ΦΘΗΝΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή σου που πιστεύεις κι εμπιστεύεσαι τους λάθος ανθρώπους, τους επιλέγεις για να εναποθέσεις πάνω τους τις ελπίδες, το μέλλον και τα όνειρά σου. Περνάει ο καιρός κι εσύ, μέρα τη μέρα, βλέπεις τα όμορφα λόγια να έχουν δώσει τη θέση τους σε μια ζοφερή πραγματικότητα. Οι υποσχέσεις κατέληξαν θαμμένες, επανέρχονται αραιά και που ίδιες και απαράλλαχτες, μόνο να σου ρίξουν στάχτη στα μάτια. Αναρωτιέσαι αν είσαι βλάκας που πίστεψες, τα βάζεις με τον εαυτό σου, σε κατηγορείς και καταλήγεις φοβικός. Σκέφτεσαι πως οι άνθρωποι που θα τύχουν ξανά στην ίδια θέση με αυτούς που σε εξαπάτησαν θα είναι όμοιοι τους. Όμως όχι, δεν είναι έτσι! Ούτε όλοι οι άνθρωποι ίδιοι. Υπάρχουμε εμείς και οι άλλοι, οι συστηματικά χειριστικοί, που εξαπατούν και δημιουργούν πλάνες, με απώτερο σκοπό τις προσωπικές φιλοδοξίες τους.

 

Ίσως να μη θέλουμε να το πιστέψουμε, ίσως φοβόμαστε να το παραδεχτούμε… Και όμως, οι άνθρωποι κρεμάστρες υπάρχουν και κανείς ποτέ δε τους νικά. Ίσως η αγάπη να μη γεννάει πάντα αγάπη. Ίσως κάποιες φορές, στην ασχήμια να πρέπει να απαντήσεις με ασχήμια. Γιατί η ομορφιά λερώνεται και ματώνει. Γιατί υπάρχουν αυτοί που θα σε κάνουν να ξεχάσεις καθετί όμορφο και θα σε βάλουν να περάσεις από δοκιμασίες, να σύρεις σταυρό και καμία αγάπη, κανένα χάδι… δε τους σταματά.

 

Οι άνθρωποι κρεμάστρες, κενοί, άδειοι από συναίσθημα με προβαρισμένα λόγια σε συνοδεία της βιτρίνας τους. Γυαλίζει το περιτύλιγμα αλλά το εσωτερικό ζέχνει αδιαφορία, αδυναμία, ανασφάλεια. Και δε τους φτάνει η μικρότητα τους, επιλέγουν πάντα τις πιο «όμορφες» ψυχές. Αυτούς που λάμπουν από την αγάπη, αυτούς που γεννήθηκαν για να μοιράζουν χαμόγελα και συναισθήματα. Οι άνθρωποι «βρυκόλακες» τους σαγηνεύουν με τα λόγια τους, τα επίδοξα όνειρα τους και απομυζούν κάθε λάμψη που κρυβόταν μέσα τους. Ναρκισσιστές, απίστευτοι χειριστές της ανθρώπινης ψυχολογίας, όχι απαραίτητα επειδή γνωρίζουν από αυτήν αλλά αντίθετα επειδή έχουν εκπαιδεύσει τον εαυτό τους να μη νιώθει μπροστά στον ανθρώπινο πόνο.

 

 

Αυτοί οι άνθρωποι είναι οι φθηνοί άνθρωποι. Αυτοί ονομάζονται και χειριστικοί άνθρωποι.

Οι χειριστικοί άνθρωποι χρησιμοποιούν την ιδιότητα ή το ρόλο τους για να επιβληθούν, όταν τα πράγματα δεν έρχονται όπως τα είχαν σχεδιάσει.

 

Οι απειλές, είναι μια ακόμα, πάγια τακτική τους για να κρατούν σε καταστολή τα θύματά τους.

 

Σε απομονώνουν, ώστε να μη συναναστρέφεσαι ανθρώπους που μπορεί να σου ανοίξουν τα μάτια. Σπέρνουν μέσα σου φθόνο για εκείνους.

 

Δε διστάζουν να σε φέρουν σε σύγχυση, διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα με στόχο να σε μπερδέψουν.

 

Κρύβουν την αλήθεια για να μη διακινδυνεύσουν να χάσουν τα δεδομένα και τη βολή τους.

Οι χειριστικοί άνθρωποι δεν έχουν όρια και ηθικούς φραγμούς. Επιχειρούν να σε οδηγήσουν στη λήψη αποφάσεων κάτω από συνθήκες ψυχολογικής πίεσης, ελλείψει γνωστικής διαδικασίας. Οι βλαβεροί αυτοί άνθρωποι μπορεί να είναι οποιοιδήποτε επωφελούνται από εμάς.

Τον πρώτο καιρό, οι χειριστικοί άνθρωποι θα εργαστούν πάνω στο πως θα εξασφαλίσουν την εμπιστοσύνη σου, ώστε κάθε φορά να λες «Αφού το είπε έτσι θα είναι». Εμφυσούν μέσα σου ισοπεδωτικές απόψεις για να καθαγιάζονται οι ίδιοι. «Οι άλλοι καλύτεροι θα είναι;» Κι έρχεται η στιγμή που συγκρούεσαι πια με τον εαυτό σου, απογοητεύεσαι, παραιτείσαι. Ωστόσο, αντιλαμβάνεσαι πως δε μπορείς συνεχώς να αμφισβητείς τη λογική σου ή την κοινή λογική, και σ’ αυτό το σημείο καταλαβαίνεις (επιτέλους) πως κάτι άλλο πρέπει να συμβαίνει. Έρχεσαι αντιμέτωπος με τις ευθύνες σου.

 

 

Οι “φθηνοί” άνθρωποι έχουν πέραση. Ίσως γιατί η έλλειψη αξιών τους κάνει τόσο ελαφρούς που είναι πολύ εύκολο να τους ανυψώσει ακόμη κι ένα ελάχιστο αεράκι παραπλάνησης. Για λίγο όμως… Γιατί θα τους παρασύρει σαν παλιόχαρτα και θα τους στριμώξει στις γωνιές των δρόμων, ανάμεσα σε σωρούς σκουπιδιών. Είναι οι άνθρωποι που θέλοντας να κρύψουν, να καμουφλάρουν την ανικανότητά τους προσπαθούν να επιβληθούν στους άλλους. Άνθρωποι χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο που μόνο τα εξωτερικά χαρακτηριστικά τους δικαιολογούν τον χαρακτηρισμό “άνθρωπος”. Άνθρωποι γεμάτοι ανασφάλειες, εγωκεντρικοί, μίζεροι, επιφανειακοί, κούφιοι. Απλώνουν το χέρι και κλέβουν όλους αυτούς που έκαναν το λάθος να τους…

 

 

 

Δυστυχώς αυτούς τους ανθρώπους δεν  μπορείς να τους νικήσεις, μπορείς όμως να τους απομακρύνεις από κοντά σου. Και όλα αυτά γιατί έχουν παγώσει την ανθρώπινη πλευρά τους. Έχουν εναποθέσει την ελπίδα στην επόμενη γνωριμία και συνεχίζουν να μετράνε σώματα στα σεντόνια τους. Έχουν μάθει να πληρώνουν με σημάδια την αγάπη που τους δίνεις γιατί δε ξέρουν από δαύτη. Ενοχές, τύψεις, πόνο, μοναξιά, απόρριψη, αστάθεια, ανασφάλεια, εξάρτηση. Τα συναισθήματα που σου παρέχουν όσο είσαι δίπλα τους. Σου δίνουν αυτό που έχουν. Σκουπίδια έχουν? Σκουπίδια θα σου δώσουν.

 

 

 

ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ
ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

Αν σας άρεσε το θέμα προωθήστε το στους φίλους σας για να τους ενημερώσετε