ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΚΑΙ ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΟΙ

αναρτήθηκε σε: ΨΥΧΩΦΕΛΗ ΚΕΙΜΕΝΑ | 0

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΟΣ

Ο δαιμονισμός, όπως παρουσιάζεται στην Καινή Διαθήκη, είναι μία κατάσταση κατά την οποία ο άνθρωπος χάνει τον έλεγχο της προσωπικότητάς του και γίνεται ανδράποδο του Σατανά. Κινείται, δρα και υπάρχει σαν υποχείριο του Σατανά.

    Ο  δαιμονισμός διακρίνεται σε εξωτερικό και εσωτερικό. Ο εξωτερικός φανερώνει πόσο φοβερό είναι το φαινόμενο του δαιμονισμού, αλλά ο εσωτερικός είναι ο χειρότερος, διότι σε καταστρέφει στα μαλακά. Ο εσωτερικός αυτός δαιμονισμός είναι αυτό που λέμε αμαρτία.

Όπως είναι γνωστό, η Ορθόδοξη Παράδοση, της οποίας η μαρτυρία, μας ενδιαφέρει εδώ, αποδέχεται την πραγματική ύπαρξη του διαβόλου. Δέχεται ότι υπάρχουν «λεγεώνες» δαιμονίων και ότι ο διάβολος μετά την πτώση του ανθρώπου κυριάρχησε στον κόσμο .

 Ο άνθρωπος στη μεταπτωτική του κατάσταση είναι εκτεθημένος σ” ένα πλήθος δαιμονικών επιδράσεων (όπως οι πειρασμοί μέσω των αισθήσεων, μέσω αισχρών, πονηρών και ματαίων λογισμών, μέσω συνανθρώπων μας, μέσω της αμαρτίας γενικά, μέσω ενεργειών πλάνης, μέσω αισθητών εμφανίσεων του διαβόλου κ.λ.π.).. Δαιμονισμός είναι το φαινόμενο, κατά το οποίο ο διάβολος (ένας η πλήθος δαιμόνων) δεν εκπειράζει απλώς τον άνθρωπο (εξωτερικά η εσωτερικά), αλλά καταλαμβάνει το κέντρο της ανθρώπινης προσωπικότητας, τον νού, με αποτέλεσμα ο δαιμονιζόμενος να έχει εκδηλώσεις παρόμοιες με αυτές του ψυχασθενούς, του πάσχοντος από βαρύτατη ψυχική νόσο. Η δαιμονική κατάληψη συνήθως δεν είναι μόνιμη. Ο άνθρωπος επανέρχεται στη φυσική κατάσταση και πάλι καταλαμβάνεται από το δαιμονικό πνεύμα. Η Ορθόδοξη Παράδοση, λοιπόν, αποδέχεται τον δαιμονισμό και την ύπαρξη δαιμονιζομένων, τόσο παλαιότερα, όσο και σήμερα. Κι αυτό είναι φυσικό, αφού υπάρχει η σαφής μαρτυρία της Αγ. Γραφής.

ΠΩΣ ΔΑΙΜΟΝΙΖΕΤΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ

Αυτό που πολλοί δεν κατανοούν, είναι ότι δεν μπορεί να υπάρξει δαιμονισμός έτσι στα καλά καθούμενα. Το θύμα θα πρέπει να είναι αρκετά αδύναμο πνευματικά ώστε να μπορέσει ο δαίμονας να το καταλάβει. Θα πρέπει να υπάρχει ένα έντονο συναίσθημα κατωτερότητας, ματαιότητας, εγκατάλειψης, κατάθλιψης κλπ. και συχνά, έχει παραδοθεί τόσο πολύ από την ζωή, που δεν κάνει καν τον κόπο να παλέψει τον δαίμονα που προσπαθεί να το καταλάβει.

Ο δαίμονας που γυρεύει να καταλάβει έναν άνθρωπο, είναι κατά κανόνα αδύναμος, χαμηλά στην δαιμονική ιεραρχία, που εκμεταλλεύεται την αδυναμία του θύματος για να του ρουφήξει και αυτήν την ελάχιστη ενέργεια που του έχει απομείνει και για να μπορέσει να υπάρξει στην δική μας υλική διάσταση οικειοποιούμενος το σώμα του θύματος.

Άπαξ και εμφανιστεί ο δαίμονας, είναι πιθανό να πείσει τον νεόφυτο ότι δεν πρόκειται να φύγει. Κάτι που φυσικά είναι ψέμα, αλλά ο νεόφυτος συχνά πανικοβάλλεται, δεν μπορεί να σκεφτεί καθαρά, αποδυναμώνεται, και έτσι ο δαίμονας έχει πλέον αναλάβει κυριαρχία.

Έχει επίσης συμβεί, ο νεόφυτος να νομίζει ότι έχει διώξει τον δαίμονα, αλλά αργότερα να αρχίζει να παρουσιάζει τα συμπτώματα κατάληψης.

ΤΑ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΩΝ ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΩΝ

Πολύ ταλαιπωρούνται όσοι έχουν δαιμόνιο, γιατί καί ταπεινώνονται, άλλά καί βασανίζονται άπό τόν διάβολο.

 Σέ μερικούς μάλιστα δαιμονισμένους, πού άπό τήν φύση τους είναι ευαίσθητοι, ο δαιμονας  τούς λέει ότι δέν θά σωθούν καί τούς βάζει νά αυτοκτονήσουν. Φοβερό! Δέν είναι μικρό πράγμα!

Ξέρετε τί ταλαιπωρία, τί μαρτύριο περνούν κάθε μέρα οί καημένοι;

Η ΔΑΙΜΟΝΙΚΗ ΠΑΝΟΥΡΓΙΑ

Άς δούμε, λοιπόν, πώς προσβάλλεται ο άνθρωπος από τούς λογισμούς, ή ποιόν τρόπο χρησιμοποιούν οι δαίμονες γιά νά μάς προσβάλλουν μέ τούς λογισμούς.

Η πανουργία τών δαιμόνων, πού θέλουν νά σπείρουν μέσα μας χίλιους δυό ακάθαρτους λογισμούς, είναι απερίγραπτη. Ο διάβολος εκμεταλλεύεται καί τό πιό ασήμαντο γεγονός τής ζωής μας, ή τήν πιό απίθανη περίπτωσι, ή εφευρίσκει τόν πιό παράξενο τρόπο γιά νά μάς μολύνη.

Πρώτα απ όλα, πρίν μας ρίξουν στήν αμαρτία, μάς βάζουν λογισμούς ότι ο Θεός είναι φιλάνθρωπος, ενώ μετά τήν αμαρτία μάς βομβαρδίζουν μέ τίς σκέψεις ότι ο Θεός είναι απότομος καί σκληρός, γιά νά μάς φέρουν στήν απελπισία. Κατόπιν προσπαθούν νά μάς μολύνουν τίς ιερές στιγμές, όπως τής προσευχής, τής Θείας Ευχαριστίας, ή μάς βάζουν λογισμούς βλασφημίας κατά τού Θεού.

Αυτός λοιπόν, ο παμμίαρος, αγαπάει πολλές φορές τήν ώρα τών αγίων Συνάξεων καί μάλιστα τήν φρικτή ώρα τών Θείων Μυστηρίων (τής Θείας Ευχαριστίας), νά βλασφημεί  τόν Κύριο καί τά τελούμενα άγια. Δηλαδή, τήν ώρα πού τελείται τό μυστήριο τής Θείας Ευχαριστίας, ο Σατανάς έρχεται καί μάς βάζει διάφορες βλάσφημες σκέψεις. Ότι τάχα δέν είναι Σώμα καί Αίμα Χριστού, ότι δέν είναι τίποτε αυτό πού παίρνουμε ή ακόμη πιό ασέμνους καί αισχρούς λογισμούς, πού διστάζει κανείς καί νά τούς αναφέρει .

Γνωρίζει ο διάβολος τήν ωφέλεια πού προέρχεται από τήν προσευχή καί γι αυτό προσπαθεί νά τήν μολύνει.

Ακόμη κι άν νικήσουμε τόν δαίμονα σέ πολλά αγωνίσματα, μάς βάζει λογισμούς υπερηφάνειας μέ άλλη μορφή ότι δήθεν προκόψαμε στήν αρετή, αφού γιά παράδειγμα, εξαφανίσθηκαν όλοι οι πορνικοί λογισμοί. Η σκέψις αυτή, τό ότι νικήσαμε, μοιάζει μέ ένα φίδι πού είναι κρυμμένο μέσα στήν κοπριά τής υπερηφάνειας. Μέσα στό βάθος τής καρδιάς μας υπάρχει πονηρός λογισμός.

Υπάρχουν δαίμονες πού μολύνουν τήν ψυχή μας μόλις πέσουμε γιά ύπνο καί υπάρχουν άλλοι πού μολύνουν τήν πρώτη μας σκέψη, μόλις, δηλαδή, σηκωθούμε από τόν ύπνο. Ο διάβολος δέν χάνει ευκαιρία νά μή μάς πολεμήσει.

Εδώ αναρωτιέμαι  για το πόσοι απο εμάς υποφέρουμε απο δαιμονικά  συμπτώματα, πόσοι θα ήμασταν διατεθειμένοι να ζητήσουμε και να λάβουμε θαυματουργική θεραπεία και τέλος πόσοι θα είχαμε την δύναμη να γίνουμε ιεραπόστολοι διακηρύσσοντας την αγάπη και το έλεος του Κυρίου καθώς και την υπεροχή του πάνω σε κάθε σκοτεινή δύναμη; Αυτό θα σήμαινε νίκη και ελευθερία.

Σέ δυό περιπτώσεις ό διάβολος κυριεύει τον άνθρωπο.  Είτε όταν τού το επιτρέψει θεληματικά ό ίδιος ό άνθρωπος, είτε όταν τού παραχωρήσει τό δικαίωμα αυτό ό Θεός.

   Στήν πρώτη περίπτωση, ή είσοδος του πονηρου πνεύματος στον άνθρωπο συντελείται συνήθως μεθοδικά καί βαθμιαία. Τό θύμα είτε έχει επίγνωση τής καταστάσεως του (μάγοι, μέντιουμ κ.ά.) είτε όχι (πλανεμένοι, αμετανόητοι κ.ά.). Ή μέθοδος τής βαθμιαίας καταλήψεως εφαρμόστηκε από τό διάβολο στήν περίπτωση του Ιούδα. Μόνος του ό Ιούδας άνοιξε τήν είσοδο στό σατανά με τό πάθος τής φιλοχρηματίας (Τω. 12:6). Στή συνέχεια, μπαίνοντας ό σατανάς μέσα του, αιχμαλώτισε τό νου του καί τόν έσπρωξε στήν προδοσία (Ίω. 13:2). Τέλος, τόν κυρίεψε ολοκληρωτικά (Ίω. 13:27). “Ετσι, άν καί μεταμελήθηκε, δεν μετανόησε, αλλά αυτοκτόνησε, γιατί ό εχθρός, του σκότισε τό λογικό με απελπιστική λύπη.

Στή δεύτερη περίπτωση, ή δαιμονοκαταληψία, πού συμβαίνει μέ παραχώρηση του Θεου, συντελεί πάντα στην ψυχική σωτηρία  του ανθρώπου ή  του άμεσου περιβάλλοντος του. Αυτού τού είδους ή δαιμονική κατοχή χρησιμοποιήθηκε ακόμα και άπό τήν Εκκλησία ώς παιδαγωγικό μέσο. Φτάνει νά θυμηθούμε τόν αιμομίκτη της Κορίνθου: ‘Ο απόστολος Παύλος προέτρεψε τήν τοπική Εκκλησία νά τόν παραδώσει στό σατανά «είς όλεθρον της σαρκός, ίνα το πνεύμα σωθή εν τη ημέρα τού Κυρίου Ιησού» (Α’ Κορ. 5:5). Ό Ίδιος απόστολος, σέ άλλη περίπτωση, παρέδωσε οτήν εξουσία του σατανά τόν Ύμέναιο και τόν Αλέξανδρο, «ίνα παιδευθώσι μη βλασφημεΐν» (Α’ Τιμ. 1:20).

Στήν κατηγορία αυτή ανήκουν οι καθαυτό δαιμονισμένοι, όπως λ.χ. εκείνοι πού αναφέρονται στά Ευαγγέλια. Σ’ αυτούς ή κυριαρχία τών δαιμόνων είναι φανερή: Κυλιούνται στή γη, βγάζουν αφρούς άπό τό στόμα, τρίζουν τά δόντια, αισχρολογοϋν και βλασφημούν, χωρίς νά ουνειδητοποιούν τί κάνουν και τί λένε. “Εχει αλλοιωθεί ή φυσική τους κατάσταση σέ τέτοιο βαθμό, πού λόγια, κινήσεις και θελήματα δέν είναι πιά δικά τους, αλλά τών πονηρών πνευμάτων πού τους κατέχουν.

Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙΟΙ ΕΞΟΡΚΙΣΜΟΙ

Ο δαιμονισμός είναι ένα σοβαρότατο πρόβλημα για τον ίδιο τον πάσχοντα και τους οικείους του, του οποίου (προβλήματος) δεν γνωρίζουμε ακριβώς την αιτία, δηλ. δεν γνωρίζουμε για ποιόν λόγο ο συγκεκριμένος άνθρωπος δαιμονίζεται. Γενικά γνωρίζουμε ότι η αμαρτία είναι εκείνη που ανοίγει τις θύρες εισόδου του διαβόλου στην ψυχή του ανθρώπου. Η πλήρης αποχή από τα βαριά αμαρτήματα και η κατά το δυνατόν αποφυγή των μικρότερων είναι απαραίτητη προϋπόθεση τόσο για την πρόληψη όσο και για τη θεραπεία του προβλήματος.

Πως θεραπεύεται ο δαιμονισμός;

Τα ιερά Ευαγγελία διδάσκουν, όπως γνωριζουμε, ότι θεραπεύεται δια του Χριστού, και μόνο δια του Χριστού. Ο Χριστός ήλθε «ίνα λύση τα έργα του διαβόλου» (Α” Ιω. 3,8), η δε παρουσία Του στον κόσμο συνεχίζεται μέχρι σήμερα μέσω της Εκκλησίας, που τελεί τα ιερά Μυστήρια, ως μέσα σωστικά και θεραπευτικά για τον άνθρωπο. Η μετοχή στα Μυστήρια, ιδιαίτερα στην Εξομολόγηση και στη Θ. Κοινωνία, είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την αντιμετώπιση του κατ” εξοχήν «εχθρού» του ανθρωπίνου γένους. Τίποτε δεν φοβάται περισσότερο ο διάβολος από την Εξομολόγηση και τη Θ. Κοινωνία. Για να ενεργήσουν, όμως, τα Μυστήρια απαιτείται και η προσωπική συμμετοχή, ο αγώνας για τον αγιασμό, ο οποίος πρέπει να είναι έντονος. Η απλή αποφυγή της αμαρτίας δεν αρκεί για την αντιμετώπιση του δαιμονισμού. Απαιτείται προσπάθεια για την τήρηση των εντολών του Χριστού και την απόκτηση των χριστιανικών αρετών. Γι” αυτό ο Κύριος τόνισε χαρακτηριστικά ότι το γένος των δαιμόνων δεν εκδιώκεται παρά μόνο με προσευχή και νηστεία (Ματθ. 17,21). Ο αγώνας πρέπει να γίνεται και από τον ίδιο τον πάσχοντα, αλλά και από τους οικείους του, πρέπει δε να ενισχύεται και με την προσφυγή στη Χάρη και στις μεσιτείες της Θεοτόκου και των Αγίων της Εκκλησίας, ιδιαιτέρα δε όσων Αγίων έχουν το ειδικό χάρισμα να εκδιώκουν δαίμονες.

Η παρούσα ζωή είναι γιά τόν καθένα μιά πνευματική ολυμπιάδα μέ πολλά καί δύσκολα αγωνίσματα, αλλά καί μέ άφθαρτους καί αιώνιους στεφάνους. Ποιός στόχος καί ποιά επιδίωξη θά μπορούσε νά συγκριθεί μέ τό όραμα τής αναβάσεως στήν κορυφή τής ουρανοδρόμου κλίμακος; Ο Χριστός προσκαλεί καί τείνει τήν πανσθενή Δεξιά Του νά μάς χειραγωγήσει  καί νά μάς ανεβάσει  στό ύψος τής κατά χάριν θεώσεως. Ώρα, λοιπόν, «εξ ύπνου ημάς (τής ραθυμίας) εγερθήναι» καί «(δραμείν) επί τό βραβείον τής άνω κλήσεως τού Θεού εν Χριστώ Ιησού».

ΒΙΝΤΕΟ  —  ΑΦΗΓΗΣΗ  ΠΑΤΕΡ ΘΕΟΦΙΛΟΣ

(ΠΑΤΑ ΕΠΑΝΩ ΚΑΙ ΑΚΟΥΣΕΤΟ)

ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ
ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ