πατερ θεοφιλος: η ιστορια του ιερου ναου αγιου χαραλαμπους αϊδινιου

Σας καλωσορίζουμε στην ιστοσελίδα του Ιερού Ναού Αγίου Χαραλάμπους Αϊδινίου.

Στον Νομό Μαγνησίας, στην ευρύτερη περιοχή του Αλμυρού βρίσκεται το χωριό ΑΪδίνιο. Το χωριό αυτό κτίστηκε κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, αλλά οι ιστορικές πηγές δεν μαρτυρούν περαιτέρω πληροφορίες για την ίδρυση του.

 

Το χωριό βρίσκεται παραπλεύρως της Εθνικής Οδού Αθηνών-Θεσσαλονίκης και σήμερα είναι ευρέως γνωστό στις γύρω περιοχές, λόγο του Ιερού Ναού του Αγίου Χαραλάμπους, ο οποίος είναι και ο προστάτης του.

 

Ο λόγος της ευρείας αυτής διάδοσης, είναι οι αναρίθμητες μαρτυρίες από πλήθος κόσμου αλλά και κατοίκους του χωριού, για τις εμφανίσεις και τα θαύματα του Αγίου. Έτσι, ο ιερός ναός μέχρι και τις μέρες μας, αποτελεί ιερό προσκύνημα για μεγάλο αριθμό πιστών από πολλά μέρη της Ελλάδας. Κατά τα τέλη του 17ου μ.Χ. αιώνα, η ευρύτερη περιοχή μαστιζόταν από την πανώλη, ενώ παράλληλα μια τοπική επιδημία χολέρας, επεκτάθηκε από τη Λάρισα και θέρισε και αυτή με τη σειρά της αμέτρητες ψυχές, αρκετές ώστε να θεωρηθεί η περιοχή ως ένα απέραντο νεκροταφείο. Τότε ήταν που για πρώτη φορά έκανε την εμφάνιση του ο Άγιος Χαράλαμπος και υποσχέθηκε στους λιγοστούς πλέον κατοίκους πως θα τους προστατέψει και θα τους σώσει από την μάστιγα της πανώλης και του Μαύρου Θανάτου.

 

Λίγα χρόνια αργότερα, περίπου στις αρχές του 18ου αι. βρέθηκε κοντά στο ρέμα που περνά δίπλα από το χωριό κρυμμένη ανάμεσα στα βάτα μια εικόνα που απεικόνιζε τον Αγ. Χαράλαμπο.

 

Αυτό στάθηκε σαν αφορμή οι πιστοί να κτίσουν μια εκκλησία προς τιμή του Αγίου Χαραλάμπους, στο σημείο που ανακαλύφθηκε η εικόνα.

Ο Ναός κτίστηκε επί τουρκοκρατίας και για τον λόγο αυτό, ήταν κρυμμένος μέσα στο έδαφος, πράγμα που δεν τον έκανε ορατό από μακριά. Η τοποθεσία του τον κατέστησε κατάλληλο για να λειτουργήσει και ως κρυφό σχολειό.

 

Όλες αυτές τις δεκαετίες ο ναός πέρασε από πολλές κακουχίες, παρόλα αυτά όμως κάθε φορά παρέμενε ακέραιος στη θέση του. Αλλά δυστυχώς, όσες κακουχίες και να πέρασε, δεν ήταν αρκετά καταστροφικές όσο ήταν ο σεισμός που έλαβε χώρα το 1980 στην περιοχή του Αλμυρού -ελάχιστα χιλιόμετρα από το Αϊδίνιο- που έγινε η αιτία να γκρεμιστεί η εκκλησία. Βέβαια μέσα στην καταστροφή βγήκε και κάτι καλό, καθώς ήταν μεγάλη ευλογία το γεγονός ότι διασώθηκε η εικόνα του Αγίου και μερικά κειμήλια και τάματα πιστών.

 

Αφού λοιπόν δεν ήταν πια δυνατό να διασωθεί ο ναός, ο Δήμος προχώρησε σε ολική κατεδάφιση του και μαζί με τους κατοίκους αποφάσισαν να κτίσουν έναν καινούριο, λίγο μικρότερο ναό. Εκεί πλέον στεγάζονται όσα από τα αντικείμενα περισώθηκαν από τον παλιό ναό.

 

Δύο χρόνια αργότερα το 1982, οι κάτοικοι του Αϊδινίου, πήραν την απόφαση να κτίσουν έναν καινούριο, μεγαλοπρεπή ναό προς τιμή του Αγίου Χαραλάμπους στο κέντρο του χωριού. Για ένα μικρό χωριό σαν το Αϊδίνιο, αυτό ήταν πολύ μεγάλο κατόρθωμα, αλλά οι κάτοικοι του Αϊδινίου καθώς και από την ευρύτερη περιοχή, συνέβαλαν και κατάφεραν να κτίσουν τον μεγαλοπρεπή ναό προς τιμή του Ιερομάρτυρα Χαραλάμπους.

 

Το 2001 την παραμονή του Αγίου Χαραλάμπους, τελέστηκαν τα θυρανοίξια του Ιερού Ναού από τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Δημητριάδος και Αλμυρού κ.κ.Ιγνάτιο.

 

Το 2003 μια αγνώστου αιτίας πυρκαγιά ξέσπασε στο εσωτερικό του καινούριου ναού που έκαιγε καθόλη τη διάρκεια της νύχτας. Κάνεις δεν αντιλήφθηκε τίποτε μέχρι που ξημέρωσε και ειδοποιήθηκε αμέσως η πυροσβεστική, ευτυχώς εγκαίρως, έτσι ώστε να μην προκληθούν ανεπανόρθωτες ζημιές. Εκεί όμως που φαίνεται η ευλογία και η προστασία του Αγίου, είναι το γεγονός ότι παρόλο που η φωτιά έκαιγε όλη τη νύχτα η ζημιά ήταν ιδιαίτερα περιορισμένη. Πιο συγκεκριμένα το μανουάλι για τα κεριά που ήταν απ όσο ξέρουμε η εστία της φωτιάς, κάηκε ολοσχερώς ενώ την εικόνα του Αγίου που βρισκόταν σε απόσταση αναπνοής από εκεί, δεν την άγγιξαν καθόλου οι φλόγες και βρέθηκε αναλλοίωτη.

 

Όπως προαναφέραμε ο Άγιος, στο πέρασμα των αιώνων, έχει κάνει αμέτρητα θαύματα και έχει εμφανιστεί πολλές φορές στους κατοίκους του Αϊδινίου και όχι μόνο. Λίγα μόνο από πολλά παραδείγματα αναφέρονται παρακάτω:

 

α) Κατά τη διάρκεια του Ελληνογερμανικου πολέμου, μια φάλαγγα στρατιωτών λεηλατούσε καθετί στο πέρασμα της. Όταν όμως έφτασαν στο χωριό, για κάποιον ανεξήγητο λόγο δεν πείραξαν τίποτε. Οι στρατιώτες απλώς έφαγαν και μέθυσαν στην πλατεία του χωριού και μετά έφυγαν συνεχίζοντας να λεηλατούν την γύρω περιοχή

 

β) Στο πέρασμα των αιώνων, μέχρι και σήμερα ακόμα, πολλοί κάτοικοι μαρτυρούν πως απλά έχουν δει τον άγιο ή και να τους μιλάει, ενώ άλλοι ακόμα τον έχουν ακούσει να υμνεί τον Κύριο μέσα στο ναό.

 

γ) Και τέλος, ένα ιδιαίτερο σημαντικό παράδειγμα της ευλογίας του Αγίου μας, είναι το γεγονός πως από την ίδρυση της εκκλησίας κι έπειτα, το χωριό δεν έχει θρηνήσει θύματα ούτε από τους πολέμους που επακολούθησαν ούτε από μεγάλες φυσικές καταστροφές που στοίχισαν τη ζωή εκατοντάδων ανθρώπων όπως ήταν ο σεισμός του 1980 στον Αλμυρό, ενώ παράλληλα μέχρι και σήμερα έχουν θεραπευτεί πάρα πολλοί άνθρωποι από ανίατες ασθένειες κάθε είδους.

 

Γι αυτούς λοιπόν τους λόγους ο κόσμος τον αγαπά ιδιαίτερα και προσεύχεται σ αυτόν. Μάλιστα, τον αγαπούν τόσο που τον νιώθουν ως μέλος της οικογενείας τους και τον αποκαλούν Θείο ή Παππού Χαραλάμπη.

Η μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρα Χαραλάμπους τιμάται στις 10 Φεβρουαρίου.

Ο Ιερομάρτυρας Άγιος Χαράλαμπος με τις πρεσβείες του προς τον Κύριο μας Ιησού Χριστό να ευλογεί και να αγιάζει εσάς και τις οικογένειες σας.

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΓΙΑ ΕΝΑ ΕΙΜΑΙ ΒΕΒΑΙΟΣ

 

Για να διαλέξουμε το σίγουρο και το σωστό δρόμο στη ζωή μας, είναι απαραίτητο να έχουμε έναν προορισμό. Ποιος πρέπει να είναι αυτός ο προορισμός όμως στη ζωή μας; Οι απόψεις διαφέρουν από άνθρωπο σε άνθρωπο και από κοινωνία σε κοινωνία, γι’ αυτό γίνονται συγκρούσεις και πόλεμοι. Στους αιώνες που πέρασαν οι πολιτισμένες κοινωνίες είχαν σχηματίσει διάφορες απόψεις για τον προορισμό της ζωής, δηλαδή για το δρόμο που πρέπει να βαδίζουν οι άνθρωποι στη ζωή τους.

 

Σήμερα, στις τελευταίες δεκαετίες βλέπουμε τον άνθρωπο ως καταναλωτή. Η οικονομία και η ανάπτυξη τώρα είναι πάνω από ΟΛΑ! Τα συναισθήματα παραμερίζονται, αφού δεν αγοράζονται. Η αγάπη για την πατρίδα, η πίστη στο Θεό, ακόμα και ο πανάρχαιος θεσμός της οικογένειας, θεωρούνται… δευτερεύοντα και ως ιδέες ξεπερασμένες, που δε βοηθάνε την οικονομία!

 

«Πες μου πόσα ευρώ βγάζεις το μήνα, να σου πω ποιος είσαι». Αυτός είναι ο προορισμός και ο στόχος της ζωής σήμερα των πολιτισμένων, δηλαδή το γρήγορο και το εύκολο κέρδος. Έτσι όμως χάθηκε το χαμόγελο τώρα με την οικονομική κρίση, αφού λιγόστεψε το χρήμα στην τσέπη μας.

 

Βασίζουμε δηλαδή την ευτυχία μας ΜΟΝΟ στα λεφτά και αυτό είναι μεγάλο λάθος. Απόδειξη; Όλοι έχουμε γνωρίσει φτωχούς χαρούμενους και ευτυχισμένους ανθρώπους και «λεφτάδες» δυστυχισμένους.

 

Άμα η καρδιά σου είναι γεμάτη χαρά, ας είναι άδειες οι τσέπες σου. Το αντίθετο είναι τραγικό.

 

Η πορεία στη ζωή μας, πρέπει να είναι ανηφορική, γιατί ανηφορικός και ίσιος είναι ο δρόμος του Θεού. Καπετάνιος σ’ αυτή την ανάβαση είναι ο χαρακτήρας μας, που πρέπει να συνθέτει τη δύναμη με την ανθρωπιά, τη δράση με τη λογική και την ελευθερία με την ευθύνη.

 

Ο λαός μας πάντοτε τιμά όσους ξεπερνούν τη λογική με το συναίσθημα, γι’ αυτό γίνονται ήρωες και άγιοι. Αυτό είναι σωστό, αφού πρέπει να τιμούμε τις αξίες και τους άξιους.

 

Ο ΣΩΣΤΟΣ και ο ΙΣΙΟΣ δρόμος στη ζωή μας είναι ο ανηφορικός προς το ΓΟΛΓΟΘΑ, γιατί χωρίς Γολγοθά, δεν υπάρχει Ανάσταση.

Μην τα παρατάς και μην παραδίδεσαι.

 

Από το να τα παρατήσεις και να σταθείς στα σκοτάδια τους, εγώ λέω να κοιτάξεις ψηλά.

Αν δεν μπορείς σπρώχνοντας να γκρεμίσεις τους τοίχους που οι συνθήκες, οι άνθρωποι, οι καταστάσεις, ύψωσαν μπροστά σου, απλά σκαρφάλωσε.

Το κάθε εμπόδιο φτάνει μέχρι ένα σημείο. Είναι στο χέρι σου να το ξεπεράσεις και να συνεχίσεις. Πήδα το, το αναθεματισμένο και συνέχισε τη ζωή σου.

Δε θα είναι εύκολη η ανάβαση. Δεν είναι πίστα αρχαρίων τα αδιέξοδα της ζωής. Θα ζοριστείς, θα πέσεις, θα γρατζουνιστείς, θα ματώσεις.

Αλλά θα έρθει η στιγμή που θα τα καταφέρεις. Αρκεί να το πιστέψεις.

Σε δοκιμάζει η ζωή και σπέρνει στο δρόμο σου εμπόδια. Αδιέξοδα τα λες αλλά πάντα μα πάντα υπάρχει διέξοδος. Άνοιξε τα μάτια σου, την καρδιά και το μυαλό σου κι αντιμετώπισέ τα. Μη φοβάσαι τίποτα. Μόνο πίστεψε σε σένα κι έχε τις δυνάμεις σου σε ετοιμότητα. Όλα μπορείς να τα καταφέρεις αρκεί να το θελήσεις.

Κι εσύ το θέλεις, έτσι δεν είναι;

Στην ζωή μου για τίποτε δεν είμαι βέβαιος παρά μόνο για ένα.  Ένας δρόμος, ένας μονάχα οδηγάει στο Θεό, ο ανήφορος. Ποτέ ο κατήφορος, ποτέ ο δρόμος ο στρωτός, ο ανήφορος μονάχα.

Πολλοί μιλάμε για προσευχή χωρίς να γνωρίζουμε τι είναι η προσευχή. Η προσευχή σήμερα λέγεται πράξη. Να ασκητεύεις σήμερα θα πει να ζεις με τους ανθρώπους και να ανεβαίνεις κάθε μέρα, κάθε μέρα και όχι μονάχα τη Μεγάλη Παρασκευή με το Χριστό στο Γολγοθά. Και να σταυρώνεσαι.

Θέλεις να μάθεις κάτι πραγματικά χρήσιμο και αποτελεσματικό; Μάθε να προσεύχεσαι στον αληθινό Θεό με πίστη και αγάπη για το θέλημά Του. Θα δεις θαύματα!

 

Δεν γίνεται να ακούσεις με κλειστά αυτιά, ούτε να δεις με κλειστά μάτια. Δεν γίνεται να μάθεις το θέλημα του Θεού χωρίς καθημερινή μελέτη της Αγίας Γραφής.

 

Ο Ιησούς Χριστός είναι ζωντανός και θα ξανάρθει στη γη μας Βασιλιάς, να μας παραλάβει να συμβασιλεύσουμε. Το πιστεύεις αυτό;

 

Η πίστη στον Ιησού Χριστό, κάνει πιστευτά τα απίστευτα!

 

 

 

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΤΙ ΑΦΗΣΑΜΕ; ΤΙ ΠΗΡΑΜΕ; ΤΙ ΚΡΑΤΗΣΑΜΕ;

 

Η ζωή του ανθρώπου είναι  συνδεδεμένη με δυσκολίες και προβλήματα, με αντιξοότητες και εμπόδια, που άλλοτε μας εγγίζουν και μας πλήττουν ως άτομα, άλλοτε πάλι ως οικογένεια, ως κοινωνία, ως χώρα και ως οικουμένη.

 

Αν αναλογισθούμε το πρόσφατο αλλά και το απώτερο παρελθόν, θα ανακαλύψουμε και θα ξαναθυμηθούμε πολλές τέτοιες οδυνηρές καταστάσεις που αντιμετωπίσαμε είτε εμείς είτε οι πατέρες μας, καταστάσεις που ξεπεράσθη­καν και λησμονήθηκαν από τις ευχάριστες στιγ­μές που τις διαδέχθηκαν.

 

Όλοι το γνωρίζουμε πως η ζωή και η ιστορία του ανθρώπου δεν είναι μία ευθύγραμμη πορεία. Η ζωή του ανθρώπου και του κόσμου είναι σαν ένα ταξίδι σε ένα άγνωστο πέλαγος και  κανείς δεν ξέρει τί του επιφυλάσσει ένα ταξίδι στην ανοιχτή θάλασσα, όπου η γαλήνη διαδέχεται την καταιγίδα και η τρικυμία τη νηνεμία, το ίδιο συμβαίνει και στη ζωή μας τόσο την προσωπική όσο και τη συλλογική. Γαλήνη διαρκής δεν υπάρχει ποτέ, και συχνά καλούμεθα να αντιμετωπίσουμε μικρότερες ή μεγαλύτερες τρικυμίες και φουρτούνες, που κάνουν το πλοίο της υπάρξεώς μας να κλυδωνίζεται και να κινδυνεύει να βυθισθεί. Οι αιτίες είναι πολλές και διαφορετικές,  άλλοτε είναι εξωτερικές και άλλοτε πάλι έχουμε και εμείς  τη δική μας ευθύνη για την θύελλα στην οποία βρεθήκαμε.

 

Και μέσα σε μιά τέτοια θύελλα, σε μιά τέτοια καταιγίδα  αυτή την περίοδο, βρισκόμαστε όλοι, βρίσκεται η πατρίδα μας, βρίσκεται ο καθένας από εμάς. Θύελλα και καταιγίδα οικονομική που αγγίζει όμως και την ίδια μας την ύπαρξη.  Θύελλα και καταιγίδα οικονομική που φθάνει να αγγίζει και τα εθνικά μας συμφέροντα. Θύελλα και καταιγίδα που μας κάνει να διερωτώμεθα πώς συνέβη, πώς φθάσαμε εδώ, ποιοί έφταιξαν, τί θα κάνουμε, τί θα γίνουμε.

 

Ερωτήματα δικαιολογημένα αλλά και αναπάντητα πολλές φορές.  Αντιδράσεις οργισμένες αλλά και οδυνηρές,  ανάλογα με το θυμικό του καθενός μας. Και μπορεί όλες αυτές οι αντιδράσεις να δικαιολογούνται, αλλά δεν μας βοηθούν να βγούμε από τη θύελλα και να σωθούμε από την καταιγίδα.

 

 

 

Ασφαλώς τα λάθη είναι πολλά και διαχρονικά.   Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη που κάναμε  είναι η εγκατάλειψη και η απομάκρυνση από τον Θεό και από την Παναγία. Πολλοί λέμε ότι είμαστε χριστιανοί . Πόσοι όμως είμαστε  ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ;  Συνηθίσαμε να ρίχνουμε τις ευθύνες στους άλλους και προσπαθούμε να αποδείξουμε ότι εμείς δεν έχουμε καμία ευθύνη. Συνηθίσαμε  να βλέπουμε και να καταδικάζουμε τις αμαρτίες των άλλων χωρίς να παραδεχόμαστε και να καταδικάζουμε τις αμαρτίες τις δικές μας.   Για την εξομολόγηση τι να πω? Εξομολογούμαστε  φανερώνοντας  τις αμαρτίες των άλλων και με αυτόν τον τρόπο καλύπτουμε τις αμαρτίες τις δικές μας παριστάνοντας τους αναμάρτητους. Αλήθεια, τι υποκρισία!!!!!!!    Το μίσος στο πρόσωπο του Χριστού φθάνει σε επίπεδα σχιζοφρένειας. Είδατε τέτοιο πόλεμο σε άλλες θρησκείες; Όχι βέβαια! Ξέρει ποιον φοβάται ο διάβολος! Φοβάται τον ένα και μοναδικό Θεό, τον Θεό της αγάπης!

Αυτός που θα αρνηθεί ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός, ο αρνούμενος τον Πατέρα και τον Υιό, αυτός θα είναι ο αντίχριστος.

 

Αποκ. (2,18) Κατά την έσχατη ώρα πολλοί θα είναι και οι λειτουργοί του αντιχρίστου που με πλάνη, ψέμα, ύπουλες μεθοδεύσεις, απάτες θα παρασύρουν τον κόσμο στην απώλεια και άρνηση του Χριστού.   Αυτά τα λάθη έκαναν το σκάφος μας να μην αντέχει στη θύελλα που κάποια στιγμή θα ερχόταν  και το βλέπουμε ότι δεν πλήττει μόνο εμάς αλλά και πολλούς άλλους.

 

 

Στραφήκαμε προς ξενόφερτα πρότυπα ζωής, στα οποία έχει αντικατασταθεί ο Χριστός με τον χρυσό. Πιστέψαμε ότι είμαστε ισχυροί και χωρίς την πίστη, πιστέψαμε ότι είμαστε επαρκείς και χωρίς τη βοήθεια και την προστασία του Θεού, της Παναγίας και των αγίων μας. Και αυτό είναι το πιό ανησυχητικό και το πιό επικίνδυνο.

 

Ως κοινωνία αποδεχτήκαμε ένα μοντέλο πολιτισμού το οποίο μας παραπλάνησε και μας έδωσε ψεύτικες υποσχέσεις. Τώρα πληρώνουμε το κόστος. Υπάρχει λύση. Να ψάξουμε ποιοι είμαστε και σε Ποιον και τι πιστεύουμε. Και να ξαναβρούμε προσανατολισμούς.

 

Μετακόμιση και μετακομίσεις χρειαζόμαστε. Αρκεί να έχουμε την ταπείνωση να παραδεχθούμε ότι κάναμε ή κάνουμε λάθη. Και το νέο ξεκίνημα θα είναι ευκαιρία για γνήσιες αλλαγές. Ας το παλέψουμε από την εφηβεία και τα μαθητικά χρόνια, μέχρι κάθε ανθρώπινη σχέση, αλλά και σε συλλογικό επίπεδο. Κάθε στιγμή νέο ξεκίνημα. Με μεράκι και αφοσίωση. Και η πίστη θα μας βοηθήσει. Γιατί δεν είμαστε μόνοι μας. Αν πιστεύουμε στο Χριστό, Εκείνος μας δίνει δύναμη και φώτιση. Και θα μας στηρίξει στις επιλογές μας.

Λίγο καιρό πριν σταυρωθεί ο Χριστός μας έδειξε έναν δρόμο μοναδικό στη ζωή μας.

Ο δεκαπενταύγουστος της Παναγίας πέρασε. Τι πήραμε και τι κρατήσαμε;

Ας πάρουμε την απόφαση να αλλάξουμε τη ζωή μας, που πήραμε λάθος, να αλλάξουμε την πορεία μας, και να βάλουμε και πάλι τον Θεό, την Παναγία, τους αγίους και την Εκκλησία στη ζωή μας.

Ας επικαλούμεθα την Παναγία μας διαρκώς.  Ας της ζητούμε να σπεύσει να μας βοηθήσει και να μας σώσει.

 

 

Ας πιστεύουμε στον Θεό, γιατί η πίστη είναι αυτή που μας δίνει την ελπίδα. Και έχουμε ελπίδα, γιατί έχουμε πίστη, και γιατί η Παναγία μας, τη σκέπη και την προστασία της οποίας επικαλεσθήκαμε με θέρμη, δεν θα μας εγκαταλείψει ποτέ.

ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΝΤΟΤΕ ΚΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΑ

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΚΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΑ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ

 

Στις 15 Αυγούστου χιλιάδες πιστών με την ψυχή γεμάτη ελπίδα και κατάνυξη προστρέχουν στα αμέτρητα προσκυνήματα, όπου κυριαρχεί η λιτανεία των θαυματουργών εικόνων της Παναγίας για να μαρτυρήσουν την πίστη τους στο πρόσωπό της.

Η Παναγία, το ιερότερο από τα πρόσωπα της Ορθοδοξίας, δοξάζεται σε κάθε γωνιά της Ελλάδας.

Η λατρεία που έχουν οι πιστοί στη «μητέρα» του Θεού και των ανθρώπων αποδεικνύεται από τα πολλά ονόματα: Μεγαλόχαρη, Εκατονταπυλιανή, Φανερωμένη, Κοσμοσωτήρα, Χοζοβιώτισσα, Εικοσιφοίνισσα, Βρεφοκρατούσα, Ελεούσα, Θαλασσινή, Γιάτρισσα, Μυρτιδιώτισσα και πολλά ακόμη.

Και μπορεί το επίκεντρο των εκδηλώσεων να είναι η Παναγία της Τήνου και η Παναγία Σουμελά, όμως, σε κάθε γωνιά της χώρας υπάρχει και μια ξεχωριστή Παναγιά.

Σαν την χελιδόνα πού μαζεύει στην αγκαλιά της τα χελιδονάκια και σαν το μέλι το γλυκύ πού τραβά τις μέλισσες από απόσταση, θα μας μαζέψει η Υπεραγία Θεοτόκος στον Ναό του Υιού της για να πανηγυρίσουμε την ανεκλάλητη ικανοποίηση και το αναφαίρετο προνόμιο, να απευθυνόμαστε στο θεομητορικό πρόσωπο της με μεγαλυνάρια παρακλητικά και με δοξαστικές παρακλήσεις! Τώρα στο απόγειο του πλέον ηδύτατου και λαμπρού θέρους, μαζευόμαστε να χαρούμε την θαλπωρή την υπερκόσμια και την φυσική της χάρη.Ένα αίσθημα εξωπραγματικό ταυτόχρονα, σταλμένο από τις ουράνιες πηγές της μακαριότητας και τόσο φυσικό και επίγειο συνάμα, όσο η αγάπη και η εξάρτηση μας από την φυσική μας μητέρα.

Αυτές τις ημέρες όλοι ευχόμαστε καλή Παναγιά> τι σημαίνει όμως η ευχή καλή Παναγιά;

“Καλή Παναγιά” σημαίνει “καλή παρηγοριά”, “καλή απαντοχή”,”καλή ελπίδα”, “καλό ταξίδι στην πορεία…στον δρόμο που θα βρει απάγκιο (και φέτος) στον Δεκαπενταύγουστο”.

Νιώθουμε όμως τον Δεκαπενταύγουστο; Εάν δεν τον νιώθουμε πως θα τον νιώσουμε;

«Πώς θέλετε να νοιώσετε ότι είναι Δεκαπενταύγουστος χωρίς να κάμετε νηστεία; Άλλωστε μεγάλη Δεσποτική ή Θεομητορική γιορτή χωρίς να προηγείται νηστεία δεν νοείται. Πώς θα γιορτάσουμε την Κοίμηση της Παναγίας όταν καταλύουμε τα πάντα;

 

Προ του πολέμου η νηστεία ήταν καθολική και τότε την έλεγαν «ελαφρά νηστεία» διότι υπήρχαν άφθονα φρούτα, σταφύλια, πεπόνια, καρπούζια, απίδια κ.λ.π. πολλά κηπευτικά είδη και ιδίως η ντομάτα με την οποίαν έφτιαχναν «τη νερόβραστη σούπα » που ήταν υπέροχη. Οι πιο γέροι μας έλεγαν ότι δεν είναι νηστεία αυτή με τόσα πράγματα. Οι λιτοδίαιτοι παλιοί χωριανοί έμεναν ευχαριστημένοι με τα τόσα φρούτα που είχαν στη διάθεση τους και τη φρέσκια ντομάτα (τότε ήταν άγνωστα τα θερμοκήπια).

 

 

Η ΝΗΣΤΕΙΑ ΤΟΥ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

 

Ή νηστεία αύτη, με την οποία τιμούμε την Παναγία μας, αρχίζει την 1η και λήγει την 14η Αυγούστου. Είναι νηστεία αυστηρή, όπως  της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΝΗΣΤΕΙΑ

 

Ν η σ τ ε ύ ε ι ς; Απόδειξέ το μέσα από τα έργα σου…

Ε ά ν δεις φτωχό, να τον ελεήσεις.

Ε ά ν δεις εχθρό, να συμφιλιωθείς μαζί του.

Ε ά ν δεις μια όμορφη γυναίκα, να μην την κοιτάξεις.

Ας μη νηστεύει μόνον το στόμα… αλλά και το μάτι και η ακοή και τα χέρια και τα πόδια και όλα τα μέλη του σώματος.

Τα χέρια, από την αρπαγή και την πλεονεξία.

Τα πόδια, από τους δρόμους που οδηγούν σε αμαρτωλά θεάματα.

Τα μάτια, να μην πέφτουν λάγνα πάνω σε όμορφα πρόσωπα ούτε να περιεργάζονται τα κάλλη άλλων.

Δεν τρως κρέας;

Τα μάτια σου, ας μη φάνε την ακολασία.

Η ακοή σου, ας μη δέχεται κακολογίες και διαβολές.

Το στόμα, ας νηστεύσει από αισχρά λόγια και λοιδορίες.

Αφού δεν είμαστε σαν τα ζώα, γιατί πρέπει να δαγκώνουμε και να τρώμε τους αδελφούς μας;

Να έχεις την ευχή μου και την ευλογία της Παναγίας μας.

ΚΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΑ ΛΟΙΠΟΝ ΣΕ ΣΕΝΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΣΟΥ

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

Ο ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΜΩΡΟΣ. Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΥΤΟΤΙΜΩΡΕΙΤΑΙ

Ανείπωτος πόνος, θλίψη, αλλά και οργή διακατέχει τα συναισθήματα των ανθρώπων, ανά το πανελλήνιο, με όσα συνέβησαν πρόσφατα στις πυρκαγιές στην Ανατολική Αττική.

 

Δεν είναι μόνο το φυσικό περιβάλλον που καταστράφηκε, δεν είναι μόνο οι περιουσίες που αφανίστηκαν, είναι κυρίως και πάνω απ΄όλα οι ανθρώπινες ζωές που χάθηκαν, μάλιστα βίαια, αιφνίδια και μαρτυρικά.

Τις τελευταίες ημέρες ακούστηκαν, αλλά και γράφτηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, πολλά ! Άλλα σωστά και άλλα ανόητα ! Άλλα Ορθόδοξα, Χριστιανικά και άλλα μακράν της αγάπης και της φιλανθρωπίας του Θεού !

Μήπως ο Θεός τιμώρησε τους ανθρώπους αυτούς; Μήπως φταίει ο άθεος Τσίπρας;

 

Η απάντηση, αγαπητοί μου, βρίσκεται μέσα στην Αγία Γραφή, στους Πατέρες της Εκκλησίας μας, αλλά ακόμη και μέσα στην ανθρώπινη λογική.

 

«Ουκ έστιν αίτιος των κακών ο Θεός» διακηρύττει ο Μέγας Βασίλειος.

Δεν είναι ο Θεός πρόξενος κακών δεινών. Στον Παρακλητικό Κανόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου (που ψέλνουμε κάθε βράδυ τώρα τον Δεκαπενταύγουστο) αναφέρουμε ότι, η Παναγία μας γέννησε τον πρόξενο του καλού.

«Ευεργέτην τεκούσα, τον των καλών αίτιον».

Ο Θεός είναι η πηγή του αγαθού, η πηγή της άκρας φιλανθρωπίας.

Ποιος προξενεί, λοιπόν, το κακό; Ο ίδιος ο άνθρωπος ! Ο άνθρωπος σφάλλει, ο άνθρωπος πληγώνει, ο άνθρωπος τιμωρεί και αυτοτιμωρείται, ως αυτοκατάκριτο.

 

Ο Θεός δεν τιμωρεί κανένα. Δεν είναι τιμωρός. Αλλά ο καθένας κάνει τον εαυτό του δεκτικό να μετέχει στη ζωή του Θεού. Και αυτή η μετοχή είναι η τρυφή, η μακαριότητα, ενώ, η αμεθεξία είναι η κόλαση, η τιμωρία.

 

Ο Θεός, λοιπόν δεν τιμωρεί. Ο άνθρωπος αυτοτιμωρείται. Ο Θεός θα φωτίζει προς κάθε κατεύθυνση με το φως της αγάπης Του. Αλλά όταν τα μάτια της ψυχής του ανθρώπου είναι άρρωστα, δεν  μπορούν να απολαύσουν αυτό το φως , αλλά  ενοχλούνται από αυτό.

 

Εάν κάπου φταίει ο πρωθυπουργός, όπως και οι προκάτοχοί του, αυτό έγκειται σε δυο γεγονότα: Στο ότι κι εκείνος νομιμοποίησε χιλιάδες αυθαίρετα πανελληνίως, με μοναδικό σκοπό αφενός να γίνει αρεστός και αφετέρου να εισπράξει χρήματα το κράτος και στο ότι η κυβέρνηση ήταν ανίκανη να χειριστεί και να συντονίσει τα πράγματα την ώρα της κρίσης.

 

Από εκεί και πέρα ούτε ο Θεός δεν τιμώρησε κανέναν, ούτε ο Θεός εκδικείται (με την έννοια που κάποιοι θεωρούν).

 

 

Ξεχνάμε όλοι μας  ότι υπάρχει  ο Νόμος του Θεού, αλλά και η ελευθερία , η ελεύθερη βούληση  και πράξη του ανθρώπου. Κανέναν ο Θεός δεν έφερε με το ζόρι κοντά Του.  Ο άνθρωπος έχει ελευθερία να επιλέξει, αλλά  εν πολλοίς κάνει λανθασμένη χρήση της ελευθερίας αυτής. Μήπως φταίει ο Θεός που μας άφησε ελεύθερους? Λέω εγώ. Κι αυτό μπορεί να το πουν κάποιοι.

Ας το γνωρίζουν και αυτό κάποιοι, οι οποίοι αρέσκονται μόνο σε μια ακατάσχετη αγαπολογία θεωρητικά, δίνοντας εσφαλμένη εντύπωση ότι, μπορούμε να κάνουμε ότι θέλουμε μην υπολογίζοντας κανέναν και μη λογοδοτώντας σε κανέναν !

 

Ο άνθρωπος που απομακρύνεται από τον Θεό αυτοτιμωρείται.  Οι δοκιμασίες του ανθρώπου, το φυσικό και ηθικό κακό δεν οφείλονται σε μια άμεση εχθρική και καταστρεπτική ενέργεια του Θεού, αλλά είναι συνέπειες της αποστασίας και της απομάκρυνσης του ανθρώπου από τον Θεό. Αίτιος επομένως του κακού δεν είναι ο Θεός, αλλά ο ίδιος ο άνθρωπος. Όταν ο άνθρωπος παραμένει στο φως του ήλιου, φωτίζεται, θερμαίνεται και νιώθει ευχάριστα. Όσο όμως απομακρύνεται από τον ήλιο, τόσο και πιο πολύ στερείται το φως, μπαίνει πρώτα στο ημίφως και στη συνέχεια στη σκιά και το σκοτάδι και αρχίζει έτσι να υφίσταται τις φοβερές συνέπειες της έλλειψης του ήλιου.

 

 

 

Όσο για τον πρωθυπουργό αλλά και τους άλλους πολιτικούς, από τον δήμαρχο μέχρι και τον πρωθυπουργό , τι να πούμε; Χάθηκε το φιλότιμο και ο πολιτικός ανδρισμός.  Δεν περιμέναμε κάτι περισσότερο από ανθρώπους που έχουν φλομώσει το λαό με ψέματα και φολκλόρ.

Ο ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΜΩΡΟΣ. Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΥΤΟΤΙΜΩΡΕΙΤΑΙ

 

Ευτυχώς όμως υπάρχουν  ακόμη πραγματικοί Έλληνες , άσημοι, άγνωστοι αλλά με φιλότιμο και ανδρισμό.

Εδώ θα μιλήσω για τον  αλτρουισμό και την αλληλεγγύη των συνελλήνων συμπατριωτών μας, που δεν ξέχασαν τον εμπερίστατο συνάνθρωπό τους.

<<Αλλήλων τα βάρη βαστάζετε και ούτως αναπληρώσατε (εφαρμόσετε) τον νόμο του Χριστού>> (Γαλάτ. ΣΤ΄, 2).

 

Στην πραγματική αλληλεγγύη των συμπατριωτών μας που, από το υστέρημά τους, ως πενόμενοι Έλληνες, εκτός των πολιτικών όλων των αποχρώσεων, βοηθούν εμπράκτως τους πυρόπληκτους της Αττικής. Αυτό είναι το μεγαλείο της Ελληνικής αρχοντιάς και του Ελληνικού φιλότιμου, της χριστιανικής αγάπης.

Αλληλεγγύη θα πει να δίνεις από το υστέρημά σου και με την καρδιά σου, συνειδητά και δίχως να προσδοκάς ανταπόδοση από τον άνθρωπο που ευεργετείς. Να ξεχνάς αμέσως όποιον ευεργετείς και να μην ξεχνάς ποτέ όποιον σε ευεργέτησε !

 

Αλληλεγγύη είναι οι εθελοντές διασώστες, είναι οι Ερυθροσταυρίτισσες και Ερυθροσταυρίτες, είναι οι Πρόσκοποι και Οδηγοί, είναι οι απλοί πολίτες, είναι οι χωρικοί, είναι όσοι πήγαν να βοηθήσουν στην κατάσβεση της φωτιάς, είναι όσοι έδωσαν εθελοντικά αίμα, όσοι διέσωσαν ανθρώπους, ζώα, δέντρα, είναι όσοι έδωσαν ένα ποτήρι κρύο νερό σε όποιον το είχε ανάγκη !

Αυτή την αλληλεγγύη έχουμε ανάγκη όλοι κι έναν λόγο υποστηρικτικό, ενισχυτικό, παρηγορητικό για κάθε άνθρωπο που πονά και υποφέρει ποικιλότροπα, ώστε και πάλι όλοι μαζί να δούμε φως στο δρόμο μας, ξημερώνοντας μια νέα ημέρα !

Για όλους εμείς πρέπει να προσευχόμαστε. Για αυτούς που δεν έχουν φιλότιμο. Γι αυτούς που δεν έχουν ανδρισμό. Για αυτούς που έφυγαν και εγκατέλειψαν τον Θεό και επέλεξαν να πάνε με τον διάβολο, για να τους φωτίσει ο Θεός,  αλλά και αυτοί να δεχτούν την Θεια Φώτιση, ώστε να επιστρέψουν κοντά στον Θεό.

Πρέπει όμως να προσευχόμαστε και για όλους αυτούς , τους άγνωστους αδελφούς μας , που έχουν το φιλότιμο,  τον ανδρισμό και την αγάπη για τον συνάνθρωπο τους, ο Θεός να τους χαρίζει σωματική και πνευματική υγεία.

Είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε.

Διανύουμε το δεκαπενθήμερο της Παναγίας μας. Καθημερινά τελούνται παρακλήσεις, σε κάθε μικρό και μεγάλο ναό. Ας παρακαλέσουμε λοιπόν την Παναγία μας με όλη μας την ψυχή και την διάνυα και ας πούμε όλοι μαζί.

 

ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ ΗΜΑΣ

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ