ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΟ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΘΛΟΣ

Είναι δύσκολο να μιλήσουμε για την αγάπη αφού παλεύουμε να μάθουμε πως γίνεται  και τι σημαίνει  στην πράξη,  γιατί γνωρίζουμε μόνο την θεωρία.  Το θέμα είναι πως όλοι μας από θεωρία σκίζουμε. Στην πράξη όμως?  Τα λόγια μας τα κάνουμε πράξη, η μένουμε μόνο στα λόγια και τα λέμε για να εντυπωσιάζουμε τους άλλους? Είναι τόσο δύσκολο να μιλήσουμε για την αγάπη χωρίς να έχουμε λειώσει θυσιαζόμενοι από αυτήν.

Δύσκολο, γιατί αν είχαμε μέσα μας αγάπη δεν θα ακούγονταν μακρινά και ξένα τα λόγια του Κυρίου μας: «Αγαπᾶτε ἀλλήλους καθὼς ἠγάπησα ὑμᾶς.»( Κατά Ιωάννην ιε’ 12) Θα αντιλαμβανόμασταν καλύτερα το μέγεθος της Αγάπης Του, πως από τα δυσθεώρητα ύψη, εκούσια επέλεξε και έγινε άνθρωπος, δέχτηκε να διωχθεί και να ατιμωθεί, φόρεσε χλευαστική χλαμύδα και ακάνθινο στέφανο. Ραπίστηκε, σταυρώθηκε, απέθανε. Έγινε θυσία στον σταυρό για να μας σώσει.

Εδώ σε αυτό το σημείο θα θέσω ένα ερώτημα.

Ποιος είναι αυτός που δίδαξε την αγάπη?

Υπάρχουν σχολές και πανεπιστήμια που να διδάσκουν την αγάπη?

Μήπως μαθαίνονται, σπουδάζοντας, η αγάπη για την πατρίδα, ή, η αγάπη για τον άνθρωπο; Αν ναι, μήπως θεωρείται πως δεν αγαπούν την πατρίδα και τον άνθρωπο εκείνοι που δεν γνωρίζουν γράμματα και δεν πήγαν ποτέ σχολείο;

Καμία επιστήμη δεν μπορεί να διδάξει κανέναν την αγάπη και την ίση συμπεριφορά προς τους ανθρώπους.

Η αγάπη δεν πρέπει να είναι μόνο στα λόγια, αλλά και στην πράξη. Δεν διδάσκεται στο σχολείο. Τη διδάσκει η ζωή στον άνθρωπο. Περνάς την τάξη αυτή, αν αντιληφθείς ότι όλοι είναι άνθρωποι όπως εσύ. Αν καταφέρεις να βάλεις τον εαυτό σου στη θέση του άλλου. Δεν είναι χάρακας η αγάπη.  Δεν μπορεί να τη μάθει κανείς απ’ έξω. Το σχολείο γεμίζει μονάχα το ταγάρι των γνώσεων. Σου μαθαίνει τι είναι το κάθε τι. Λύνει τις άγνωστες εξισώσεις που έχεις στο μυαλό. Σου δείχνει σε έναν καθρέφτη το μυστικό πάρα πολλών πραγμάτων που αντιλαμβάνεσαι, αλλά δεν ξέρεις το λόγο για τον οποίο συμβαίνουν. Αποκτάς συνείδηση και εξοπλίζεσαι. Αλλά αν δεν υπάρχει στην καρδιά σου η αγάπη προς τον άνθρωπο, αυτά δεν αρκούν για να σε κάνουν σωστό άνθρωπο.

Πολλοί αναρωτιούνται τι να κάνουν για να σωθούν ;Να αποκτήσουν μεγάλη γνώση ; Να πουλήσουν τα πάντα υπέρ των φτωχών ; Να μαρτυρήσουν για το Χριστό ; Τι θα τους εξασφαλίσει την λεγόμενη σωτηρία ;

Ο Χριστός μας ξεκαθάρισε πως όλα αυτά κι αν τα κάνει κάποιος ή ακόμη κι αν φτάσει να ελέγχει τον ψεύτικο κόσμο στον οποίο ζούμε, αν δεν έχει αγάπη, δεν έχει τίποτα.

Η αγάπη είναι το απόλυτο αγαθό. Σε αυτή και στο δίκαιο βασίζεται ο όλος τρόπος λειτουργίας του φωτεινού κόσμου του Χριστού που πολύ απλοϊκά ονομάζουμε «παράδεισο». Για να πάει λοιπόν κανείς, μετά το πέρασμά του από τον κόσμο αυτό της ύλης, και πάλι εκεί, χρειάζεται να έχει αγάπη.

Αν είχαμε μέσα μας αληθινή αγάπη θα κάναμε πόνο δικό μας τον πόνο του άλλου. Θα ενδιαφερόμασταν να βρούμε τρόπους να τον απαλύνουμε, έστω κι αν δεν είχε τίποτε να μας αντιπροσφέρει. Θα ξέραμε, μάλιστα, πως δεν αρκεί ν’ αγαπάμε μόνο όσους μας αγαπούν. Θα κοινωνούσε η καρδιά μας το ξεχύλισμα της Δικής Του αγάπης όταν προσευχόταν στον σταυρό του μαρτυρίου για τους διώκτες Του: «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι!»  Θα αγαπούσαμε ακόμη κι όταν δεν ξέραμε ούτε εμείς γιατί τα ποιούσι. Με συγκλονισμό και δάκρυα θα φλεγόταν η καρδιά μας προσευχόμενη: «Κύριε, ἐλέησον τοὺς μισοῦντας ἡμᾶς», τους μισούντας Κύριε, ναι όσους μας μισούν, αυτοί περισσότερο σ’ έχουν ανάγκη!

Αν μπορούσαμε να αγαπήσουμε αληθινά θα μπορούσαμε να τσαλακώσουμε την εικόνα μας, θα ταπεινωνόμασταν παραδεχόμενοι την αδυναμία μας, θα ανοιγόμασταν μ’ αγάπη στον δίπλα ξεφλουδίζοντας το αδιαπέραστο κέλυφος του εγωισμού μας.

Αν αγαπούσαμε πραγματικά θα προτιμούσαμε να σιωπήσουμε, παρά να καταλαλήσουμε το σφάλμα του συνανθρώπου μας. Θα σβήναμε την οργή μας μέσα μας και δεν θα επιτρέπαμε λόγο κατακρίσεως να εκφέρει το στόμα μας.

Όπως βλέπετε  δυστυχώς χρησιμοποιώ το ΑΝ μπροστά. Γιατί?

Το χρησιμοποιώ το ΑΝ,  γιατί μείναμε στα λόγια. Αυτό άλλωστε το δείχνουν οι πράξεις μας.

Πως όμως το πετύχαμε αυτό?

Εγκαταλείψαμε το πατρικό μας σπίτι, απομακρυνθήκαμε από Αυτόν, το Θεό και Δημιουργό μας, αποκρούσαμε την πατρική Του Αγάπη. Έτσι γίναμε δυστυχισμένα πλάσματα, γιατί η προϋπόθεση για την Ευτυχία είναι η απεριόριστη Αγάπη Του.

Η έλλειψη αγάπης σημαίνει έλλειψη ευτυχίας. Σημαίνει σκοτισμένο πνεύμα, άγνοια, αδυναμία και έλλειψη ελευθερίας. Γιατί τότε ο άνθρωπος δεν αναγνωρίζει Αυτον, το Θεό και Δημιουργό του, και δεν παίρνει το δρόμο που οδηγεί κοντά Του. Όμως μόνο η ένωση μαζί Του μπορεί να ξαναδώσει την ευδαιμονία.

Για να πραγματοποιήσουμε  αυτήν την ένωση είμαστε στη Γη. Οφείλουμε να ξαναβρούμε την τελειότητα την οποία χάσαμε εκούσια κάποτε, οφείλουμε να μεταμορφωθούμε  πάλι σε αγάπη, η οποία ήταν η αρχική μας υπόσταση.

Με αυτή τη μεταμόρφωση θα κατορθώσουμε  να επανασυνδεθούμε μαζί Του. Θα μπορούμε  τότε να δίνουμε οι ίδιοι αγάπη και να τη λαμβάνουμε  απεριόριστα. Θα μπορούμε  να εισέλθουμε  στην αληθινή ζωή που διαρκεί αιώνια. Θα είμαστε τέλειοι και γι’ αυτό απεριόριστα μακάριοι.

Και μετά από όλα αυτά δημιουργείται ένα άλλο ερώτημα.

Ποιος θα τα ακούσει και ποιος θα τα κάνει πράξη?

Δυστυχώς, εμείς οι «χριστιανοί» με τη λειψή καρδιά κλείνουμε τα μάτια και τα αφτιά μας στο θαύμα της Αγάπης Του. Πιστεύουμε πως δεν μας αφορούν όλα  αυτά, πως δεν έχουν να κάνουν άμεσα με τη ζωή μας ή τα θεωρούμε «συντηρητικές» νοοτροπίες στερούμενες «οράματος» «προόδου». Φοβόμαστε, ακόμη, μήπως και μας κάνει «ευάλωτους» η Αγάπη κι έτσι σφαλίζουμε την καρδιά μας να μη «μαλακώσει» επικίνδυνα. Θέτουμε περιορισμούς στην προσφερόμενη αγάπη. Λέμε «έως εδώ!» και χαράζουμε τα όρια. Ύστερα αναζητούμε την ευτυχία σε λανθασμένα μονοπάτια ματώνοντας τα πόδια μας στ’ αγκάθια της αμαρτίας.

Όμως, εκεί στο περιθώριο της ζωής μας, ο Κύριος στέκει και καρτερικά προσμένει σαν σπαχνικός πατέρας. Μας χαρίζει χιλιάδες ευκαιρίες για αλλαγή, καθημερινά, κάθε στιγμή. Είναι έτοιμος να μας δει να πέφτουμε και να ξανασηκωνόμαστε αμέτρητες φορές και να μας συγχωρήσει ξανά και ξανά και ξανά, έως το τέρμα της ζωή μας.  Δεν βιάζεται, ούτε μας εκβιάζει, «αργά βαδίζει». Περιμένει καρτερικά μέχρι τη στιγμή που ελεύθερα, ατόφυα και χωρίς ανταλλάγματα θα Τον ποθήσουμε. Είναι τόση η Αγάπη Του που μπορεί να συγχωρήσει τα πάντα. Δεν κλείνει την πόρτα σε κανέναν, δεν αρνείται την Αγάπη Του ούτε στον πιο αμαρτωλό!

Αν γνωρίζαμε απόλυτα τι θα πει πραγματική αγάπη θα τη ζούσαμε όπως την περιέγραψε ο θείος Παύλος στην προς Κορινθίους Α’ επιστολή του:

    «Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ· πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει. Ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει.»

ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ
ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ