ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΥΛΟΓΙΑ

αναρτήθηκε σε: ΘΕΙΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ | 0

 

Οτιδήποτε προορίζεται για το Θεό θα πρέπει να είναι το καλύτερο και το ωραιότερο. Όταν κάποιος χτίζει έναν οίκο προσευχής, θα πρέπει να είναι ωραιότερος από το σπίτι του. Όταν κάποιος ταΐζει  έναν πεινασμένο, θα πρέπει να του δίνει το πιο νόστιμο και πιο γλυκό έδεσμα του τραπεζιού. Όταν κάποιος ντύνει έναν γυμνό, θα πρέπει να του δίνει τα καλύτερά του ρούχα. Οποτεδήποτε κάποιος σχεδιάζει κάτι για ιερό σκοπό, θα πρέπει να καθαγιάζει το τελειότερο απόκτημά του.

Όταν κάποιος τρώει και πίνει (κατά τη διάρκεια των γιορτών) πρέπει επίσης να ταΐσει   και έναν ξένο, ένα ορφανό, μια χήρα ή άλλους δυστυχισμένους άπορους. Κάποιος που κλειδώνει τις πόρτες της αυλής του και τρωγοπίνει με τη γυναίκα του και τα παιδιά του χωρίς να δίνει στους φτωχούς και τους πικραμένους, τότε το κάνει για τη χαρά του στομάχου του.

 

 

 

Με άλλα λόγια, μην είσαι «δίκαιος με γούνινο παλτό», αλλά η καλοσύνη σου να επηρεάζει τους γύρω σου, τόσο στην «πόλη» όσο και στον «αγρό».

 

Υπάρχουν δύο τρόποι για να ζεσταθεί κανείς μια κρύα μέρα του χειμώνα. Να ανάψει μια φωτιά που θα ζεστάνει και τους άλλους στο δωμάτιο, ή να ντυθεί με γούνες οι οποίες ναι μεν θα ζεστάνουν τον ίδιο, αλλά δεν θα δημιουργήσουν ζεστασιά μέσα στο χώρο ή και σε κάποιον άλλο. Έτσι ο Χασσιδισμός αναφέρεται εδώ σε ένα δίκαιο άνθρωπο που η μόνη του φροντίδα είναι η προσωπική του δικαιοσύνη, σαν «δίκαιος με γούνινο παλτό».

 

Να είστε ευλογημένοι όταν μπαίνετε και να είστε ευλογημένοι όταν βγαίνετε.

Μόνο ο δαίμονας είναι πληκτικός, επαναλήψιμος, βαρετός και άκρατα συμβατικός. Το Θεϊκό, είναι εκπληκτικό. Διαφορετικό. Συνθετικό. Γευστικό, εύηχο, και υπέροχα απολαυστικό. Δεν επαναλαμβάνεται. Δεν κουράζει. Δεν πλήττει και δεν επιπλήττει ποτέ και κανένα.

Γι αυτό όσοι άνθρωποι μπορείτε να ζείτε την ομορφιά των στιγμών είστε ευλογημένοι. Όσοι μπορείτε να χαίρεστε με απλά πράγματα, είστε ευλογημένοι. Όσοι την κάθε μέρα ζείτε και μια νέα αποκάλυψη της ζωής που είναι από μόνη της μια αποκάλυψη ενός πανέμορφου μυστηρίου, είστε ευλογημένοι.

 

Μακάρι η αναχώρησή μας από τον κόσμο αυτό να είναι χωρίς αμαρτίες, όπως και η άφιξή μας.

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΠΙΕΙΤΕ ΣΑΝ ΝΕΡΟΦΙΔΕΣ ΚΑΙ ΦΑΤΕ ΤΟΥ ΣΚΑΣΜΟΥ

αναρτήθηκε σε: ΘΕΙΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ | 0

Ολοένα και περισσότερο τα τελευταία χρόνια τα Χριστούγεννα μας θυμίζουν ένα μεγάλο παζάρι, συμφωνία, ανταλλαγή. Ανταλλάσσουμε το Χριστό με εικόνες, αγαθά, δώρα, ρεβεγιόν, διακοπές, ξεκούραση, ταξίδια, βόλτες, ταινίες, τραγούδια και ότι άλλο το καταναλωτικό μυαλό μας σκέφτεται. Η Εκκλησία μπορεί να φωνάζει ότι Χριστούγεννα χωρίς Χριστό δεν έχουν νόημα, ωστόσο περισσότερο βλέπουμε το Χριστό της φάτνης ή τραγουδάμε το Χριστό της Άγιας Νύχτας και ελάχιστα ζούμε το Χριστό της πίστης, το Χριστό ως Σωτήρα μας.

 

Αναρωτιέμαι τι σημαίνει Χριστός  Σωτήρας. Δεν ξέρω αν είμαστε πολλοί αυτοί που το ψάχνουμε. Για να υπάρξει Σωτήρας, χρειάζεται να θέλουμε να σωθούμε από κάτι και να διαλέξουμε Κάποιον που να μας σώσει. Η Εκκλησία λέει ότι έχουμε ανάγκη να σωθούμε από το θάνατο, το κακό, την αμαρτία. Τίποτε από αυτά δεν βλέπω να αγγίζει τη ζωή μας.

 

Αυτό σημαίνει ότι δεν έχω ανάγκη τον Χριστό. Δεν χρειάζεται να με σώσει Αυτός.

Από τι να σωθούμε λοιπόν, που δεν μας λείπει τίποτα;

 

Σωτήρες υπάρχουν σήμερα πολλοί. Είναι οι ωραίες ιδέες, είναι οι ήρωες των περιπετειών στον κινηματογράφο, είναι ο φίλος που θα με βοηθήσει να αντιγράψω στο μάθημα που δεν ξέρω, είναι εκείνος που θα μ’ ακούσει στο καρδιοχτύπι μου ή όταν γευτώ το πούλημα από τον «δικό» μου ή τον «κολλητό» μου, αυτός που θα δώσει κέφι στη ζωή μου με το τραγούδι του, την ομορφιά του, που θα με κάνει μέλος στο fan club του, είναι ο πρόεδρος που θα κάνει τη μεγάλη μεταγραφή και η ομαδάρα θα πατήσει τους εχθρούς.

 

Άρα, γιατί να επιλέξω να με σώσει ο Χριστός;

 

Μ’ αρέσουν τα χριστουγεννιάτικα έθιμα, όπως και οι γιορτές γενικά. Με κάνουν να αισθάνομαι πιο πολλή αγάπη, να θέλω να βοηθήσω ένα φτωχό, με φέρνουν πιο κοντά στους γονείς, τ’ αδέρφια, τους φίλους μου, μοιράζομαι δώρα, καταναλώνω. Ξεχνώ το μέσα μου κενό. Ξεχνώ όλα εκείνα τα μικρά ή μεγάλα που με κάνουν να μελαγχολώ ή να φοβάμαι. Έστω και για λίγο. Μπορώ να επιδείξω τα ρούχα μου, τα αρώματά μου, την διάθεσή μου, τη μάσκα που κρύβει το αληθινό μου πρόσωπο. Γι’ αυτό και λυπάμαι όταν ξαναγυρίζω στο πρόγραμμα, στη ρουτίνα, όταν το δέντρο ξεστολίζεται κι όταν οι μάσκες ξαναμπαίνουν στο κουτί μαζί με τα φώτα και τα στολίδια.

 

«Πιείτε σάν νεροφίδες, φάτε τού σκασμού κι ένας χοντρός μέ κόκκινα ρούχα θά σάς φέρει δώρα»

Είναι στ’ αλήθεια μαγικός ο τρόπος μέ τόν οποίο τά μέσα μαζικής  ενημέρωσης κρύβουν από τήν εορταστική περίοδο τόν πρωταγωνιστή,  τόν Ιησού Χριστό! Κουβέντα δέν ακούγεται γιά Εκείνον, τήν ιστορία τής γέννησής Του, τό βαθύ νόημα πού έχει αυτή η υπέροχη περιπέτεια γιά τήν ανθρωπότητα. Τα Χριστούγεννα γιά τά ΜΜΕ είναι μία ημερολογιακή ένδειξη, ένας δείκτης κατανάλωσης, μία ατζέντα πολιτικού, πού τά στηρίζει καί στηρίζεται από αυτά, μία εξαιρετική αφορμή γιά ταξιδιωτικό ρεπορτάζ μέ τίτλο «Οι γιορτές τών επωνύμων». Ο μόνος πού δέν έχει όνομα καί ιδιότητα γιά τούς «άρχοντες τού κόσμου τούτου» είναι ο Χριστός.

 

Τά κανάλια θά στήσουν τίς κάμερές τούς στή Βαρβάκειο, στήν κεντρική αγορά τής Θεσσαλονίκης, τών Πατρών καί άλλων μεγάλων πόλεων, καί θά καραδοκούν γιά στιγμιότυπα μέ φόντο μία γαλοπούλα κρεμασμένη ανάποδα καί μία ταμπέλα μέ τήν τιμή τού κιλού. Οι μισές οθόνες καί σελίδες θά γεμίσουν μέ μελομακάρονα, κουραμπιέδες, ποτά, παραισθησιογόνες ουσίες, καζίνα, ζαρτιέρες, πρόσωπα πού χαχανίζουν καί οι άλλες μισές μέ πεινασμένους, θλιμμένους, μαυροφορεμένους, πενθούντες καί παραπεταμένους. Οι ανήκοντες στή δεύτερη κατηγορία θά αποτελέσουν μία εξαιρετική πρόφαση επίδειξης «ανθρωπιάς» από τούς κρατούντες. Αυτή η «ανθρωπιά» θά λήξει πρίν από τά Φώτα. Ήδη από τή 2α Ιανουαρίου τού επομένου έτους οι πλούσιοι, οι πολιτικοί, οι μιντιάρχες, όλοι όσοι ψυχοπονούν μπροστά στά δημοσιογραφικά μαρκούτσια θά βγάλουν τήν άβολη γραβάτα τού Καλού Σαμαρείτη καί θά κυκλοφορούν ελεύθεροι καί ωραίοι.

 

 

Ο Χριστός δέν θά χωρέσει στήν καθημερινότητα τών προβεβλημένων. Ακόμα καί από τίς ευχετήριες κάρτες τους τόν έχουν αφαιρέσει, μήν τυχόν καί κακοκαρδίσουν όποιον μισεί τή χριστιανοσύνη Ούτε κάν στίς συνειδήσεις τών πολλών δέν υπάρχει χώρος γιά Χριστό. Η παραζάλη νά «προλάβεις» τά μαγαζιά ανοιχτά κλείνει τήν καρδιά αλλά καί τόν νού σου, δίχως νά τό αντιλαμβάνεσαι. Μεριμνώντας γιά τίς λεπτομέρειες τού τραπεζιού, λησμονάς νά θρέψεις τήν ψυχή σου μέ τή σωτήρια σιγή, τήν παύση τού χρόνου πού εξασφαλίζει η προσευχή.

 

 

 

Χιλιάδες χρόνια πριν, σε μια μικρή πόλη, γεννήθηκε ο Βασιλιάς της Ελπίδας για τη σωτηρία του κόσμου και την αιώνια ζωή, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός. Δεν γεννήθηκε, ούτε στο καλύτερο πανδοχείο της περιοχής ούτε σε κάποια καλή μαιευτική κλινική της εποχής, αλλά σε έναν στάβλο. Είναι «ο αχώρητος παντί». Μέσα σε αυτόν τον στάβλο, γεννήθηκε Αυτός που με τόση αγάπη και υπομονή δίδαξε σε όλους μας τον Θείο Λόγο. Αυτός που μας καθοδήγησε με τη διδασκαλία Του και μας έβαλε στο δίλημμα, να διαλέξουμε ανάμεσα στο καλό και το κακό, στο ωφέλιμο και το ανώφελο. Αυτός, που στο τέλος, επωμίστηκε με το Πάθος Του τις αμαρτίες του κόσμου. Είναι, «ο αίρων τας αμαρτίας του κόσμου», και  στο τέλος,  ο «αναστάς εκ των νεκρών».

 

Δυστυχώς, μέσα στον σκοτεινό κόσμο που ζούμε, σ’ έναν κόσμο που κυριαρχεί το μίσος, η αδικία, η διχόνοια, το κακό συμφέρον, πολλοί άνθρωποι, που δεν φοβούνται να μαρτυρούν την πίστη τους, ακόμα προσπαθούν να ψάξουν το «άστρο της Βηθλεέμ.» Αυτό που θα τους οδηγήσει στον νεογέννητο Χριστό μας. Όλοι οι άνθρωποι έχουν τυφλωθεί από τα «καλά και συμφέροντα» της υλικής ζωής και δεν μπορούν να βρουν αυτό το φως. Το φως που θα τους οδηγήσει στην Αιώνια Χαρά, στην Ελπίδα για την Αιώνια Ζωή και στον «ορισμό της Αγάπης», τον Κύριό μας, της οποίας την αληθινή έννοια, δεν μπορεί κάποιος να τη βρει στον κόσμο του σήμερα, στον οποίο κυριαρχεί ο καταναλωτισμός και ο υλισμός, βάζοντας την πνευματική αγάπη στο περιθώριο.

 

Υπάρχει όμως και κάτι χειρότερο. Να κάνουμε Χριστούγεννα χωρίς Χριστό! Σαν να μας λέει ο Χριστός: «Γιορτάζεις για μένα, χωρίς εμένα.» Είναι τόσο τραγικό, ιδίως στη δύσκολη εποχή που ζούμε, να εορτάζουμε τα Χριστούγεννα, χωρίς τον ίδιο τον Κύριό μας, μέσα στην καρδιά μας. Αυτά που μας απασχολούν είναι τα ρεβεγιόν, πού θα διασκεδάσουμε, τι δώρο θα μας φέρει ο «Άη-Βασίλης»… Και το χειρότερο; Από ανθρώπους που συμμετέχουν στην ενεργή ζωή της Εκκλησίας και στα μυστήριά της και μάλιστα δηλώνοντας ότι είναι «αφοσιωμένοι χριστιανοί». Θεωρούν ότι το να πας Εκκλησία τα Χριστούγεννα, είναι πλέον κάτι το πεπερασμένο, κάτι που το έκαναν μια φορά κι έναν καιρό οι άνθρωποι πριν από αυτούς. Για προσφορά και αγάπη προς τον συνάνθρωπό τους; Ούτε λόγος! Χριστούγεννα γι’ αυτούς, είναι το στόλισμα του δέντρου και (το πολύ-πολύ) να τοποθετήσουν και μια φάτνη, «έτσι για το έθιμο». Πέρα από αυτό, τίποτε άλλο!

 

Καλοί μου φίλοι και εν Χριστό αδελφοί μου, σας καλώ με απέραντη  και συγχρόνως με ανιδιοτελή αγάπη να γιορτάσουμε φέτος  Χριστούγεννα με Χριστό, γιατί τόσα χρόνια γιορτάζαμε χωρίς τον Χριστό μας. Ξεχάσαμε όμως ότι όποιος διώχνει τον Χριστό από την καρδιά του, από το κράτος του, τότε δαίμονες και τύραννοι θα τον κυβερνήσουν. Γιορτάζαμε τόσα χρόνια Χριστούγεννα και όλες τις εορτές μας χωρίς Χριστό, γι αυτό επέτρεψε ο Θεός και ήλθε στον τόπο και την θέση του Χριστού ο Αλλάχ!!!

 

Τις Κυριακές ήμασταν δυστυχώς στα κρεβάτια μας, παρ’ ότι η ημέρα Κυριακή δεν ανήκει σε εμάς, αλλά είναι η ημέρα του Κυρίου μας. Δίναμε τον χρόνο της ημέρας αυτής στον εαυτό μας και όχι στον Χριστό, στον Κύριό μας και στην Εκκλησία Του, γι  αυτό και ο Θεός επέτρεψε να γίνει εργάσιμη ημέρα, αφού εμείς πρώτοι του γυρίζαμε την πλάτη μας και δεν πηγαίναμε στον Ναό Του να τον Δοξολογήσουμε.

 

«Δεν θέλετε εμένα; Να πάτε για εργασία». Έτσι η Κυριακή χάθηκε εξαιτίας μας.

 

Ξεχάσαμε ότι ο άνθρωπος χωρίς Χριστό, σημαίνει άρνηση της χαράς και της ευτυχίας. Να γιατί χάθηκε η χαρά από τις καρδιές μας, γιατί  ζούμε χωρίς Χριστό. Γι’ αυτό η οικονομική κρίση, οι τύραννοι που μας κυβερνούν, τα δεινά που υποφέρουμε είναι πρώτα απ’ όλα κρίση πνευματική, διότι ζούμε τόσα χρόνια χωρίς τον Χριστό και όταν φεύγει ο Χριστός, τότε ζούμε χωρίς ομπρέλα προστασίας.

 

Γι’ αυτό ας ζητήσουμε να επιστρέψει ο Χριστός στις καρδιές μας και στον τόπο μας και τότε θα φύγει ο Αλλάχ, που ήλθε χωρίς να τον καλέσουμε, θα φύγουν οι δαίμονες και οι τύραννοι που μας κυβερνούν, θα φύγει η θλίψη και θα έλθει πάλι η χαρά, γιατί  την χαρά την γεννά ο Χριστός.

 

Καλά Χριστούγεννα με Χριστό.

Με ευχές και αγάπη Χριστού.

Πάτερ Θεόφιλος

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΕΙΣΑΙ ΠΡΟΘΥΜΟΣ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΙΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ;

αναρτήθηκε σε: ΘΕΙΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ | 0

 

Ο Θεός δεν εντυπωσιάζεται με διαφημίσεις. Δεν διαθέτει χώρο για υπερβολές. Οι μεγάλες ομιλίες δεν Τον επηρεάζουν. Οι εντυπωσιακοί ισχυρισμοί δεν Τον εξαπατούν. Νοιάζεται μόνο για την αλήθεια. Κι ενώ μπορούμε εύκολα να εξαπατήσουμε τους άλλους,ακόμη και τον ίδιο μας τον εαυτό, , ποτέ δεν μπορούμε να εξαπατήσουμε τον Κύριο.

Είναι «ο έχων τους οφθαλμούς Αυτού ως φλόγα πυρός», είναι «ο έχων την ρομφαίαν την δίστομον την οξείαν», Αυτός είναι «ο μάρτυς ο πιστός και αληθινός» (Αποκ. 2/β/18,12, 3/γ/14). Ποτέ δεν λέει: «Νομίζω». Λέει μόνο: «Ξέρω». Σε κάθε εκκλησία που απευθύνεται στο βιβλίο της Αποκάλυψης, τα λόγια Του ήταν πάντα τα ίδια: «Εξεύρω…»

Είσαι πρόθυμος ν’ ακούσεις την αλήθεια;

 

Οι άνθρωποι της Λαοδίκειας φαίνονταν τόσο καλοί στο εξωτερικό. Φαινόταν να έχουν μαζέψει όλα τα καλά. Ήταν η εκκλησία εκείνη που είχε φτάσει στο πιο ακμάζον, το πιο ευλογημένο, το πιο χρισμένο σημείο. (Πιθανόν να καυχιόταν ότι είχε τις “πιο γρήγορα αυξανόμενες συναθροίσεις” στη Μικρά Ασία). Ο Ιησούς όμως είδε πέραν αυτής της λάμψης και της ακτινοβολίας.

Είναι πολύ άσχημο να βρίσκεσαι σε μια ταλαίπωρη, ελεεινή, φτωχή, τυφλή και γυμνή κατάσταση. Η μεγαλύτερη όμως τραγωδία είναι να μην το ξέρεις!

 

Τι θα έλεγε ο Ιησούς σε μας σήμερα; Αν εμφανιζόταν σε ένα χριστιανικό τηλεοπτικό κανάλι, ποιο θα ήταν το μήνυμά Του; Πόσο απ’ αυτό που έχουμε σήμερα είναι καλό όνομα και φήμη και πόσο είναι πραγματικότητα; Είμαστε μια Εκκλησία μαχητική ή μια παραμορφωμένη; Ο Ιησούς λέει: «Εξεύρω…» Είσαι πρόθυμος ν’ ακούσεις την αλήθεια;

«Αυτό που είμαστε είναι μόνο αυτό, που υπάρχει στο σκοτάδι, εκεί που τίποτα δεν φαίνεται. Όλο το υπόλοιπο είναι απλά φήμες. Αυτό που ο Θεός βλέπει, είναι μόνο εκείνο που βρίσκεται στο σκοτάδι, στα κρυφά, στις φαντασιώσεις του νου μας, στις σκέψεις της καρδιάς μας, στις συνήθειες του σώματος μας. Σ’ αυτά τα πράγματα σταμπάρει ο Θεός όταν μας κοιτάζει. Ο χαρακτήρας είναι αυτό που βρίσκεται στο σκοτάδι».

Ποιος είναι ο χαρακτήρας της σύγχρονης Εκκλησίας; Τι βαθμό παίρνουμε στον κρυφό τομέα, στο σκοτάδι;

Θυμήσου.  Ο Θεός βλέπει αυτό που κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να δει. Ο Θεός βλέπει όταν κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να δει. Παντού… Τα πάντα… Πάντοτε.

Οι ερευνητικές Του ακτίνες ξεσκεπάζουν και αποκαλύπτουν. Ας τρέξουμε προς το φως, έτσι ώστε να μπορέσουμε να δούμε. Εκείνος μας έχει ήδη δει.

Υπάρχει τόση ανυπακοή και ακαθαρσία, τόση σαρκικότητα και διαφθορά, που έχουμε κάνει την παρουσία του Θεού να απομακρυνθεί.

Ναι. Έχει απομακρυνθεί κι εμείς δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι. Όχι μόνο δεν το πήραμε χαμπάρι αλλά καυχόμαστε κι όλας.

Πόσο αξιολύπητη πρέπει να φαίνεται η καύχηση μας. Ποια ήταν η μεγαλύτερη αδυναμία της εκκλησίας των Σάρδεων;  Πίστευαν αυτά που άκουγαν να λένε γι’ αυτούς! Νόμιζαν ότι πήγαιναν τόσο καλά! Είναι πολύ άσχημο να βρίσκεσαι σε μια ταλαίπωρη, ελεεινή, φτωχή, τυφλή και γυμνή κατάσταση. Η μεγαλύτερη όμως τραγωδία είναι να μην το ξέρεις!

Ούτε κι εμείς καταλαβαίνουμε την πραγματική κατάστασή μας. Κι εμείς έχουμε ένα καλό όνομα και μια φήμη. Ο Ιησούς όμως γνωρίζει την αλήθεια. Τι πρέπει να γίνει για ν’ ανοίξουν τα μάτια μας; Συλλογιστείτε αυτά τα ειλικρινά λόγια. Ίσως πονέσουν λίγο, όμως είναι σωστά.

 

«Πολλές από τις εκκλησίες  λατρεύουν ένα Θεό που είναι απών». Υπάρχει τόση ανυπακοή και ακαθαρσία, τόση σαρκικότητα και διαφθορά, που έχουμε κάνει την παρουσία του Θεού να απομακρυνθεί. Είναι πιθανόν οι πιστοί να συνεχίζουν να προσεύχονται, να έχουν οικογενειακές συμμελέτες, να ομολογούν, να ψάλλουν ύμνους, να αποδεκατίζουν, να παρακολουθούν συναθροίσεις και ούτε καν να γνωρίζουν ότι το Πνεύμα του Κυρίου έχει απομακρυνθεί. Έχουμε τόσο πολύ συνηθίσει τα επιφανειακά που δύσκολα θα επιθυμήσουμε τα υπερφυσικά.

Πού είναι η δόξα; Πού είναι η αίσθηση του δέους; Πού είναι η μεγαλοπρέπεια του Θεού; Πόσο συχνά η φωνή Του αντηχεί στα ενδόμυχά μας; Αυτή η φωνή που σε συντρίβει, που σε κάνει να τρέμεις; Πόσο συχνά τα σημεία και τα τεράστια Του σε κάνουν να φωνάξεις: «Ω, είναι ο Κύριος!» Πόσο τακτικά μείναμε άφωνοι, συγκλονισμένοι, έκπληκτοι και σιωπηλοί, εξαιτίας των τρομερών πραγμάτων που Εκείνος έχει κάνει; Πού είναι η παρουσία του Θεού; Τι ντροπή! Πιστεύουμε στις διογκωμένες και υπερβολικές αναφορές μας. Έχουμε εξαπατηθεί από τα ίδια μας τα υπέροχα λόγια. Δεκάδες διακονίες σε ολόκληρη τη χώρα ισχυρίζονται ότι έχουν φοβερά, τρομερά, καταπληκτικά σημεία και τεράστια και θαύματα. Όλοι αναφέρουν εντυπωσιακές ενέργειες του Θεού. Όταν τους ακούς να μιλάνε, νομίζεις ότι συγκρίνοντάς τους με τους αποστόλους, οι δεύτεροι ήταν μάλλον πνευματικά αρχάριοι. Μη γελάτε. Αντί να γελάσουμε, καλύτερα να κλάψουμε.

 

Η αλήθεια είναι ότι μακράν απέχουμε από τον Θεό.

Πολλοί από μας είμαστε περισσότερο νεκροί παρά ζωντανοί, περισσότερο κλειστοί παρά ανοικτοί, περισσότερο λάθος παρά σωστοί.

Αγωνιζόμαστε για την πίστη που παραδόθηκε άπαξ στους αγίους;

 

Είμαστε πολύ πιο ένοχοι από ότι νομίζουμε .Δεν ακολουθούμε απλά και μόνο ανθρώπους, είμαστε οπαδοί ανθρώπων. Δεν συμφωνούμε απλά και μόνο μ’ αυτούς, αλλά τους λατρεύουμε. Οι διδασκαλίες τους έχουν πιο πολλή αξία μέσα μας απ’ ότι οι ίδιες οι Γραφές. Βασίζουμε πολλά απ’ τα πιστεύω μας σ’ αυτά που έχουμε ακούσει από ανθρώπους, όχι σ’ αυτά που έχουμε μάθει από τον Κύριο. Υπάρχει μεγάλη διαφορά.

 

Έχουμε αποκτήσει κι εμείς το αλάθητο.  Πόσο περισσότερο σαρκικοί, κοσμικοί, ανθρωποκεντρικοί μπορούμε να γίνουμε; Κι ακόμα νομίζουμε ότι είμαστε τόσο πνευματικοί!

 

Φυσικά υπάρχει σημαντική θέση στο Σώμα του Χριστού για το διδάσκαλο του Λόγου. Οι δάσκαλοι καλούνται να θρέψουν, να οικοδομήσουν και να οδηγήσουν το ποίμνιο, αλλά δεν παίρνουν τη θέση του Αγίου Πνεύματος. Πολλοί από μας δεν διδασκόμαστε πλέον από τον Ιησού Χριστό και από τους αγίους. Απλά τους προβάλουμε μόνο και μόνο για να προβάλουμε τον εαυτό μας.

Είναι η ώρα μας ν’ ακούσουμε λόγια αλήθειας, λόγια που θα διεισδύσουν το επικάλυμμα της αυτοϊκανοποίησης και θα διαταράξουν την εγωιστική πνευματικότητα μας.

 

Πολλοί  θρησκευτικοί ηγέτες παραπλανούν τις μάζες, επειδή κι οι ίδιοι είναι πλανημένοι

 

Δεν αποκαλύπτουν την ανίατη κατάσταση του ασθενή. Προσφέρουν λάθος ελπίδα και ασφάλεια σε ένα λαό κι ένα έθνος που πεθαίνει.

Ευχαριστώ το Θεό γιατί πολλοί πιστοί σήμερα νιώθουν κουρασμένοι από τα άδεια λόγια. Οι διάφορες αναφορές επιτυχίας δεν γεμίζουν το ολοένα αυξανόμενο κενό. Στις καρδιές μας θέλουμε την αλήθεια όσο ενοχλητική και δυσάρεστη κι αν είναι. Έχουμε αηδιάσει και κουραστεί από τα ανθρώπινα λόγια. Είμαστε αποφασισμένοι ν’ ακούσουμε από το Θεό;

ΤΙ ΘΑ ΕΛΕΓΕ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ;

 

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΟΥΔΕΙΣ….ΟΥΔΕΙΣ….ΟΥΔΕΙΣ

αναρτήθηκε σε: ΘΕΙΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ | 0

Όλοι οι άνθρωποι μιλούν και δυσανασχετούν με την κρίση στην Ελλάδα. Όλοι οι άνθρωποι δυσανασχετούν και διαμαρτύρονται  για την δυστυχία  που έχει έρθει στην  κοινωνία μας.

Ουδείς όμως δυσανασχετεί, ουδείς διαμαρτύρεται  και ουδείς ανησυχεί  για την κρίση που έχει έρθει στην ψυχή του.

Ποιος στενοχωριέται για την αγάπη που έχει ψυχρανθεί; ΟΥΔΕΙΣ. Ποιος μιλά για την αμέλεια   και την αδιαφορία μας προς τον Ιησού Χριστό; ΟΥΔΕΙΣ. Ποιος μιλά για την αμέλεια  και την αδιαφορία για την  σωτηρία της ψυχής; ΟΥΔΕΙΣ.  Ποιος συμβουλεύεται την Αγία Γραφή; ΟΥΔΕΙΣ.  Ποιος ενδιαφέρεται να γνωρίσει τον Ιησού Χριστό, ενώ πολλοί μιλάμε γι Αυτόν χωρίς να Τον γνωρίζουμε; ΟΥΔΕΙΣ.

Κτυπά η καμπάνα της εκκλησίας και ο άνθρωπος αντί να ανταποκριθεί στο κάλεσμα, απλά γυρνά πλευρό.

Προτίμησε να γυρίσει χαράματα στο σπίτι του γιατί άκουσε το κάλεσμα της διασκέδασης και το κάλεσμα του Ιησού χριστού το γράφει στα παλιά των υποδημάτων του.

Αυτό συμβαίνει γιατί σήμερα ο άνθρωπος έγινε φιλόνικος, οκνηρός, είναι πρόθυμος να κατακρίνει τους άλλους. Τον άνθρωπο σήμερα τον κυριάρχησε  η απιστία, το μίσος, η έχθρα, ο φθόνος, η φιλονικία και όλα αυτά κατέχουν την πρώτη θέση στην ζωή  του.

Πόσοι άνθρωποι τηρούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα και πόσοι καλλιεργούν τις αρετές τους; Πόσοι κρατούν αναμμένη την λαμπάδα της ψυχής; Πόσοι θέλουν, πόσοι ξέρουν να προσεύχονται; ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ.

Κτυπήθηκε το σχολείο, η οικογένεια, η Εκκλησία. Για το κτύπημα αυτό ποιος μιλά; ΟΥΔΕΙΣ.

Είναι μεγάλη η ανάγκη να   επιστρέψουμε στον Ιησού Χριστό. Είναι μεγάλη η ανάγκη να  αγαπηθεί και να αυξηθεί η προσευχή. Πάντοτε χρειάζεται, αλλά τώρα περισσότερο. Η παρούσα κρίση ας μας κάνει πιο συνειδητούς χριστιανούς και πιο γνήσιους. Ιδιαίτερα οι κληρικοί μας να είναι φώτα δυνατά, δίχως τη θολούρα της υποκρισίας, της ψευτοαγιότητος. Ολοφάνερα σήμερα επικρατεί η αήθεια και απιστία. Εργάσθηκαν πολλοί πολύ γι’ αυτή την κατρακύλα. Η συνείδηση αγκομαχά, αλληθωρίζει, διψά και φωνάζει απεγνωσμένα. Με μεθόδους σκοτεινές απεργάσθηκε η απαξίωση της ορθοδόξου πίστεως. Θεωρήθηκε ελευθερία η ασυδοσία, η εμπάθεια, η ανηθικότητα, η κατάχρηση, η εξαπάτηση και λοιπά γνωστά και φοβερά. Αποτέλεσμα ψυχικά άλγη, άγχη, νευρώσεις και αυτοκτονίες. Πάντα υπήρχε αμαρτία και παρανομία, σήμερα όμως ξεπέρασε κάθε προηγούμενο ποσοστό. Το χειρότερο είναι ότι αμετανόητα επαίρονται για τ’ αντίθεα πάθη τους. Θεωρείται το αφύσικο· φυσικό, το άηθες· ηθικό, το ανώμαλο· ομαλό, το παράνομο· νόμιμο. Μάλιστα χλευάζεται η αρετή, η τιμιότητα, η πίστη, η πατριδοφιλία, η παραδοσιακότητα.

 

Παντού υπάρχει πόνος θλίψη, στενοχώρια, αγωνία, απογοήτευση, φτώχεια, έλλειψη υγείας. Ιδιαίτερα στην πατρίδα μας.  Μας προδίδουν και μας πουλούν προκειμένου  πολλοί να μην χάσουν την καρέκλα τους και τον παχουλό μισθό τους. Το γνωρίζω καλά και το γνωρίζω γιατί αυτό έχουν αποδείξει οι πράξεις τους.

 

Έναν σκοπό είχαν και τον πέτυχαν. Τον πέτυχαν όμως γιατί βρήκαν ένα έδαφος ανυπεράσπιστο. Το βρήκαν ανυπεράσπιστο γιατί εμείς δεν το υπερασπιστήκαμε.

Είχαν σκοπό νά απομακρύνουν τά παιδιά από τήν Εκκλησία. Τά δηλητηριάζουν, τά μολύνουν μέ διάφορες θεωρίες, κλονίζουν τήν πίστη τους. Τά εμποδίζουν από τό καλό, για νά τά αχρηστέψουν. Τά καταστρέφουν από μικρά. Καί τά παιδάκια, φυσικά, από αρνάκια γίνονται κατσικάκια. Αρχίζουν μετά νά χτυπούν άσχημα καί τούς γονείς τους. Χάσανε κάθε σεβασμο.

 

 

Είναι κρίμα , γιατί σήμερα κατόρθωσε ο διάβολος κι αιχμαλώτισε τις ηγεσίες. Κλαίω την Ελλάδα . Δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο σήμερα . Η Ελλάδα για να σωθεί , πρέπει όλοι οι ηγέτες της όπου και αν βρίσκονται , να πάνε εξορία .Να φύγουν , γιατί παρόντες μολύνουν .

 

Μέσα στον πόνο, την κατήφεια και τη συννεφιά μπορεί ν’ ανατείλει ένας νέος, ωραίος, θερμουργός ήλιος, πού θα φωτίσει ανθρώπους μετανοημένους, αποφασισμένους, ηρωϊκούς και φιλάνθρωπους. Πρέπει να στήσουμε πνευματικά θεμέλια για ότι ξεκινάμε. Να σταυροκοπιόμαστε, να εκκλησιαζόμαστε, να προσευχόμαστε, να προσερχόμαστε στα άχραντα μυστήρια προσεκτικά. Σκοτεινές δυνάμεις κυριαρχούν στη χώρα των αγίων και των ηρώων. Αν κάποτε περάσει η οικονομική κρίση και δεν έχει επέλθει ειλικρινής ψυχική μετάνοια, η κρίση θα συνεχίζεται απτόητη. Ας αρχίσει η αλλαγή από μέσα μας. Ας είμαστε μόνοι. Πολλά μικρά κεριά φέρνουν δυνατό φως.

 

Αγαπώ πολύ την πατρίδα μου και λυπάμαι πολύ που σήμερα τα Ελληνόπουλα ντρέπονται να πουν πως είναι Έλληνες.  Ντρέπονται να πουν και να αποδείξουν ότι είναι χριστιανοί.

Και σε αυτό το σημείο θα θέσω ένα ερώτημα  με πόνο ψυχής. Μήπως τελικά πάψαμε να είμαστε Έλληνες και ορθόδοξοι;

Μήπως γίναμε Ρωμαίοι,  Βυζαντινοί, Θεανθρωπιστές; Μήπως << ανεβήκαμε πολύ ψηλά >>;

 

 

Είναι κρίμα , γιατί σήμερα κατόρθωσε ο διάβολος κι αιχμαλώτισε τις ηγεσίες. Κλαίω την Ελλάδα . Δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο σήμερα . Η Ελλάδα για να σωθεί , πρέπει όλοι οι ηγέτες της όπου και αν βρίσκονται , να πάνε εξορία .Να φύγουν , γιατί παρόντες μολύνουν .

Ο Χριστός μέ τήν Σταύρωση καί τήν Ανάσταση Του έθεσε τήν Εκκλησία μέσα στόν κόσμο. Ο Σατανάς εφρύαξε καί αγωνίζεται νά θέση τόν κόσμο, τήν εκκοσμίκευση, μέσα στήν Εκκλησία. Επιπλέον δέ, τώρα θέλει νά διώξη καί τούς εναπομείναντας πιστούς από τήν Εκκλησία. Η πολιτική σημερινή ανθρωπίνη δικαιοσύνη μοιάζει μέ τήν αράχνη, πού μέ τόν ιστό της (τούς νόμους της δηλαδή),μπορεί νά πιάνει τά μικρά ζωΰφια, τά κουνουπάκια καί τίς μυγούλες καί νά τά καταβροχθίζει. Αδυνατεί όμως νά συλλάβει τά μεγάλα θηρία τού δάσους (δηλαδή τού ΚΡΑΤΟΥΣ) τίς ΑΡΚΟΥΔΕΣ καί τά ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ, πού τήν αγνοούν-τήν περιφρονούν καί τήν ξεσκίζουν!…Καί μετά από όλα αυτά, έχουν τό θράσος νά ξεφωνίζουν: «ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ», γιά νά καλύψουν τόν παράνομο, εξωφρενικό πλούτο, τά καμουφλαρισμένα συμφέροντά τους καί γιά νά προχωρήσουν στά διαβολο – κατευθυνόμενα σχέδιά τους.

Οι άνθρωποι σήμερα ζούν σάν νά πρόκειται νά μήν πεθαίνουν καί πεθαίνουν σάν νά μήν έχουν προλάβει νά ζήσουν. Άνθρωποι μικροί, χωρίς Χριστό, χωρίς αξίες καί ηθικό ανάστημα, πού κατάφεραν, ανέντιμα, νά αναρριχηθούν σέ μεγάλα κοσμικά αξιώματα. Τό μόνο πού πέτυχαν ή θά πετύχουν είναι ό,τι καί ο νάνος πού έκλεψε καί φόρεσε στολή γίγαντα ΤΗΝ ΓΕΛΟΙΟΠΟΙΗΣΗ.

Φταίνε μόνο οι μεγάλοι; ΟΧΙ… Φταίμε καί εμείς!… Οι μεγάλοι τήν δουλεία τους έκαναν! Εμείς τί κάναμε; Βάλαμε μετάνοια καί βοηθήσαμε τά σχέδιά τους!… Γίναμε σκουλήκια καί παραπονιόμαστε καί αναρωτιόμαστε γιατί μάς πατούν! Δέν μπορεί κανείς, νά ανεβεί στήν πλάτη σου, εκτός εάν ΕΣΥ ο ΙΔΙΟΣ σκύψεις. Σκύψαμε, λοιπόν, υπεκύψαμε, συμβιβαστήκαμε, ανεχτήκαμε, υπεχωρήσαμε, ΣΥΝΕΡΓΑΣΤΗΚΑΜΕ, ΔΕΛΕΑΣΤΗΚΑΜΕ καί άλλα πολλά….

 

Όλοι όσοι πιστεύετε στο Θεό, στην ψυχή σας και στην αιώνια ζωή, όλοι όσοι αγαπάτε την αγιασμένη Πατρίδα μας, κληρικοί και λαϊκοί, σας καλώ και σας ικετεύω. Πάρτε θάρρος και σταθείτε όρθιοι, υπερασπίζοντας την πίστη μας και τη γη μας. Ο λαός αγρίεψε, επειδή απομακρύνθηκε από τον Θεό. Τυφλωμένοι όλοι από τον διάβολο, ξεσηκώθηκαν ο ένας εναντίον του άλλου. Βοηθήστε τους να συνέλθουν, γιατί βρισκόμαστε ήδη όχι στην άκρη του γκρεμού, αλλά στο βάθος του. Εμείς οι ίδιοι ρημάζουμε την Πατρίδα μας. Σώστε την όσοι βλέπετε και κατανοείτε το μέγεθος της καταστροφής. Ας στραφούμε όλοι με καρδιά γεμάτη συντριβή στον Θεό.

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΑΡΑΓΕ ΜΠΟΡΟΥΝ;

αναρτήθηκε σε: ΘΕΙΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ | 0

 

Μέσα σε ένα χρόνο υπάρχουν πολλές γιορτές. Τα Χριστούγεννα, τα Φώτα, η Πρωτοχρονιά, η  Ανάσταση, το Πάσχα κι άλλες γιορτές.

Γιά πολλούς ανθρώπους δέν είναι καθόλου γιορτές καί χαρούμενες μέρες, αλλά μέρες πού φέρνουνε θλίψη καί δοκιμασία. Δοκιμάζονται οι ψυχές των ανθρώπων  πού δέν  έχουν το προνόμιο νά χαρούν και να γελάσουν, σέ καιρό πού οι άλλοι χαίρονται. Εκτός από τούς ανθρώπους πού είναι πικραμένοι από τίς συμφορές τής ζωής, τούς χαροκαμένους, τούς αρρώστους, οι περισσότερο, πικραμένοι, είναι εκείνοι πού η ανάγκη τους οδηγεί στο νά γίνουν, όχι μόνο τις εορτάσιμες ημέρες αλλά όλες τις ημέρες του χρόνου.  Να γίνουν ζητιάνοι, διακονιαρέοι. Πολλοί από  αυτούς μπορεί νά μή δίνουνε σημασία στή δική τους ευτυχία, μά γίνονται ζητιάνοι γιά νά δώσουνε τή χαρά στά παιδιά τους καί στα  άλλα πρόσωπα πού κρέμονται απ αυτούς. Αυτοί οι άνθρωποι  έχουν μεγάλο καρφί στην καρδιά και πονά.  Κλαίνε κρυφά από τό παράπονό τους θέλοντας να κρύψουν τον πόνο τους για να μην τον μεταδώσουν,  κι αυτοί είναι οι πιό μεγάλοι μάρτυρες, πού καταπίνουνε τήν πίκρα τούς μέρα νύχτα, σάν τό πικροβότανο.

Όλες τις μεγάλες γιορτές, κατακλύζουν την οθόνη της τηλεόρασης πολλοί άνθρωποι και μέσα σε αυτούς τους ανθρώπους είναι και αυτοί που έχουν δημιουργήσει όλο αυτό το κακό που υπάρχει σε αυτούς τους ανθρώπους, λέγοντας όμορφα και μεγάλα λόγια.

Κάνουν το παν για να ομορφύνουν το προφίλ τους και δείχνουν το αντίθετο από αυτό που είναι. Δίνουν ευχές που δεν τις νιώθουν και δεν τις αισθάνονται.

Θα δώσουν και κανένα ξεροκόμματο  για να δείξουν ότι προσφέρουν στον συνάνθρωπο τους, τάχα τάχα.

Τις άλλες ημέρες του χρόνου που είναι όλοι αυτοί;  Ξέχασα. Πρέπει να περιποιηθούν τους λαθρομετανάστες  ξεχνώντας τους έλληνες.

 

Από τή μία μεριά είναι οι ευτυχισμένοι οι καλοπερασμένοι, οι καλότυχοι, κι από τήν άλλη μεριά είναι οι δυστυχισμένοι κι οι παραπεταμένοι. Κανένα γεφύρι δέν ενώνει τίς δύο ακροποταμιές, ενώ τίς άλλες μέρες έρχονται σέ περισσότερη συνάφεια. Οι πλούσιοι,  και όσοι έχουνε τόν τρόπο τούς κάνουνε, αλλοίμονο,  τό πάν γιά νά επιδείξουνε τά πλούτη καί τά αγαθά τους στούς λιμασμένους. Κι αυτό γίνεται στ όνομα τού Χριστού, πού γεννήθηκε πάμφτωχος μέσα στό παχνί.   Γιά τήν γέννηση τού φτωχού Χριστού δέν γιορτάζουνε οι φτωχοί σάν καί Κείνον, μά γιορτάζουνε οι πλούσιοι, πού παίρνουνε γιά αφορμή τήν φτώχεια του γιά νά δείξουνε τά πλούτη τους.

Θα δώσουν και την παρουσία τους στην εκκλησία παριστάνοντας τους καλούς χριστιανούς.

Πολλοί είναι αυτοί, που όταν θα βρουν την ευκαιρία να ανέβουν στο βήμα, βλέποντας κόσμο από κάτω, τα λόγια που λένε, αν τους ακούσει κάποιος θα νομίσει ότι είναι Άγιοι.

Όταν όμως κατέβουν από το βήμα δεν πράττουν αυτά που είπαν  αλλά πράττουν ότι δεν είπαν.

 

Μά άραγε, ανάμεσα σέ δυστυχισμένους μπορεί νά νοιώσει κανένας ευτυχισμένο τόν εαυτό του; Μονάχα ένας αναίσθητος μπορεί νά νοιώσει τέτοια ευτυχία. Όσο γιά κείνον πού θέλει νά επιδείξει στόν πεινασμένο καί στόν στερημένο τήν ελεεινή του αυτή ευτυχία, αυτός είναι αληθινό κτήνος. Καί με  όλα αυτα, υπάρχουνε πολλοί τέτοιοι ανάμεσά μας, στά χρόνια μας, ενώ ήτανε σπάνιοι στά παλαιότερα. Είναι κι αυτό ένα από τά ωραία πού μάς έφερε ο μέγας πολιτισμός από τά μεγάλα κέντρα!

 

Άραγε, πραγματικά είμαι πολύ περίεργος. Μπορούν όλοι αυτοί που πούλησαν τους έλληνες και πρόδωσαν την Ελλάδα. Μπορούν όλοι αυτοί με τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα. Μπορούν όλοι αυτοί που <<δολοφόνησαν>> ψυχές και τους οδήγησαν στην καταστροφή, στην αυτοκτονία, στην φτώχια και στην εξαθλίωση να είναι ευτυχισμένοι;

ΑΡΑΓΕ ΜΠΟΡΟΥΝ;

 

 

Τα παλιά χρόνια οι άνθρωποι ήταν πιο άνθρωποι. Αυτοί που ήταν πλούσιοι και νοικοκυραίοι,  δεν θέλανε και  αποφεύγανε νά πληγώσουνε τούς φτωχότερους, καί νοιώθανε τήν ανάγκη νά τούς ζεστάνουνε καί κείνους, στέλνοντας κρυφά στά σπίτια τους, διακριτικά,  διάφορα δώρα, μέ τρόπο, ώστε νά μή τούς ταπεινώσουνε.

 

«Βίος ανεόρταστος μακρά οδός απανδόχευτος», πού θά πή, «Ζωή δίχως γιορτή, είναι σάν τόν μακρύ τόν δρόμο τόν δρόμο πού δέν έχει πανδοχείο νά ξεκουραστείς».

Κάποιοι μοντερνοποιημένοι, τάχα μου ευρωπαίοι και παγκοσμιοποιημένοι,  κάνουνε τόν βαρύ καί τόν θετικό, τόν κύριο πού δέν έχει αισθηματολογίες. Παριστάνουν τους κάποιους επειδή βρέθηκαν σε μια θέση χωρίς να έχουν σκίσει μια χαρτοπετσέτα στην ζωή τους. Χωρίς να έχουν γευτεί την αγωνία για το μεροκάματο και πως βγαίνει αυτό. Αυτοί γιά μένα είναι ξερίχια ψυχικά, παγωμένες ερημιές, δίχως αγάπη, δίχως χαρά, μά δίχως πόνο. Γιατί χαρά καί πόνος είναι δεμένα. Αυτές  οι ψυχές είναι σαν τα  νεκρά τα  βουνά που δεν  πατά άνθρωπος.  Είναι ένα ξεροχώραφο που δεν φυτρώνει τίποτε άλλο εκτός από αγκάθια και τσουκνίδες.   Ωστόσο, κάτι τέτοιοι «ορθολογιστές» καί «θετικισταί», ξετρελαίνονται γιά κάποιες ανόητες ξενόφερτες φιέστες καί γιά κάτι μοντέρνα γλέντια πού ρεζιλεύουνε τόν άνθρωπο, φτάνει πού γίνονται κατά τό κοσμοπολίτικο μοντέλο πού βρίσκεται στά «μεγάλα κέντρα τού εξωτερικού».

Αδέρφια μου. Φυλάξτε τά ελληνικά, την ορθοδοξία μας και τις αξίες μας και  γιορτάστε όπως γιορτάζανε οι πατεράδες σας, οι παππούδες μας και οι γιαγιάδες μας καί μή ξεγιελιώσατε μέ τά ξένα κι άνοστα πυροτεχνήματα. Οι δικές μας οι γιορτές αδελφώνουν τούς ανθρώπους, τούς ενώνει η αγάπη τού Χριστού. Μήν κάνετε επιδείξεις.

Βάλετε τά ρούχα σας, όμορφα ενδυθείτε, στην εκκλησία τρέξετε, μέ προθυμία μπείτε, να ακούσετε μέ προσοχή όλη τήν υμνωδία, καί μέ πολλή ευλάβεια τήν Θεία Λειτουργία. Καί πάλι σάν γυρίσετε στο σπίτι  σας, ευθύς τραπέζι στρώστε, βάλτε το φαγητό σας. Καί τόν σταυρό σας κάνετε, γευτείτε, ευφρανθείτε. Δώστε καί κανενός φτωχού.

«όστις νά υστερήται».

Αθάνατη ελληνική φυλή! Φτωχή μά αρχοντομαθημένη, βασανισμένη, μά χαρούμενη καί καλόκαρδη περισσότερο από τούς ευτυχισμένους τής γής, πού τούς μαράζωσε η καλοπέραση.

Ναί, αδερφοί μου Έλληνες, χαίρεστε μαζί μέ κείνους πού χαίρονται καί κλαίτε μαζί μέ κείνους πού κλαίνε, καί εκεί μονάχα θά βρείτε ανακούφιση. Δίνετε στούς άλλους από  ότι έχετε. Το παραπάνω απ ότι έχει κανένας ανάγκη, τό κλέβει από τόν άλλον.

«Μακάριον τό διδόναι μάλλον, ή λαμβάνειν».

Πολλοί από σάς θά έχουν ίσως περισσότερο από μένα τό δικαίωμα νά μού πούνε αυτά πού λέγω εγώ σέ σάς. Δέν είμαι «ο ποιήσας καί διδάξας», αλλοίμονό μου! Μά γιά νά μή σκανδαλισθεί  κανένας πώς τά λόγιά μου είναι ολότελα κούφια, στενεύομαι νά πώ πώς προσπαθώ νά μήν είμαι ολότελα «ο δάσκαλος πού δίδασκε καί νόμο δέν εκράτει».

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ