Η ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟΣ ΑΤΕΛΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ.

Θα ξεκινήσω το άρθρο με  λόγια του Καζαντζάκη.

<<Αγάπα τον άνθρωπο γιατί είσαι εσύ. Να αγαπάς την ευθύνη. Να λες. Εγώ, εγώ μονάχος μου θα σώσω τον κόσμο. Αν χαθεί εγώ θα φταίω.>>

Κάποιος ρώτησε τον Χριστό τι πρέπει να κάνει ώστε να κληρονομήσει την αιώνια ζωή. Τότε, ο Κύριος του απάντησε ότι μεταξύ άλλων, και πάνω απ’ όλα, θα πρέπει ν’ αγαπήσει τον διπλανό του όπως αγαπά τον εαυτό του.

Ο λόγος του Χριστού δεν αφήνει κανένα ερώτημα αναπάντητο. Αγάπα τον διπλανό σου, όπως τον εαυτό σου.  Αυτό σημαίνει πρώτα απ’ όλα ότι αγαπάς τον εαυτό σου. Για να αγαπάς τον εαυτό σου, πρέπει να τον γνωρίζεις. Πώς θα αγαπήσεις κάτι που δεν ξέρεις; Όταν θέλουμε να μιλάμε λοιπόν γι’ αγάπη, δεν μπορούμε να μιλάμε αόριστα. Μαθαίνω κι αγαπώ τον εαυτό μου ζώντας με τον Χριστό, σημαίνει ότι πρώτα απ’ όλα βρίσκω τον εαυτό μου. Μαζί με τα καλά μου, ανιχνεύω και τ’ άσχημα. Άσχημο και κακό είναι ακριβώς ότι  μου εμποδίζει να αγαπήσω τον Χριστό, δηλαδή ό, τι μου εμποδίζει να αγαπήσω ανεξαίρετα τον άλλον. Δε μπορούμε να λέμε ότι είμαστε χριστιανοί και να τρέφουμε μέσα μας για κάποιον μίσος.

 

 

Όλοι οι άνθρωποι που υπάρχουμε στην γη έχουμε ατέλειες.

Κανένας σε αυτόν τον πλανήτη δεν είναι απολύτως τέλειος. Το να μπορούμε να βλέπουμε τις ατέλειές μας και να τις αποδεχόμαστε, όχι μόνο θα μας βοηθήσει να σεβόμαστε τους άλλους, αλλά και θα εμποδίσει τους άλλους από το να χρησιμοποιήσουν τις ατέλειές μας εναντίον μας. Πολλοί περνάμε τη μισή μας ζωή προσπαθώντας να κρύψουμε τις ατέλειές μας με ρούχα ή μακιγιάζ.

Αντί αυτού, πραγματική ατέλεια είναι η έλλειψη κατανόησης και σεβασμού, η κριτική, ο εγωισμός ή η επιθετικότητα. Αυτά είναι που πρέπει όλοι να προσπαθούμε να αλλάξουμε στον εαυτό μας. Οι ατέλειές σου και οι ατέλειές μου είναι οι αρετές μας.

Η  πραγματική ατέλεια που έχουμε βρίσκεται στην καρδιά μας, όταν αυτή είναι ικανή να επιτίθεται, να ταπεινώνει ή να πληγώνει τους άλλους. Η σωματική μας εμφάνιση, ο τρόπος σκέψης μας, τα συναισθήματά μας ή ο τρόπος ζωής μας δεν θα είναι ποτέ ατέλειες ή κάτι μεμπτό εφόσον σεβόμαστε τον εαυτό μας.

Θα συνειδητοποιήσουμε πόσο πολύτιμοι είμαστε μόνο όταν αποδεχτούμε τον εαυτό μας.

Πρέπει κάποτε να σταματήσουμε να  υποκρινόμαστε και να παριστάνουμε το θύμα.

Μην παίρνουμε τον γλυκανάλατο ρόλο του θύματος και ας προσπαθήσουμε επιτέλους να γνωρίσουμε τους άλλους πριν τους απορρίψουμε.

Δες στους άλλους την ομορφιά τους. Μην λες ότι δεν έχουν.

Όλοι οι άνθρωποι έχουν κάτι το όμορφο, ίσως το κρύβουν πίσω από τους δικούς τους εγωισμούς. Το θέμα είναι να έχουμε τα μάτια να το δούμε, την διάθεση να ξεφλουδίσουμε το καβούκι του εγώ και να φανερώσουμε το κρυμμένο κάλλος.

Δεν είμαστε τα θύματα της ζωής, των ερωτικών και των λοιπών διαπροσωπικών μας σχέσεων. Θύμα είναι η ανθρωπότητα που σαν μια πληγή αιμορραγεί συνεχώς από τα λάθη, τους εγωισμούς. Θύμα είναι το κάλλος που μας προσφέρει η ζωή, το φως που φυλάμε στο σκοτάδι και εμείς πάροικοι της χώρας του μένους, του «έχω δίκαιο».

Όλοι ζητάμε την ευτυχία. Αλλά πώς γίνεται κάποιος ευτυχισμένος;

 

 

Όλα ξεκινάνε από το κεφάλι μας. Πρέπει να αλλάξουμε τη στάση και τον τρόπο σκέψης μας. Να κάνουμε το καλό και να αποφεύγουμε το κακό. Δε γεννηθήκαμε για να βλάπτουμε τους άλλους. Αν αντιμετωπίζουμε κάθε άνθρωπο με φιλικό και εγκάρδιο τρόπο, η ζωή μας αποκτάει νόημα. Αυτή είναι η βάση της φιλοσοφίας μου. Το κλειδί για όλα είναι η αγάπη. Αλλά τι είναι αυτό; Τι είναι η αγάπη;

Πολλοί άνθρωποι μπερδεύουν την αγάπη με την ευχαρίστηση ή με ένα προσωρινό αίσθημα έλξης για κάποιο άτομο ή για κάποιο πράγμα. Αυτού του είδους η αγάπη είναι ασταθής και μεταβλητή όπως ο καιρός.

Μέσα σε κάθε άνθρωπο κοιμάται ο σπόρος της αγάπης. Αυτό το σπόρο που έχουμε στην καρδιά μπορούμε να τον βοηθήσουμε να μεγαλώσει και αργότερα να ανθίσει σαν λουλούδι.

 

 

Πώς μπορούμε να μάθουμε να αγαπάμε; Αυτή είναι μια ερώτηση που ασφαλώς θα θέλεις να μου κάνεις. Δεν υπάρχει συνταγή, ούτε κάποιος συγκεκριμένος τρόπος. Για μένα η αγάπη είναι περίπου σαν τη μαγειρική τέχνη: Κάθε φαγητό μαγειρεύεται αλλιώς και απαιτεί μεγάλη δεξιοτεχνία.

Η πιο αποτελεσματική μέθοδος είναι να συναισθανόμαστε τον άλλο, να προσπαθούμε να καταλάβουμε πώς σκέφτεται και πώς νιώθει, τι τον κάνει να υποφέρει.

Η ικανότητα να μπαίνουμε στη θέση του άλλου και να σκεφτόμαστε τι θα κάναμε εμείς είναι πού χρήσιμη, αν θέλεις να μάθεις να αγαπάς κάποιον. Αλλά αυτή η μέθοδος απαιτεί πολύ θάρρος. Χρειάζεται θάρρος για να φανταστείς πώς θα ήταν αν βρισκόσουν στη θέση του άλλου. Αυτό βοηθάει συνήθως να αμβλυνθεί η οξύτητα μιας διαμάχης, επειδή σε κάνει να κατανοείς καλύτερα τα συναισθήματα των άλλων και σε μαθαίνει να τα σέβεσαι. Είναι απαραίτητο να κατοικεί η αγάπη στις καρδιές μας, αν θέλουμε πραγματικά να μην υποφέρουν οι άλλοι και να μην υπάρχουν πια επιθετικότητα και μίσος.

 

 

Ξέρω ότι υπάρχουν πολλά πράγματα που μας συνδέουν. Όλοι μας έχουμε σώμα, πνεύμα και συναισθήματα. Όλους μάς έφερε στον κόσμο μια μάνα. Όλοι πρέπει μια μέρα να εγκαταλείψουμε αυτό τον κόσμο. Και όλοι μας επιθυμούμε την ευτυχία και όχι τη δυστυχία στη ζωή. Κι ας έχουμε διαφορετικό χρώμα δέρματος,  ας φοράμε άλλο νούμερο παπουτσιού. Βλέποντας τον κάθε άνθρωπο από αυτή τη σκοπιά, νιώθω ότι όλοι όσους συναντάω είναι ακριβώς όπως εγώ.

Θα κλείσω το κείμενο με μια αληθινή ιστορία.

Η ιστορία αυτή αφορά έναν άγιο άνθρωπο που δεν έμαθε ποτέ ότι ήταν άγιος.

Πριν από πάρα πολλά χρόνια, ζούσε ένας άντρας που είχε την ικανότητα να αγαπάει και να συγχωρεί όσους συναντούσε. Για το λόγο αυτό, ο Θεός έστειλε έναν άγγελο για να του μιλήσει.

-Ο Θεός μου ζήτησε να έρθω να σε επισκεφτώ και να σου πω ότι επιθυμεί να σε ανταμείψει για την καλοσύνη σου, είπε ο άγγελος. Όποια κι αν είναι η χάρη που θέλεις, θα εκπληρωθεί. Θα ήθελες να είχες το χάρισμα να θεραπεύεις;

-Με κανέναν τρόπο, απάντησε ο άντρας. Προτιμώ να επιλέγει ο ίδιος ο Θεός αυτούς που πρέπει να γιατρευτούν.

-Και τι θα έλεγες να έφερνες τους ψαράδες στο δρόμο της αλήθειας;

-Αυτό είναι καθήκον για αγγέλους όπως εσύ. Δεν θέλω να με δοξάζει ο οποιοσδήποτε ούτε να χρησιμεύσω ως παράδειγμα ανά τους αιώνες.

-Δεν μπορώ να γυρίσω στον ουρανό χωρίς να σου έχω εκπληρώσει ένα θαύμα, είπε ο άγγελος. Αν δεν διαλέξεις εσύ, θα υποχρεωθείς να δεχτείς ένα.

Ο άντρας σκέφτηκε λίγο και είπε:

-Τότε επιθυμώ το καλό να πηγάζει από μένα αλλά χωρίς να το αντιλαμβάνεται κανείς, ούτε κι εγώ ο ίδιος, γιατί θα μπορούσα να διαπράξω το αμάρτημα της ματαιοδοξίας.

Και ο άγγελος φρόντισε έτσι ώστε η σκιά αυτού του ανθρώπου να έχει τη δύναμη της θεραπείας, αλλά μόνο όταν ο ήλιος τον χτυπούσε στο πρόσωπο. Παντού από  όπου περνούσε, οι άρρωστοι γιατρεύονταν, η γη ξαναγινόταν εύφορη και οι θλιμμένοι άνθρωποι ξανάβρισκαν τη χαρά.

Ο άντρας αυτός περπάτησε για πολλά χρόνια ανάμεσα στον κόσμο χωρίς ποτέ να αντιληφθεί τα θαύματα που πραγματοποιούσε, γιατί, όταν γύριζε το πρόσωπό του προς τον ήλιο, η σκιά βρισκόταν πάντα πίσω του. Έτσι κατάφερε να ζήσει και να πεθάνει χωρίς ποτέ να συνειδητοποιήσει την αγιότητά του.

 

Στούς εσχάτους καιρούς,  τούς ανθρώπους θά τούς σώσει η αγάπη, η ταπείνωση καί η καλοσύνη. Η καλοσύνη ανοίγει τίς πύλες τού Παραδείσου, η ταπείνωση οδηγεί μέσα σ αυτόν, αλλά η αγάπη εμφανίζει τόν Θεό.

Ο Θεός είναι μιά άπειρη αγάπη.

ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ
ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ