ΓΝΩΡΙΣΕ ΤΙ ΧΑΝΕΙΣ

αναρτήθηκε σε: ΘΕΙΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ | 0

Κανένας, ποτέ, δέν απομακρύνθηκε από τόν Θεό επειδή θέλησε νά γίνει καλύτερος. Κανένας, ποτέ, δέν έφυγε από τήν εκκλησία, επειδή δυσκολευόταν νά κατανοήσει τό πιστεύω της. Μέ άλλα λόγια, ο άνθρωπος ποτέ δέν ξεκόβει από τήν εκκλησία καί από τόν Θεό γιά κάποια λογική αιτία, γιά κάτι τό καλύτερο, τό πνευματικότερο, τό αγιότερο. Τότε, γιατί φεύγει; γιατί ξεκόβει; γιατί απομακρύνεται; Απλά γιατί ο νόμος τού Θεού τόν «στενεύει». Καί έτσι προτιμάει κάτι «άλλο».

Όσο απομακρύνεται κανείς από τον Θεό, τόσο πιο δύσκολα γίνονται τα πράγματα. Μπορεί να μην έχει κανείς τίποτα, άμα έχει τον Θεό, δεν θέλει τίποτε! Αυτό είναι! Ενώ, αν τα έχει όλα, άμα δεν έχει τον Θεό, είναι μέσα του βασανισμένος. Γι΄ αυτό, όσο μπορεί κανείς, να πλησιάση τον Θεό. Μόνο κοντά στον Θεό βρίσκει κανείς την πραγματική και αιώνια χαρά. Φαρμάκι γευόμαστε, όταν ζούμε μακριά από τον γλυκύ Ιησού.

Ο άνθρωπος πρώτα είχε επικοινωνία με τον Θεό. Μετά όμως, όταν απομακρύνθηκε από την Χάρη του Θεού, ήταν σαν έναν που ζούσε μέσα σε παλάτι και ύστερα βρέθηκε για πάντα έξω από το παλάτι και το έβλεπε από μακριά και έκλαιγε.

Τα χειρότερο είναι ότι όταν ο άνθρωπος απομακρύνεται από τον Θεό εφεύρει πολλές δικαιολογίες.

Γιά νά δικαιολογήσει τήν απομάκρυνσή του από τόν Θεό, ο άνθρωπος, στρέφεται εναντίον τής διδασκαλίας τής εκκλησίας! Θά τόν ακούσεις νά λέει: Εγώ δέν πιστεύω στήν εξομολόγηση! Καί θέλει νά πεί: Ναί, τό παραδέχομαι ζώ στήν αμαρτία, μά επειδή δέν θέλω νά τήν διακόψω, θά καλύψω τήν ενοχή μου μέ ένα λογικοφανές κάλυμμα πολεμώντας τό φάρμακο! Καί όταν ειρωνεύεται εκείνους πού πιστεύουν στήν ύπαρξη τής κόλασης καί τούς χαρακτηρίζει ηλίθιους, στήν πραγματικότητα είναι σάν νά λέει: γνωρίζω πολύ καλά πώς ό,τι σπείρω θά θερίσω καί επειδή θερίζω γιά τόν εαυτό μου κακό, κλήρος μου θά είναι η κόλαση. Μά, η σκέψη αυτή, επειδή μέ τρομάζει, ο μόνος τρόπος γιά νά έχω ήσυχη τήν συνείδησή μου είναι νά αρνηθώ τήν ύπαρξή τής κόλασης.

 

Ο άνθρωπος απομακρύνεται από τον Θεό  γιατί δεν νιώθει πλέον αγάπη.

Εμείς οι άνθρωποι δεν έχουμε νιώσει την αγάπη στην ζωή μας. Λέω «την αγάπη», γιατί αν έλεγα απλά… «αγάπη», θα εννοούσα ότι δεν μας έδωσε ποτέ κανείς αγάπη. Ενώ λέγοντας «την αγάπη», εννοώ ότι μας έχει δοθεί πολλές φορές αγάπη, αλλά δεν την έχουμε νιώσει, εξαιτίας του τρόπου ζωής και σκέψης μας.

Δεν γνωρίζουμε να αγαπούμε. Δεν γνωρίζουμε να προστατεύουμε την αγάπη! Δεν γνωρίζουμε να κερδίζουμε από την αγάπη.

Μπορεί εύκολα να πούμε σε κάποιον…  «σ’ αγαπώ»… αλλά στην πραγματικότητα δεν τον αγαπούμε γι’ αυτό που είναι, που υποτίθεται αγαπήσαμε, αλλά γι’ αυτό που θέλουμε εμείς να είναι! Ο εγωισμός μας φθάνει μέχρι αυτό το σημείο, να καταστρέφει ακόμη και αυτό που «μάλλον» αγαπήσαμε, θέλοντας να το αλλάξει, να το μεταβάλλει.

Μοιάζει με το ψάρι που του ρίχνουμε την τροφή, όχι για να το ταΐσουμε, αλλά σαν δόλωμα, για να το πιάσουμε, μαγειρεύοντάς το μετά, κατά την όρεξή μας, με διάφορους τρόπους. Έτσι κι εμείς, σαν δόλωμα χρησιμοποιούμε την αγάπη, και μετά προσπαθούμε να αλλάξουμε αυτόν που αγαπήσαμε, σύμφωνα με τις ορέξεις μας, αγνοώντας την αιτία που αγαπήσαμε.

Η απομάκρυνσή μας από τον Θεό, την πηγή της αγάπης, φέρνει αυτά τα αποτελέσματα…

Αβεβαιότητα, απελπισία και ταραχή έχουν κυριεύσει την ζωή μας. Από παντού πυκνά σύννεφα μας έχουν κυκλώσει. Το χειρότερο… δεν υπάρχει διάθεση για προσπάθεια… έγινε συνήθεια πλέον αυτή η κατάσταση. Αν υπάρχει και κάποιος που θέλει να προσπαθήσει, γίνεται σαν το μαύρο πρόβατο, δακτυλοδεικτούμενος, πιέζοντας τον να την σταματήσει και αυτός.

Δεν μπορεί ο άνθρωπος να ζει σε τέτοιες καταστάσεις, δεν αντέχει! Όπως το πλοίο, δεν είναι κατασκευασμένο να μένει μέσα στην φουρτούνα, αλλά να προσπερνά την φουρτούνα και να πηγαίνει από λιμάνι σε λιμάνι, έτσι και ο άνθρωπος, δεν είναι πλασμένος να ζει μέσα στην φουρτούνα, την ταραχή, αλλά να προσπερνά την ταραχή για να φθάνει στο λιμάνι του, τον παράδεισο για τον οποίο είναι πλασμένος.

Μέσα στον παράδεισό Του που είναι η αγκαλιά του Θεού, το λιμάνι του, γαληνεύει, ηρεμεί, ζει πλέον την αγάπη! Τότε μόνο διαλύονται τα σύννεφα, χάνεται η απελπισία, κυριαρχεί η βεβαιότητα και η σιγουριά της σωτηρίας!

Ας μη χάνουμε το θάρρος και την ελπίδα μας στον Θεό! Η αγάπη του Θεού είναι η μόνη διέξοδος. Η αγάπη είναι φάρμακο σωτήριο! Γιατρεύει, επουλώνει, ομορφαίνει και ενώνει τον άνθρωπο!

Εκείνος πού δέν έχει τό θάρρος νά δεί τήν πραγματικότητα τίς αληθινές αιτίες πού τόν απομακρύνουν από τόν Θεό θά καταφεύγει συνεχώς στό καμουφλάρισμά τους καί στήν δικαίωσή του.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Εάν επιθυμείς μπορείς από κάτω μπορείς να γράψεις το δικό σου σχόλιο αλλά και ονόματα που θέλεις να διαβάζονται κατά την ώρα της προσκομιδής.

ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ
ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ