Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΔΙΚΙΑ.ΠΟΣΟ ΑΘΛΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ?

αναρτήθηκε σε: ΨΥΧΩΦΕΛΗ ΚΕΙΜΕΝΑ | 0

Μη κρίνετε, ίνα μη κριθήτε.

Μεγάλη και φοβερή είναι αυτή η εντολή του Χριστού. Όλοι μας, αρχίζοντας από μένα, συνεχώς κρίνουμε και κατακρίνουμε ο ένας τον άλλον και γι’ αυτό θα δώσουμε λόγο στη Φοβερά Κρίση του Κυρίου και Θεού μας Ιησού Χριστού. Θα μας κρίνει Αυτός διότι και εμείς κρίνουμε τους άλλους, ψάχνουμε να βρούμε στον πλησίον μας το παραμικρό σφάλμα ενώ τις δικές μας αμαρτίες δεν τις βλέπουμε και ούτε θέλουμε να τις σκεφτόμαστε.

 

Ξεχνάμε ότι αν εμείς κρίνουμε τους άλλους θα μάς κρίνει και εμάς ο Θεός. Ξεχνάμε ότι δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να κρίνουμε τον πλησίον διότι αυτό δεν είναι δική μας υπόθεση αλλά του Θεού, ο οποίος είναι Υπέρτατος Κριτής, ο οποίος μόνος γνωρίζει την καρδιά του ανθρώπου και μπορεί να αποδώσει δικαία κρίση. Εμείς όμως κατακρίνουμε τον πλησίον και πολλές φορές με πολύ βαριά λόγια. Δεν σκεφτόμαστε ότι ο αδελφός μας μπορεί να μετανόησε ήδη και να του αφέθηκε η αμαρτία του, επειδή μετανόησε βαθιά.

 

Η κρίση  είναι φυσικά, χάρισμα που το έδωσε ο Θεός, αλλά ο διάβολος  ρίχνει τον άνθρωπο στην παγίδα και την κρίση την μετατρέπει σε κατάκριση.  Γι’ αυτό, μέχρι να εξαγνισθεί η κρίση σου και να έρθει ο θείος φωτισμός, να μη την εμπιστεύεσαι. Όταν κανείς ασχολείται με τους άλλους και τους κρίνει, ενώ ακόμα δεν έχει εξαγνισθεί η κρίση του, πέφτει συνέχεια στην κατάκριση.

Μόνον ο Θεός κρίνει δίκαια, γιατί μόνον Αυτός γνωρίζει τις καρδιές των ανθρώπων. Εμείς, επειδή δεν ξέρουμε την δίκαιη κρίση του Θεού, κρίνουμε “κατ’ όψιν”, εξωτερικά, και γι’ αυτό πέφτουμε έξω και αδικούμε τον άλλον. Η ανθρώπινη κρίση μας δηλαδή είναι μία μεγάλη αδικία. Είδες τι είπε ο Χριστός: “Μη κρίνετε κατ’ όψιν, αλλά την δικαίαν κρίσιν κρίνατε”.

Ίσως να μην γνωρίζεις να ξεχωρίσεις την κρίση από την κατάκριση.

Κατάκριση είναι το να κατηγορήσει κανείς  τον άνθρωπο, λέγοντας ότι αυτός είναι ψεύτης, είναι οργίλος, είναι πόρνος. Γιατί έτσι κατέκρινε την ίδια τη διάθεση της ψυχής του και έβγαλε συμπέρασμα για όλη τη ζωή του, λέγοντας ότι είναι τέτοια η ζωή του, τέτοιος είναι αυτός και σαν τέτοιο τον κατέκρινε. Και αυτό είναι πολύ μεγάλη αμαρτία. Γιατί είναι άλλο να πει κανείς ότι κάποιος οργίστηκε και άλλο να πει ότι κάποιος είναι οργίλος και να βγάλει συμπέρασμα, όπως είπα, για όλη του τη ζωή. Και τόσο πιο βαριά από κάθε άλλη αμαρτία είναι η κατάκριση, ώστε και ο ίδιος ο Χριστός να φτάσει να πει: « Υποκριτή, βγάλε πρώτα από το μάτι σου το δοκάρι, και τότε κοίταξε να βγάλεις την αγκίδα από το μάτι του αδελφού σου» (Λουκ. 6, 42). Και παρομοίασε τη μεν αμαρτία του πλησίον με αγκίδα, τη δε κατάκριση με δοκάρι. Τόσο πολύ βαριά είναι η κατάκριση που ξεπερνάει σχεδόν κάθε άλλη αμαρτία.

 

Γιατί να μην κατακρίνουμε καλύτερα τους εαυτούς μας και τα ελαττώματά μας, που τα ξέρουμε πολύ καλά και που γι’ αυτά θα δώσουμε λόγο στο Θεό; Γιατί αρπάζουμε την κρίση από το Θεό; Τί ζητάμε από το πλάσμα Του; Γιατί θέλουμε να πάρουμε επάνω μας τα βάρη των άλλων;

Δεν θέλουμε να πάρουμε τα βάρη των άλλων επάνω μας. Όχι.

Απλά κατακρίνουμε τον άλλον από εγωισμό, από κακία και από περηφάνια. Κατακρίνουμε τον άλλον για να κάνουμε εμείς τους αναμάρτητους και να δείξουμε ότι εμείς είμαστε οι καλοί και οι άλλοι είναι οι κακοί.

Τελικά εάν είμαστε  άθλιοι πόσο άθλιοι είμαστε?

 

Εμείς οι άθλιοι, εντελώς αδιάκριτα, κατακρίνουμε, αποστρεφόμαστε, εξευτελίζουμε, αν δούμε ή αν ακούσουμε ή αν υποψιαστούμε κάτι. Και το χειρότερο είναι ότι δεν σταματάμε μέχρι τη ζημιά που κάνουμε στον εαυτό μας, αλλά συναντάμε και άλλον αδελφό και αμέσως του λέμε: « Αυτό και αυτό έγινε». Και του κάνουμε κακό βάζοντας στην καρδιά του αμαρτίες. Αλλά ενώ κάνουμε διαβολικό έργο δεν ανησυχούμε κιόλας. Γιατί, τί άλλο έχει να κάνει ο διάβολος από το να ταράζει και να βλάπτει; Και γινόμαστε συνεργάτες των δαιμόνων και για τη δική μας καταστροφή και για του πλησίον.

Κατά τα αλλά, νηστεύουμε, κοινωνούμε, εξομολογούμαστε, εκκλησιαζόμαστε και όλα αυτά τα κάνουμε για να δείξουμε ένα ψεύτικο και υποκριτικό πρόσωπο στους άλλους.

Αναρωτήθηκες γιατί κρίνουμε και κατακρίνουμε τους άλλους και όχι τον εαυτό μας?

Γιατί δεν προσπαθούμε να γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Όποιος καταγίνεται με τη γνώση του εαυτού του, δεν προλαβαίνει να παρατηρεί τους άλλους.

Μάθαμε να κρίνουμε τους πάντες εκτός φυσικά απ΄τον ίδιο μας τον εαυτό. Βλέπετε, η αυτοκριτική είναι επίπονη και γι΄αυτό επιλέγουμε τον εύκολο δρόμο της κριτικής των άλλων. Εντοπίζουμε τα λάθη των διπλανών, γνωστών ή αγνώστων, τις άτυχες στιγμές τους.

Τελικά αποδεικνύεται ότι αντί να διορθώνουμε τα δικά μας λάθη, κρίνουμε και το χειρότερο, κατακρίνουμε  τα λάθη ή τις συμπεριφορές των άλλων, γιατί προφανώς μας είναι πολύ πιο εύκολο και ψυχικά ανέξοδο.  Γίναμε δικαστές και εισαγγελείς.

 

Όμως η αληθινή ζωή και η πραγματικά ανθρώπινη στάση δεν είναι αυτή. Η αγάπη είναι αυτή που δίνει νόημα στο σύντομο πέρασμά μας από τούτο τον κόσμο. Επιλέγουμε να σπαταλούμε τη ζωή μας σε ανούσιες αντιπαραθέσεις χάνοντας ταυτόχρονα το αληθινό νόημά της. Ο χρόνος όμως δεν γυρίζει πίσω και πρέπει να έχουμε πάντα στο μυαλό μας ότι αυτό που προέχει είναι να προσπαθούμε να κάνουμε τους γύρω μας ευτυχισμένους και χαρούμενους και όχι να τους πικραίνουμε ωθώντας τους στη δυστυχία.

 

Δεν γίνεται να αρέσουμε σε όλους ή να μας αρέσουν όλοι. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως πρέπει να λιθοβολούμε τους άλλους, να τους στήνουμε στο εκτελεστικό απόσπασμα και να τραβάμε αβασάνιστα τη σκανδάλη, επειδή απλά δεν μας αρέσουν, να προσπαθούμε να τους μειώσουμε ή να τους επικρίνουμε επειδή διαφωνούμε.  Ας ζήσουμε αρμονικά με αγάπη για τους συνανθρώπους μας κι ας κάνουμε την αυτοκριτική πρώτα απ΄ όλα έτσι ώστε να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Ας διορθώσουμε πρώτα τα δικά μας λάθη κι ας αφήσουμε τα λάθη των διπλανών μας.

Την επόμενη φορά που θα είμαστε έτοιμοι να κρίνουμε κάποιον ή κάποιους ας το σκεφτούμε καλύτερα.

Κατάκρινε τον εαυτό σου και θα πάψεις  να κατακρίνεις τους άλλους.

Πραγματικά έχω έχω κουραστεί να ζώ σε έναν κόσμο που ξέρει μονάχα να κρίνει και να κατακρίνει τον κάθε άνθρωπο για τις πράξεις, τις επιλογές και την ζωή του.

Έχω κουραστεί να είμαι ανάμεσα σε ανθρώπους που η κύρια ασχολία τους είναι οι ζωές των άλλων.

Έχω κουραστεί μ’αυτόν τον κόσμο που νομίζει πως ξέρει περισσότερα για εσένα από εσένα.

Έχω κουραστεί, μ’ ακούς;

“Ο ανώτερος άνθρωπος κρίνει τον εαυτό του. Ο κατώτερος, τους άλλους.”

Μιλώ για όλους εκείνους που ίσως είχαν βάλει την μάσκα του φίλου, σε πρόδωσαν και συμπεριφέρονται σαν να τους πρόδωσες εσύ.

Για όλους εκείνους που για να καλύψουν τις δικές τους άσχημες πράξεις διαδίδουν ψέματα για τον δικό σου χαρακτήρα.

Μιλώ για όλους αυτούς που δεν σε γνωρίζουν και σε κατακρίνουν για πράγματα που δεν έκανες ποτέ.

Μιλώ για όλους αυτούς που έχουν κάνει τρόπο ζωής τους το κουτσομπολιό και την κατινιά.

Για όλους αυτούς που κρίνουν  με τον πιο άσχημο τρόπο ακόμα και ανθρώπους που κάποτε τους έδωσαν το χέρι βοηθείας.

Μιλώ για όλους αυτούς που δεν αντέχουν να κοιτάξουν στον καθρέφτη και κρυφοκοιτάζουν την δική σου ζωή, διότι δεν μπορούν να βρουν κανένα νόημα στην δική τους…

Εσύ όμως, μην δίνεις σημασία σε αυτά τα ρηχά άτομα.

Δεν έχουν ζήσει την ζωή σου και δεν έχουν περπατήσει με τα παπούτσια σου.

Ναι, σε εσένα απευθύνομαι που σε πνίγει το δίκιο και θέλεις να φωνάξεις.

Να τα κάνεις όλα ρημαδιό. Δεν χρειάζεται.

Ο κόσμος, πάντα ακούει ότι τον συμφέρει να ακούσει.

 

Μάθαμε να κατακρίνουμε κι όχι να αγαπάμε. Να χαρακτηρίζουμε κι όχι να δικαιολογούμε. Ο Θεός οικονομεί για σένα, καθημερινά.  Εσύ γιατί δεν οικονομείς για τους άλλους; Εκείνος είναι ελεήμων κι ανεκτικός μαζί σου, εσύ γιατί καταδικάζεις τόσο εύκολα και με τόση σκληροκαρδία; ποιος είσαι εσύ που θα κρίνεις τον Θεό και την εικόνα Του;;; Ποιος σου δίνει αυτό το δικαίωμα;;; Αγαπάτε αλλήλους καθώς ηγάπησα υμας, ακούστηκε πριν 2000 χρόνια.  Αγαπάτε με μια ανυπόκριτη αγάπη που τα πάντα υπομένει, που δε λογίζεται το κακό, που ουδέποτε εκπίπτει, μείζων δε πάντων είναι η αγάπη ,να το θυμόμαστε.

MH ΞΕΧΝΑΣ ΝΑ ΑΓΑΠΑΣ

ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ
Please follow and like us:

ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ. ΑΥΤΟ ΘΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ