ΚΑΘΑΡΙΣΕ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΛΛΕΣ ΨΥΧΕΣ.

Από την στιγμή που γεννιέται ένας άνθρωπος, μέχρι και τη στιγμή που πεθαίνει, βρίσκεται , χωρίς να το επιλέγει, ενταγμένος σε ένα κοινωνικό πλαίσιο. Υποχρεωμένος να μάθει να ζει και να συμπεριφέρεται σύμφωνα με αυτά που επιτάσσει και ορίζει η κοινωνία στην οποία έτυχε να ανήκει. Έτσι, ανά τον κόσμο συναντάμε ανθρώπους όλων των ειδών, με διαφορετικές απόψεις και διαφορετικό χαρακτήρα.

Ζούμε σε έναν κόσμο, ο οποίος πάσχει. Πάσχει από τον πόνο και την δυστυχία των ανθρώπων. Ζούμε σε μία κοινωνία, που αντί να πασχίζει, να μας ευαισθητοποιήσει ολοένα και περισσότερο, μας σκληραγωγεί καθημερινά, καθιστώντας μας απαθείς σε εικόνες και καταστάσεις, που δεν θα έπρεπε.

Ζούμε , λοιπόν, σε έναν κόσμο που νοσεί. Που νοσεί βαριά και η ασθένειά του ονομάζεται “αδιαφορία”. Και όπως έχει ειπωθεί “η αδιαφορία είναι η σοβαρότερα ασθένεια του 21ου αιώνα.” Υπάρχει και μια άλλη ασθένεια που είναι σοβαρότερη από την πρώτη ασθένεια. Είναι η ασθένεια της βρώμικης ψυχής και από εκεί πηγάζει και η αδιαφορία.

Ο στόχος του ανθρώπου είναι να κάνει καθαρή την ψυχή του. Εάν αυτό θελήσει να το κάνει πολλά πράγματα θα διορθωθούν και μαζί με αυτό θα διορθωθεί και η αδιαφορία.

Ο στόχος μας  λοιπόν είναι να βρούμε την θεραπεία. Να βρούμε το φάρμακο, που θα γιατρέψει την κοινωνία των ανθρώπων από αυτή την επιδημία. Το φάρμακο για την θεραπεία βρέθηκε.  Το πρώτο βήμα της θεραπείας, λοιπόν, είναι να γιατρέψουμε τον εαυτό μας. Και ρωτάω. Εσύ; Είσαι έτοιμος να γιατρευτείς;

Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς πρέπει να αναγνωρίζουμε ότι ευτυχισμένος είναι μόνο εκείνος που εξουδετέρωσε κάποιες πλευρές της ψυχής του. Η ευδαιμονία δεν βρίσκεται ούτε στα κοπάδια ούτε στο χρυσάφι, μα στην ψυχή που είναι κατοικία του Θεού. Η πονηρία είναι ασθένεια της ψυχής. Η προσευχή είναι το οξυγόνο της ψυχής, είναι ανάγκη της ψυχής. Κάθε ψυχή που δεν έχει νουθετηθεί, δεν έχει θεραπευτεί. Μπορεί να ταξιδέψουμε σ’ ολόκληρο τον κόσμο, για να βρούμε την ομορφιά και τη γαλήνη, αλλά αν δεν την κουβαλάμε μέσα μας, δεν πρόκειται ποτέ και πουθενά να τη συναντήσουμε. Πρέπει να μεγαλώσεις από μέσα προς τα έξω. Κανένας δεν μπορεί να σε διδάξει, κανένας δεν μπορεί να σε κάνει υψηλόφρονα. Ο μόνος δάσκαλος είναι η ψυχή σου. Τη στιγμή που η ανθρωπότητα έχασε την ψυχή ο κόσμος γέμισε ψυχολόγους.

Όλα αυτά για να τα κατανοήσουμε πρέπει να καθαρίσουμε το μυαλό μας.

Είναι λίγες οι στιγμές που έχουμε κατά τη διάρκεια της ημέρας να σκεφτούμε, να ηρεμήσει το μέσα μας, να καθαρίσει το μυαλό μας από αρνητικές σκέψεις, να διώξουμε το άγχος μας κι ότι μας απασχολεί και να χαλαρώσουμε.

Άραγε, είχες προσέξει ποτέ πόσο όμορφη είναι η πόλη στην οποία μένεις; Είχες περπατήσει στα σοκάκια της χωρίς παρέα; Είχες περιπλανηθεί μόνος χωρίς περαστικούς; Αν όχι, άρχισε από σήμερα τις βραδινές περιπλανήσεις σου και κάνε κουβέντα με τον εαυτό σου.

Έχουμε τόση ανάγκη να καθαρίσουμε το μυαλό μας απ’ τις μύριες σκέψεις που μας κατακλύζουν και κυρίως απ’ τον αρνητισμό των διαθέσεων. Η πλάση έχει πάντα τη δύναμη να σου υπενθυμίζει πόσο μικρός είσαι μπροστά στον πελώριο τούτο κόσμο.

Μην αδικείς τον εαυτό σου και τον σκοτώνεις γιατί  καμιά ψυχή δεν είναι ανώτερη από την δική σου. Αυτό θα το νιώσεις όταν θεραπευτείς.

Αξίζεις. Αξίζεις, επειδή είσαι πλάσμα του Θεού, δημιούργημά Του. Επειδή ο Θεός σ’ αγαπάει και όλος ο ουρανός ασχολείται μαζί σου, σε φροντίζει και σου δίνει σημασία. Ακόμα και αν δε σε πάρει κανένας τηλέφωνο για μια μέρα, ακόμα και αν δε σου μιλήσει κανείς, έχεις μια φοβερή δυναμική μέσα σου. Είσαι ένα πλάσμα που όμοιό του δεν υπάρχει σ’ όλη τη γη. Κανείς δεν είναι σαν κι εσένα, δεν έχει τα γνωρίσματά σου, τα χαρίσματά σου μα και τα προβλήματά σου. Ο Χριστός σ’ αγαπάει και σου δίνει σημασία. Θέλει να σε δυναμώσει.

Πώς θα γίνει αυτό; Με τα σκαμπανεβάσματα. Τη μια στιγμή νιώθεις πως έχεις τον Χριστό και την άλλη Τον χάνεις. Τη μια έρχεται και την άλλη φεύγει. Όπως ακριβώς ένιωσαν και οι μαθητές Του μετά την Ανάσταση, όταν περπάταγαν περίλυποι και χαμένοι στις σκέψεις τους προς Εμμαούς. Μόλις άρχισαν να νιώθουν την καρδιά τους να φλέγεται κι άρχισαν να καταλαβαίνουν τον Κύριο, Εκείνος έφυγε πάλι μακριά τους. Γιατί; Για να τους κάνει πιο δυνατούς. Τους άφησε μόνο τη γλυκιά γεύση στην ψυχή τους, τη θερμότητα, την πίστη και τη δύναμη. Να πιστεύουν, ν’ αγγίζουν και να νιώθουν παρόντα τον αόρατο. Να νιώθουν ότι κρατούν Αυτόν που όλο τους φεύγει, αφήνοντας όμως πίσω Του την ευωδία Του, τη γλυκύτητά Του, το ζήλο και τον πόθο.

Ο Χριστός θέλει να Τον αγαπάμε, χωρίς όμως να νιώθουμε τη βεβαιότητα ότι Τον κρατούμε. Δε θέλει να μας δώσει σιγουριά, αλλά να μας αφήσει σ’ ένα μετέωρο κενό, στο οποίο μπορούμε να κάνουμε τις ωραιότερες πτήσεις, τα ομορφότερα σχέδια στον ουρανό της αγάπης Του, στο πέλαγος της ζωής, αφημένοι στους κυματισμούς Του. Μπορεί να νομίζεις ότι δεν ξέρεις που πας μέσα στο πέλαγος. Τότε, Εκείνος σου λέει: «Άσε τον άνεμο, θα σε πάει αυτός», «Μα δεν έχω πυξίδα. Νιώθω ότι δεν ξέρω τίποτα», «Αφέσου και θα βγει κάτι καλό».

ΒΙΝΤΕΟ  —  ΑΦΗΓΗΣΗ  ΠΑΤΕΡ ΘΕΟΦΙΛΟΣ

(ΠΑΤΑ ΕΠΑΝΩ ΚΑΙ ΑΚΟΥΣΕΤΟ)

ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ
ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ