ΧΛΕΥΑΣΤΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΤΙΑ ΜΟΥ.

Ένα κείμενο ίσως σκληρό για τις συνειδήσεις μας, που όμως δεν πρέπει να το απορρίψουμε χωρίς προβληματισμό.

Όταν ήμουν νεώτερος, πίστευα μαζί με χιλιάδες άλλους πως η βιομηχανική και η τεχνολογική εξέλιξη είναι ένα θετικό βήμα στην ανθρώπινη ιστορία. Έτσι με είχαν διδάξει στο σχολείο και στα ΜΜΕ. Εδώ και μερικά χρόνια το αμφισβητώ έντονα αυτό,  το θεωρώ αποτέλεσμα προπαγάνδας και σύγχυσης για το τι είναι πραγματικά καλό και κακό. Μερικές σκέψεις γι’ αυτό το θέμα (χωρίς αξιώσεις αυθεντίας και «αλάθητου») θα ’θελα να μοιραστώ μαζί σας μ’ αυτό το άρθρο.

 

 

Κάποιοι λένε πως το να αναπολείς το παρελθόν σε χρήζει εμμονικό και σε κρατά μακριά από το ποτάμι της εξέλιξης. Αυτοί οι κάποιοι λοιπόν με αφήνουν αδιάφορο. Ο μόνος τρόπος έμπνευσης είναι το παρελθόν. Το παρόν και το μέλλον το μόνο συναίσθημα που μπορούν να σου δημιουργήσουν είναι θλίψη. Ζούμε την περίοδο της κατάντιας. Αξίες στον πάτο, ευγένεια στα σκουπίδια και η ανθρωπιά είναι άγνωστη λέξη για τον σύγχρονο κόσμο. Σκυφτοί σε ένα κακόμοιρο μικρόκοσμο αναξιοπρέπειας και κακίας, ζούμε μια ζωή που δεν θελήσαμε ποτέ. Είμαστε ζόμπι σε μια μαύρη αισχρή και χυδαία κοινωνία που την μαυρίζουμε περισσότερο εμείς οι ίδιοι. Κουτσομπόληδες και κατάσκοποι των ζωών των άλλων. παρατηρητές της ζωής, αιώνιο κοινό σε έργα τρίτων. Ακόμα και η τέχνη, το οξυγόνο για τους πνεύμονες του υπολειτουργούντα πλέον εγκεφάλου, έχει γίνει ανούσια και άτεχνη. Μουσική εμετική που προσβάλλει τον ακροατή, παραστάσεις ελάχιστες και αυτές που αξίζουν δεν θα τις δεις ποτέ να διαφημίζονται.

Οι μάχες στους δρόμους και στις πλατείες για ένα αξιοπρεπές και ανθρώπινο μέλλον, έχουν αντικατασταθεί από το κυνήγι ψηφιακών τεράτων. Ο κόσμος χειροτερεύει, η Ελλάδα ακολουθεί και το λυπηρότερο όλων είναι πως δεν υπάρχει ελπίδα. Το ποτάμι που υποτίθεται μας πάει μπροστά, κάποια στιγμή θα γίνει απότομος καταρράκτης και θα μας πνίξει.   Όταν συνηθίζεις το τέρας, αρχίζεις να του μοιάζεις.

Είναι πολλές φορές, περπατώντας στους δρόμους των πόλεων, που αισθάνεσαι ένα μείγμα αισθημάτων, από θλίψη έως και οργή, βλέποντας πρόσωπα απελπισμένα και χαμένα σε μια αυταπάτη και σε ένα καταστροφικό κενό. Αυτή είναι η ανθρωπότητα του σήμερα.

 

 

Η πλειοψηφία των ανθρώπων σήμερα καθώς τους βλέπεις να κυκλοφορούν με κάθε μέσον, ενδιαφέρονται μόνο για κατανάλωση, φιληδονία, καλλιεργώντας έναν άκρατο εγωισμό. Εδώ και δεκαετίες μας έχουν επιβάλλει ένα ρυθμό ζωής ψυχικής εξόντωσης και μια δικτατορία της οθόνης που κυριαρχεί σε κάθε μας στιγμή εκμηδενίζοντας την προσωπική μας ύπαρξη και διαλύοντας κάθε μορφή επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων.

Το μεγαλύτερό μας έγκλημα είναι πάντα να ρίχνουμε σε όλη αυτή την κατάσταση τις ευθύνες στους άλλους και εμείς να βγαίνουμε λευκοί και αμόλυντοι αλλά στην ουσία τα μεγαλύτερα θύματα. Το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι μια ανούσια και φθοροποιός διασκέδαση. Όλα αυτά δεν έχουν κανένα νόημα να τα λέμε και να τα γράφουμε αν δεν συνειδητοποιήσουμε εμείς οι ίδιοι ότι έτσι καταστρέφουμε τη θεία δημιουργία.

Όλοι, από τον  μικρότερο μέχρι τον μεγαλύτερο μιλάνε για παιδεία αλλά δεν γνωρίζουν η δεν τους συμφέρει να γνωρίζουν παιδεία.

Στη σημερινή θηριώδη κοινωνία μόνο ένας άνθρωπος με παιδεία, αξίες και ιδανικά θα μπορούσε να διακρίνει την κατάντια που υφίστανται όλοι οι άνθρωποι, οι οποίοι φοίτησαν για χρόνια στα θρανία επωφελούμενοι από τον εκδημοκρατισμό και τον δημόσιο χαρακτήρα της εκπαίδευσης και το μόνο που κατάφεραν να γίνουν, είναι ανταγωνιστικές μηχανές χρημάτων.

 

Κάποτε ο ρόλος της εκπαίδευσης συνδεόταν άρρηκτα με την έννοια της παιδείας, σήμερα καταλύεται κάθε έννοια ποιοτικής κατάρτισης και αυτό που μετράει είναι η ποσότητα. Πόσα πτυχία έχουμε, δηλαδή, τι βαθμό γράψαμε στις πανελλήνιες και λίγο αργότερα πόσα χρήματα κερδίζουμε από την εκάστοτε εργασιακή μας θέση. Η αριστεία που από μόνη της είναι μια ουτοπιστική προσέγγιση, καταφέραμε με τον κυνισμό μας να την ορίσουμε αυστηρά από έναν βαθμό που γράψαμε μια δεδομένη χρονική στιγμή και καμία σημασία δεν έχει η ηθική και ο ανθρωπισμός με τον οποίο πορευόμαστε σε όλη μας τη ζωή. Τι ειρωνεία που είναι βασισμένη σε αυτήν τη λογική να ονομάζουμε άριστο κάποιον βαθμολογικά άρτιο, που δεν είναι απαραίτητο όμως ότι ακολουθεί έναν έντιμο και ενάρετο βίο.

 

 

Πολλοί λένε πως είναι δύσκολο να αλλάξει η εξευτελιστική πραγματικότητα  που βιώνουμε όλοι μαρτυρικά. Ποτέ όμως δεν σκεφτήκαμε πως  όλοι αναγκαστήκαμε συνειδητά ή υποσυνείδητα να αποτινάξουμε την ανθρώπινή μας ταυτότητα για να γίνουμε ανταγωνιστικά  θηρία στην κτηνώδη κοινωνία μας και πως η παιδεία και η ανθρωπιά εξακολουθούν να φωλιάζουν κάπου μέσα μας και να μας διακρίνουν από τα άλογα ζώα της οικουμένης. Γιατί μπορεί να γινόμαστε παράλογοι ορισμένες φορές, αλλά η λογική εξακολουθεί να υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους ως έμφυτο χαρακτηριστικό και ως η μοναδική λύση για την αποτίναξη κάθε αυθαίρετης συμπεριφοράς. Ίσως, λοιπόν, ο αγώνας κατά της δεσπόζουσας κοινωνικής κατάστασης και η απάντηση στη λεγόμενη κρίση αξιών να είναι αρχικά μια προσωπική προσπάθεια που θα αποκτά συλλογικό χαρακτήρα μέσω της συντονισμένης πνευματικής αφύπνισης κάθε ατόμου.

Η χριστιανική αγιότητα, ως σκοπός σπουδαιότερος από την οικονομική ευημερία και την ποιότητα ζωής, ακόμη και από το αίσθημα της ολοκλήρωσης, θεωρείται αυταπάτη ή και απάτη. Κανείς δεν ενδιαφέρεται πια γι’ αυτήν.

Ας το παραδεχτούμε. Η βιομηχανική επανάσταση δεν ήταν, όπως υποκρινόμαστε, ένα άλμα προόδου στην ιστορία και τον πολιτισμό της ανθρωπότητας, αλλά ένα άλμα του ανθρώπου προς την αυτοκτονία του και τη δολοφονία του πλανήτη. Φυσικά, αναφέρομαι στη βιομηχανική επανάσταση με τον τρόπο που πραγματοποιήθηκε. Όμως, παρά τον τρόμο που προκαλούν σήμερα οι μακροπρόθεσμες συνέπειές της (που τις γευόμαστε), συνεχίζουμε να την αγιοποιούμε στη συνείδησή μας, μη τολμώντας να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας και κυρίως να «μετανοήσουμε» γι’ αυτά, δηλαδή να τα διορθώσουμε (όπου μετανοώ, στη γλώσσα της ορθοδοξίας, σημαίνει αλλάζω τρόπο σκέψης).

 

 

Ως σύγχρονος άνθρωπος είμαι κι εγώ παγιδευμένος στον παγκόσμιο ιστό.  Ζω με τον τρόπο που καταγγέλλω. Αν δεν τολμήσω το άλμα (ευτυχώς κάποιοι το τολμούν), χλευάστε την κατάντια μου, μου αξίζει.

Μπερδέψαμε τις ανάγκες μας.

Φέραμε τον διάβολο και διώξαμε τον Ιησού Χριστό.

Ο διάβολος έφερε την  διχόνοια, τη σύγχυση, την ακαταστασία.

Χωρίς περιστροφές, η δική μας σωτηρία είναι στα δικά μας χέρια και δεν θα υπάρξει σωτηρία εάν δεν επιστρέψουμε στις  ορθόδοξες  χριστιανικές μας ρίζες. Αυτό πρέπει να γίνει γιατί  περιέχει τη σοφή θεραπευτική οδό ενάντια στα εσωτερικά πάθη, που μπορεί να γιατρέψει τον άνθρωπο από την απληστία, την ανασφάλεια, την απελπισία και τα συμπλέγματά του. Γιατί είναι ο δρόμος προς τη βασιλεία των ουρανών, όπως αντιλαμβάνονται όσοι μελετούν τους αγίους διδασκάλους της Ορθοδοξίας, και πολλοί απ’ αυτούς βρίσκουν το θάρρος να μπουν οι ίδιοι σ’ αυτό το δρόμο εγκαταλείποντας τις προηγούμενες ιδέες τους και να επιστρέψουν στο πνευματικό σπίτι τους, δηλ. να γίνουν ορθόδοξοι χριστιανοί.

 

 

Ο Κύριος Ιησούς όπως γνωρίζουμε ήρθε για την σωτηρία του κόσμου και άρχισε το κήρυγμά του, απευθύνοντας στους ανθρώπους που τον άκουγαν μια έκκληση για μετάνοια. Η μετάνοια που θέλει ο Κύριος είναι να παραδεχθούμε ότι η ζωή που κάνουμε μακριά απ’ Αυτόν οδηγεί στην απώλεια και να πάρουμε απόφαση να Τον πλησιάσουμε, διότι ο Θεός δεν είναι ένας αυστηρός κριτής, αλλά ένας αγαθός πατέρας που μας σπλαχνίζεται και  θέλει να ζήσουμε αιώνια μαζί Του.  Θέλει να Τον πλησιάζουμε με παρρησία  και αγάπη, επειδή αυτός είναι αγάπη και να μην έχουμε στο νου μας ότι δεν μας δέχεται επειδή πέφτουμε σε αμαρτίες.

 

 

Συνοψίζοντας λοιπόν, θα κλείσω με μια αλήθεια και μια πραγματικότητα.  Ας επιστρέψουμε στον Ιησού  Χριστό γιατί μόνο τότε θα  δούμε καρπό στη ζωή μας.

Γνωρίζω ότι είμαστε σε πτώση. Ελεύθερη πτώση θα έλεγα και μάλιστα χωρίς αλεξίπτωτο γιατί επιλέξαμε τον διάβολο από τον Ιησού Χριστό, καλό είναι να μετανοήσουμε, να λυπηθούμε κατά Θεό, διότι η κατά Θεό λύπη γεννά μετάνοια προς σωτηρία αμεταμέλητο και να επιστρέψουμε στον Κύριο. Ας κοιτάξουμε να φαίνεται ο Χριστός στη ζωή μας, με το να έχουμε ανυπόκριτη  αγάπη προς τα αδέλφια μας εν Χριστώ πρώτα και έπειτα προς τους άλλους, ακόμα και προς τους εχθρούς μας. Μετάνοια και επιστροφή λοιπόν και ο Χριστός θα μας ανορθώσει και θα μας γεμίσει με την αγάπη Του. Αμήν!

ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ
Please follow and like us: