ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΓΙΑ ΔΥΝΑΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

αναρτήθηκε σε: ΘΕΙΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ | 0

 

Ζούμε σε μια κοινωνία άσχημη και αυτήν την κοινωνία εμείς την δημιουργήσαμε. Αφού την δημιουργήσαμε, τώρα παραπονιόμαστε ότι δεν μας αρέσει. Θα μου πεις τώρα, πως την δημιουργήσαμε εμείς. Δεχτήκαμε στην ζωή μας τα πρότυπα  που θέλησαν να μας δημιουργήσουν και αυτά τα πρότυπα περάσαμε και στα παιδιά μας. Ούτε εσύ, ούτε εγώ είμαστε άμοιροι των ευθυνών μας. Τι παραλάβαμε και τι παραδίδουμε? Παραλάβαμε μια κοινωνία  πιο ανθρώπινη και ήταν πιο ανθρώπινη,  γιατί δεν υπήρχε η διαβολεμένη τηλεόραση για να μας κάνει πλύση εγκεφάλου. Τι παραδίδουμε? Παραδίδουμε μια κοινωνία  που πρότυπα της είναι  η λάμψη, η αναγνώριση, ο πλούτος, η φήμη, η μόδα, το καλύτερο κινητό τηλέφωνο, η διασημότητα, η πορνεία, η ομοφυλοφιλία και άλλα τέτοια πολλά. Αυτά είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά που διέπουν τα σημερινά πρότυπα είδωλα. Χαρακτηριστικά εφήμερα, πρόσκαιρα και ανούσια, τα οποία δεν προσφέρουν τίποτα περισσότερο από ότι η λάμψη ενός διάττοντα αστέρα.

Είναι όμως απορίας άξιο πως στη χώρα με τεράστιο ιστορικό πλούτο σε όλους τους τομείς, θρησκευτικό πνευματικό, στρατιωτικό, πολιτιστικό, δεν προβάλλονται  φιλόσοφοι, επιστήμονες, διανοητές, κ.λ.π. Η απάντηση είναι απλή. Δεν πουλάει. Έχουν θυσιάσει τα πάντα στον βωμό του χρήματος. Εμείς όμως τι κάνουμε? Με την στάση μας το εγκρίνουμε.

Στη σημερινή εποχή κυριαρχεί ο εύκολος πλουτισμός και όχι η κοπιώδης προκοπή, η πρόσκαιρη λάμψη και όχι η αναγνώριση, η ματαιοδοξία  και όχι η ευγενής φιλοδοξία, ο συμβιβασμός και όχι η γενναιότητα, αυτές είναι οι κυρίαρχες αξίες της κοινωνίας μας.

Όποιος προσπαθεί να καταξιωθεί κοινωνικά ακολουθώντας και τηρώντας αρχές, ηθικές αξίες, τις περισσότερες φορές βάλλεται και λοιδορείται, οπότε είναι αδύνατον να αναδειχθεί ως πρότυπο.

Φταίμε λοιπόν η δεν φταίμε που εμείς τα δεχόμαστε?

Θα μου πεις, κι εγώ τι μα κάνω?

Απλά. Να κάνεις ότι δεν έκανες μέχρι σήμερα. Να πολεμήσεις.

Είναι πολύ δύσκολο να πολεμήσεις, γιατί αυτόν που πρέπει να πολεμήσουμε είναι πρώτα ο εαυτός μας. Εάν νικήσουμε τον εαυτό μας μόνο τότε θα μπορέσουμε να πάμε στην επόμενη μάχη. Εάν δεν τον νικήσουμε, τότε θα χάσουμε όλον τον πόλεμο.

Δεν θα πολεμήσεις εάν είσαι βολεμένος και εγκρίνεις αυτά τα πρότυπα, γιατί σε αυτά μπορεί να ανήκεις κι εσύ. Δεν θα πολεμήσεις εάν είσαι δειλός η λιποτάκτης. Εάν το κάνεις αυτό τότε δεν έχεις κανένα δικαίωμα να διαμαρτύρεσαι.

Εάν θέλεις να πολεμήσεις, πρέπει να γκρεμίσεις όλα τα ψεύτικα και προσωρινά πρότυπα που σου έχουν δημιουργήσει για να πλουτίζουν αυτοί με τις πλάτες τις δικές σου και να επαναφέρεις, πρώτα σε σένα και μετά στους άλλους, το αληθινό και πραγματικό πρότυπο, το πρότυπο αυτό που για σένα και για μένα  έδωσε το αίμα Του επάνω στον σταυρό του μαρτυρίου από απέραντη αγάπη. Αυτό το πρότυπο  είναι ο Ιησούς Χριστός.

 

Διώξαμε το Χριστό από τη ζωή μας. Δεν τον θέλουμε, αφού ο νόμος Του μας ελέγχει και μας περιορίζει τους βαθμούς ελευθερίας μας. Ζητούμε την απόλυτη ελευθερία που, δυστυχώς, την σχετίζουμε με την ασυδοσία. Λησμονούμε ότι οι βαθμοί ελευθερίας όλων μας είναι αυτοί που δεν μας απομακρύνουν από κοντά Του, δεν μας εκτροχιάζουν από τις ράγες της ηθικής, της σεμνότητας, της ανιδιοτέλειας. Οι βαθμοί ελευθερίας που ο Χριστός μας δίνει είναι αυτοί που μας οδηγούν στον ουρανό και όχι στη φθορά και στο θάνατο. Είναι οι αιματοβαμμένοι βαθμοί από το πανάχραντο αίμα του γλυκύτατου Ιησού μας, που μας ελευθέρωσε από τα δεσμά του. Αν θέλουμε να ακολουθήσουμε το παράδειγμα του Χριστού και να βαδίσουμε στα βήματά του, πρέπει να επιζητήσουμε, να κάνουμε τα ίδια πράγματα σύμφωνα με το πρότυπο που εκείνος όρισε.

 

 

Προς το τέλος της θνητής ζωής του ο Ιησούς επεδείκνυε το μεγαλείο του πνεύματός του και το μέγεθος της δύναμής του. Ακόμη και στο τέλος της ζωής του δεν σκεπτόταν ιδιοτελώς τις δικές του λύπες, ούτε συλλογιζόταν τον επικείμενο πόνο. Εναγωνίως φρόντιζε τις παρούσες και μελλοντικές ανάγκες των αγαπημένων οπαδών του. Ήξερε ότι η δική τους ασφάλεια, ατομικώς και ως εκκλησία, θα μπορούσε να βρεθεί μόνον στην άνευ όρων αγάπη του ενός για τον άλλον. Όλη του η ενέργεια φαίνεται ότι κατευθυνόταν προς τις ανάγκες τους, διδάσκοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο με παράδειγμα αυτό που δίδασκε με δίδαγμα. Τους έδινε λόγια παρηγοριάς και εντολή και προειδοποίηση.

 

Κατά τη διάρκεια τόσο της θνητής διακονίας Του ανάμεσα στο ποίμνιό του στους Αγίους Τόπους όσο και στη μεταθνητή διακονία του ανάμεσα στα διασκορπισμένα πρόβατα στο δυτικό ημισφαίριο, ο Κύριος επέδειξε την αγάπη και το ενδιαφέρον του για τον άνθρωπο.

 

Μόνον ο Χριστός μπορεί να είναι το ιδανικό μας , το αληθινό και ηρωικό πρότυπο που όμοιο του δεν έχει υπάρξει.  Πόσο ευγνώμονες θα πρέπει να είμαστε που ο Θεός έστειλε τον Μονογενή Του Υιό στη γη, για να θέσει το τέλειο παράδειγμα του σωστού τρόπου ζωής, της καλοσύνης, της ευσπλαχνίας και της συμπόνιας, προκειμένου όλη η υπόλοιπη ανθρωπότητα να μάθει πώς να ζει, να μάθει πώς να βελτιωθεί και να μάθει πώς να γίνει περισσότερο σαν τον Θεό. Κι όμως. Γίναμε αγνώμονες. Γίναμε αχάριστοι και υποκριτές. Γίναμε το αντίθετο από ότι μας δίδαξε. Ξέρεις γιατί γίναμε αυτό που γίναμε? Γίναμε αυτό που γίναμε γιατί διώξαμε τον Ιησού Χριστό  σαν πρότυπο και βάλαμε τα πρότυπα που θέλησαν  οι άλλοι. Και ρωτώ εγώ τώρα. Ποιο πρότυπο από όλα αυτά έχει το θάρρος  να κάνει για μένα ότι έκανε ο Ιησούς Χριστός?

 

Αν μπορέσουμε να ακολουθήσουμε το πρότυπο του Διδασκάλου στη ζωή μας και να δεχθούμε τις διδασκαλίες και το παράδειγμά του ως το υπέρτατο δικό μας πρότυπο, δεν θα δυσκολευτούμε να είμαστε συνεπείς και αφοσιωμένοι σε κάθε τομέα της ζωής, διότι θα είμαστε δεσμευμένοι σε ένα μοναδικό, ιερό πρότυπο συμπεριφοράς και πεποίθησης. Είτε στο σπίτι είτε στην αγορά είτε στο σχολείο είτε αφού είναι καιρός που τελειώσαμε το σχολείο είτε ενεργούμε μόνοι μας είτε μαζί με πολλούς άλλους ανθρώπους, η πορεία μας θα είναι ξεκάθαρη και τα πρότυπά μας θα είναι εμφανή.

 

Προσπάθησε να αποκαταστήσεις το παρελθόν. Αυτός είναι ο πόλεμος που καλείσαι να κάνεις.

Το παρελθόν δεν το πολεμάς, το αποκαθιστάς στο τώρα, φανερώνοντας την Αλήθεια της Αγάπης, με την Αγάπη της ενωμένης ψυχής με το Θεό, με την αγκαλιά της, με το έλεος της, με την συγχώρεση της.  Με στάση ταπεινοφροσύνης, αλληλεγγύης και προσφοράς. Με την εκδήλωση της ανιδιοτελείς αγάπης στο παρόν της ζωής προς κάθε δημιούργημα προς τα πάντα.

Δεν μισείς το εαυτό σου, τον αγαπάς, δεν μισείς τις στιγμές σου, τις αγαπάς, δεν μισείς την ζωή, την αγαπάς, δεν μισείς τους ανθρώπους, τους αγαπάς, δεν μισείς τα πάντα η το σύμπαν επειδή πληγώθηκες η επειδή προδόθηκες, δεν μισείς για κανέναν λόγο, αλλά αγαπάς, αγαπάς τα πάντα γιατί είναι ο εαυτός σου, αγαπάς τα λάθη σου γιατί σε μαθαίνουν πως να διαχειρίζεσαι την ουσία που έχεις μέσα σου, σε μαθαίνουν την Αγάπη την Αληθινή εκείνη που ελευθερώνει την ψυχή σου.

 

Η Αγάπη επιφέρει μετουσίωση, αποκατάσταση, θεραπεία, αναγωγή, εξέλιξη, ελευθερία.

 

Όταν εκτιμήσεις και αγαπήσεις τον εαυτό σου, την ζωή σου, όσα σου έχει προσφέρει έως τώρα, όταν αισθανθείς Αγάπη και ευχαριστία για αυτό και μέσα σου δεν έχεις ούτε ένα κρατούμενο, ούτε στον εαυτό σου, ούτε σε κανέναν, τότε θα μπορείς να πεις ότι ελευθερώθηκες και ότι δεν ζεις πια εκεί αλλά σε μια Νέα Ζωή.

 

Για να επέλθει Νέα Ζωή προϋποθέτει μετάνοια και αποδοχή της Αγάπης. Μετάνοια η μετατόπιση του νου από παλιές ιδέες σε Νέες Ιδέες Αλήθειας και Αγάπης.

 

Αλλιώς όσο πληγώνεις θα πληγώνεσαι, με το ίδιο μέτρο που κρίνεις θα κρίνεσαι, όσο θα προδίδεις τον εαυτό σου θα προδίδεσαι.

 

Σε προσκαλώ  κοιτάξουμε μαζί  στα μάτια το Χριστό μας, να Τον παρακαλέσουμε να μας αξιώσει να γνωρίσουμε τα καλά και συμφέροντα μας, να πάψουμε να ζητάμε τα περιττά, που για άλλους είναι απαραίτητα, να θέλουμε να διακονούμε τους άλλους και όχι να διακονούμαστε, να νοιώθουμε πόσο εφήμεροι είμαστε και να μη χωριζόμαστε σε παρατάξεις που φανατίζουν και προκαλούν διχόνοιες και διχοστασίες. Και πάνω από όλα να είμαστε αξιοπρεπείς και να αρκούμαστε στα λίγα, στα τίμια. Ο Χριστός μας συμπονά και θέλει το καλό μας. Οι ντόπιοι και οι ξένοι «φίλοι μας» μας βλέπουν σαν όρνεα που πρέπει να κατασπαράξουν. Είναι οι επίβουλοί μας που μας δείχνουν την αγχόνη χωρίς σχοινί. Μας αφήνουν όμως, τη δημοκρατική διαδικασία να αποφασίσουμε μόνοι τι είδους σχοινί θέλουμε. Και εμείς, που ενώ πραγματικά αγαπούμε τη δημοκρατία, αγαπούμε την ελευθερία, συμφωνούμε με τις εκλογές, τη γιορτή της δημοκρατίας, δυστυχώς, σαν αγέλη ψηφίζουμε το θάνατό μας. Και μάλιστα όχι μόνο το σωματικό, αλλά και τον ψυχικό, τον αιώνιο, γιατί αυτονομημένοι όπως είμαστε έχουμε εκτροχιασθεί από τις ράγες της πίστεως που σταθερά οδηγούν το τραίνο της ζωής μας στο σταθμό του ουρανού.

Η ευθύνη της απόφασης που θα πάρεις είναι δική σου.

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ