ΔΕ ΘΑ ΗΤΑΝ ΩΦΕΛΙΜΟ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΑΜΕ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΣ;

 

Δε θα ήταν ωφέλιμο να γνωρίζαμε το μέλλον μας;

Ο Θεός αποκρύπτει το μέλλον μας, γιατί η γνώση του θα μας έβλαπτε. Δε μας συμφέρει να γνωρίζουμε εκ των προτέρων το μέλλον μας. Αν δεν είχαμε καλό χαρακτήρα και γνωρίζαμε ότι το μέλλον μας θα είναι καλό, πιθανόν να γινόμασταν εγωιστές, να τεμπελιάζαμε στην εργασία και να ξεχνούσαμε το Θεό. Αν π.χ. κάποιος οκνηρός γνώριζε ότι θα πλούτιζε στο μέλλον, πιθανόν από τώρα να γινόταν τεμπέλης. Αντίθετα, αν γνώριζε ότι το μέλλον θα είναι κακό, θα υπήρχε ο πειρασμός να τον κυρίευε η απογοήτευση, η ολιγοψυχία και η μελαγχολία, πριν έρθουν οι δυσκολίες (αρρώστιες, αποτυχίες), και έτσι θα χαλούσε την ψυχή και τη ζωή του. Ίσως, όταν αργότερα έλθουν οι δυσκολίες, οι συνθήκες να είναι διαφορετικές και ο χαρακτήρας του πιο ώριμος και δυνατός, για να αντέξει σ’ αυτές και να μην καταβληθεί από την ταλαιπωρία.

Οι επιτυχίες και οι αποτυχίες συνήθως στη ζωή εναλλάσσονται. Κανένας δεν έχει πάντοτε επιτυχίες, ούτε το αντίθετο. Και οι επιτυχίες και οι αποτυχίες παίζουν θετικό ή αρνητικό ρόλο στη ζωή μας ανάλογα με το χαρακτήρα μας: οι αποτυχίες τον καλό τον ταπεινώνουν, ενώ τον κακό τον αποθαρρύνουν από τη συνέχιση του κακού· οι επιτυχίες τον καλό τον ενθαρρύνουν στη δράση, ενώ τον κακό τον οδηγούν στον εγωισμό.

Και στις δύο περιπτώσεις της πρόγνωσης του μέλλοντος πολλοί υβριστικά θα παραπονιούνταν, θα κρίναν και θα κατηγορούσαν τον Θεό για τις επιλογές Του. Κάτι δε θα τους άρεσε, κάτι θα τους ήταν ελλιπές. Θα ασεβούσαν λέγοντας στο Θεό: «εδώ με αδικείς, εκεί με υποτιμάς», «δε μου φτάνει αυτό το καλό, θέλω περισσότερα», «θέλω την άλλη ευνοϊκή λύση», «γιατί θα με ταλαιπωρήσεις εμένα τόσο πολύ και όχι τον άλλο;», «είσαι πολύ σκληρός, που θα επιτρέψεις να ταλαιπωρηθώ τόσο πολύ»….

Το μέλλον μας δεν εξαρτάται μόνον από το Θεό, αλλά και από τη δική μας ελευθερία. Η μελλοντική θέλησή μας είναι άγνωστη. Κάθε φορά αποφασίζουμε επηρεασμένοι από πολλούς αστάθμητους παράγοντες. Ο Θεός βοηθά, αφού εμείς αποφασίσουμε. Γνωρίζοντας εκ των προτέρων το μέλλον μας, θα περιοριζόταν η ελευθερία μας και η δυνατότητα πολλαπλών επιλογών και έτσι θα χάνονταν η νοστιμιά της ζωής. Τότε θα υποτασσόμασταν στη μοίρα μας και θα ήμασταν αδρανείς περιμένοντας βαριεστημένα τα αναμενόμενα ή θα ενεργούσαμε παθητικά βάσει των μελλοντικών προοπτικών. Τότε το μέλλον θα προσδιόριζε το παρόν, κι όχι το παρόν το μέλλον, όπως γίνεται σήμερα. Η ελευθερία του ανθρώπου πολλές φορές αναιρεί και το θέλημα του Θεού. Ενώ ο Θεός δε θέλει πολέμους, οι άνθρωποι αλληλοσκοτώνονται. Ενώ ο Θεός δημιουργεί ψυχή με τη σύλληψη του εμβρύου, οι γονείς σταματούν τη ζωή του με την έκτρωση.

Ο Θεός στα θέματα της ζωής μας, τα οποία σχετίζονται με την ελευθερία μας, ακολουθεί το θέλημα το δικό μας. Αν ο Θεός προσδιόριζε απόλυτα τη ζωή μας, τότε δε θα έπρεπε να κριθούμε, γιατί Αυτός θα έφταιγε και για τις αμαρτίες μας. Ο Θεός προσδιορίζει τις γενικότερες συνθήκες της ζωής μας με το θέλημά Του, κι όχι με τις αστρικές δυνάμεις.

Το ότι δε γνωρίζουμε το μέλλον μας, κάνει τη ζωή μας πιο ευχάριστη, πιο αγωνιώδη και περιπετειώδη. Η αγωνία και το αβέβαιο του μέλλοντος γεμίζουν με ελπίδα και προσμονή τη ζωή. Το άγνωστο μέλλον μάς κάνει πιο προσεκτικούς στις σχέσεις μας με τους συνανθρώπους (πάντοτε χρειαζόμαστε φίλους), πιο προσεκτικούς στη διαχείριση των χρημάτων (πιθανές δυσκολίες και ασθένειες στο μέλλον), πιο ταπεινούς στα αξιώματα (κάποτε τα χάνουμε πρόωρα), και πιο πιστούς στο Θεό (τον χρειαζόμαστε πάντοτε).

Γιατί δεν πρέπει να καταφεύγουμε σε αστρολόγους, μέντιουμ, φλιτζανούδες και χαρτορίχτρες;

 Η καταφυγή μας σε «μελλοντολόγους» αποτελεί δείγμα απιστίας στο Θεό. Ο πιστός εμπιστεύεται όλη τη ζωή του στα χέρια του Θεού και καταφεύγει πάντοτε σ’Αυτόν ζητώντας τη θεία Πρόνοια. Αυτή η πίστη τού δίνει κουράγιο στις δυσκολίες και τις περισσότερες φορές ελκύει τη βοήθεια του Θεού.

Σε πολλούς ανθρώπους η ενασχόληση με τα αστέρια λειτουργεί ως μετάθεση των λαθών της ζωής τους στα αστέρια. Λένε: «το ότι εγώ έχω νεύρα ή επικίνδυνο αυθορμητισμό ή οτιδήποτε άλλο αρνητικό, αυτό οφείλεται στο ζώδιό μου». Αντί να παλέψουν να διώξουν το πάθος από μέσα τους, το αποδέχονται ως δημιουργία συμπαντικής κοσμικής δύναμης. Αυτή η νοοτροπία οφείλεται στην ψυχολογική ανάγκη να μη ρίχνουμε την ευθύνη των λαθών πάνω μας, αλλά κάπου αλλού. Από δω δημιουργήθηκε το πασχαλιάτικο κάψιμο του Ιούδα, σαν να φταίνε μόνο οι Εβραίοι για το θάνατο του Χριστού, κι όχι και οι δικές μας αμαρτίες.

Στο ίδιο πλαίσιο πολλοί ανώριμοι και άβουλοι αποφασίζουν για το μέλλον τους στηριζόμενοι όχι στη λογική, αλλά στα ζώδια. Αυτοί νομίζουν ότι ο αστρολόγος διαβάζει το μέλλον τους και τους κατευθύνει σωστά. Συνήθως παθαίνουν μεγάλες αποτυχίες. Κι αν δεν αποτύχουν, προσπαθούν (αυθυποβαλλόμενοι) με κάθε τρόπο να στηρίξουν τη λάθος συμβουλή. Αυτοί προσαρμόζουν το χαρακτήρα τους και τη ζωή τους στις αστρολογικές κατευθύνσεις. Ένας «λέων» π.χ., λένε οι αστρολόγοι, έχει επιθετική νοοτροπία. Απ’ αυτό το αυθαίρετο θέσφατο κάθε αφελής «λέων» εκφράζεται με επιθετικότητα.

Πολλοί από τους γνήσιους αστρολόγους και τα γνήσια μέντιουμ ή βρίσκονται στην κατοχή κάποιου πονηρού πνεύματος ή καταφεύγουν σε μαγικά τεχνάσματα, για να προβλέψουν. Κανείς δεν πρέπει να δέχεται να του πουν άγνωστοι ή γνωστοί το μέλλον του με κανέναν τρόπο. Υπάρχει κίνδυνος να μπλέξει. Ειδικά δεν είναι σωστό να επικοινωνεί με γύφτισσες μάντισσες. Κατακλέβουν τους αφελείς και τους μπλέκουν στα πλοκάμια του σατανά με τις επικλήσεις τους. Κανείς να μη τους δίνει ρούχα ή άλλα προσωπικά είδη, γιατί κάνουν μαγεία σ’ αυτά. Οι περισσότεροι «μελλοντολόγοι» για να καλυφθούν, εσκεμμένα βάζουν στο χώρο «εργασίας» τους εικόνες. Είναι οι λύκοι, που ντύνονται με προβιά προβάτου, όπως είπε ο Χριστός (Ματθ. 7,15).

Ο Θεός στην Παλαιά Διαθήκη απαγορεύει να υπάρχει ανάμεσα στο λαό του μάντης, οιωνοσκόπος, μάγος και νεκρομάντης (Δευτ. 18,10-13 και Λευϊτ. 19,26). Οι μάντεις πρέπει να θανατώνονται με λιθοβολισμό (Λευϊτ. 20,27). Ο Βασιλιάς Ιωσίας έδιωξε τους ιερείς των ειδώλων, γιατί πρόσφεραν θυσίες στον ήλιο, στη σελήνη, στα ζώδια και στ’ αστέρια (Βασιλ. Δ΄ 23,5). Οι προφήτες εξ ονόματος του Κυρίου απαγορεύουν τους ψευδοπροφήτες που είναι οι οιωνοσκόποι και οι αστρολόγοι.

Ο απόστολος Παύλος (Γαλ. 5,20) απαγορεύει τη μαγεία, την οποία ονομάζει φαρμακεία.

Μόνο άνθρωπος άγιος, φωτισμένος από το Θεό, μπορεί να φωτίζεται και να αποκαλύπτει το μέλλον. Οι άγιοι του Θεού δεν παίρνουν χρήματα, όταν προφητεύουν. Αυτοί με τις προοράσεις τους βοηθούν τους ανθρώπους να βρουν το δρόμο της σωτηρίας.

Οι αστρολόγοι, τα μέντιουμ, οι καφεμάντεις, οι χαρτομάντεις και οι χρήστες ταρό, εργάζονται με την έμπνευση πονηρών πνευμάτων. Ο Θεός δεν είναι τόσο μικρός, που στον καφέ ή στα χαρτιά να φανερώνει το θέλημά Του. Ούτε εξαναγκάζεται να φανερώσει το θέλημά Του, όποτε το θέλει ο καθένας.

Στο Δευτερονόμιο (13,2-6) χαρακτηριστικά ο Θεός απαγορεύει με τον ψευδοπροφήτη και τον ερμηνευτή ονείρων (ονειροκρίτη). Λέει εκεί: «μην τον ακούσετε εκείνον τον προφήτη ή τον ονειροκρίτη, γιατί ο Κύριος ο Θεός σας θέλει να σας δοκιμάσει για να δει αν τον αγαπάτε με όλη την καρδιά σας και μ’ όλη την ψυχή σας» (Δευτερ. 13,4). Μήπως και σήμερα ο Θεός ανέχεται τη δράση των σημερινών ψευδοπροφητών-μάντεων, για να δοκιμάσει την αγάπη μας σ’ Αυτόν;

ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ
ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ