ΕΣΥ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ;       

Σκεπτόμουν, πόσο κακό μεγάλο είναι η αχαριστία… Περισσότερο δε, όταν την λαμβάνεις από όσους ευεργέτησες. Τότε, η αχαριστία είναι ακόμα μεγαλύτερη. Όμως δες! Ακόμα και σε αυτό, τα ζώα μας δείχνουν τον δρόμο που πρέπει να βαδίσουμε. Δες το λιοντάρι και την αρκούδα! Μεγαλύτερα θηρία από αυτά υπάρχουν στην δημιουργία του Θεού; Και όμως! Υπάρχει ένα μεγαλύτερο θηρίο και από το λιοντάρι και από την αρκούδα και αυτό είναι ο άνθρωπος!

Εάν όμως ο άνθρωπος κατάφερε να φανεί αχάριστος στον δημιουργό του, πως είναι δυνατόν να περιμένεις να μην κάνει το ίδιο στον συνάνθρωπο του; Εκείνος που πρώτος διδάσκει την αχαριστία δεν είναι άλλος από τον διάβολο.

 

Ο Θεός, έδειξε πως και η αχαριστία, είναι επιλογή, της απόλυτης ελευθερίας με την οποίαν ο Ίδιος κατοχύρωσε τον άνθρωπο.

Η αχαριστία είναι γεννημένη την ίδια μέρα με την προδοσία.  Και ο αχάριστος δεν αργεί να φανεί προδότης, προδότης της ανθρώπινης αλλά και της Θεϊκής αγάπης!

 Αν λοιπόν με ρωτήσεις, ποια τελικά είναι η μεγαλύτερη αμαρτία στην ζωή του ανθρώπου, αυτό θα σου απαντήσω : Η ΑΧΑΡΙΣΤΊΑ! Γιατί ο αμαρτωλός ,πέφτει και σηκώνεται ξανά από την αμαρτία, ενώ ο αχάριστος επιμένει.

Ποιος δεν έχει έρθει αντιμέτωπος με άνθρωπο αχάριστο; Δεν ξέρω αν υπάρχει πιο άσχημο πράγμα από την αχαριστία. Δεν καταλαβαίνω πώς μπορούν να είναι αχάριστοι κάποιοι άνθρωποι και δεν θέλω να καταλάβω. Δικαιολογία για τέτοια στάση δεν υπάρχει!

Ο σοφός λαός παρομοιάζει την αχαριστία με ένα βαρέλι δίχως πάτο, το οποίο όσο κι αν εσύ γεμίζεις, αυτό δεν γεμίζει ποτέ! Αν το καλοσκεφτούμε, δεν θα υπήρχε πιο ακριβής χαρακτηρισμός για το φαινόμενο αχαριστία αν και είναι άπειρα τα ρητά περί αυτής, το οποίο είναι από τις χειρότερες εμπειρίες που μπορεί να έχουμε και δυστυχώς όλοι το έχουμε βιώσει πολλές φορές. Είναι ένα φαινόμενο το οποίο λογική εξήγηση δεν έχει αφενός κι αφετέρου μας πληγώνει αλλά και μας θυμώνει πολύ.

 

Αχαριστία σημαίνει να μην αναγνωρίζω και να μην εκτιμώ τα όσα μου δίνει κάποιος. Να μην είμαι ευχαριστημένος ή χορτάτος ποτέ όσα κι αν για μένα κάνει και να μην δείχνω ευγνώμων ούτε με λόγια μήτε με πράξεις. Επίσης σημαίνει να μη δώσω τίποτα πίσω εγώ κι αυτό όχι με την έννοια της συναλλαγής μα στην ανθρώπινη βάση του δούναι και λαβείν που πρέπει να υπάρχει στις οποιαδήποτε σχέσεις. Ο αχάριστος άνθρωπος λοιπόν είναι ένας άνθρωπος που δεν αξίζει να προσπαθούμε να του δείξουμε ότι είναι λάθος διότι δεν θα το καταλάβει ποτέ. Αν ήταν σωστός, θα είχε αξιολογήσει από μόνος του τα πράγματα και θα είχε ορθή κρίση συνεπώς δεν θα φερόταν έτσι. Προφανώς είναι ένας άνθρωπος που αγαπά πολύ τον εαυτό του και θέλει μόνο να παίρνει γενικά, είτε υλικά είτε ψυχικά είτε με οποιονδήποτε τρόπο.

 

Ο ίδιος δε θεωρεί πως είναι αχάριστος και δεν βλέπει ότι φέρεται απαράδεκτα. Θεωρεί ίσως ότι είναι υποχρεωμένοι οι άλλοι να του προσφέρουν όσα του προσφέρουν και δεν κάνουν κάτι ιδιαίτερο αλλά μάλλον του χρωστάνε κιόλας. Το ευχαριστώ είναι άγνωστη λέξη κι ακόμη πιο άγνωστη πράξη για αυτόν και σου δείχνει δίχως ντροπή αυτή του τη στάση. Πιστεύει πως θα είσαι πάντα εκεί και πως πάντα θα δίνεις δίχως να χρειαστεί να λάβεις ούτε να πρέπει να σε εκτιμά για αυτό. Το χειρότερο ακόμη είναι πως υπάρχει και η περίπτωση να στο ξεπληρώσει και κάνοντάς σου κάτι άσχημο. Εκεί τα χάνει κανείς.  Πως να το διαχειριστεί αυτό; Δεν έχει λογική, δεν έχει ερμηνεία, είναι άδικο και σου προκαλεί αγανάκτηση, απογοήτευση, θυμό μα και πονάει ας μην κρυβόμαστε. Υπάρχει μια θεωρία που λέει πως η αχαριστία και η αγνωμοσύνη είναι ψυχική νόσος εντέλει και μια άλλη που ισχυρίζεται πως είναι μέγα αμάρτημα κι από θρησκευτικής απόψεως.

Τι κάνω μετά;

Το τι επιβάλλεται να κάνει κανείς με έναν αχάριστο άνθρωπο είναι προφανές. Καταρχήν σταματάς να δίνεις τουλάχιστο όσα έδινες και αποδέχεσαι πως δεν αξίζει τον κόπο. Το σωστότερο είναι να απομακρυνθεί κανείς από τέτοια άτομα αλλά αυτό καμιά φορά δε το μπορούμε ή δεν θέλουμε μα και αντικειμενικά είναι αδύνατο αν είναι π.χ συγγενικό πρόσωπο. Κανένας πιο βέβαιος εχθρός από τον αχάριστο που ευεργετήθηκε, είπε ο Καλλίμαχος. Το μόνο βέβαιο είναι πως οφείλουμε να αλλάξουμε συμπεριφορά ακόμη κι αν δεν το συζητήσουμε μαζί του αφού νόημα δεν υπάρχει άλλο παρά να εκφράσουμε ίσως την πίκρα μας. Απλά πρέπει να βάλουμε πλέον όρια τουλάχιστον αν δεν μπορούμε να αλλάξουμε και να καταλάβουμε πως δεν είναι δυνατό να συνεχίσουμε να τρέφουμε αχάριστο ον για πάντα.

 

Άς σκεφτούμε ακόμα τό βάρος τών αμαρτιών μας, επειδή καθεμιά απ αυτές είναι μεγάλο καί φοβερό κακό.

Άς συλλογιστούμε τήν αχαριστία πού δείξαμε στόν Θεό μέ τίς αμαρτίες μας καί τίς ευεργεσίες μέ τίς οποίες ανταποκρίνεται ο Θεός στήν αχαριστία μας αυτή. Άς βάλουμε καλά στό νού μας τό πλήθος τών αγαθών πού μάς έδωσε ο Κύριος, τόσο τών κοινών όσο καί εκείνων πού χάρισε προσωπικά στόν καθένα μας.

Άς εξετάσουμε πόσο ανάξιοι είμαστε νά ευεργετηθούμε έτσι πλούσια καί ν αγαπηθούμε τόσο πολύ από τόν Θεό.

Ο Θεός μάς αγάπησε τόσο πολύ, κι εμείς, αντί γι Αυτόν, αγαπήσαμε τήν ηδονή, πού φεύγει σάν τή σκιά. Εμείς γιά όλα αυτά που μας προσφερε Τόν ανταμείψαμε μέ τήν ανήκουστη αχαριστία μας. Αυτό δεν κάναμε;

Κλείνοντας, ας τονίσουμε και μια άλλη παράμετρο η οποία έχει κάποια δόση αλήθειας:Η αχαριστία ίσως τελικά δεν είναι χαρακτηριστικό με το οποίο γεννιόμαστε αλλά επίκτητο, συνεπώς χρειάζεται προσοχή στον τρόπο που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας. Μάλλον μπορούμε να τα μετατρέψουμε εμείς σε αχάριστα ή μη πλάσματα.

Άς ντραπούμε λοιπόν γιά τήν αχαριστία μας καί γιά τήν αναίδεια πού δείξαμε ως τώρα στήν αγαθότητα τού Θεού. Άς δουλεύουμε από δώ καί πέρα μέ τρόμο τίς εντολές τού Θεού. Άς ομολογήσουμε πώς είμαστε άξιοι νά μάς καταπιεί η γή ζωντανούς καί νά μάς πνίξει η θάλασσα στά κύματά της καί νά μάς κάψει ο ήλιος μέ τίς ακτίνες του καί νά μάς καταφάει ο άδης μέ τίς καυστικές φλόγες του. Πλήν όμως, επειδή μάς δόθηκε από τήν ευσπλαχνία τού Θεού καιρός γιά μετάνοια, άς αποφασίσουμε νά ζήσουμε πιά μιά νέα ζωή, καί άς παρακαλέσουμε ταπεινά τόν Θεό, δίπλα στίς τόσες άλλες ευεργεσίες Του, νά προσθέσει καί αυτήν.  Νά λησμονήσει τίς ανομίες μας καί μέ τή χάρη Του νά μάς σκεπάσει, ώστε νά μήν ξαναπέσουμε σ αυτές.

Αν το σώμα δίκαζε την ψυχή , αυτή θα καταδικάζονταν για αχαριστία . Διότι ενώ το σώμα υπηρετεί την ψυχή (την φιλοξενεί), η ψυχή καταπονεί το σώμα . Φανταστείτε πως μεταβαίνετε σε έναν συγγενή ή έναν φίλο για να σας φιλοξενήσει για λίγες μέρες και εσείς του καταστρέφετε το σπίτι . Δεν είναι τουλάχιστον ανήθικο ;

 

ΜΗΝ ΓΙΝΕΣΑΙ ΑΧΑΡΙΣΤΟΣ ΕΠΕΙΔΗ ΣΟΥ ΦΕΡΘΗΚΑΝ ΑΧΑΡΙΣΤΑ

ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΥΧΙΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΜΑΣ .

ΝΑ ΜΗΝ ΚΥΡΙΑΡΧΟΥΜΕ ΜΕ ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ .

ΟΤΑΝ ΛΑΜΒΑΝΟΥΜΕ ΝΑ ΔΙΝΟΥΜΕ .

ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΥΓΝΩΜΩΝ .

ΝΑ ΕΚΤΙΜΟΥΜΕ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΑΠΟ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΑΝ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ (ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΧΑΡΙΣΤΟΙ) .

ΕΑΝ ΕΠΙΘΥΜΕΙΣ ΓΡΑΨΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΣΧΟΛΙΟ

Σχόλια