Πάτερ Θεόφιλος : Η γυναίκα. Η μάνα

 

Από όλα τα ανθρώπινα έργα, ονόματα και αξιώματα, ο τίτλος της μητέρας είναι ο ανώτερος, ο ωραιότερος, σπουδαιότερος. Από όλους τους ήρωες όλων των αιώνων η ηρωικότερη μορφή είναι η προσωπικότητα της μητέρας.

 

Ευλογημένη είναι κάθε μητέρα, που βλέπει στα ματάκια του παιδιού της να καθρεπτίζεται ο Ουρανός. Ασφαλώς ευλογημένη είναι εκείνη η μητέρα που θεωρεί ιδιαίτερη ευλογία τη μητρότητα. Γιατί η μητέρα είναι ο στυλοβάτης του σπιτιού και της κοινωνίας.  Αυτή σκορπίζει γύρω της, την καλοσύνη και τη χαρά, τη θαλπωρή και την αγάπη. Η στοργή της δεν έχει όρια. Η επίδρασή της πάνω στα πρόσωπα του σπιτιού, δεν είναι μόνο διαρκής αλλά και παγκόσμια. Ο άνθρωπος γενικά, μικρός ή μεγάλος, πλούσιος ή φτωχός και στις χαρές και στις λύπες της ζωής του στη Μητέρα θα τρέξει. Από αυτή θα ζητήσει παρηγοριά. Οι ευγενικές, οι άδολες αρχές που έσπειρε, η καλή Μητέρα, στην καρδιά των παιδιών της, στα πρώτα παιδικά τους χρόνια, θα εξακολουθούν να καρποφορούν και μετά το θάνατό της ακόμη.

 

Είναι γνωστό, πως σαν εκλείψει η Μητέρα και μείνει  μόνη η ανάμνησή της, τα παιδιά της, δεν θα πάψουν ποτέ να την τιμούν και να την μνημονεύουν και να την ευλογούν.

 

 

Ναι, γιατί η Μητέρα είναι το παν.  Αυτή εμπνέει. Αυτή κατευθύνει. Αυτή διαπλάθει  και μορφοποιεί, το χαρακτήρα του παιδιού της, συνειδητά και ασυνείδητα. Συνειδητά, με τη βοήθεια των γνώσεών της και της εμπειρίας της που απόκτησε από τη μικρή ή μεγάλη ζωή της.

 

Ασυνείδητα πάλι, διαπλάσσει και επιδρά, καλά ή κακά πάνω στο παιδί της, με τη φυσική, την ενστικτώδη, τη μαγική της μπορούμε να πούμε δύναμη που της χάρισε ο πλαστουργός Θεός.

 

 

Ας δούμε σε αυτό το σημείο  ποιο είναι το κοινωνικό φαινόμενο της ανισότητας των δύο φύλων και από πού ξεκινά.

Το κοινωνικό φαινόμενο της ανισότητας των δύο φύλων ξεκινάει από πολύ παλιά, από τις πρώτες κιόλας μορφές σταθερής κοινωνικής οργάνωσης της ζωής του πρωτόγονου ανθρώπου.

 

Η αναζήτηση των παραγόντων και των αιτίων που προκάλεσαν την κοινωνική ανισότητα, υπήρξε έργο δύσκολο για τους ειδικούς, μιας και οι ρίζες του φαινομένου αυτού χάνονται στα βάθη της προϊστορικής περιόδου, όπου οι πηγές και τα μνημεία είναι σχεδόν ανύπαρκτα.

Ωστόσο, είναι γνωστό ότι η πρώτη μορφή της αρχέγονης οικογένειας ήταν μητριαρχική. Στη φάση αυτή, η γυναίκα – μητέρα “άρχει” της οικογένειας, επωμίζεται εξ ολοκλήρου την ευθύνη για τη διατήρηση και τη συνοχή της, τα παιδιά της ανήκουν και παίρνουν το δικό της όνομα και τα περιουσιακά στοιχεία της οικογένειας κληροδοτούνται μόνο στα κορίτσια.

 

Το ρόλο αυτό ανέλαβε η γυναίκα από ανάγκη, αφού ο άνδρας την περίοδο αυτή, ήταν αναγκασμένος ν’ απουσιάζει κατά μεγάλα χρονικά διαστήματα για την αναζήτηση τροφής, κυρίως από το κυνήγι άγριων ζώων.

 

Η γυναίκα, έχοντας μόνιμη κατοικία, λόγω της εγκυμοσύνης της διατροφής των παιδιών και της φροντίδας των γερόντων, ανέπτυξε σημαντικές για την εποχή δραστηριότητες, μεταξύ των οποίων κυριότερες είναι η ανακάλυψη της γεωργίας και η εκτροφή οικόσιτων ζώων.

 

Με την επιβολή της πατριαρχίας, ο άνδρας εισβάλλει στην οικογένεια, επιβάλλεται και αυτοχρίζεται αρχηγός και κεφαλή της, παραμερίζοντας παντελώς τη γυναίκα, η οποία περιέρχεται σε θέση απόλυτης εξάρτησης και υποταγής από τον κυρίαρχο άνδρα.

 

Η γυναίκα αποκόπτεται από κάθε ευρύτερη συλλογική αποστολή και ευθύνη και περιορίζεται, ως “αρώσιμος γαία”, στο στενό οικογενειακό περιβάλλον, με μοναδικό ρόλο την αναπαραγωγή και την ανατροφή των παιδιών.

 

Κρίνεται ως άνθρωπος δεύτερης κατηγορίας και ποιότητας, ανίκανη και ακατάλληλη για οποιαδήποτε δημόσια λειτουργία και ευρύτερη κοινωνική αποστολή. Και το χειρότερο, μέσα από κατάλληλη διαπαιδαγώγηση και κοινωνικοποίηση, της επιβάλλεται ως αυτονόητη η αποδοχή της θέσεως υπεροχής και ισχύος του άνδρα και της δικής της μειονεκτικότητας.

Η κατάσταση και η θέση της γυναίκας αλλάζει σημαντικά μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.Η γυναίκα, λόγω ελλείψεως ανδρικών χεριών, μπαίνει δυναμικά στην παραγωγική διαδικασία, αναλαμβάνει υπεύθυνα και ανταποκρίνεται επιτυχώς σε ρόλους κατ’ εξοχήν ανδρικούς και αποσπά το σεβασμό, την αναγνώριση και την εμπιστοσύνη των εργοδοτών της.

 

Οι κάθε είδους σχολές και τα Πανεπιστήμια ανοίγουν και για τις γυναίκες, οι οποίες αποδεικνύονται ισάξιες και σε πολλές περιπτώσεις ικανότερες από τους άνδρες και στο γνωστικό τομέα. Η ισχυρότητα του “ισχυρού φύλου” αρχίζει ν’ αποδυναμώνεται, ν’ απομυθοποιείται.

 

 

Ας ακούσουμε τι λέει για τη Μητέρα, ένας Ινδός Νομοθέτης:

 

«Ένας παιδαγωγός, λέγει, είναι ίσος προς δέκα δασκάλους, ένας πατέρας, είναι ίσος προς εκατό παιδαγωγούς, και μια μητέρα, είναι ίση προς χίλιους!»

 

 

 

Ναι, ότι μπορούν να κάνουν χίλιοι παιδαγωγοί, αυτό μπορεί να κάνει  η  καλή μητέρα μόνη της, γιατί τόση είναι η δύναμή της. Τόση είναι η φυσική της επιβολή, πάνω στα παιδιά της. Έτσι θέλησε ο σοφός Δημιουργός της. Έτσι θέλησε να την καταστήσει πλάστη και συνδημιουργό, επειδή κατά μίαν Ιαπωνική παροιμία, «δεν ήθελε να τα κάνη όλα μόνος Του».

 

 

Αν η ανδροκρατούμενη κοινωνία μας της αφιέρωσε, εν τη μεγαλοθυμία της, μια μέρα του χρόνου, τη Μέρα της Γυναίκας που τόσο επιδεικτικά προβάλλεται με οιωνούς και δοξαστικά ας μην πλανάται κι ας μην επαναπαύεται. Η ίδια έχει προσφέρει εθελοντικά όλες τις μέρες και τις νύχτες της, όλη τη ζωή και την ικμάδα της, θυσία στο βωμό της ίδιας της ζωής.

 

 

 

Γι’ αυτό όμως και διατρανώνει την ευθύνη της, ο ίδιος ο Θεός της, όταν στο βιβλίο Του το θεϊκό, στο βιβλίο των παροιμιών, της λέγει: «Σοφαί γυναίκες, ωκοδόμησαν οίκους, η δε άφρων, κατέσκαιγεν ταις χερσίν αυτής».

 

 

 

Βλέπουμε λοιπόν, το μέγεθος της αποστολής της. Η Μητέρα, με τη δύναμή της την θαυματουργό, σαν μητέρα, κινεί το παν.   Αγωνίζεται και παλεύει, όχι για μια ώρα, όχι για μια μέρα, όχι για ένα μήνα όχι για ένα χρόνο, αλλά για όλα της τα χρόνια,  για την καλυτέρευση της ζωής, για την ευτυχία των παιδιών της, για την ηθικοποίηση της κοινωνίας, για την εμμονή στα πατροπαράδοτα ελληνοπρεπή ήθη και έθιμά μας και όλα μαζί αυτά, πρέπει να γίνουν χωρίς αναβολή, ο σκοπός της ζωής της, η συνισταμένη των σκέψεών της, η συνεχής και επιμελημένη και μεθοδική επιδίωξή της.

 

 

Η Μητέρα που με την έμφυτη συναισθηματικότητά της, δημιουργεί τη ζωή, πρέπει και με την αγαθή διορατικότητά της, να εξασφαλίζει σ’ αυτή, την αρμονία, την τάξη, το ρυθμό. Η Μητέρα θα δικτυώσει την ζωή του παιδιού της, με τις καλές συνήθειες, που θα το εξυψώσουν και θα το αναδείξουν και θα του βάλουν στην ψυχή του, το τι θα πει αξιοπρέπεια, ευγένεια, σεβασμός, υπακοή, φιλία αγνή, ευγνωμοσύνη και καλοσύνη, συμπόνια και ανθρωπισμός. Η Μητέρα μ’ όλα αυτά, θα του χαλκεύσει το χαρακτήρα του και θα του διαπλάσσει την προσωπικότητά του. Γι’ αυτό και μόνο αυτή, διεκδικεί τον τιμητικό τίτλο του πραγματικού Παιδαγωγού, του κοινωνικού αναμορφωτή, του πραγματικού δημιουργού ενός καλυτέρου μέλλοντος.

 

 

 

Αν ο άνδρας είναι η κεφαλή του σπιτιού, η Μητέρα είναι ο λαιμός. Και γνωρίζουμε όλοι, ότι ο λαιμός είναι εκείνος που κατευθύνει τις κινήσεις του κεφαλιού.

 

Εάν ο άνδρας επιβάλλεται με τη δύναμη των πολεμικών του μηχανών και κατακυριεύει με την απειλή του σπαθιού του, η Μητέρα επροικίσθη από το Θεό να κερδίζει μεγαλύτερες νίκες, χωρίς αίμα και καταστροφές. Με το ευλογημένο όπλο της αγάπης. Αυτό είναι το ακριβό μυστικό της Μητέρας που την κάνει λαμπάδα, να λιώνει αυτή για να παίρνουν οι άλλοι φως.

 

 

 

α) Προσφέρει χαρούμενα την αγάπη της, χωρίς γκρίνιες και μιζέριες. Χωρίς παράπονα και αξιώσεις. Δίνει χωρίς να ζητά. Η προσφορά της μοσχοβολάει αυταπάρνηση. Μοναδική της ανταμοιβή είναι η ευτυχία των παιδιών της.

 

Αλλά και όταν η ζωή της αρχίζει να καλύπτεται από σύννεφα, όταν τα παιδιά της την στενοχωρούν γιατί δεν είναι «αγγελούδια», όταν ο σύζυγος την πικραίνει με την ανάρμοστη συμπεριφορά του, όταν είναι ανήσυχη από χίλιους κινδύνους που απειλούν την ευτυχία των δικών της, όταν είναι εξουθενωμένη από κούραση, όταν… όταν… εκείνη προσπαθεί, η ίδια πρώτα, να ’χει καλή ψυχική διάθεση και στη συνέχεια, να δημιουργεί ατμόσφαιρα χαράς στο σπιτικό της, όσο αυτό είναι δυνατόν.

 

 

 

β) Δεν αφήνει η αληθινή μητέρα να την πικραίνουν οι αδυναμίες των άλλων. Παραβλέπει, συγχωρεί, αντιμετωπίζει μερικά πράγματα της καθημερινής ζωής με «έξω καρδιά». Δεν είναι εύθικτη στην παραμικρή «δυσάρεστη» κίνηση του συζύγου, παιδιών κ.λ.π. Γιατί όλα αυτά ψυχραίνουν την αγάπη, διαταράσσουν την ειρήνη της ψυχής, φυγαδεύουν από μέσα της τη χαρά. Δεν τα παίρνει όλα «τοις μετρητοίς», προκειμένου να διασφαλίσει την εσωτερική της γαλήνη.

 

Κάθε μέρα, φέρνει στο νου της συγκεκριμένες ευεργεσίες-μικρές ή μεγάλες που ’χει, ως τώρα, δεχθεί στη ζωή της από τον Θεό, τόσο αυτή προσωπικά, όσο και η οικογένειά της. Οπότε, και οι δυσκολίες και τα δυσάρεστα, που κι’ αυτά, σίγουρα, είναι μια πραγματικότητα, χάνουν την έντασή τους.

 

 

γ) Η μητέρα, στυλοβάτης του σπιτιού, δεν αντιμετωπίζει τη χαρά μόνο ως εξωτερικό φαινόμενο, ότι δηλ. εξαρτάται μόνο από εξωτερικά γεγονότα (καλή οικογενειακή κατάσταση, επιτυχίες, υγεία, αναγνώριση κοινωνική κ.λ.π.). Η χαρά είναι κάτι πολύ πιο βαθύ και ουσιαστικό. Είναι διάθεση ψυχής, έτοιμη να δέχεται την κάθε κατάσταση.

 

 

Μήπως όλοι μας δεν βλέπουμε οικογένειες, που μπορεί να μη τους λείπει τίποτα κι όμως, να ’ναι σκυθρωπές, σαν να ’χει φύγει η χαρά από το σπίτι τους; Όπως και το αντίθετο, δεν είναι κι’ αυτό μια πραγματικότητα; Οικογένειες δηλ. όχι με ιδιαίτερα ευνοϊκές εξωτερικές συνθήκες και όμως να ’ναι χαρούμενες, ευτυχισμένες;

 

Στην τελευταία ανάλυση η χαρούμενη διάθεση είναι θέμα πνευματικό. Και εξαρτάται πρώτιστα, από την καλή σχέση που ο καθένας μας φροντίζει να ’χει με τον εαυτόν του, με τους άλλους, με το Θεό.

 

Όταν αγωνίζεται καθημερινά η μητέρα να βελτιώνει τον εαυτό της, να περικόπτει τις αδυναμίες της, να αυξάνει σε αγάπη, σε ταπείνωση, σε εντιμότητα.

 

 

 

Όταν αισθάνεται την όποια εργασία της (από τις εργασίες του νοικοκυριού ως την συμπαράσταση στον σύζυγο και στα παιδιά και ως την επαγγελματική της δραστηριότητα) ως αποστολή και γι’ αυτό την επιτελεί με πνεύμα αγάπης και θυσίας, όσο κι αν κουράζεται, τότε ψυχικά ανανεώνεται, δυναμώνει, χαίρεται αληθινά.

 

Και πέρα απ’ όλα αυτά, όταν η μητέρα εμπιστεύεται τον εαυτό της, την οικογένειά της και το κάθε της πρόβλημα, στην αγάπη του Θεού, τότε με τη χάρη Εκείνου, είναι σε θέση, ακόμη και πίσω από τα «σύννεφα» να διακρίνει τον «ήλιο», γι’ αυτό και το πρόσωπό της δεν γίνεται σκυθρωπό, ούτε καις τις πιο δύσκολες ώρες.

 

 

 

δ) Η αληθινή μητέρα πιστεύει βαθιά στην αγάπη του Θεού, εμπιστεύεται σ’ Αυτόν κι’ αγωνίζεται να ζει σύμφωνα με το θέλημά Του και έτσι η ψυχή της ηρεμεί κι’ ακτινοβολεί γύρω της, τη χαρά.

Η σωστή μητέρα κρύβει τις στενοχώριες της και τα προβλήματά της. Ξέρει να διατηρεί ανέφελο των ψυχικό ορίζοντα των παιδιών της. Έχουν κι’ αυτά τις σκοτούρες τους, τις αγωνίες τους και τα προβλήματά τους. Ας μην τους φορτώνει και τα δικά της. Έτσι όταν μέσα της έχει συννεφιά, ας χαρίζει ήλιο στα παιδιά της. Όταν πονά, ας τους δίνει χαρά. Όταν αγωνιά για τα οικογενειακά προβλήματα, ας τους δίνει ασφάλεια και σιγουριά.

 

Η αληθινή μητέρα, η στυλοβάτης του σπιτιού προσπαθεί να έχει ψυχική επαφή με τα παιδιά της. Να είναι φίλη τους. Να είναι ο σύμβουλός τους. Προσπαθεί να βρίσκεται πολύ κοντά στη ζωή τους. Να συμμετέχει σ’ αυτή. Να παίζει μαζί τους. Να συζητάει, να μελετάει μαζί τους, να ενθουσιάζεται. Να κατεβαίνει στο επίπεδό τους χωρίς να χάνει τη σοβαρότητά της. Έτσι κερδίζει την εμπιστοσύνη τους και το άνοιγμα της καρδιάς τους. Από εδώ και πέρα έχει κερδίσει την υπόθεση της αγωγής των παιδιών της. Μπορεί να θεμελιώσει την ευτυχία τους.

 

 

Καθοδηγεί χωρίς να καταπιέζει. Κυβερνά τα παιδιά της μέχρι να μπορέσουν να αυτοκυβερνηθούν. Με τέχνη και μαεστρία για να μη δημιουργεί αντιδράσεις. Να μην εξουθενώνει την πρωτοβουλία. Καθοδηγεί χωρίς να είναι αυταρχική και αντιπαθητική. Ικανοποιεί και τις πρακτικές ανάγκες.

 

Σπέρνει αξίες και ιδανικά, αλλά δεν φοράει παρωπίδες. Ξέρει πως τα ιδανικά τα υπηρετούν και τα πρακτικά μέσα. Έτσι προσφέρει εκδρομές στο βουνό ή στη θάλασσα, τα σπορ, τη μουσική, τους καλούς φίλους. Φροντίζει να ικανοποιεί όλες τις ανάγκες των παιδιών της.

 

 

Το να είναι κάποια καλή μητέρα είναι τέχνη.  Με την καρδιά μιλάει στις καρδιές των παιδιών της. Με τη λογική, τη σύνεση, και τη θέλησή της καλλιεργεί το νου, ασκεί και δυναμώνει τη θέλησή τους. Τα μαθαίνει να επιθυμούν, να σκέπτονται και να κάνουν το ορθό. Τα προωθεί από τα εύκολα στα δύσκολα θέματα ζωής. Τα μαθαίνει να υποτάσσουν τις επιθυμίες τους στο σωστό. Τα εισάγει στο πνεύμα του καθήκοντος, της θυσίας, της υποταγής στο θέλημα του Θεού.

 

Έτσι η αγάπη της δεν είναι τυφλή και καταστρεπτική. Έχει φως και δύναμη. Είναι ότι ζητά η παιδική ψυχή. Ασφάλεια, χαρά, πράξη, συνέπεια, παράδειγμα.

 

Η Μητέρα δεν έχει μόνο καθήκοντα αλλά και δικαιώματα. Προσφέρεται, θυσιάζεται χωρίς να στερείται την προσωπική της ζωή. Τις προσωπικές της νόμιμες χαρές και απολαύσεις. Μια στέρηση συνεχής και μακροχρόνια αργά ή γρήγορα θα επιφέρει ψυχική κόπωση, κενά, μελαγχολίες, νεύρα, παράπονα. Κι’ όλα αυτά θα είναι σε βάρος του έργου της.

 

 

Η σωστή μητέρα γίνεται κοινωνική εργάτρια. Δεν ξεχνά πως είναι ένα ζωντανό κομμάτι της κοινωνίας. Πλαταίνει την καρδιά της κι’ αγκαλιάζει όλα τα πονεμένα παιδιά του Θεού. Όλους τους συνανθρώπους που στερήθηκαν τη φροντίδα και τη χαρά της αγάπης. Μια καλή μητέρα είναι κι ένας εργάτης του καλού.

 

Έτσι ολοκληρώνεται η ζωή της, η καρποφορία της, η δημιουργία της. Ολοκληρώνεται και αγιάζεται η προσωπικότητά της.

 

Τότε το πορτραίτο της θ’ ανοίγει το δρόμο της ζωής των παιδιών της, των παιδιών όλου του κόσμου. Κι όταν ακόμα αυτή δεν θα υπάρχει στη γη

 

 

Σε αυτό το σημείο ας δούμε την διαφορά της μητέρας του χθες με την μητέρα του σήμερα.

Ας προσπαθήσουμε να βρούμε μερικά από τα αίτια που διαφοροποιούν τη μητέρα του σήμερα από τη μητέρα του χθες.

 

Το πιο ρεαλιστικό στοιχείο, που ίσως βοηθάει αποτελεσματικότερα, είναι τα παραδείγματα που ζούμε καθημερινά, γύρω μας. Από σύγχρονες νέες μητέρες με μόρφωση, με σπουδές, όπως το βιώνουν. Αλλά και από μεγαλύτερες, οι οποίες μπορούν πλέον να κρίνουν τις αποφάσεις τους. Ζουν και εργάζονται δίπλα μας, αγωνίζονται, γιατί πιστεύουν σ’ αυτό που κάνουν, συνδυάζοντας αρμονικά οικογένεια  επάγγελμα και όχι μόνο, αφού συμμετέχουν με έργα και δράση και στην κοινωνική προσφορά από αγάπη στο συνάνθρωπο.

 

 

Πως τα καταφέρνουν; Που βρίσκουν το χρόνο; Φαίνεται πως κάτι λειτουργεί μέσα τους αυτόματα και όταν ακόμη βρίσκονται σε δίλημμα, παίρνει τη σκυτάλη η συνείδησή τους, φωτισμένη και εμπνευσμένη από τη χριστιανική τους πίστη και γίνονται έτσι φωτεινά παραδείγματα με την πνευματική τους αρτιότητα και σε μας τους άλλους. Όπως, αλήθεια είναι, ότι γύρω μας έχουμε και γυναίκες εργαζόμενες μητέρες, που δεν κατάφεραν να κάνουν καλό συνδυασμό, γι’ αυτό κι αδυνατούν, δυστυχώς, ν’ ανταποκριθούν άλλοτε στις οικογενειακές κι άλλοτε στις επαγγελματικές τους υποχρεώσεις.

 

 

Είναι γεγονός ότι η λέξη κούραση είτε είναι εργαζόμενη εκτός σπιτιού η μητέρα είτε όχι, έχει θρονιαστεί για τα καλά στο λεξιλόγιό της.

 

Η διεύθυνση του σπιτιού είναι ζήτημα και γνώσεων και κατανόησης και ενδιαφέροντος και αγάπης. Όταν αγαπάμε, τότε και το σκούπισμα και το σφουγγάρισμα και η κουζίνα, μας ευχαριστούν, ούτε νιώθουμε, βέβαια, ότι μας ταπεινώνουν και τούτο επειδή υπηρετούμε ανθρώπους που αγαπάμε.

 

Η νοικοκυροσύνη δεν είναι και δεν πρέπει να γίνεται αποκλειστικός σκοπός της ζωής μας, γιατί τότε γινόμαστε σκλάβες του σπιτιού μας, ίσως, όμως, και αντιπαθείς στους συζύγους που γενικών δεν συμφωνούν με την υπερβολή. Φυσικά ούτε και ακαταστασία και αταξία ικανοποιεί.

 

Εκτός από τα κάπως πιο επιφανειακά αίτια υπάρχουν και τα βαθύτερα αίτια, όπως:

 

Η κόπωση της σύγχρονης ζωής και το άγχος.

 

Ζούμε σε δύσκολους καιρούς, σε ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα. Η φράση «έσπασαν τα νεύρα μου» είναι της εποχής. Όμως, να, που είναι ανάγκη να μη «σπάσουν τα νεύρα», να ξεπερνούμε τις δύσκολες στιγμές, χωρίς νεύρα. Λίγη λογική χρειάζεται, ψυχραιμία, πολλή αγωνιστικότητα, υπομονή και προσευχή θερμή.

 

Η αποξένωση του ζευγαριού.

 

Όταν ο καθένας κλείνεται στον εαυτό του, στις προσωπικές του απασχολήσεις. Εκείνος αφοσιώνεται στη δουλειά του ή στο χόμπι του. Εκείνη, πιο πολύ στα παιδιά της. Οπότε, ανάμεσα στους συζύγους το χάσμα βαθαίνει…

 

Δεδομένος ο ή η σύζυγος.

 

Αυτό συμβαίνει σε πολλά ζευγάρια, οπότε ο ένας θεωρείται για τον άλλο ένα είδος συνήθειας. Η συνήθεια όμως καταστρέφει τον αυθορμητισμό, τη φρεσκάδα και μοιραία οδηγεί στην ψυχική κόπωση.

 

Κι εδώ είναι ένα κρίσιμο σημείο, γιατί πολλοί και πολλές, δυστυχώς, αναζητούν, τότε, την ποικιλία σε εξωοικογενειακές σχέσεις.

 

Ο εγωκεντρισμός.

 

Σήμερα ο καθένας ζει, συνήθως, για τον εαυτό του, χωρίς προοπτική, χωρίς έμπνευση για κάτι ανώτερο. Ο μοναδικός του στόχος είναι να περνάει καλά.

 

Έλλειψη προτύπων.

 

Εμείς οι παλαιότεροι, έχουμε, κατά κανόνα μεγαλώσει με την εικόνα μιας μάνας που θυσιαζόταν για την οικογένειά της, χωρίς να έχει, συνήθως αναγνώριση  και χωρίς ποτέ να παραπονιόταν.

 

 

«Έλα κοντά Μου», εναγώνια καλεί ο Χριστός τη σύγχρονη μάνα.

 

«Πιάσε φιλία μαζί Μου. Με τη δική μου συμπαράσταση και παρουσία, χωρίς ν’ αλλάξεις τόπους και απασχολήσεις, θα πάρει άλλο νόημα και περιεχόμενο η ζωή σου, που θα γεμίσει και θα σε ικανοποιεί βαθύτατα. Μέσα στο σπίτι σου θα βρίσκεσαι αντιμέτωπη, με τα προβλήματά σου, όμως, όχι ΜΟΝΗ. Η συντροφιά σου μαζί Μου δεν θα εξαφανίζει τα προβλήματα, αλλά θα τα’ αντιμετωπίζεις από άλλη οπτική γωνία και η μοναξιά ως άρνηση, τότε, θα εξουδετερώνεται, ενώ η «μοναξιά» ως σύντροφος μαζί Μου θα γίνεται πηγή εσωτερικής ανανέωσης».

 

 

Για να ανταποκριθεί η σημερινή μητέρα στο ρόλο που απαιτεί η ζωή, θα πρέπει να είναι συνδεδεμένη με την πηγή της δύναμης στο Χριστό, αλλά και να βαδίζει στ’ αχνάρια της Παναγίας μας, της τέλειας Μητέρας, της μητέρας των Μητέρων, της πιο ευλογημένης Μητέρας του κόσμου, όπως της το βεβαίωσε η πρώτη εξαδέλφη της Ελισάβετ: «Ευλογημένη συ εν γυναιξί…».

 

 

Ασφαλώς ευλογημένη μητέρα είναι εκείνη που θεωρεί ιδιαίτερη ευλογία τη μητρότητα. Οι νέες κοπέλες πρέπει να διδαχθούν πριν παντρευτούν ότι η μητρότητα είναι μία λειτουργία. Είναι μία λειτουργία που δεν διακόπτεται. Και όμως αυτό πολλές φορές γίνεται με τη λειτουργία της ζωής. Πολλές γυναίκες, επηρεασμένες από το σατανικό πνεύμα του κόσμου, διακόπτουν το θαύμα της παιδοποιίας στη μέση και το καταστρέφουν. Η χριστιανική μητέρα δεν γεννά ένα απλώς παιδί? γεννά ένα μέλος της Εκκλησίας του Χριστού.

 

Από την αγάπη και τη στοργή της μητέρας εξαρτάται αν το παιδί της θα πέσει χαμηλά ή θ’ ανεβεί ψηλά. Από τον τρόπο της δικής της αγωγής εξαρτάται εν πολλοίς, αν στην κούνια μέσα κρύβεται ένας εκκολαπτόμενος άγγελος ή ένας εκκολαπτόμενος κακοποιός.

 

Οι αθάνατοι Πατέρες της Εκκλησίας μας υπήρξαν παιδιά ευσεβών μητέρων. Η Εμμέλεια υπήρξε μητέρα του μεγάλου Βασιλείου, η Νόννα του Αγίου Γρηγορίου, η Ανθούσα του Ιερού Χρυσοστόμου και η Μόνικα του ιερού Αυγουστίνου. Οι μητέρες αυτές παραμένουν αιώνια πρότυπα μητέρων μετά την Θεομήτορα για κάθε εποχή. Οι μεγάλοι αυτοί Πατέρες οφείλουν το μεγαλείο τους μετά τον Θεό στις μητέρες τους, όπως και τα 9/10 των μεγάλων ανδρών κατά την ωραία διαπίστωση του ποιητή Κ. Παλαμά.

 

Τελειώνοντας το κείμενο θα ήθελα να πω σε όλα τα κορίτσια και σε όλες τις νέες γυναίκες, ότι η ιδιότητα της μητέρας αποτελεί μία ιδιαίτερη καριέρα, ένα ιδιαίτερο επάγγελμα. Κανένα άλλο, είτε επιστημονικό, είτε πρακτικό, δεν είναι ανώτερό του, είναι το μεγαλύτερο προνόμιο της γυναίκας, αλλά και η μεγαλύτερη ευθύνη της και το μέτρο της όλης ικανότητας της.

ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ
ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ. ΑΥΤΟ ΘΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ