ΜΑΘΕ ΕΑΝ ΕΙΣΑΙ ΔΥΝΑΤΟΣ Η ΑΔΥΝΑΤΟΣ

Συγγνώμη. Λέξη χιλιοειπωμένη, χιλιοφορεμένη σε πολλούς καβγάδες να στολίζει δήθεν μετάνοιες κι άσχημες συμπεριφορές. Έχει γίνει καραμέλα πιο κλασική και από εκείνες του βουτύρου. Που στο τέλος τις περισσότερες φορές αφήνει αυτή την απαίσια γλύκα που σου φέρνει αηδία. Ακριβώς όπως όλες εκείνες οι συγνώμες που ήταν άκαρπες κι αβάσιμες. Η καλύτερη συγνώμη, η πιο τρανταχτή, η πιο ξηγημένη, είναι η αλλαγή συμπεριφοράς. Χωρίς πολλά πολλά, χωρίς περιττές κι ανούσιες υποσχέσεις, χωρίς θύμησες που πληγώνουν, απλές ξεκάθαρες αλλαγές στη συμπεριφορά ζητάμε, κάτι που υπερνικά την οποιαδήποτε κουβέντα. Τις ξέρουμε εκείνες τις μουσαντένιες και δήθεν τάχα μου συγνώμες που λέγονται εν βρασμώ μόνο και μόνο για να καθαρίσει η φωλιά κι η συνείδηση περιστασιακά. Η μόνιμη ηθική όμως επιβάλλει πράξεις με μαθηματική ακρίβεια. Όπως ένα κι ένα μας κάνει δύο, έτσι και μια κακή πράξη επουλώνεται με μια σωστή συμπεριφορά.

Η ζωή μας είναι γεμάτη εκπλήξεις ευχάριστες, δυσάρεστες σε προσωπικό κοινωνικό και επαγγελματικό επίπεδο. Ο επικοινωνιακός άνθρωπος και αυτό το εξελίξιμο ον που έχει κατακτήσει ουρανό και γη κάποιες φορές αισθάνεται την ανάγκη να συγχωρέσει και να συγχωρεθεί. Μια ολόκληρη ζωή ζητάμε συγγνώμη την εννοούμε όμως; Η συγγνώμη είναι λέξη θεϊκή. Όταν δεχόμαστε ή δίνουμε τη συγγνώμη μας η δράση της είναι άκρως θεραπευτική μέσα στις ανθρώπινες σχέσεις. Η δύναμή της σου δίνει την δυνατότητα να προχωρήσεις παρακάτω. Οι άνθρωποι που δεν ζητάνε  φανερώνουν πως η έλλειψη ενδιαφέροντος για τα αισθήματα των άλλων πιθανώς είναι άλλος ένας λόγος για τον οποίο μερικοί διστάζουν να ζητούν συγνώμη.

Το χάρισμα να συγχωρείς είναι προνόμιο των γενναίων. Οι αδύναμοι δεν μπορούν να συγχωρέσουν. Αν το φέρουμε στο σήμερα, φαντάζει μια θεωρία εξαιρετικά απίθανη, ουτοπική για τα δικά μας μέτρα. Παραείμαστε εγωιστές για να αποδεχτούμε πως το να συγχωρείς είναι αρετή, είναι ήθος, είναι χάρισμα. Προσκολλόμαστε υπερβολικά σε όλα αυτά που χτίζουν το είναι μας για να κάνουμε εκείνο το βηματάκι που θα μας πάει μπρος αντί πίσω. Μας πλήγωσαν, είπαν κουβέντες βαριές κι ασήκωτες που ακόμα και σήμερα τις θυμόμαστε και θυμώνουμε περισσότερο με εμάς που το επιτρέψαμε να γίνει παρά με τους άλλους. Μας άφησαν, μας εγκατέλειψαν, μας έταξαν τον ουρανό με τ’ άστρα και κατόπιν μείναμε με τα χέρια μας άδεια. Λόγια μεγάλα, κουβέντες βαριές, βλέμματα πολλά υποσχόμενα και το αποτέλεσμα μηδενικό. Άραγε ποιος φταίει για αυτό; Οι άλλοι που μακρηγορούσαν δίχως σταματημό ή εμείς που καθίσαμε, τους ακούσαμε και τους πιστέψαμε; Εκείνοι έταξαν πολλά ή εμείς περιμέναμε περισσότερα;

Μάθε να ζητάς συγνώμη…

Για μια συγνώμη που δεν είπες κάποιος δεν κοιμήθηκε όλη νύχτα. Για μια συγνώμη που δεν είπες χάλασες ένα όμορφο βράδυ. Για μια συγνώμη που δεν είπες κάποια μάτια πλημμύρισαν δάκρυά και μία  καρδιά της έσπασε στα δύο. Για μια απλή λέξη που εσύ δεν αποφάσισες να  ξεστομίσεις, διαλύθηκε το σύμπαν.ρίσκαρες το αύριο και κατέστρεψες το σήμερα…

Γιατί το κάνεις αυτό; Στον εαυτό σου, στους γύρω σου, στην αγαπημένη η στόν αγαπημένο σου, στο παιδί σου, στη ζωή σου; Είναι μια μικρή λέξη με μεγάλη δύναμη που όμως λίγοι άνθρωποι έχουν το σθένος να την πούνε… Πόσες φορές δεν έχεις κάνει λάθος αλλά δεν μπήκες στη διαδικασία να ζητήσεις συγνώμη;

Εντάξει!

Έκανες τα λάθη σου. Μπορεί και να τα γούσταρες,  δε λέω, τα βάφτισες «Εμπειρία» και τώρα πιο σοφός, τ’ αφήνεις πίσω και προχωράς. Έτσι είθισται.  Τα λάθη μας είναι η συσσωρευμένη εμπειρία που καλώς εχόντων των πραγμάτων μετατρέπεται σε σοφία.  Μέχρι εδώ, καλά.  Τι γίνεται όμως με τις συνέπειες και τον αντίκτυπο που μπορεί να είχαν στις ζωές τρίτων; Έχεις τη διάθεση να επανορθώσεις; Όλη η ιστορία είναι τα λάθη σου να είναι διδακτικά.  Να μαθαίνεις απ’ αυτά και να μην τα επαναλαμβάνεις.

Κατά τη διάρκεια της ζωής μας, δυστυχώς κάνουμε και λάθη. Λάθη που δεν αφορούν πάντοτε εμάς αλλά κι άλλους ανθρώπους. Και μιλάμε για την περίπτωση που όντως γίνονται άδολα και χωρίς σκοπό να βλάψουμε ή να πληγώσουμε. Το ίδιο βέβαια συμβαίνει και σε μας. Γινόμαστε αποδέκτες λαθών άλλων και πικραινόμαστε ή πονάμε, απογοητευόμαστε ή θυμώνουμε, ανάλογα το είδος και το μέγεθος του λάθους και κυρίως από ποιον προέρχεται. Σαφώς συγχωρούμε ή θα έπρεπε τουλάχιστον, όπως επιθυμούμε και να μας συγχωρούν. Το να ζητάς συγνώμη και να παλέψεις να επανορθώσεις μα και να δείξεις μεταμέλεια αληθινή,διδάσκεται ή τουλάχιστο πρέπει να διδάσκεται από πολύ νωρίς,από την παιδική ηλικία.Όσο πιο εγωιστής είναι ή αφήνουμε να γίνει ένας άνθρωπος,τόσο πιο δύσκολα θα βγει αυτή η λέξη από το στόμα του.Όμως το να συγχωρούμε μας κάνει κι εμάς να νιώσουμε όμορφα κι όχι μόνο τον άλλον.Δείχνει μεγαλείο ψυχής κι αν ο άλλος είναι έντιμος θα το εκτιμήσει.Όπως επίσης σπουδαίους μας κάνει να μπορούμε οι ίδιοι να απολογούμαστε όταν φταίμε.Όχι..δεν λύνονται ούτε αναιρούνται όσα έγιναν με μια συγνώμη και δεν..καθάρισε κάποιος τη θέση του,μα είναι μια καλή αρχή κι ένα σωστό πρώτο βήμα.

Είναι το πρώτο βήμα προς τον ηρωισμό αλλά και πρός την ταπείνωση. Ο ηρωισμός θα σε κάνει πιό δυνατό στην κοινωνία και η ταπεινότητα θα σε οδηγήσει πιο κοντά στον Ιησού Χριστό.

ΒΙΝΤΕΟ  —  ΑΦΗΓΗΣΗ  ΠΑΤΕΡ ΘΕΟΦΙΛΟΣ

(ΠΑΤΑ ΕΠΑΝΩ ΚΑΙ ΑΚΟΥΣΕΤΟ)

Σας φάνηκε ενδιαφέρον; Κοινοποιήστε το και σε άλλους:Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on Pinterest

Εάν επιθυμείς μπορείς από κάτω να γράψεις το δικό σου σχόλιο αλλά και ονόματα που θέλεις να διαβάζονται κατά την ώρα της προσκομιδής.

Σχόλια