ΕΝΑ ΤΡΕΛΟ ΘΗΡΙΟΤΡΟΦΕΙΟ

αναρτήθηκε σε: ΨΥΧΩΦΕΛΗ ΚΕΙΜΕΝΑ | 0

Δεν είναι δική μου δουλειά να κρίνω τι κάνει ο καθένας. Δουλειά μου είναι να κρίνω τι κάνω εγώ σαν άτομο. Ο κόσμος είναι ΕΝΑ ΤΡΕΛΟ ΘΗΡΙΟΤΡΟΦΕΙΟ κι αν κάτσω να ασχοληθώ με όσα κρύβει, θα καταλήξω κι εγώ σε ένα κλουβί γεμάτο αναπάντητα ερωτήματα. Δεν χρειάζεται να λυπάμαι για κάτι που δεν ορίζω ως άτομο όπως η συμπεριφορά των άλλων. Εγώ θέλω να είμαι καλός, να τα παίζω όλα για όλα και να δίνω το καλύτερο. Το αν οι άλλοι θέλουν να φέρονται σκάρτα εμένα δεν με αφορά. Όλα στην ζωή είναι επιλογές κι έχω μάθει να μην ντρέπομαι για τις δικές μου.

Πολλές φορές μου είπαν να κάνω πράγματα και ίσως οι συμβουλές τους να με είχαν βγάλει σε καλύτερους δρόμους. Πιο εύκολους σίγουρα πάντως. Όμως έκανα αυτό που εγώ πίστευα κι ας δημιουργούσα συχνά στον εαυτό μου δυσκολίες. Για τα περισσότερα δεν μετάνιωσα και τόσο διότι, ίσως να μην έζησα μια εύκολη ζωή, ξέρω όμως πως ήταν η δική μου.

Η ζωή πολλές φορές μοιάζει με ρινγκ. Όταν είσαι νέος, σε χτυπάνε αλύπητα. Σε χτυπούν συνεχώς μέχρι να πέσεις κάτω. Άλλοι γιατί δεν έχουν μάθει να ελέγχουν τη δύναμή τους και παρασύρονται από την θέρμη του αγώνα και άλλοι γιατί απλώς θέλουν να ικανοποιήσουν τον εγωισμό τους και να δείξουν ποιός είναι ο καλύτερος. Και σε χτυπούν μέχρι να ματώσεις. Μέχρι να χαθεί κάθε ίχνος προσπάθειας. Κι εκεί, καθώς βρίσκεσαι στο πάτωμα σε δημόσια θέα, αποφασίζεις ποιός πραγματικά θέλεις να είσαι σ’ αυτόν τον αγώνα που ονομάζεται ζωή.

Άλλοι μένουν για πάντα χαμηλά και τα παρατάνε, λέγοντας στον εαυτό τους την δικαιολογία ότι η πάλη δεν ήταν για αυτούς και ίσως εκεί είναι η θέση τους. Προσπαθώντας έτσι να καλύψουν την αδυναμία που κουβαλάνε μέσα τους. Γιατί υπάρχουν και κάποιοι άλλοι, εκείνοι που, δεν αφήνουν τις ήττες να τους σκοτώσουν αλλά τις χρησιμοποιούν σαν μάθημα, που θα τους αναγεννήσει.

Αυτοί είναι οι λεγόμενοι μαχητές. Τα άτομα που, όταν έχουν φτάσει πια σε σημείο αναισθησίας από τον πόνο, κρατούν ένα εσωτερικό κομμάτι, το πιο ανθεκτικό τους, που ονομάζεται πίστη για να μπορέσουν να ξανασηκωθούν. Κι όταν το κάνουν χτυπούν τη ζωή δυο φορές πιο δυνατά απ’ ότι τους χτύπησε αυτή, γιατί έχουν μάθει πλέον να την αντιμετωπίζουν κατάματα, με σεβασμό κι όχι με φόβο. Γνωρίζουν πως σε αυτό το ρινγκ για να επιβιώσεις, δεν χρειάζονται μπράτσα αλλά ψυχή.

Υπάρχουν οι σωστοί και οι λάθος άνθρωποι. Οι λάθος άνθρωποι είναι απαραίτητοι, για να μας οδηγήσουν στους σωστούς.

Μην αφήνεις πότε σου το σήμερα να μαραίνεται. Μην αφήνεις τη ζωή να χάνεται σαν την άμμο μέσα από τα δάχτυλα σου. Ζήσε. Κατάλαβες; Ζήσε. Μην βάζεις το σήμερα ενέχυρο σ’ αυτό που εννοούνε μερικοί μουχλιασμένοι αύριο. Το σήμερα είναι δικό σου φίλε. Αγάπησε το.

Γνωρίζω  πολύ καλά ότι η ζωή είναι πολύ δύσκολη. Πολλές φορές είναι ανυπόφορη.

Εδώ μόνο ο Ιησούς Χριστός μπορεί να βοηθήσει. Όχι να βοηθήσει  για να αποφύγουμε τις θλίψεις και τις πίκρες που έχει η ζωή. Όχι.   Στο κάτω κάτω δεν είναι υπεύθυνος Αυτός.

Έχει όμως την ευθύνη  να βοηθήσει  να σηκώσουμε αυτό το βάρος εάν εμείς τον καλέσουμε.

 

Μια χάρη ζήτησαν από τον Χριστό δύο αγαπημένοι μαθητές Του, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης, λίγο πριν το Πάθος Του.

-Διδάσκαλε, του είπαν, θέλουμε αυτό που θα σου ζητήσουμε να μας το κάνεις.

-Τί θέλετε να κάνω για σας; ρώτησε Εκείνος.

-Όταν θα εγκαταστήσεις την ένδοξη βασιλεία Σου, του αποκρίθηκαν, βάλε μας να καθίσουμε ο ένας στα δεξιά Σου και ο άλλος στα αριστερά Σου.

-Δεν ξέρετε τί ζητάτε, τους είπε τότε ο Ιησούς. Μπορείτε να πιείτε το ποτήρι των παθημάτων που θα πιω εγώ και να βαπτιστείτε με το βάπτισμα με το οποίο θα βαπτιστώ εγώ;

-Μπορούμε, του λένε.

Και ο Ιησούς τους απάντησε:

-Το ποτήρι που θα πιω εγώ θα το πιείτε, και με το βάπτισμα των παθημάτων μου θα βαπτιστείτε. Το να καθίσετε όμως στα δεξιά μου και στα αριστερά μου δεν μπορώ να σας το δώσω εγώ, αλλά θα δοθεί σ’ αυτούς για τους οποίους έχει ετοιμαστεί.

 

Ο ΠΟΝΟΣ, σωματικός ή ψυχικός, από τις δοκιμασίες και τα βάσανα τούτης της ζωής είναι το αναπόφευκτο πικρό ποτήρι του ανθρώπου. Ο πόνος είναι η ίδια η ζωή του. Θάνατοι, αρρώστιες, κατατρεγμοί, διαμάχες, φτώχεια, αποτυχίες, μοναξιά, φοβίες, αγωνίες, πειρασμοί. Πολύς και ποικίλος πόνος, που ορθώνει αμείλικτα ερωτήματα στις ψυχές και προσδίδει απύθμενη τραγικότητα στην ανθρώπινη ύπαρξη.

 

Δεν τον δημιούργησε ο Θεός τον πόνο, αλλά μπήκε στη ζωή των ανθρώπων μετά την πτώση των Πρωτοπλάστων, εξαιτίας της αμαρτίας. Ο νέος Αδάμ όμως, ο Θεάνθρωπος Ιησούς, σήκωσε στους ώμους Του μαζί με την αμαρτία και τον πανανθρώπινο πόνο. Έτσι μεταμόρφωσε τον εξουθενωτικό χαρακτήρα του πόνου σε σωτήριο φάρμακο και ανέδειξε τις θλίψεις ως κατ’ εξοχήν οδό θεραπείας, εξαγιασμού και τελειώσεως του ανθρώπου.

Από τότε ο Χριστός παραμένει η μοναδική αδιάψευστη ελπίδα των πονεμένων. Τα λόγια Του αντηχούν παρήγορα μέσα στους αιώνες:

 

Μια είναι η αλήθεια, ότι μας περιμένει ο θάνατος κι ύστερα μας αναμένει κρίση. Όπως και να ’χει θα δώσουμε λόγο για τη ζωή μας. Μάθαμε να λέμε πως οι φυσικοί νόμοι είναι απαράβατοι, μα πιο πολύ απαράβατοι και αμετάθετοι είναι οι ηθικοί νόμοι, γιατί δεν γίνεται τίποτε στην τύχη, για να μπορεί να σταθεί το υλιστικό αξίωμα . Κάποτε θα βρούμε μπροστά μας τη ζωή μας και τις πράξεις μας θα μας δικάσει ο Θεός «διά Ιησού Χριστού». Κι αν είναι να μας δικάσει ο Χριστός σαν Θεός, δεν θα σωθεί κανένας από μας. Μα θα μας δικάσει σαν Θεός και άνθρωπος μέσα στα ανθρώπινα μέτρα. Και θα μας ζητήσει αν είχαμε μεταξύ μας αγάπη. Η αγάπη, γράφει ο Απόστολος, «καλύψει πλήθος αμαρτιών». Η αγάπη δεν είναι μια λέξη και μια θεωρητική διδασκαλία, αλλά συγκεκριμένη κάθε φορά πράξη προς τον συνάνθρωπο και τον πλησίον, που είναι αδελφός «εν τω ονόματι Ιησού Χριστού.

 

Όχι απρόσωπα ο άνθρωπος ούτε η ανθρωπότητα, αλλά ο πλησίον προσωπικά και ο αδελφός. Ας έχουμε λοιπόν αγάπη, ας πιστεύουμε στο Θεό, που από αγάπη προς τον άνθρωπο έγινε άνθρωπος, για να σώσει έναν έναν τον άνθρωπο. Για να ακούσουμε όταν θα μας κρίνει· «Δεύτε οι ευλογημένοι…».

«Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς» (Ματθ. 11:28). «Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε. αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον» (Ιω. 16:33). Αμήν.

ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ
ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ