ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΦΙΛΟ

αναρτήθηκε σε: ΨΥΧΩΦΕΛΗ ΚΕΙΜΕΝΑ | 0

Φοβάμαι να το ξεκινήσω το θέμα αυτό αλλά θα το κάνω.  Φοβάμαι τις λέξεις με τις οποίες θα χαρακτηρίσω αυτές τις ψυχές, φοβάμαι τον πόνο που θα ξεχειλίσει από μέσα μου και θα αποτυπωθεί στην οθόνη ενός υπολογιστή.

Τραύματα, πληγές, αγκάθια, μάσκες πόνου.  Όπου και να κοιτάξεις ματωμένοι άνθρωποι, στιγματισμένες σχέσεις, ανοιχτές πληγές.

 

Δε μπόρεσαν να αφαιρέσουν τα αγκάθια τους και αυτά αφαιρούσαν σιγά σιγά κομμάτια από την ψυχή τους. Μια ψυχή διαβρωμένη, μια ψυχή φαγωμένη,  κέρδισε ο πόνος, ο εγωισμός πήρε το ρόλο της ασπίδας, της προστασίας τους! Η ψυχή έχασε το πρώτο λόγο, ο ίδιος ο άνθρωπος έχασε στο ίδιο του παιχνίδι. άφησε την κακία και τον ύπουλο πόνο να τον ματώσουν τόσο  ώστε να χάσει τον ίδιο του τον εαυτό.  Άνθρωποι που βλέπεις στα μάτια τους πόσο άδειοι είναι πια, ένα κορμί έχει μείνει, ένα κορμί που κακοποιείται καθημερινά από συγκρούσεις μεταξύ της χαμένης ψυχής και του πληγωμένου εγωισμού.

 

Άσχημες ψυχές που αργείς να τις ανακαλύψεις. Άσχημες ψυχές κρυμμένες σε ανθρώπους που μοιάζουν άγγελοι. Άσχημη ψυχή σημαίνει «άσχημος» άνθρωπος. Με μια ασχήμια που δεν φαίνεται με το γυμνό μάτι, μια ασχήμια καλά κρυμμένη βαθιά μέσα του.

Άνθρωποι που σε σκοτώνουν χαμογελώντας, σε πληγώνουν θεωρώντας ότι το αξίζεις, σε φορτώνουν με δικά τους βάρη με τόση ευκολία και σε βασανίζουν με έναν θάνατο αργό γεμάτο με τα δικά σου συναισθήματα που σβήνουν ένα ένα.

Άνθρωποι με ψεύτικα χαμόγελα, αγκαλιές γεμάτες αγκάθια και ειρωνικές κουβέντες.

Οι ενοχές δεν τους αγγίζουν καν.

Το βλέμμα τους μαρτυρά τη ζήλεια και τη μνησικακία για ότι όμορφο υπάρχει γύρω τους.

Αναγνωρίζουν από μακριά τους αθώους και θέτουν σε εφαρμογή το σχέδιο τους. Ένα σχέδιο που έχει ένα και μόνο στόχο, να μην μείνει κανείς να πιστεύει στην αγάπη και στην αλήθεια. Να γίνουν όλοι σαν αυτούς.

Σκληροί σαν πέτρα και ύπουλοι σαν φίδια. Τρυπώνουν παντού και κάνουν μόνο κακό. Δεν το ξέρουν το καλό, δεν το έχουν αφήσει να μπει μέσα τους.

Λέξεις όπως αγάπη, συμπόνια, κατανόηση, έλεος τους είναι παντελώς άγνωστες.

Είναι εκείνοι που αν τους αντιληφθείς νωρίς, ίσως γλιτώσεις το δηλητήριο τους.

Αν όμως προλάβουν να σε μολύνουν, σου αφήνουν σημάδια στην ψυχή και στο σώμα που δεν θα φύγουν ποτέ από πάνω σου.

Δεν αξίζει να τους πας κόντρα, το μόνο που αξίζουν είναι λύπηση.

Να τους λυπάσαι γιατί δεν ξέρουν τι θα πει ευτυχία μέσα από την αγάπη, δεν ξέρουν τι θα πει να κάνεις καλό και να γεμίζει η ψυχή σου από αυτό.

Μόνο αυτό τους αξίζει τελικά. Είναι ένα ψέμα χωρίς ψυχή.

 

Δεν τους κατηγορώ αυτούς τους ανθρώπους, όχι δεν έχω δικαίωμα να το κάνω.  Ίσως σε κάποιες φάσεις της ζωής μου επέτρεψα και εγώ σε αυτή τη μάσκα, να πάρει τα ηνία. ίσως και εγώ σήκωσα τα  χέρια ψηλά και καλωσόρισα τον πληγωμένο μου εγωισμό, δεν ήθελα να παλέψω άλλο, πονούσα, ήθελα να με αφήσουν στην ησυχία μου.

Δεν μπορώ να αδικήσω κανέναν που έχει επιλέξει αυτό τον τρόπο, αυτή τη μάσκα, απλά θέλω να ξέρει πως ο ίδιος αδικεί τον εαυτό του, γιατί υπάρχει και η άλλη λύση. Μια λύση που  την επιλέγουν οι δυνατοί. Αυτός ο δρόμος είναι δύσκολος και αυτός ο δρόμος είναι  ο δρόμος της συγχώρεσης, της αυτοεκτίμησης, της σκέψης, της αποδοχής των λαθών σου, της ανάληψης των ευθυνών σου και της εξέλιξης της ψυχής σου.

Έλεγε ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης.

Όταν ο κήπος της ψυχής σου είναι γεμάτος αγκάθια,  μην προσπαθείς να τα ξεριζώσεις και βρίσκεσαι διαρκώς τραυματισμένος και μολυσμένος από την ασχολία σου μαζί τους. Δώσε όλη τη δύναμη σου στα λουλούδια της ψυχής σου, πότισέ τα, και τότε τα  αγκάθια θα ξεραθούν μόνα τους. Και το καλύτερο λουλούδι είναι η αγάπη σου στον Χριστό. Αν ποτίσεις αυτήν και αναπτυχθεί, όλα τα αγκάθια μαραίνονται. Το ουσιαστικότερο είναι να φύγεις από τον τύπο και να πηγαίνεις στην ουσία. Ότι γίνεται, να γίνεται από αγάπη.

Η ψυχή είναι ένας κήπος χωρισμένος σε δύο μέρη. Στον μισό φυτρώνουν αγκάθια, στον άλλο μισό λουλούδια. Και έχουμε μια δεξαμενή νερού (τις δυνάμεις της ψυχής) με δύο βρύσες και δύο αυλάκια. Η μια κατευθύνει το νερό στα αγκάθια και η άλλη στα λουλούδια. Κάθε φορά μόνο μια βρύση μπορώ να ανοίξω. Αφήνω απότιστα τα αγκάθια και μαραίνονται, ποτίζω τα λουλούδια και ανθίζουν.

Το ομορφότερο λουλούδι στον κόσμο λέγεται ΑΓΑΠΗ.

Η αγάπη , καρποφορεί. Ας την καλλιεργήσουμε, ας την ποτίσουμε.

Η αγάπη δεν φαίνεται στον θυμό και στην οργή αλλά στην υπομονή και στην συγχώρεση.

Η αγάπη δεν λυγίζει στο πόνο της καρδιά μας αλλά στην αγάπη του άλλου.

Η αγάπη δεν φανερώνεται εύκολα στο λόγο αλλά στη βλέμμα της ευσπλαχνίας.

Η αγάπη δεν χαρίζεται στο σώμα του άλλου αλλά μέσα στην ταπεινή καρδιά.

Η αγάπη δεν φωνάζει στην αδικία του άλλου αλλά σιωπά στην ταπείνωση του εαυτού μας.

Η αγάπη δεν χάνεται μέσα στην βοή του κόσμου αλλά δείχνει την παρουσία της με την πλούσια αρετή της.

Η αγάπη δεν καταστρέφεται με την αδιαφορία αλλά βοηθά με τον ενδιαφέρον της.

Η αγάπη δεν αδιαφορεί για την αδυναμία του άλλου αλλά ενδιαφέρεται για την σωτηρία του.

Η αγάπη δεν τρέχει μαζί με το θυμό αλλά τον προσπερνά με γρήγορο βηματισμό για να συναντήσει την αδελφή της την ταπείνωση.

Η αγάπη δεν κοιμάται χωρίς να συγχωρήσει τον άλλον.

Η αγάπη δεν κοιτά το παρελθόν αλλά κοιτά το μέλλον για να αγαπήσει περισσότερο τον άλλον.

Η αγάπη δεν καταδικάζει τον άλλον αλλά σταυρώνεται παρά να σταυρώσει.

Το θέμα εδώ είναι εάν γνωρίζω να αγαπώ . Για να γνωρίζει ο άνθρωπος να αγαπά πρέπει πρώτα να γνωρίσει τον εαυτό του. Θέλω να δω ποιος τελικά είμαι?

Ξέρω το όνομά μου, την ηλικία μου, το βάρος μου, το χρώμα των μαλλιών μου, όμως τον εαυτό μου δεν τον γνωρίζω.

Αυτός σε μένα τον ίδιο, παραμένει κρυμμένος και άγνωστος.

 

ΕΑΥΤΕ ΜΟΥ…..

 

Σκάβε βαθειά το πηγάδι της αυτογνωσίας, της αυτομελέτης.

Ερεύνα το θέλημα του Θεού για τη ζωή σου. Γίνου αναζητητής για βρεις μαργαριτάρια και ψηγμάτων χρυσού από το χρυσορυχείο του λόγου του Θεού . (Ματθαίος ικ΄ 44-46)

Σκάβε και άνοιξε το χώρο της υπάρξεώς σου, για να αυξάνονται ποιο πολύ μέσα σου τα αποθέματα της χάριτος του θεού.

Βάλε όλο και ποιο βαθειά μέσα σου «τον θεμέλιον…ως έστιν Ιησούς Χριστός» (Α. Κορινθίους 3:2)

Αν θέλεις να ανέβεις «ψηλά», χαμήλωνε, σκάβε. Σκάβε όλο και ποιο βαθειά.

Άνοιγε Κύριέ μου βαθειά το πηγάδι της αυτογνωσίας και της ταπείνωσης.

 

ΕΔΩ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ

 

Γιατί προσεύχομαι ;

Όχι βέβαια για να απαριθμήσω στον Θεό τις αμαρτίες μου.

Όχι για να καυχηθώ για τα έργα μου.

Όχι για να ικανοποιήσω την συνείδησή μου, ότι δεν παρέλειψα το «καθήκον» της προσευχής.

Όχι για να κατακρίνω τους άλλους «αμαρτωλούς» που συνάντησα στο δρόμο μου.

Ούτε για να αρχίσω ή να τελειώσω «θρησκευτικά» τη μέρα μου.

Αλλά για να ζητήσω από τον πολυεύσπλαχνο Κύριο να καλύψει με το πολύ έλεός του, τα πολλά σφάλματά μου, τα ατελή και ελλιπή έργα μου, την έλλειψη αγάπης και κατανοήσεως των αδελφών μου, τις πολλές αμαρτίες μου. Να ξεριζώσει τα αγκάθια για να μπορέσει να μεγαλώσει το λουλούδι της αγάπης, που τα αγκάθια δεν το αφήνουν να αναπτυχθεί.

 

ΓΙ ΑΥΤΟ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΙ

 

Για να ανανεώσω τη συναίσθηση της αμαρτωλότητάς μου, αλλά και την εμπιστοσύνη μου στο έλεός του Θεού.

Και όταν προσεύχομαι αισθάνομαι πως είμαι μπροστά στον Άγιο Θεό ! «Ας κάνουμε ο καθένας μας το δικό μας βήμα να πλησιάσουμε την Αγάπη .

Τότε πραγματικά , δεν θα υπάρχει ομορφότερος κήπος από αυτόν που θα ανθίσει μες την καρδιά μας !

Δεν θα υπάρχει λαμπρότερο φως από αυτό που θα φωτίζει το δρόμο μας !

Δεν θα υπάρχουν γλυκύτεροι καρποί από τους καρπούς που θα καρποφορήσει το περιβόλι μας!

Δεν θα υπάρχει ομορφότερο χαμόγελο , από το χαμόγελο που θα χαρίσουμε στο αδελφό μας, στο φίλο μας , στο γνωστό μας , στο συγγενή μας …

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν …

Ας μην αφήνουμε το χρόνο τα φεύγει , γιατί μετά είναι πολύ αργά και μετά λέμε πόσο σε αγαπούσα, πόσο λυπάμαι που σε στεναχωρούσα, πριν είναι πολύ αργά για να δείξουμε την αγάπη μας .

Θα κλείσω το κείμενο με ένα γράμμα. Ένα γράμμα που  μας το στέλνει ένας φίλος.

 

 Έπρεπε να σου γράψω για να σου πω πόσο σ’ αγαπώ και νοιάζομαι για σένα.

Χθες σε είδα να περπατάς και να γελάς με τους φίλους σου.

Ήλπιζα ότι σύντομα θα με ήθελες να περπατήσω μαζί σου.

Γι’ αυτό ζωγράφισα ένα ηλιοβασίλεμα να κλείσει τη μέρα σου και  έστειλα μια δροσερή ώρα να σε αναζωογονήσει.

Περίμενα πότε θα με καλέσεις. Συνέχισα να σ’ αγαπώ.

Καθώς σε παρατηρούσα να πέφτεις για ύπνο χθες βράδυ, ήθελα τόσο πολύ να σ’ ακουμπήσω.

Διέχυσα το φεγγαρόφως στο πρόσωπό σου, σταλάζοντας στα μάγουλά σου τόσα πολλά δάκρυα και δε σκέφτηκες τίποτα για μένα. Ούτε καν Το Όνομά μου .

Ήθελα τόσο πολύ να σε ανακουφίσω.

Την επόμενη μέρα έριξα μια λαμπρή ανατολή ηλίου σ’ ένα υπέροχο πρωινό για σένα.

Εσύ όμως ξύπνησες αργά και βιαστικά για τη δουλειά . Ούτε που με  πρόσεξες. Ούτε που με σκέφτηκες. Απλά με προσπέρασες. Αυτό με πόνεσε και έκλαψα. Ο ουρανός μου συννέφιασε και τα δάκρυά μου ήταν η βροχή.

Σ’ αγαπώ , ήθελα και πάλιν να σου πω . Ω ! Μόνο ν’ άκουγες.

Πραγματικά πόσο σ’ αγαπώ!

Προσπαθώ να στο πω με το γαλάζιο τ΄ ουρανού , με το χρυσό φως του ήλιου.

Ο άνεμος ψιθυρίζει την αγάπη μου δια μέσου των κορυφών των δέντρων και τη διαχέει στα χρώματα των λουλουδιών.

Στο φωνάζω στο θόρυβο των νερών στα ποτάμια , και συνθέτω τραγούδια αγάπης , για να παίζουν, και να σου τραγουδούν.

Σε θερμαίνω με τις ακτίδες του ήλιου, και αρωματίζω τον αέρα με το γλυκό άρωμα της φύσης.

Η αγάπη μου για σένα είναι βαθύτερη από κάθε ωκεανό, μεγαλύτερη από κάθε ανάγκη της καρδιάς σου.

Μόνο να μπορούσες να αντιληφθείς πόσο νοιάζομαι και πονώ για σένα. Άλλωστε αυτό το απέδειξα επάνω στον σταυρό του Γολγοθά. Κι όμως. Με ξέχασες. Με απαρνήθηκες. Με αγνόησες.

Εγώ ποτέ δεν θα πάψω να σε αγαπώ και να σε περιμένω.

Ο πατέρας μου στέλνει την αγάπη Του . Θέλω να Τον συναντήσεις, να Τον γνωρίσεις.

Κι’ Αυτός νοιάζεται για σένα. Οι Πατέρες έτσι είναι.

Γι’ αυτό, σε παρακαλώ, κάλεσέ με σύντομα. Δεν έχει σημασία πόσο χρόνο θα πάρει.

Θα περιμένω , όσο κι΄ αν χρειαστεί . . . γιατί σ’ αγαπώ !

Ο φίλος σου Ιησούς . 

 

ΑΣ ΑΠΑΝΤΗΣΟΥΜΕ  ΟΣΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ

ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ
Please follow and like us:

ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ. ΑΥΤΟ ΘΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ