ΚΟΙΤΑ ΚΑΛΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ

αναρτήθηκε σε: ΨΥΧΩΦΕΛΗ ΚΕΙΜΕΝΑ | 0

Όταν ο άνθρωπος είναι νέος,  έχει την εντύπωση,  η νομίζει ότι σε όλους τους αγώνες στην ζωή,  η μονή λύση είναι να δώσει μια μάχη σώμα με σώμα.

Χωρίς ωριμότητα και απαίδευτος παίρνει <<το μαχαίρι>>, παίρνει φόρα για να πολεμήσει κάθε μορφή κακίας και αδικίας.

Η ζωή  του ανθρώπου όμως,  είναι ο καλύτερος δάσκαλος που θα μπορέσει να έχει  κι αν η συνείδησή του είναι ένας καλός μαθητής και  επιδοθεί με θέληση στο κυνήγι της αυτογνωσίας,  μόνο τότε θα φορέσει  την ιπποτική πανοπλία και θα οδηγηθεί στον κήπο της ευγενούς ομορφιάς. Αυτόν που ονειρεύεται κάθε σωστός πολεμιστής. Και λέω κάθε καλός πολεμιστής γιατί η ζωή είναι ένας αδιάκοπος πόλεμος.

Εσύ. Ναι εσύ που διαβάζεις αυτές τις γραμμές.

Έχεις εκπαιδευτεί να πολεμάς για να υπερασπίζεσαι την ειρήνη.  Δεν πολεμάς με την οργή γιατί ξέρεις να κερδίζεις με το νου.

 

Και εδώ είναι το μεγάλο αγκάθι. Ποιος θέλει να γίνει μαθητής? Κανείς. Όλοι θέλουμε να γίνουμε καθηγητές χωρίς να έχουμε υπάρξει μαθητές. Και αυτό γιατί γίνετε? Γίνεται γιατί τα ξέρουμε όλα, έχουμε άποψη για όλα και πάντα φταίει ο άλλος.

Ένας τέτοιος πολεμιστής έχει χάσει τον πόλεμο πριν ακόμη αρχίσει.

Ο μεγαλύτερος αλλά και δυσκολότερος αγώνας είναι να  μεριμνήσουμε για τις ψυχές μας.

Ποιος θα μας ξαναδώσει αυτό το χρόνο, αν τον χάσουμε; Πραγματικά θα ’ρθει ώρα που θα αναζητήσουμε αυτές τις ημέρες και δεν θα τις βρίσκουμε.

 

Εμείς όμως ζούμε με τόση αμέλεια που ούτε ξέρουμε γιατί αφήσαμε τον κόσμο, ούτε ξέρουμε τι σημαίνει αυτό που θελήσαμε. Γι’ αυτό, όχι μόνο δεν προκόβουμε, αλλά και πάντοτε είμαστε γεμάτοι θλίψη. Και αυτό μας συμβαίνει επειδή δεν παρακολουθούμε την καρδιά μας.

Πραγματικά, αν θέλαμε λίγο να  αγωνιστούμε, δεν θα στενοχωριόμαστε και δεν θα κουραζόμαστε για πολύ.

Γιατί και αν ακόμα στην αρχή βιάζει κανείς τον εαυτό του, όμως με τον αγώνα σιγά σιγά προοδεύει, και στη συνέχεια τα κάνει όλα ξεκούραστα, γιατί ο Θεός βλέπει ότι πιέζει τον εαυτόν του και τον βοηθάει.

Αν δεν υπάρχει μέσα μας αρμονία, δεν μπορούμε να είμαστε εμείς πηγή αρμονίας. Δεν έχει νόημα να μιλάμε για ειρήνη, αν μέσα μας δεν υπάρχει ειρήνη.

Ο αγώνας μας για εσωτερική ειρήνη ξεκινά μέσα μας, απελευθερώνοντάς μας από τον εαυτό μας και κοιτάζοντας προς τον έξω κόσμο.

Τι να το κάνεις εάν πολεμάς τα πάντα και δεν πολεμάς τον εαυτό σου. Όσους και να νικήσεις, εάν δεν νικήσεις τον εαυτό σου ποτέ δεν θα είσαι εσύ ο νικητής.

Όπως προανέφερα η ίδια η ζωή είναι ένας αδιάκοπος πόλεμος. Εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο. Επτά ημέρες της εβδομάδας. Τριάντα ημέρες τον μήνα και τριάκοσες εξήντα πέντε ημέρες τον χρόνο.

Έρχονται στιγμές που λυγάς και κουράζεσαι.

 

Όσο κι΄ αν έχεις κουραστεί μην λυγίζεις. Πάρε βαθιά ανάσα , ξεκουράσου και συνέχισε. Μπορεί να είναι δύσκολο το ταξίδι της ζωής μα είναι όμορφο. Η πορεία μας χαρίζει εμπειρίες και μας κάνει σοφούς. Στις δυσκολίες βλέπουμε τις αδυναμίες μας, μα στο πίσω μέρος της ψυχής μας, την ίδια στιγμή, το φρούριο ανυψώνεται για να μας θωρακίσει τη στιγμή της μάχης. Ο Συνοδοιπόρος μας,  είναι Δυνατός και Ανίκητος, και όσο κι΄ αν δεν το καταλαβαίνουμε , δεν μας εγκαταλείπει ούτε μια στιγμή. Ας Τον κρατάμε νοερά απ΄ Τον Χιτώνα κι΄ ας πορευόμαστε με πίστη , ελπίδα και υπομονή , στο δρόμο που ανοίγει ενώπιών μας.

Ξέρω τι σκέπτεσαι και τι θέλεις να μου πεις.

 

Ο κόσμος έγινε άτσαλος και άσχημος. Όπου και να γυρίσεις πάντα νιώθεις τη ματιά του φόβου πίσω σου και σκέφτεσαι αν θα κάνεις το επόμενο βήμα. Υποκρισία και ψευτιά παντού, κι εσύ τα ενστερνίστηκες, γιατί η αλήθεια δεν πείθει. Προδόθηκες και πρόδωσες.

«Ποιες αξίες…» σκέφτηκες, «εδώ προσπαθούμε να επιβιώσουμε».

Τί κυνηγάς δεν ξέρεις και η πρόοδος κοιτάζει προς τα πίσω. Αναρωτιέσαι ποιος είσαι. Μα ούτε εσύ δεν ξέρεις πια! Την αγάπη που έψαχνες δεν τη βρήκες και η καρδιά σου πάγωσε. Η γλύκα που ανέβλυζε χάθηκε, η ψυχή σου γέμισε πικρία. Και οι συναναστροφές σου βούλιαξαν μέσα  στο συμφέρον.

Και μέσα σε όλο αυτό προσπαθείς να σταθείς!

 

Και παίζεις «το παιχνίδι» για να μην σε παρασύρει το ρέμα στην αφάνεια. Και κάθε φορά που σκέφτεσαι πως ήσουν όταν ξεκινούσες, η καρδιά σου σκίζεται και πονάς! Πονάς πολύ το ξέρω! Κι αυτός ο πόνος είναι αβάσταχτος, ασήκωτος, καθηλωτικός.

Πίστεψεμε,  αυτά που θα σου πω είναι η αλήθεια. Μια αλήθεια που η κατάσταση που βρίσκεσαι δεν σε αφήνει να την δεις.

Αλλά κοίτα καλά για μια στιγμή.

Αυτή την αχτίδα που αχνοφαίνεται στο βάθος! Κοίταξέ τη και θυμήσου.

Την ομορφιά την είδες στο δρόμο σου, αλλά πήγες προς τα κει που πήγαιναν οι πολλοί, γιατί έτσι σε έμαθαν. Κάποτε ορμούσες στη ζωή σα να μην είχες τίποτα να χάσεις, μέχρι που απέκτησες τόσα ώστε να ακινητοποιηθείς. Είδες την αλήθεια, αλλά πείστηκες από την πονηριά. Την Αγάπη τη συνάντησες, αλλά την προσπέρασες κι ας την αναζητούσες τόσο. Και το δίκαιο κι ας το ‘ξερες το απέφυγες, γιατί είχε κόστος.

Ξέρεις, λοιπόν!

Ξέρεις ότι στη ζωή υπάρχουν πράγματα που αξίζουν!

Δε σου ζητώ πια να ελπίσεις.  Πίστεψε και Αγωνίσου!

 

Αγωνίσου για ότι ονειρεύτηκες! Αγωνίσου για ότι  πίστευες  ότι αξίζει! Αγωνίσου για ένα κόσμο όπως τον έβλεπαν τα παιδικά σου μάτια! Αγωνίσου για σένα, όρθιος και ακέραιος! Αγωνίσου και θα ξέρεις ότι δεν υποτάχθηκες! Αγωνίσου.

 

Για καθετί που είναι σύμμετρο και διαθέτει κάλλος, για να βρεις την αρετή και την ομορφιά της ψυχής σου.

Για καθετί που αδιάκοπα κινείται ενάντια στο φόβο, για να ανακαλύψεις το θάρρος σου.

Για ότι  επιχειρεί με ειλικρίνεια και αμοιβαιότητα, για να πιστοποιήσεις τη δύναμη της αλήθειας.

Για ότι  στη μάχη ρίχνεται αξίες να φυλάξει, για να ξέρεις που θα στηρίζεσαι.

Για καθετί που εξυψώνει και οδηγεί, για να γίνεις αυτός που έχεις τη δυνατότητα να είσαι.

Για καθετί που κόντρα στον άνεμο στέκεται και δεν εκπίπτει, για να ξέρεις πάντα ποίος είσαι.

Για καθετί που αντέχει και μετουσιώνει σε αγάπη, για να συνειδητοποιήσεις τη δύναμη που κουβαλάς.

Για ότι  ενώνει, για να βιώσεις την ολοκλήρωση μέσα από την ένωση.

Γι’ Αυτό αξίζει να μάχεσαι!

Για να ανακαλύψεις το Φως που κουβαλάς!

Αυτό το Φως που κάλυψες με το σκοτάδι.

ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ
ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ. ΑΥΤΟ ΘΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ