ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ ΣΕ ΣΕΝΑ

 

Θέλησα δυο λόγια να σου γράψω, δυο σκέψεις, μέσα από την καρδιά μου. Δεν σε γνωρίζω, όμως, προσεύχομαι για σένα καθημερινά.

Αφού βαφτίστηκες στο όνομα της Αγίας Τριάδας, και αφού μυρώθηκες λαμβάνοντας τη σφραγίδα της δωρεάς του Αγίου Πνεύματος, είσαι κι εσύ εν Χριστό αδελφός μου η αδελφή μου.

 

Η κολυμβήθρα είναι η κοινή πνευματική μας μήτρα, είναι η πνευματική μας μάνα κι ο Θεός είναι ο πατέρας μας. Ίσως όλα αυτά να μην τα γνώριζες. Δε σε κατηγορώ καθόλου. Έμενα κατηγορώ και δεν το λέω γιατί πρέπει να το πω αλλά ούτε για να κάνω τον ταπεινό. Απλά λέω την αλήθεια. Εγώ φταίω και όχι εσύ  και δεν ξέρω εάν μπορέσεις να με συγχωρέσεις γι αυτό.

 

Δεν  έκανα  ότι  έπρεπε, για να μην είσαι ακατήχητος. Έδωσα  προτεραιότητα σε άλλα πράγματα και πολλές φορές παρακινήθηκα  από τον εγωισμό μου  και ιδιοτελώς. Έγινα  κι εγώ κοσμικός  νομίζοντας ότι έτσι θα σε προσεγγίσω  καλύτερα.

 

Είμαι κι εγώ αμαρτωλός. Μπορεί και περισσότερο από εσένα. Έχω κι εγώ αδυναμίες και ίσως οι δικές μου αδυναμίες να είναι περισσότερες από τις δικές σου. Έχω κάνει κι εγώ λάθη στην ζωή μου και μπορεί τα δικά μου λάθη να είναι περισσότερα από τα δικά σου.

Αυτό όμως που με κρατά όρθιο  και περηφανεύομαι είναι ότι δεν υπήρξα απατεώνας και ψεύτης.

 

Ένας από τους μεγαλύτερους πειρασμούς, πού ίσως αυτός ο πειρασμός να είναι το εισιτήριο για την κόλαση ,για όποιον κληρικό κατέχει αυτόν τον πειρασμό,  είναι η τάση μας να αναλαμβάνουμε τον ρόλο του Θεού στην ζωή των άλλων.

Είτε λέγοντας, ότι εμείς θα τους λυτρώσουμε, είτε καταδικάζοντας τους στην κόλαση ως άχρηστους και αμαρτωλούς.

Δεν υπάρχει ειδεχθέστερη πράξη, από το να θέλουμε να ορίζουμε την σχέση του Θεού με τους ανθρώπους, μοιράζοντας καταδικαστικές αποφάσεις.

 

Όταν κάλεσαν τον Αββά Ιωσήφ να ενώσει την φωνή του στην καταδίκη ενός ανθρώπου, αντέδρασε λέγοντας, «και ποιος είμαι εγώ;»

Λένε πως τα μάτια αντικατοπτρίζουν την καρδιά.

Αν τα μάτια δεν κοιτούν τον Χριστό, σημαίνει πως η καρδιά δεν έχει ακόμα γλυκαθεί.

Αν ρωτήσεις πώς γλυκαίνεται η καρδιά, θα σου απαντούσα πως καμιά ανθρώπινη επιρροή δεν μπορεί να προσφέρει ούτε στο ελάχιστο τη «γλύκα» τη χαρά που μπορεί να προσφέρει η Χάρη του Θεού.

 

 

Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός λέει:

Αν θέλεις να κυβερνιέσαι απ’τον Θεό, να μην θέλεις να αμαρτάνεις.

Γιατί, αν αμαρτάνεις, πώς θα κυβερνηθείς απ’τον Θεό;

Όσο κρατάς κάποιον στην καρδιά σου, ποτέ δεν τον χάνεις.  Άραγε ποιόν και τι κρατάω στην καρδιά μου;

Όπως προανέφερα αυτό που με κρατά όρθιο στην ζωή μου είναι ότι δεν υπήρξα απατεώνας και ψεύτης. Έτσι και σε σένα δεν θα πω ψέματα, αλλά την πάσα αλήθεια.

 

Εκείνος που πιστεύει φοβάται κι όποιος φοβάται, ταπεινώνεται και όποιος ταπεινώνεται, γίνεται πράος, γιατί αποκτά συνήθεια να κρατεί ανενέργητες, τις παραφύση κινήσεις του θυμού και της επιθυμίας.

 

Μπορεί εγώ να είμαι ένας ανάξιος κληρικός, αλλά εσύ διψάς για αιώνια και πνευματικά αγαθά. Και στο κάτω κάτω δεν έρχεσαι για εμάς στην Εκκλησία, αλλά για να συναντήσεις τον Χριστό,  και πολύ σωστά κάνεις. Δεν θα πας στην εκκλησία για να συναντήσεις τον φίλο, τον γείτονα, τον συγγενή η τον συγχωριανό σου. Αυτούς όλους του συναντάς σε αλλά σημεία.

Πας στο σπίτι του ίδιου του Ιησού Χριστού.

Ο Χριστός, λοιπόν, σε υποδέχεται με μεγάλη χαρά και άπειρη αγάπη. Σα σπλαγχνικός πατέρας. Ποτέ δε σε ξέχασε. Σε περίμενε κάθε μέρα. Σε προσκαλούσε με το χτύπημα της καμπάνας (αν και θα προτιμούσε να είναι η παλιά παραδοσιακή καμπάνα και όχι αυτές οι ηλεκτρικές, που και σένα σου τη δίνουν στα νεύρα).

 

 

Και τώρα, που ήρθες, ανοίγει διάπλατα την αγκαλιά Του να σε ζεστάνει, να σε χαρεί, να σε ελαφρύνει απ’ τα βάσανα και τις στενοχώριες σου. Προσπαθεί να σε χορτάσει, γιατί μπορεί να κάνει ένα ολόκληρο χρόνο να σε ξαναδεί.

Γιατί, όμως, ρε φίλε; Εσένα δε σου λείπει; Τί σού’ κανε; Άσε θα σου πω εγώ φιλικά και αδελφικά τί σού’ κανε, μη σε κουράζω κιόλας. Κατ’ αρχήν, αν και ήταν Θεός προαιώνιος, έγινε άνθρωπος για σένα.

 

 

Γεννήθηκε φτωχά και ταπεινά σε μια σπηλιά στη Βηθλεέμ, γιατί εμείς οι άνθρωποι του κλείναμε κατάμουτρα την πόρτα. Μετά οι συμπατριώτες του θέλησαν πολλές φορές να τον σκοτώσουν. Δεν άντεχαν το καλό φαίνεται.

 

Ενώ χάριζε το φως στους τυφλούς, ενώ γιάτρευε τους παραλύτους, ενώ έβγαζε τα δαιμόνια, ενώ συγχωρούσε τους αμαρτωλούς, ενώ ανέσταινε ακόμα και νεκρούς, αυτοί ζήλευαν και έψαχναν αφορμή να τον θανατώσουν. Όπως και τελικά βρήκαν, με συκοφαντίες και ψευδομάρτυρες και τον καταδίκασαν σε θάνατο, τον γύμνωσαν, τον ράπισαν, τον μαστίγωσαν, τον έφτυσαν, του φόρεσαν αγκάθινο στεφάνι, τον πότισαν με ξύδι και, τέλος, σταυρώθηκε. Αυτό σού’ κανε. Εδώ θα σου κάνω ένα  ερώτημα  και δώσε εσύ την απάντηση. Μήπως σαν κι εμένα είσαι κι εσύ λίγο αχάριστος;

 

Μήπως πήραμε τη ζωή μας λάθος; Μήπως είναι καλό να πάρουμε απ’ την αρχή κάποια πράγματα και να γυρίσουμε κοντά Του; Μπορεί να μη βρέχει λεφτά τώρα στην οικονομική κρίση, αλλά μπορεί να πλημμυρίσει την καρδιά μας με αγάπη και ελπίδα. Μπορεί να επιτρέπει ή να ανέχεται να μένουμε φτωχοί υλικά αλλά πνευματικά μπορεί να μας δώσει δώρα ανεκτίμητα, που δε παζαρεύονται σε κανένα χρηματιστήριο.

Αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότητα, αγαθοσύνη, πίστη, πραότητα, εγκράτεια και αναρίθμητα άλλα. Από αυτά κινδυνεύουμε να χρεοκοπήσουμε, τα άλλα όλα βολεύονται, ιδιαίτερα αν καταφέρουμε να περάσουμε απ’ το «εγώ» στο «εμείς».

 

Ξέρω ότι σε κούρασα. Είμαι κι εγώ πολυλογάς σαν τους περισσότερους παπάδες. Συγχώρα με. Από πολύ αγάπη στα γράφω. Επειδή μου λείπεις. Επειδή σε σκέφτομαι και προσεύχομαι για σένα κάθε μέρα θυμιάζοντας το άδειο σου στασίδι. Νά’ ρχεσαι πιο συχνά. Και, σε παρακαλώ, μην το κάνεις τυπικά.

Έλεγξε με ταπείνωση μήπως σου λείπουν οι προϋποθέσεις συμμετοχής στο μυστήριο. Φόβος Θεού, πίστη, αγάπη και καθαρή συνείδηση. Αν δεν πιστεύεις ότι τα δώρα, που θα μεταλάβεις, τα άγια των αγίων, είναι στ’ αλήθεια Σώμα και Αίμα Χριστού, άστο καλύτερα. Περίμενε να το νιώσεις και να το αισθανθείς.

Να είσαι βέβαιος. Γιατί, αν έχεις αμφιβολία ότι όντως είναι Σώμα και Αίμα Χριστού, αυτό είναι βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος, που μεταβάλλει τα ταπεινά μας δώρα, τον άρτο και τον οίνο, σε Σώμα και Αίμα, τη φρικωδέστατη ώρα της ευχής του καθαγιασμού, όταν ο ψάλτης ψάλλει το «Σε υμνούμεν».

 

 

Και πες μου ειλικρινά. Προετοιμάστηκες να συναντήσεις, πρόσωπο προς Πρόσωπο τον Χριστό;

Να τον γευτείς και να τον φιλοξενήσεις στην καρδιά σου; Δε σε αποθαρρύνω να συμμετέχεις στο μυστήριο.

Σε ενθαρρύνω! Όμως, περισσότερο συνειδητά. Άλλωστε, τα ίδια ισχύουν και για μένα.

Γιατί είμαι κι εγώ άνθρωπος ομοιοπαθής με εσένα και πολύ χειρότερος, μάλιστα.

Σε παρακαλώ, λοιπόν, να προσεύχεσαι κι εσύ για μένα, όπως κι εγώ για σένα. Κι εκεί, στην προσευχή, να συναντιόμαστε.

 

 

Σου εύχομαι, η ευλογία του Αναστάντος Χριστού, η χαρά και η ειρήνη Του, να σκεπάζει τη ζωή σου, να στηρίζει την Εκκλησία μας, μαζί με την Ανάσταση Του να αναστηθούμε κι εμείς. Ναι. Να αναστηθούμε κι εμείς γιατί δεν έχουμε καταλάβει ότι είμαστε νεκροί.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

ΕΑΝ ΕΠΙΘΥΜΕΙΣ ΓΡΑΨΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΣΧΟΛΙΟ

Σχόλια