Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ.

αναρτήθηκε σε: ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΘΕΜΑΤΑ | 0

 

Σήμερα οι περισσότεροι γάμοι διαλύονται καί οι περισσότερες οικογένειες ναυαγούν. Κάθε χρόνο αυξάνονται τά διαζύγια, οι απιστίες τών συζύγων, τά κρούσματα ενδοοικογενειακής βίας, οι παράνομες συμβιώσεις καί η κάθε είδους ανηθικότητα μέσα στήν οικογένεια. Καί όλα αυτά γιατί; Γιατί δέν υπάρχει ο Χριστός αναμεσά τους. Ούτε πιστεύουν σ Αυτόν ούτε ζούν χριστιανικά. Κάνουν λανθασμένες επιλογές συντρόφων, αφού τά κριτήριά τους είναι καθαρά κοσμικά. Ο άνδρας παντρεύεται τή γυναίκα γιά τήν προίκα της καί γιά τά λεφτά της ή τή βλέπει μόνο ως μέσο ικανοποίησης καί μηχανή παραγωγής παιδιών.

 

Από τήν άλλη, η γυναίκα παντρεύεται τόν άνδρα γιά νά τακτοποιηθεί κοινωνικά. Διαλέγει έναν άνδρα όπου θά είναι εντυπωσιακός καί θά έχει ένα καλό επάγγελμα, ώστε νά τής εξασφαλίσει άνετη ζωή. Παντρεύονται χωρίς νά υπάρχει κάποια ψυχική ένωση μεταξύ τους καί μέτα από κάποιο καιρό χωρίζουν, ψάχνοντας καί οι δυό νά βρούν κάπου αλλού τήν ευτυχία. Γι αυτούς η οικογένεια παύει νά είναι τό ασφαλές λιμάνι όπου γαληνεύει η ψυχή, καί τό καταφύγιο όπου ο άνθρωπος αντλεί τίς ψυχικές δυνάμεις πού χρειάζεται γιά να αγωνίζεται στή σκληρή κοινωνία. Μετατρέπεται η οικογένεια σέ μιά φυλακή ψυχής καί σώματος, όπου οι γονείς αυτοί ζούν τήν απόλυτη δυστυχία.

 

Η οικογένεια σήμερα επηρεασμένη  από τις εξελίξεις της κοινωνίας, άρχισε να αλλοτριώνεται ο ρόλος της,  με αποτέλεσμα να παρατηρούνται ανησυχητικά φαινόμενα. Όταν στις οικογένειες κυριαρχεί η ασυμφωνία, η έλλειψη σεβασμού η καχυποψία και η αδιαφορία, η ψυχή του παιδιού διαποτίζεται με το δηλητήριο της πίκρας, της απελπισίας, του μαρασμού. Οικογένεια χωρίς κατανόηση και ομόνοια, με έλλειψη αγάπης, ισοδυναμεί με τη δολοφονία του παιδιού. Όταν πάψει να έχει τον έλεγχο του παιδιού όταν κάνει παραλήψεις και σφάλματα, όταν ενδίδει στις αξιώσεις και επιθυμίες των παιδιών, όταν αδιαφορεί για τις κακές συναναστροφές και προβαίνει σε πράξεις και συνήθειες ανεξέλεγκτες, τα παιδιά κοντά στα άλλα γίνονται ατίθασα απαιτητικά, σκληρά, τεμπέλικα. Δεν υπάρχουν ηθικοί φραγμοί γιατί δεν προσέχθηκαν τότε και όσο έπρεπε, όταν παρακολουθούν για ώρες τηλεόραση, είναι ευνόητο να επηρεασθούν αρνητικά από όλα αυτά.

 

Οι γονείς σήμερα είναι όμηροι των παιδιών. Ενδίδουν σε όλα και τα χρηματοδοτούν ανεξέλεγκτα, ιδίως η μάνα κάνει μεγάλο λάθος, η οποία φοβούμενη μήπως χάσει τα παιδιά της δίνει και την ψυχή της. Έτσι τα παιδιά σήμερα μένουν χωρίς επίβλεψη χωρίς καθοδήγηση χωρίς στοργή, χωρίς τον ίσκιο των γονέων ιδίως όταν διαλυθεί η οικογένεια. Η εγκατάλειψη από κάποιον γονέα, δημιουργεί ψυχικό κενό, επιτυγχάνεται η αποξένωση, αποκτούν νεύρα και γίνονται ανήσυχα συνεργάζονται με ύποπτα άτομα, με αποτέλεσμα να αποκτούν κακές συνήθειες, βαδίζοντας το δρόμο της απώλειας.

Εάν συνεχισθεί αυτός ο κατήφορος της οικογένειας, φοβάμαι πως τα μάτια μας θα δουν κι άλλες ενέργειες εγκληματικές των παιδιών, ιδίως σήμερα που η κοινωνία μας μαστίζεται από κρίσεις και η ανεργία, η επιθυμία για εύκολη ζωή τα οδηγεί σε κλοπές και εγκλήματα.

 

Αυτό που διαλύει την σημερινή οικογένεια είναι τα πάθη. Αυτά τα πάθη είναι τα όπλα του διαβόλου.

 

Αυτά είναι η κενοδοξία, η φιλαυτία και η φιληδονία. Σκοπός των παθών αυτών είναι η διάλυση των πάντων, αφού ξεκινά από μας και καταλήγει στους γύρω μας, στην οικογένειά μας και καταλήγει στην απομάκρυνσή μας από τον Θεό και Σωτήρα μας. Η κενοδοξία, ο εγωισμός είναι η πηγή και ρίζα όλης της μεταπτωτικής διαστροφής και αμαρτίας. Η κενοδοξία τυφλώνει τον νου και εκδιώκει τον φωτισμό του Θεού, με αποτέλεσμα να ρίχνει τον άνθρωπο σε φοβερά λάθη, γιατί λειτουργεί μέσα μας σαν θανατηφόρα μέθη, που σπρώχνει στο βάραθρο της αποτυχίας.

 

Η κενοδοξία αδυνατεί να συλλάβει την πραγματικότητα, ζεί σε κόσμους ψεύτικους, φτιαγμένους με την αρρωστημένη εγωπαθή φαντασία μας. Αυτό το πάθος θεραπεύεται μέσα στον χώρο της οικογένειας διά της ανοχής, υπομονής και αποδοχής, της συμβουλής του άλλου ανθρώπου. Όταν δεν αρκείται κανείς στις δικές του κρίσεις και αποφάσεις, αλλά ταπεινώνεται και δέχεται τις απόψεις των άλλων, βγαίνει από το δέσιμο του εγωισμού και μπαίνει μέσα στον φιλελεύθερο χώρο της ταπείνωσης. Η ταπείνωση είναι το περιεχόμενο της καρδιάς του Χριστού μας, που συμβαδίζει πάντοτε με μόνιμο σύντροφο την πραότητα. Αυτές οι δυο αρετές, η ταπείνωση και η πραότητα είναι οι απαραίτητοι στύλοι, που συγκρατούν ολόκληρο το οικοδόμημα της οικογένειας, που πρέπει να αντέξει τις εξωτερικές και εσωτερικές θύελλες και πιέσεις.

 

Μέσα στον κύκλο της οικογένειας όπου οι σωματικές και πνευματικές ηλικίες είναι ποικίλες και διέρχονται διάφορες αλλοιώσεις, η πραότητα είναι η συνδετική ύλη που συγκροτεί και συνέχει τα μέλη της οικογένειας και τα οδηγεί στην τελείωση και ωριμότητα. Το επόμενο πάθος που γεννιέται από το προηγούμενο είναι η φιλαυτία. Η άλογη φιλία του εαυτού μας, η λατρεία του εγώ που θέλει να περιστρέφει τα πάντα γύρω από τη δική μας αρέσκεια και προτίμηση. Η φιλαυτία είναι ο άκρατος ατομισμός σε όλη την έκτασή του, που διαλύει κάθε θεσμό λόγω της αδυναμίας ν’ αρνηθεί κανείς τον εαυτό του. Η φιλαυτία γεννά την ανταρσία και ιδιορρυθμία, γεγονός που οδηγεί πολλές φορές στη διάλυση οικογενειών. Όταν μέτρο πάντων των κινήσεων και αισθημάτων μας είναι το άτομό μας, η φιλαρέσκεια και η ανάπαυσή μας, τότε καταλαβαίνω πολύ καλά τον λόγο των πολλών διαζυγίων με μόνες προφάσεις: “αυτός δε με εκφράζει, δε μου αρέσει, δε με καταλαβαίνει άρα δεν ταιριάζουμε”.

Η φιλαυτία μας κάνει σκληρούς και ανάλγητους, τυφλούς και αναίσθητους, γιατί προκειμένου να ικανοποιήσουμε τον εαυτό μας, αδιαφορούμε για οτιδήποτε άλλο συμβαίνει, για οποιαδήποτε τραύματα δημιουργηθούν στα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας και κυρίως στα παιδιά. Φάρμακο κατά της φιλαυτίας ορίζουν οι Πατέρες την ανιδιοτελή αγάπη. Η αγάπη που ού λογίζεται τα εαυτοίς και έχει διδάσκαλό της τον Χριστό, ο οποίος “έδωκεν εαυτόν υπέρ της του κόσμου ζωής” και έτσι ανέστησε την Εκκλησία. Η αγάπη είναι η κένωση του εαυτού μας και η ανασυγκρότηση του προσώπου μας. Γιατί αυτή είναι η κατεξοχήν υγιής κίνηση της ψυχής. Για να μπορέσουμε όμως να κενώσουμε εαυτούς και να γίνουμε πλήρεις ζωής, η αγάπη πρέπει να στραφεί πρώτα στον Θεό και διά του Θεού εις τον άνθρωπο και τη φύση ολόκληρη. Γι’ αυτό επιβάλλεται η εν Χριστώ ζωή στα μέλη της οικογένειας, ώστε να καταλάβουν ποιό είναι το αληθινό νόημα της αγάπης, πως ξεκινά και που καταλήγει. Ποια είναι η σωστή πορεία της, ώστε να είναι αγνή και φυλαγμένη αρρωστημένων συναισθημάτων και ατομικών κριτηρίων.

 

 

Ας μην προσπαθούμε να επιρρίψουμε ευθύνες που ανήκουν σε μας τους ίδιους.  Η ανοχή που δείχνουμε απέναντι στα παιδιά ξεπέρασε τα επιτρεπτά όρια και ότι από εδώ και πέρα οι γονείς ότι έσπειραν θα θερίσουν. Ας συνέλθουν όσο είναι καιρός και ας προσγειωθούν στην πραγματικότητα και να δώσουν στα παιδιά τους τις αρχές και τις ιδέες εκείνες που θα τα εξοπλίσουν ηθικά να σταθούν όρθια και να ξεπεράσουν τους πολλαπλούς κινδύνους που κάθε βήμα της ζωής τους ελλοχεύουν. Ας κάνουμε όλοι το χρέος μας για να μη μας αναθεματίζουν τα ίδια μας τα παιδιά. Θα είναι η μεγαλύτερη  τιμωρία για μας.

ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ
ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ. ΑΥΤΟ ΘΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ