ΛΕΜΕ ΛΕΛΕ ΛΕΜΕ.ΜΙΛΑΜΕ ΜΙΛΑΜΕ ΜΙΛΑΜΕ.

 

Μιλάμε για Ιησού Χριστό αλλά δεν γνωρίζουμε τι είναι η πνευματικότητα.

Μιλάμε για Ιησού Χριστό αλλά δεν Τον γνωρίζουμε.

Μιλάμε για Ιησού Χριστό αλλά δεν μελετούμε την παρακαταθήκη του, την Αγία Γραφή.

Μιλάμε για Ιησού Χριστό αλλά δεν τον ακλουθούμε.

Μιλάμε για Ιησού Χριστό αλλά εμείς πράττουμε τα αντίθετα από ότι μας δίδαξε.

Μιλάμε για Ιησού Χριστό αλλά δεν πάμε στον οίκο Του όταν μας καλεί.

Μιλάμε για Ιησού Χριστό όταν εμείς αντί για την ταπείνωση επιλεγούμε την έπαρση και την αλαζονεία.

Μιλάμε για Ιησού Χριστό όταν αρνούμαστε  να Του μιλήσουμε με την προσευχή.

Μιλάμε για Ιησού Χριστό όταν εμείς δεν κοινωνούμε το σώμα Του και το αίμα Του.

Μιλάμε για Ιησού Χριστό αλλά το κάνουμε μόνο στην θεωρία και όχι στην πράξη.

Λέμε ότι είμαστε χριστιανοί ενώ είμαστε άπιστοι.

Λέμε ότι είμαστε χριστιανοί ενώ προτιμούμε και πράττουμε την αμαρτία.

Λέμε ότι είμαστε χριστιανοί και μιλάμε για τον Ιησού Χριστό ενώ Τον έχουμε εγκαταλείψει.

Αφού τον έχουμε εγκαταλείψει  Του ρίχνουμε και ευθύνες από πάνω  για την κατάντια μας  και Τον κρίνουμε  ότι δεν μας βοηθά.

Λέμε λέμε λέμε αλλά μόνο λέμε.

Μιλάμε για πνευματικότητα αλλά μόνο μιλάμε.

Εάν δεν σταματήσουμε να λέμε  και να μιλάμε θα πηγαίνουμε από το κακό στο χειρότερο και να μην διαμαρτυρόμαστε.

Εάν δεν αποκτήσουμε ειλικρινή πνευματικότητα  δεν θα σωθούμε από την καταστροφή.

Για να είμαστε πνευματικοί άνθρωποι, για να είναι αληθινή η ζωή μας, το πρώτο στοιχείο που πρέπει να έχουμε είναι η μυστηριακή και η μυστική βίωσης. Τι σημαίνει μυστηριακή και μυστική βίωσης; Γεννήθηκε κανένας από εμάς μόνος του; Όχι. Σε όλους μας χάρισε το δώρο της ζωής ο πατέρας μας και η μητέρα μας. Κανείς δεν μπορεί μόνος του να γεννηθεί. Έτσι και το δώρο της πνευματικής ζωής δεν μπορούμε να το αποκτήσουμε μόνοι μας, ότι και αν κάνουμε. Όπως, όσο και αν τραβάω τον εαυτό μου, δεν πρόκειται να ψηλώσω, έτσι ακριβώς, όσο και αν αγωνίζομαι, δεν πρόκειται να δημιουργήσω ο ίδιος πνευματική ζωή στον εαυτό μου. Και αν κουράζομαι, και αν μοχθώ, και αν φωνάζω, και αν κλαίω, και αν νηστεύω, η πνευματική ζωή είναι ένα δώρο που μου το χαρίζει το Άγιο Πνεύμα.

 

Δυστυχώς πολλοί χριστιανοί απογοητεύονται και καταλήγουν σε μια ζωή συμβιβασμού αντί νίκης συμπεραίνοντας με αφέλεια : «Αυτά που λέει ο λόγος του Θεού δεν μπορούν να εφαρμοστούν σήμερα, είναι ανάγκη να προσαρμοστούμε στην εποχή μας. Δεν βλέπω κανένα γύρω μου να ζει μια τέτοια ζωή αυτά μόνο στον ουρανό γίνονται». Αν όμως θέλουμε να είμαστε ειλικρινής με τον εαυτό μας και τον Θεό πρέπει να παραδεχτούμε ότι τέτοιες σκέψεις παρόλο που μπορεί να μας κάνουν να νοιώθουμε καλύτερα οδηγούν τον άνθρωπο του Θεού σε μια ζωή συμβιβασμού έξω από το θέλημα του Θεού και μακριά από την χριστιανική ζωή που ο Θεός προετοίμασε γι’ αυτόν.

 

Η Χριστιανική ζωή δεν είναι δυνατή αν δεν αναγνωρίσουμε πρώτα την αδυναμία μας να την ζήσουμε με τις δικές μας δυνάμεις. Συμπέρασμα ; Δεν μπορώ να ζήσω την ζωή του Χριστού όσο πολύ και αν προσπαθήσω!

 

Παράλληλα όμως η Χριστιανική ζωή δεν είναι δυνατή αν δεν αναγνωρίσουμε την δύναμη μας να την ζήσουμε διαμέσου της χάρης και της δύναμης του Θεού μέσα μας.

Πολλοί χριστιανοί κάνουν το πρώτο βήμα και έπειτα μένουν εκεί μίζεροι καημενούληδες γεμάτοι με τις φοβίες και αποτυχίες. Ξεχνούν ότι ο Θεός ετοίμασε γι’ αυτού μια ζωή πολύ ανώτερη και δυνατή , την ζωή του αγιασμού (δηλ. την διαδικασία της αλλαγής που θα μας κάνει να ζούμε την ζωή του Χριστού στην ζωή μας)και ότι αυτή η ζωή δεν είναι για να την ζήσουν μια μέρα στον ουρανό αλλά για να την γευτούν και να την χαρούν εδώ κάτω στην γη.

Ο νους μας είναι εκεί που γίνεται η πραγματική μάχη για την Χριστιανική ζωή. Ο Μάρκος Αυρήλιος αυτοκράτοράς της Ρώμης και φιλόσοφος είπε : Η Ζωή μας πηγάζει από τις σκέψεις μας.

Σας παρακαλώ λοιπόν, αδελφοί, με τους οικτιρμούς του Θεού, να παρουσιάσετε τα σώματά σας σαν θυσία ζωντανή, άγια, ευάρεστη στο Θεό, που είναι η λογική λατρεία σας και μη συμμορφώνεστε με τον αιώνα τούτο, αλλά να μεταμορφώνεστε με την ανακαίνιση του νου σας, για να δοκιμάζετε ποιο είναι το θέλημα του Θεού, το αγαθό και ευάρεστο και τέλειο.

Σκεφτείτε ότι το μυαλό μας είναι ένα κόσκινο . Όσο πιο μικρές είναι οι τρύπες του τόσο καλύτερα θα κοσκινίσει τις βρομιές από το καθαρό σιτάρι. Αναλόγως της πίστης και υπακοής μας στον λόγο της αλήθειας οι τρύπες στο κόσκινο μας μικραίνουν έτσι ώστε να αφήνουν όλες τις καλές σκέψεις (βασισμένες στην αλήθεια του λόγου του Θεού) να περάσουν και να φιλτράρουν για τα σκουπίδια όλες τις άλλες. Δυστυχώς ο πονηρός όμως κατάφερε να βγάλει μεγάλες τρύπες στο κόσκινο μας ώστε το μυαλό μας να απασχολείτε την περισσότερη ώρα με τα σκουπίδια που η θέση τους είναι στον σκουπιδοτενεκέ. Μας έδωσε ο Θεός όμως τα εφόδια για να μπορέσουμε να φτιάξουμε ένα τέτοιο κόσκινο στην πράξη; Διαβάζουμε στην πρώτη επιστολή προς Κορινθίους 2:16: Γιατί ποιος γνώρισε το νου του Κυρίου, ο οποίος θα διδάξει Αυτόν; Εμείς λοιπόν έχουμε το νου του Χριστού.

Ο Θεός μας λέει ότι κάθ’ ένας δικός του έχει στην διάθεση του τον νου του Χριστού δηλαδή έχουμε στην διάθεση μας το τέλειο κόσκινο (νους υγιής). Και μάλιστα, αν αρχίσουμε να τον χρησιμοποιούμε σωστά θα αρχίσουμε να ανακαλύπτουμε βάθη σοφίας και πλούτου πνευματικού.

Καιρός είναι εάν θέλουμε να σωθούμε να σταματήσουμε να μιλάμε και να αρχίσουμε να κάνουμε πράξη. Αυτή είναι η μόνη λύση και αυτός είναι ο τρόπος που θα πάμε κοντά στον Ιησού Χριστού, γιατί έχουμε ξεφύγει τελείως. Μα τελείως.

ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ
ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ