ΕΑΝ ΤΟΛΜΑΣ ΔΙΑΒΑΣΕΤΟ

αναρτήθηκε σε: Ψυχωφελή κείμενα | 0

 

Ποιός από εσάς στην προσωπική του ζωή, θα δεχόταν ποτέ να παραμένει σε μια παρέα, όπου οι άλλοι διαρκώς θα τον έβριζαν, θα τον έφτυναν κατάμουτρα, θα τον πρόσβαλαν και θα τον απειλούσαν; Και ποιός δεν θα έφευγε από αυτή την παλιοπαρέα, αν ακόμα ήθελε να είναι και να λέγεται αξιοπρεπής;

 

Λοιπόν, μου φαίνεται πως οι άνθρωποι  έχουν παράξενη άποψη για την αξιοπρέπεια. Θέλουν και την πίτα της αξιοπρέπειας ολόκληρη, αλλά και το σκύλο της περιφρόνησης χορτάτο!

 

Δεν γνωρίζουν, ότι η αξιοπρέπεια είναι ακριβή και κοστίζει πολλά για να την αποκτήσεις; Ότι με το ευρώ δεν αγοράζεται. Ότι αξιοπρέπεια είναι, το να ελέγχει ο νους τα ποδάρια, που είναι έτοιμα να τρέξουν πίσω από τα πάθη και από την κοιλιά για να ικανοποιήσουν κάθε επιθυμία της. Ότι εντέλει, η αξιοπρέπεια απαιτεί κάποτε και την απάρνηση μιας επιθυμίας, του βολέματος, της ευκολίας, αφού ο αυτοσεβασμός δεν εννοείται δίχως την αίσθηση της αυτοκυριαρχίας και την θέληση για εσωτερική ελευθερία.

 

Μια απάντηση; Όλοι και όλα αλλά και κανείς! Εύκολη και βολική απάντηση. Αλήθεια σε όλες αυτές τις άπειρες συζητήσεις πόσοι άραγε αναρωτήθηκαν: «Ωραία τα λέω και ρίχνω και το φταίξιμο εκεί που χρειάζεται, αλλά εγώ που είμαι μέσα σε όλο αυτό; Πώς περιμένω να αλλάξει το όλο «σύστημα» αν δεν αλλάξουν τα μέρη που το συνθέτουν, ένα εκ των οποίων είμαι κι εγώ; Τι θα μπορούσα να κάνω άραγε; Τι αντίκτυπο έχουν οι επιλογές και οι δράσεις μου σε ότι συμβαίνει; Ποια είναι η ευθύνη μου ως μέλος της κοινωνίας;»

Ε Υ Θ Υ Ν Η.   Μια λέξη που μάθαμε να τη φοβόμαστε ή τουλάχιστον να την αποφεύγουμε. Μάθαμε ότι η Ευθύνη είναι βάρος. Όχι, η Ευθύνη δεν είναι βάρος και πολύ περισσότερο δεν είναι χρέος.

Αναλαμβάνω την Ευθύνη μου σημαίνει γίνομαι κύριος του Εαυτού μου.

Η Ευθύνη αφορά τη σχέση με τον ίδιο μας τον Εαυτό. Αφορά στην κατανόηση του ποιός είμαι και τί κάνω στον κόσμο αυτό. Η Ευθύνη είναι ένα μεγάλο βήμα προς την Ελευθερία!

Ποιος είναι λοιπόν ο εχθρός μας; Εμείς οι ίδιοι, οι πλεονέκτες, οι αδαείς. Εμείς που πράττουμε ανάλογα με τα μικροσυμφέροντα και ανταγωνιστικά.

ΝΑ ΤΙ ΘΑ ΕΛΕΓΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΤΕΤΟΙΟ ΑΝΘΡΩΠΟ

Στοιχίζει ακριβά η αξιοπρέπεια φίλε μου. Ακόμα πιο ακριβά στοιχίζει η αλήθεια.

 

Να έχεις τα κότσια να κοιτάς τον άλλο κατάματα και να του λες αυτό ακριβώς που σκέφτεσαι.

 

Αυτό ακριβώς που έχεις στο μυαλό σου.

 

Όχι αρλούμπες.

 

Όχι παραμύθια της Χαλιμάς για να καλύψεις την ανεπάρκεια σου επειδή είσαι λίγος.

 

Ναι, είσαι λίγος. Κι αυτό σε πονάει. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα όμως γι’ αυτό.

 

Έχεις προ αμνημονεύτων χρόνων ξεφύγει από την ανθρώπινη υπόσταση σου και ελίσσεσαι υπογείως σαν ερπετό.

 

Σωστά άκουσες. Σαν ερπετό.

 

Ούτε καν αυτό δεν είσαι.

 

Ταυτότητα δεν έχεις.

 

Μια ζωή έμαθες να καλύπτεις το κατηφές πρόσωπο σου πίσω από μάσκες. Κι αλίμονο φίλε, όταν πέσουν.

 

Τότε θα αποκαλυφθεί το θολό σου βλέμμα και το αργόστροφο μυαλό σου.

 

Επειδή αν ήσουν έξυπνος δεν θα είχες καν ανάγκη να φοράς  μάσκα

 

Ξέρεις, ο έξυπνος άνθρωπος παραδέχεται τα λάθη του και τα διορθώνει.

 

Ο ηλίθιος όμως επιμένει στη δική του διαστρεβλωμένη οπτική γωνία.

 

Επειδή δεν ξέρει πώς να συμπεριφερθεί διαφορετικά και τρέμει μήπως και γκρεμιστεί από το βάθρο της δήθεν εξουσίας που νομίζει ότι έχει.

 

Η εξουσία όμως φίλε μου δεν κατακτάται με την επιβολή της με δόλιο τρόπο στους άλλους.

 

Εξουσία πάνω απ’ όλα πρέπει να έχεις στον ίδιο σου τον εαυτό. Κι αυτό κατακτάται με την σοφία της ψυχής.

 

Γιατί η σοφία του μυαλού είναι άλλο πράμα. Κατακτάται με γνώση.

 

Τούτη εδώ, η σοφία της ψυχής, κατακτάται μόνο με πόνο. Τότε μόνο δικαιούσαι να λέγεσαι άνθρωπος.

 

Κάποτε πίστεψα κι εγώ πως οι άνθρωποι αλλάζουν και πως αξίζουν μια δεύτερη ευκαιρία.

 

Μέγα λάθος. Έτσι ήσουν, είσαι και θα παραμείνεις.

 

Δεν μπορώ να φτιάξω από την αρχή τον κόσμο. Ούτε έχω τέτοια διάθεση.

 

Μπορώ όμως να σου βάλω όρια. Να μην με πλησιάσεις ούτε σε απόσταση δέκα μέτρων.

 

Γιατί τα ανθρωποειδή σαν εσένα μου προκαλούν εμετό.

 

Έτσι είμαι εγώ. Ή αδειάζω το ποτήρι μου ή δεν το γεμίζω καθόλου.

 

Ο κόσμος κατά διαόλου πάει όταν τον οδηγούν όντα σαν και του λόγου σου.

 

Δεν αισθάνομαι προδομένος. Ούτε καν χαμένος.

 

Μόνο εξοργισμένος. Ούτε αυτό όμως σου αξίζει.

 

Το κάνω για μένα. Για να καθαρίσω επιτέλους από το μένος μου για σένα.

 

Κάποιοι άλλοι πάλι υφέρπουν στο έδαφος και κάνουν το μεγαλύτερο θόρυβο για να τους προσέξουν.

 

Όσο πιο μεγάλος ο θόρυβος, τόσο πιο μεγάλος ο δικός τους ορισμός της επιτυχίας.

 

Μια επιτυχίας μαύρης σαν κάρβουνο, πασπαλισμένη όμως από χρυσόσκονη.

 

Αυτή η κατηγορία είναι οι τενεκέδες.

 

Θυμήσου όμως φίλε πως κάποια στιγμή θα περάσει το σκουπιδιάρικο. Και τότε θα αδειάσεις. Δεν θα κάνεις ούτε θόρυβο, άρα δεν θα υπάρχεις.

 

Και το χειρότερο; Σε έχουν πάρει χαμπάρι κι εσύ νομίζεις ότι δεν σε έχουν καταλάβει.

 

Απλά. Δεν έχουν το σθένος να στο ομολογήσουν γιατί φοβούνται επειδή κατέχεις μια θέση, που την θέση αυτή την κατέκτησες με υποκρισία και ψευτιά,  η επειδή τους βολεύει κι αυτούς.

Η ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΚΡΙΒΗ. ΤΗΝ  ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΔΕΝ ΤΗΝ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ.

Το χειρότερο είδους ανθρώπου που υπάρχει στην γη είναι οι αναξιοπρεπείς άνθρωποι που παριστάνουν τους αξιοπρεπείς και κρύβουν τον εγωισμό, την έπαρση, το ψέμα, την κάκια, και ότι χειρότερο υπάρχει. Παριστάνουν τους ευλαβείς τους ταπεινούς και τους κάλους χριστιανούς. Είναι αυτοί που δεν θα διστάσουν μπροστά σε τίποτε, προκείμενου να σώσουν το τομάρι τους, ας έχουν άδικο. Είναι αυτοί που παριστάνουν τους δίκαιους και ενώ έχουν άδικο δεν δίνουν στον άλλον το δίκιο με τίποτε.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι ανήκουν στο διάβολο και ακολουθούν τον δρόμο των φαρισαίων και των υποκριτών. Είναι οι λεγόμενοι θεομπαίχτες.

 

Σε μια εποχή που η ανθρώπινη ζωή έπαψε να έχει αξία, που τα αξιώματα κατακτώνται με πλάγιους κι όχι τίμιους τρόπους, που οι σχέσεις των ανθρώπων, κρύβουν τις περισσότερες φορές, υποκρισία και μικρότητα.

Γι’ αυτό πολλές φορές, νοιώθουμε τόσο απελπιστικά μόνοι, τόσο απογοητευμένοι, τόσο χαμένοι στον δύσβατο δρόμο της ζωής.

Αναρωτιούνται πολλοί, πως έφτασε η κοινωνία μας σε αυτό, το κατώτατο σημείο κοινωνικής συμπεριφοράς, κι ανάλογα δίνουν την δική τους ερμηνεία.

Φταίνε οι πολιτικοί, φταίει το κεφάλαιο, φταίνε οι παπάδες, φταίνε πάντα όλοι οι άλλοι, όμως εμείς ποτέ δεν ευθυνόμαστε για όλα όσα έχουν γίνει, για όλα όσα πιστεύουμε ότι μας πληγώνουν.

Αλήθεια, πόσο εγωιστές είμαστε για να μη μπορούμε να κάνουμε την αυτοκριτική μας, να ανατρέξουμε στο παρελθόν όχι μόνο για να βρούμε τα λάθη μας αλλά και για να τα αναγνωρίσουμε, πότε επιτέλους θα παραδεχθούμε πως για πολλά, από όσα αρνητικά συμβαίνουν γύρω μας, έχουμε κι εμείς το δικό μας μερίδιο ευθύνης;

 

Αν προηγουμένως δεν ανακαλύψουμε, αναγνωρίσουμε και παραδεχθούμε τα λάθη που κάναμε στο παρελθόν, πως θα αποφύγουμε την επανάληψή τους σήμερα ή αύριο;

Η αναγνώριση του λάθους προσφέρει στον άνθρωπο ψυχική κάθαρση όσο κι αν αυτός νοιώθει ένοχος, όμως ταυτόχρονα, τον εμποδίζει να το επαναλάβει, τον οδηγεί σε έναν πιο ανθρώπινο δρόμο, σε μια καλύτερη κοινωνική συμπεριφορά, τόσο απέναντι στα πρόσωπα του οικογενειακού του περιβάλλοντος όσο και με τους άλλους συνανθρώπους του. Φέρνει στον άνθρωπο την αξιοπρέπεια που του αξίζει. Όλα αυτά όμως για να φέρουν το καλό αποτέλεσμα χρειάζεται τόλμη και θάρρος γιατί θα χρειαστεί να κάνει <<φόνο>>. Ναι. <<φόνο>>. Θα πρέπει να σκοτώσει τον εγωισμό  που κρύβει η ψυχή.

Γιατί όμως θέλει θάρρος;

 

 

Γιατί θα πρέπει ο εγωιστής να <<σκοτώσει τον εγωισμό του. Δηλαδή να <<θανατώσει>> τον  ίδιο του τον εαυτό  και από αυτόν τον <<θάνατο>> να αναστηθεί.

Όταν όμως αυτός πιστεύει, πως όλα όσα έχει πράξει είναι σωστά, πως για όλες τις ολέθριες καμιά φορά αποφάσεις, δικές του ή αυτών που ασκούν την όποια εξουσία, δεν έχει καμία ευθύνη, τότε αυτός ο άνθρωπος δύσκολα θα μπορέσει να γιατρευτεί από την ασθένεια του άκρατου εγωισμού, δύσκολα θα μαλακώσει την σκληρή και μολυσμένη καρδιά του.

Εγωιστής είναι ο άνθρωπος, όχι μόνο αυτός που δεν παραδέχεται το λάθος του, αλλά κι εκείνος ο οποίος δεν δέχεται πως κάποιος άλλος συνάνθρωπός του, διαθέτει περισσότερα προσόντα από τα δικά του, είναι καλύτερος σε συγκεκριμένους τομείς.

 

Ο εγωιστής άνθρωπος υποτάσσεται σε όποιον ασκεί εξουσία, προσπαθεί να εκμεταλλευτεί τις γνώσεις και τις γνωριμίες των άλλων για να αναρριχηθεί στις θέσεις που έχει βάλει σαν στόχο, γίνεται αδίστακτος δυνάστης σε όλους εκείνους που βρίσκονται κάτω από τις εντολές του.

 

Ο εγωιστής άνθρωπος καμία απολύτως σχέση δεν έχει με τον καλώς εννοούμενο, περήφανο άνθρωπο.

 

Ο αξιοπρεπής και  περήφανος άνθρωπος, δεν αδικεί τον συνάνθρωπό του κι επομένως δεν δέχεται την αδικία από όπου κι αν αυτή προέρχεται. Αντιδρά κατά της αδικίας με τρόπο νουθεσίας κι όχι τιμωρίας προκειμένου αυτή να αποκατασταθεί.

 

Ο εγωιστής άνθρωπος, οργίζεται μόνο όταν αυτός αδικείται και στρέφεται με μένος κατά παντός υπευθύνου και μη, ενώ αντίθετα, δεν νοιάζεται αν αδικούνται συνάνθρωποί του.

 

Ο αξιοπρεπής και  περήφανος άνθρωπος, έχει αρχές τις οποίες προσπαθεί να υπηρετήσει σωστά.

 

Ο εγωιστής άνθρωπος, καταπατάει και περιφρονεί κάθε ηθικό φραγμό, κάθε ηθική αρχή, προκειμένου να πετύχει τους στόχους του.

 

Ο αξιοπρεπής και  περήφανος άνθρωπος, όταν αντιληφθεί ότι έχει διαπράξει κάποιο λάθος ή κάποια αδικία άθελά του, έχει την δύναμη και ζητάει συγνώμη από εκείνον που αδίκησε.

Ο εγωιστής άνθρωπος, έστω κι αν γνωρίζει ότι βλάπτει με τις πράξεις του άλλους συνανθρώπους του, ποτέ δεν ζητά συγνώμη. Κι αν ποτέ ζητήσει συγνώμη για κάποια λάθη, στο πίσω μέρος του μυαλού του θα κρύβεται κάποια σκοπιμότητα, πολύ πιο ολέθρια, περισσότερο οδυνηρή από τα λάθη για τα οποία ζήτησε συγγνώμη.

 

Ο αξιοπρεπής και  υπερήφανος άνθρωπος, έχει το ψυχικό μεγαλείο, να συγχωρεί εκείνους που τον αδίκησαν, τον πλήγωσαν.

 

Ο εγωιστής άνθρωπος, ποτέ δεν συγχωρεί εκείνους που τον έβλαψαν, τον πλήγωσαν, έστω και χωρίς να το θέλουν.

 

Ο αξιοπρεπής και  υπερήφανος άνθρωπος, θα είναι πάντα ελεύθερος, είναι αδούλωτος, όσο κι αν του βάλουν βαριές αλυσίδες, όσο κι αν τον κλείσουν στο πιο βαθύ κι ανήλιαγο μπουντρούμι.

 

Ο εγωιστής άνθρωπος, θα είναι πάντα σκλάβος των παθών του, πάντα έρμαιο της απάνθρωπης εξουσίας.

 

Ο αξιοπρεπής και  υπερήφανος άνθρωπος, θα αποτελεί για πολλούς ανθρώπους, φάρο ελπίδας κι εμπιστοσύνης, θα είναι για τους περισσότερους νέους, το πρότυπο ανθρώπου.

 

Ο εγωιστής άνθρωπος, θα αποπνέει απέχθεια ίσως και μίσος στους γύρω του και για πολλούς νέους ανθρώπους, θα είναι παράδειγμα προς αποφυγή.

Αξίζει λοιπόν να αναρωτηθούμε:

  Πόσο εγωιστές είμαστε;

 Έχουμε μέσα στις αποθήκες της καρδιάς μας, ελάχιστα αποθέματα καλοσύνης, αγάπης, περηφάνιας;

Την απάντηση θα την δώσει ο καθένας στον εαυτό του.

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

ΕΑΝ ΕΠΙΘΥΜΕΙΣ ΓΡΑΨΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΣΧΟΛΙΟ

Σχόλια