκοπό τους. Πρόβαλαν το Χριστό για να κερδίσουν χρυσό. Λέρωσαν την αγιότητά του μέσα στη λάσπη των συμφερόντων τους. Έβαλαν στα καλούπια τους τη διδασκαλία του και την δέχτηκαν όσο αυτή εξυπηρετούσε τα σχέδιά τους. Έτσι καταπάτησαν τον ίδιο το Χριστό στο πρόσωπο της εικόνας του, εκμεταλλεύθηκαν τον αδύνατο, αιχμαλώτισαν την  Εκκλησία. Ουσιαστικά, κάθε φορά που χρησιμοποίησαν το Χριστό, για να ικανοποιήσουν είτε τις φιλοδοξίες των, είτε τις πολιτικές και οικονομικές τους επιδιώξεις, δεν έκαναν τίποτε άλλο παρά να ξανασταυρώνουν τον Κύριο ανελέητα, αθεόφοβα και υβριστικά.

 

Ο Χριστός ξανασταυρώνεται από τους ιδεολογικούς αντιπάλους της πίστεως. Με την πέννα τους βουτηγμένη στο δηλητήριο της αρνήσεως και της συκοφαντίας, με ένα μίσος πρωτοφανές ορμούν κάθε τόσο επάνω στο σώμα της αγίας του Εκκλησίας και το κακοποιούν με λύσσα. Ποτίζουν τη νεολαία με το πάθος της αμφισβήτησης, ενσπείρουν στο λαό την αμφιβολία, επιστρατεύουν την επιστήμη σα σύμμαχό τους στον ανίερο πόλεμο που διεξάγουν, ενώ αυτή δεν αντιστρατεύεται τη θρησκεία. Χρησιμοποιούν το δόλο και το ψέμα για να επιβάλουν τις απόψεις τους, μισούν την αλήθεια που σώζει, χειρίζονται καλά την τέχνη των εντυπώσεων, κρημνίζουν από τις ψυχές την πίστη.

 

Με όλα αυτά ξανασταυρώνουν τον Χριστό, τινάζουν στο πρόσωπό του τον βούρκο της ψυχής τους, εκτονώνουν πάνω του τα κατάλοιπα του υποσυνειδήτου των, βγάζουν τα απωθημένα τους.

 

Ο Χριστός ξανασταυρώνεται από τα παιδιά του, που έχοντας υποτιμήσει την αξία του εύκολα τον εγκαταλείπουν για να συρθούν πίσω από ότι  προς στιγμήν λάμπει και εντυπωσιάζει, είτε ανατολικός μυστικισμός λέγεται αυτό, είτε θιβετιανός διαλογισμός. Τα παιδιά του τον απαρνούνται συχνά, τρέχοντας από δω κι από κει για να πιάσουν στα χέρια τους ότι νομίζουν πως μπορεί να τους προσφέρει το πλήρωμα του εσωτερικού κενού της. Κι εγκαταλείπουν την πηγή της σοφίας και της γνώσεως. Προσφεύγουν στα ξυλοκέρατα και περιφρονούν την στερεή τροφή του θείου λόγου που συντηρεί τις καρδιές.

 

Αυτόν το Χριστό που κάθε μέρα ξανασταυρώνεται ας τον ατενίσουμε στοχαστικά. Όλοι μας, υπεύθυνοι και ανεύθυνοι, μεγάλοι και μικροί. Ας τον ατενίσουμε ειλικρινά και ας του ζητήσουμε να μας συγχωρέσει. Τον πικραίνουμε με τις μικρότητες μας και τα πάθη μας. Με τις επιπολαιότητες και τα παραστρατήματά μας. Με την άρνηση και την ασυνέπειά μας. Εκείνος από του ύψους του Σταυρού του μας περιμένει με τα χέρια ανοικτά, έτοιμος να δεχθεί  τη μετάνοια μας. Αρκεί όλοι μας να σταθούμε συλλογιστικά μπροστά του. Ο ιερός υμνογράφος θα βάλει στο στόμα του Νυμφίου το παραπονεμένο ερώτημά του: «Λαός μου τι εποίησά σοι και τι μοι ανταπέδωκας;» Σ’ αυτό το ερώτημα ας κάνουμε να μη ισχύσει για μας η απάντηση: «αντί του μάννα, χολήν, αντί του ύδατος, όξος».

 

 

Η ζωή μας σήμερα κατατρώγεται από την καθημερινότητα. Εγωισμός και αμαρτία διώχνουν μακριά την μοσχοβολιά του Θεό.  Είμαστε κουρασμένοι από όσες κρίσεις μας τριγυρίζουν. Κρίσεις που δεν είναι τιμωρία του Θεού αλλά αποτέλεσμα των ανθρωπίνων πράξεων τις τελευταίες δεκαετίες.

 

Σήμερα  μας νοιάζει μόνο η οικονομική κρίση. Άραγε από ποιους έχουμε ανάγκη σήμερα; Από οικονομολόγους, μαθηματικούς και προγράμματα ηλεκτρονικών υπολογιστών; Ένα ήμαρτον, μια συγνώμη προς τον Θεό και προς τους ανθρώπους και μπορεί να αλλάξει ο ρούς της Ιστορίας. Το πρώτο κήρυγμα της πίστης μας είναι η μετάνοια. Το κήρυγμα της επιστροφής. Η μετάνοια δεν είναι απλή διαδικασία. Δεν είναι περισυλλογή ή αυτοέλεγχος. Είναι αλλαγή νού και καρδιάς. Πρέπει να ανοίξουμε την καρδιά μας για να χωρέσει όλος ο κόσμος. Χωρίς ανταλλάγματα. Χωρίς αλισβερίσι. Ο Χρίστος δέχθηκε ως πολυτιμότερο δώρο, όχι τον χρυσό, το λιβάνι και τα σμύρνα αλλά το δάκρυ από ένα εξομολογητήριο… Αυτό θέλει την μετάνοιά μας. Ανοίξτε την καρδιά σας στον Χριστό…» Οφείλουμε  να ζητήσουμε μια συγγνώμη.

 

 

Χριστέ μου συγνώμη…

Δεν σε κρεμάσαμε μια φορά

Σε κρεμάμε καθημερινά.

Κάθε ώρα, κάθε λεπτό.

Με τις πράξεις μας, τις σκέψεις μας.

Την αδιαφορία και τον εγωισμό μας.

Χριστέ μου συγνώμη..

Συγνώμη για την αναξιότητά μου.

Την εγωκεντρική μου σκέψη που κλειδώνει κάθε αρετή στα βάθη της καρδιάς μου.

Χριστέ μου συγνώμη.

Συγνώμη που η διδασκαλία Σου κατάντησε γραφική ομιλία.

Ξεχάσαμε το νόημα,  δεν το ζούμε, το πατάμε.

Συγνώμη που όντας φτωχός δίπλα μου Σε προσπέρασα.

Συγνώμη που δεν άκουσα την παραίνεσή Σου για αγάπη, ταπείνωση, συγχώρεση.

Χριστέ μου συγνώμη…

Με δάκρυα καρδιάς Σου ζητώ να με αναστήσεις…

Αμήν.

ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΝΗΣΤΕΙΑ

αναρτήθηκε σε: ΘΕΙΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ | 0

 

Όταν σκεφτόμαστε την νηστεία στην σύγχρονη Ορθόδοξη Εκκλησία, το μυαλό μας σχεδόν αμέσως τείνει να πάει στους εκκλησιαστικούς κανόνες σχετικά με νηστίσιμα και αρτύσιμα είδη διατροφής. Αυτός ο τρόπος σκέψης συνδέεται ιδιαίτερα με την Μεγάλη και Αγία Τεσσαρακοστή, την πλέον μακρύτερη και σημαντικότερη νηστεία της εκκλησίας. Άρα, όταν πρόκειται για αυτήν την σαρανταήμερη νηστεία, υπάρχουν μερικοί που θα στρέψουν την προσοχή τους σχεδόν αποκλειστικά στο πότε πρέπει να απέχουν από τι, ποια συγκεκριμένα τρόφιμα πρέπει να αποφεύγουν ποιες μέρες, και ποιες είναι οι οδηγίες της Εκκλησίας σε σχέση με τα γαλακτοκομικά η λαδερά, η αλάδωτα φαγητά. Υπάρχουν άλλοι που δείχνουν ακόμα περισσότερο ζήλο, ελέγχοντας προσεκτικά κάθε συστατικό σε κάθε συσκευασία από οτιδήποτε ψωνίσουν στα σουπερμάρκετ, για να είναι σίγουροι ότι δεν υπάρχει ούτε ίχνος «απαγορευμένων» συστατικών. Αυτοί οι ίδιοι, τόσο επιμελείς όσον αφορά ουσίες που δεν επιτρέπονται κατά την διάρκεια της νηστείας, είναι οι ίδιοι που τρελαίνονται από χαρά όταν βρίσκουν νηστήσιμα υποκατάστατα των αγαπημένων τους αρτύσιμων φαγητών. Αυτό που προκύπτει αναγκαστικά από αυτή την νοοτροπία είναι ότι οι πιστοί που ακολούθησαν τις εκκλησιαστικές προδιαγραφές πιστεύουν ότι αν «πέτυχαν» τους διατροφικούς στόχους της νηστείας, τότε είναι έτοιμοι να λάβουν τον αναστημένο Κύριο την νύχτα του Πάσχα.

 

Οι περισσότεροι από εμάς νηστεύουμε αλλά δεν ξέρουμε να νηστεύουμε. Δεν ξέρουμε γιατί νηστεύουμε.

Δεν τρώμε κρέας αλλά κρίνουμε και κατακρίνουμε. Δεν τρώμε τυρί αλλά σύγχρονος δεν προσευχόμαστε. Δεν τρώμε αυγό αλλά δεν έχουμε διάκριση. Νηστεύουμε την κοιλιά μας αλλά δεν νηστεύουμε την ψυχή μας. Ταΐζουμε την ψυχή μας με ότι δεν είναι νηστίσιμο.

Αλήθεια. Σκεφτήκαμε ποτέ να νηστέψουμε την ψυχή μας?

Τρώμε νηστίσιμα φαγητά αλλά η ψυχή μας καταβάλλεται από εγωισμό, κακιά, ιδιοτέλεια, καχεντρισμό, αδικία, υποκρισία και φαρισαϊσμό.

Το αποτέλεσμα?  Αφού νηστέψαμε από φαγητό τώρα μπορούμε να λάβουμε σώμα και αίμα Χριστού?

Εάν όλο αυτό δεν είναι υποκριτικό τότε τι είναι?

 

 

Συχνά προκύπτουν ζητήματα και τίθενται ερωτήσεις σχετικά με την παραπάνω αντίληψη. Αυτό και μόνο είναι πραγματικά η Ορθόδοξη νηστεία? Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή είναι μια περίοδος προετοιμασίας που ετοιμάζει πνευματικά τους πιστούς να συναντήσουν τον αναστημένο Χριστό την ημέρα του Πάσχα, άρα πρέπει να εξετάσουμε προσεκτικά για να δούμε εάν αυτός ο τρόπος σκέψης σχετικά με την νηστεία συμβάλλει σ’ αυτό το πνευματικό ταξίδι.

Ποιο είναι το πραγματικό νόημα της νηστείας; Έχουμε μήπως υποβιβάσει αυτήν την ιερή περίοδο του λειτουργικού έτους; Την έχουμε μειώσει σε ένα απλό σύνολο διαιτητικών κανόνων;

 

Η νηστεία συνδέεται με τον εξαγνισμό. Η νηστεία πρέπει πάντα να συνοδεύεται από έναν αγώνα για τον εξαγνισμό της ψυχής. Ο ίδιος ο ύμνος μας κελεύει προς την αυτή αγιότητα.

 

Η έννοια της αγνότητας, όπως και η έννοια της νηστείας, δεν πρέπει να πτωχαίνονται. Η λέξη «κάθαρσις» προέρχεται από το κατ-άρτιος, που σημάνει μια διαδικασία προς την ακεραιότητα, την τελειότητα. Άρα, η κάθαρσις υποδηλώνει μια εσωτερική σταθερότητα, μια ακεραιότητα χαρακτήρα που παραμένει εντελώς αφοσιωμένη στον Θεό ενόψει οποιωνδήποτε πειρασμών. Προϋποθέτει μια σταδιακή πνευματική μεταμόρφωση από τη διάσπαση στην ολότητα. Κι έτσι, σύμφωνα με τον ύμνο, η πραγματική νηστεία είναι ένα «μέσον» προς την «ολότητα».

 

Μαζί με τον αγώνα για την εξάλειψη των παθών, ο σκοπός της νηστείας είναι να εισάγει τους πιστούς στο μεγαλείο της νέας ζωής εν Κυρίω δια του Σταυρού. Άρα, όταν αισθανόμαστε την ελάχιστη σωματική πείνα που φέρνει η νηστεία, προσπαθούμε να την αναμορφώσουμε και να την αναπλάσουμε σε μια «πείνα και δίψα» για τον Χριστό.

 

Άρα, η νηστεία βρίσκει το πραγματικό της νόημα όταν η εξωτερική αποχή από συγκεκριμένα φαγητά συνδέεται με έναν εσωτερικό αγώνα, ο σκοπός του οποίου είναι να αυξήσει την λαχτάρα μας για τον Θεό. Ο αγώνας αυτός βιώνεται μέσω της αγνότητας και της μετάνοιας, και τελειοποιείται μέσα στο μυστήριο της Θείας Κοινωνίας.

 

Εκτός, όμως, από τις υλικές και πνευματικές πτυχές της πραγματικής νηστείας, υπάρχει και μια τρίτη απαραίτητη διάσταση. Η συμπόνια προς τον πλησίον.

 

 

Η αληθινή νηστεία απαιτεί όχι μόνο αποχή, αλλά και μετοχή. Όχι μόνο να απέχουμε απο συγκεκριμένα φαγητά, αλλά και να μετέχουμε σε έργα φιλανθρωπίας και ελεημοσύνης, μεταξύ των οποίων είναι η εξάλειψη των αδικιών και η φιλοξενία -ειδικά προς άτομα που βρίσκονται σε ανάγκη. Ο ύμνος το θέτει απλά. Δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική νηστεία χωρίς αγάπη προς τον πλησίον, και ειδικά προς τους συνανθρώπους μας που έχουν τις μεγαλύτερες ανάγκες.

 

Εν κατακλείδι, η νηστεία είναι ένα μέσο που μας υπενθυμίζει όχι μόνο πως εξαρτόμαστε από τον Θεό αλλά και την συχνά ξεχασμένη αλήθειά πως ο Θεός βρίσκεται στο πρόσωπο του πλησίον μας. Χωρίς αυτόν τον αγώνα, χωρίς την συνεχή προσπάθεια να προσηλώσουμε τον νου και την καρδιά μας προς στον Θεό και να βλέπουμε το Πρόσωπό Του τόσο στον πλησίον μας όσο και στην όλη δημιουργία, μια απλή νηστεία από φαγητό δεν έχει αξία. Όταν όμως την ασπαζόμαστε ολοκληρωτικά, η νηστεία γίνεται μια θετική δράση, μια αληθινή παρουσία του Θεού που μας φανερώνει το απερίγραπτο κάλλος και το λαμπρό μεγαλείο του Αναστημένου Κυρίου.

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ