ΓΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΙ ΕΧΕΙΣ ΝΑ ΠΕΙΣ;

Η ζωή έχει τις δυσκολίες και τα της αλλά και τα ευχάριστα γεγονότα. Κάποια έρχονται ανεπάντεχα κι άλλα θέλουν κόπους και θυσίες, θέλουν μάχες και απώλειες. Παρ’ όλα αυτά θέλει να παλεύουμε. Αυτή η πάλη μας κάνει ισχυρούς και διαμορφώνει τους χαρακτήρες μας. Σκοπός όμως είναι να το παλεύουμε ή καλύτερα να θέλουμε και να μάθουμε να παλεύουμε για εμάς και τους γύρω μας.

 

Άλλωστε, ποιος από όλους εμάς δεν «έσπασε τα μούτρα του» στην προσπάθεια του να πετύχει κάτι; Ποιος δεν έχει «φάει τις σφαλιάρες» της ζωής από γεγονότα που απλά του έρχονται από το πουθενά; Εγώ πιστεύω πως κανείς δεν γλίτωσε από όλο αυτό. Η ζωή είναι ένα παιχνίδι, άλλοτε με νίκες κι άλλοτε με ήττες.

Υπάρχει κάτι χειρότερο από τα βάσανα της ζωής και  αυτό είναι να τα φοβάσαι!

 

Τα βάσανα θέλουν τσαμπουκά. Τόλμη, αποφασιστικότητα και δύναμη ψυχής.

 

Τα βάσανα ξεθωριάζουν μπροστά σε μια καρδιά σιδερένια!

 

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη νίκη από το να είσαι γενναιότερος από τα βάσανα σου, έστω και αν αυτά προς το παρόν, σου φαίνονται δυσβάστακτα και απειλητικά!

 

Γι αυτό, να τους χαμογελάς, να τους αυθαδιάζεις και να τα πολεμάς μέχρις ότου τα νικήσεις!

 

Τα βάσανα έρχονται στη ζωή του ανθρώπου για να του αποδείξουν ότι είναι πιο δυνατός από αυτά!

 

Να το θυμάσαι αυτό!

 

Ξέρεις κάτι? Γίναμε τεμπέληδες. Γίναμε καλοπερασάκηδες και εγωιστές.

Ο άνθρωπος πρέπει να απαλλαγεί από την τεμπελιά του. Επειγόντως χρειάζεται  να μάθουμε πράγματα που είναι πάνω από μας. Πρέπει  να ξέρουμε εκείνα που είναι στο ‘‘χώμα’’. Γιατί έχει πολύ κόπο να ξεφύγεις απ’ αυτό και ν’ ανέβεις, να μάθεις να κοιτάς προς τα πάνω. Η ζωή δεν είναι μόνο ‘‘εγώ’’, πρέπει να δούμε και το εμείς.

 

Βάλε στόχους και προτεραιότητες, φαντάσου τα σαν όνειρο και ξεκίνα. Έχε σαν όπλα τις ευχάριστες στιγμές κι αυτά που στην θύμηση τους και μόνο σε κάνουν και χαμογελάς. Ξεκίνα να βλέπεις τα θετικά μέσα από τα αρνητικά, κι ας είναι η μειοψηφία.

 

Να έχεις πάντα στο μυαλό σου όλες αυτές τις διαδρομές που έκανες και σ’ έκαναν αυτό που είσαι σήμερα. Όλα αυτά σ’ έκαναν να είσαι όρθιος και να είσαι ο ήλιος του ίδιου σου του εαυτού. Όπως επίσης, σου έμαθαν να είσαι εκεί και να ζεις ακόμη και τις δύσκολες στιγμές σου.

 

Μέσα στα «σκοτάδια» της ζωής μάθε να ψάχνεις για την χαραμάδα. Ψάξε για το αδύνατο σημείο και πάλεψε το. Κι αν όλο αυτό δεν γκρεμίζεται σκαρφάλωσε!

 

Να θυμάσαι, η ζωή σε δοκιμάζει και σπέρνει το δρόμο σου με εμπόδια. Πάλεψε τα!!!

 

Το σημαντικότερο είναι  να παλέψεις με τον ίδιο σου τον εαυτό. Να παλέψεις για τις αξίες σου και τις αρχές σου να κρατήσεις.

Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν και φέτος. Και δίνουν αφορμές για ενδοσκοπήσεις και για προβληματισμό. Σε όλους μας. Για ότι μας περιτριγυρίζει καθημερινά.

 

Και κάθε Χριστούγεννα, περισσότερο απ’ οποτεδήποτε άλλοτε, φέρνω στη σκέψη μου τον παππού μου, του οποίου οι συμβουλές παραμένουν ανεξίτηλα χαραγμένες εντός μου. Έτσι, τούτες τις γιορτινές ημέρες, ξαναθυμήθηκα ένα από τα αγαπημένα του λογοπαίγνια, τη διάκριση του κενού από τον καινό άνθρωπο.

 

Κενός, μού έλεγε ο παππούλης μου,  είναι ο άνθρωπος που ζει και πορεύεται χωρίς αρχές και αξίες, δίχως ιδέες. Οδηγό και πυξίδα του έχει μονάχα το εφήμερο συμφέρον του.

 

Ο κενός άνθρωπος δεν αγαπά τη γνώση, έτσι έλεγε ο παππούς, και την αλήθεια για όλα όσα τον περιβάλλουν. Αγαπά το ψέμα, το χρησιμοποιεί κάθε στιγμή και συνάμα αρκείται στο να  μάθει όσα εξυπηρετούν τα συγκεκριμένα συμφέροντά του μια δεδομένη στιγμή, όλα τα υπόλοιπα, εφόσον δεν του χρησιμεύουν, δεν του χρειάζονται.

 

Ο κενός άνθρωπος, λοιπόν, είναι εκείνος που, όσα κι αν του δίνεις, ποτέ δεν χορταίνει.  Μοιάζει με ένα ποτήρι χωρίς πάτο. Όσο νερό κι αν το γεμίζεις, πάντοτε άδειο μένει. Συνεχώς, αχόρταγος και λαίμαργος, ζητά κι άλλα και είναι ικανός να κάνει καθετί για να τ’ αποχτήσει, να προδώσει φίλους και αξίες και πατρίδα ακόμα.

 

Ο κενός άνθρωπος, σύμφωνα με όσα με ορμήνευε ο παππούς,  αποφεύγει τον αυτοέλεγχο και ταυτόχρονα δεν έχει συναισθήματα στα σωθικά του για τους άλλους συνανθρώπους του. Αποφεύγει την αυτοκριτική, γιατί δε θέλει ν’ αντικρίσει κατάματα την κενότητα του ιδεολογικού του “οπλοστασίου” και τη ρηχότητα του ψυχικού του κόσμου.  Δεν περιβάλλει τους άλλους ανθρώπους με αγάπη, με σεβασμό και κατανόηση, αλλά με ζήλια, κακία, ιδιοτέλεια, αλαζονεία, δόλο και αναξιοπρεπείς τρόπους προσπαθεί να τους επιβάλλεται.

 

Στον αντίποδα, ο καινός άνθρωπος, όπως με δίδαξε ο παππούς, είναι όποιος, με τη βοήθεια του Θεού, ξαναγεννιέται κάθε στιγμή, δηλαδή αυτός που ανανεώνει, με την αυτογνωσία, διαρκώς τον ψυχικό του κόσμο μετατρέποντάς τον σε φωλιά για την καλοσύνη, την αγάπη και το σεβασμό προς τους άλλους και αποβάλλει από μέσα του κάθε νοσηρό πάθος, με το οποίο προς ίδιον συμφέρον θα έβλαφτε τον κοινωνικό του περίγυρο.

 

Ο καινός άνθρωπος, έλεγε ο παππούς μου, δεν νοιάζεται για τα υλικά αγαθά. Πιο πολύ τον νοιάζει να δίνει παρά να παίρνει. Αγαπά να μαθαίνει και να μοιράζεται όσα μαθαίνει.  Διδάσκεται από τα λάθη του και αγωνίζεται κάθε στιγμή να γίνεται καλύτερος. Πιστεύει ότι η αγάπη, η γνώση και η αλήθεια είναι τα άτρωτα όπλα του στον καθημερινό αγώνα και η συνέπεια στις αρχές, τις αξίες και τις ιδέες του είναι που τον βοηθούν να συμβάλλει στην κοινωνική προκοπή και μέσον  αυτής, στην ατομική του ευημερία.

Και να θυμάσαι ότι ποτέ δεν είναι αργά.

Αλήθεια, για όλα τούτα τι έχεις να πείς;

Ειρηνικά και γεμάτα αγάπη Χριστούγεννα σε σένα και στην οικογένειά  σου!

ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ
ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ. ΑΥΤΟ ΘΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ