ΜΑΘΕ…ΜΑΘΕ….ΜΑΘΕ

αναρτήθηκε σε: Ψυχωφελή κείμενα | 0

«Αν κοιτάξεις τι έχεις στη ζωή, θα έχεις πάντοτε περισσότερα. Αν επικεντρώνεσαι στο τι ΔΕΝ έχεις, ποτέ δεν θα έχεις αρκετά.»

Δύσκολες στιγμές για να πιστεύουμε σε λόγια που ακούγονται από άτομα που βρίσκονται πολύ μακριά από την δική μας πραγματικότητα. Παρόλα αυτά, η έμπνευση, το φωτεινό παράδειγμα και η εσωτερική δύναμη είναι περισσότερες χρήσιμες, όταν η ζωή σε γονατίζει. Τότε είναι που πρέπει να βρεις τα ψυχικά αποθέματα και τη δύναμη να ξανασηκωθείς στα πόδια σου. Να δεις την ελπίδα μέσα στη ζοφερή κατάσταση και στα «αδιέξοδα» που δυστυχώς περιήλθαμε.

Πάντα υπάρχει ελπίδα όταν δεν χάνουμε τον εαυτό μας και όταν χρησιμοποιούμε και παλεύουμε έστω και με τα λίγα που διαθέτουμε. Το να παγώσουμε και να μείνουμε παράλυτοι δεν θα μας ωφελήσει. Πρέπει να προσαρμοστούμε, να ανασυνταχτούμε και να βρούμε τρόπους να ξαναμπούμε σε θετική τροχιά. Το πως μπορεί να είναι διαφορετικό για τον καθένα μας. Και σίγουρα το περιβάλλον επηρεάζει τα πάντα. Όμως και ο πολεμιστής έχει δύναμη και πρέπει να την δείξει στα δύσκολα. Αποδεικνύεται ότι τίποτα δεν είναι σίγουρο και ότι τίποτα δεν διαρκεί για πάντα. Η ζωή είναι γεμάτη αναποδιές. Το θέμα είναι εμείς πως τις αντιμετωπίζουμε και τι κάνουμε όταν ορθώνονται μπροστά μας. Μπορεί να νοιώθουμε αδύναμοι αρκετές φορές από τα γεγονότα που μας ξεπερνούν. Παρόλα αυτά εμείς θα πρέπει να αναλαμβάνουμε το μερίδιο ευθύνης που μας αντιστοιχεί και να κάνουμε το δικό μας κουμάντο. Μην παραχωρούμε τη δύναμή μας ασυλόγιστα. Και ας μην περιμένουμε πολλά από τους άλλους τους μεν και τους δε.

Σήμερα πάντως ζω. Ξέρεις πόσο σπουδαίο είναι αυτό; Τώρα είμαστε μαζί! Σου σφίγγω τα χέρια, σε κοιτάζω στα μάτια. Μην αφήνεις ποτέ σου το σήμερα να μαραίνεται. Μην αφήνεις τη ζωή να χάνεται σαν την άμμο μέσα από τα δάκτυλά σου. Ζήσε. Κατάλαβες; Ζήσε! Μη βάζεις το Σήμερα ενέχυρο σ’ αυτό που εννοούνε μερικοί μουχλιασμένο Αύριο. Το Σήμερα είναι δικό σου, φίλε. Αγάπησέ το!

Δίνε το χέρι σου στον άλλο χωρίς να κρίνεις. Κάνε του λίγο χώρο μέσα σου να ξαποστάσει. Να πιεί μια γουλιά νερό. Σ’ αυτό τον κόσμο, όλοι έχουμε μερίδιο σε όλα. Μερίδιο στη χαρά, στα λάθη, στην απόγνωση. Κι εσύ, θα ’ρθουν φορές που θα τα κάνεις θάλασσα στη ζωή σου. Ε! Δε θα σημάνει ποτέ γι’ αυτό το τέλος του κόσμου! Εγώ είμαι γέρος, κι όμως ακόμα κάποιες φορές τα κάνω θάλασσα. Δε βγαίνει με συνταγές η ζωή.

– Μην πικραίνεσαι. Είναι όμορφη η ζωή. Πίστεψέ με. Αξίζει να τη ζει κανείς, έστω κι αν κάποτε γεμίζει πληγές. Σε νιώθω. Λες να μην τα ξέρω όλα αυτά; Μα να θυμάσαι πάντα, πως αύριο ξημερώνει μια καινούρια μέρα. Δε σταματάει πουθενά η ζωή. Μη σε μπερδέψουνε κάτι κακομοίρηδες, που σφίγγουν σαν το παραδοσάκουλο την ψυχής τους. Κι ο άνθρωπος, σαν τα δέντρα είναι. Ανθίζει, κάνει καρπούς, μαδάει, και πάλι από την αρχή. Τώρα έχεις φουρτούνα εσύ, και δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Φύλαξέ τα όμως στο μυαλό σου αυτά που ακούς. Δεν σου κάνω το δάσκαλο. Ένας γερο-ξεκούτης είμαι. Μα αυτά τα πράγματα έτσι γίνονται. Το ξέρω καλά. Αν θέλεις να φύγεις, φύγε. Κανείς δεν μπορεί να σε κρατήσει.

Αύριο θα ’ναι μια καινούρια μέρα.  Πλύσου, χτενίσου, ψιθύρισε ένα τραγουδάκι και ξεκίνα. Δεν ξέρω τιποτε άλλο να σου πω. Έζησα τόσα χρόνια σ’ αυτή τη γη. Δεν αρνήθηκα ποτέ τα λάθη μου. Δε γουστάρω τους ανθρώπους που είναι ατσαλάκωτοι. Αξίζει να ζεις μέσα στη γυάλα, από φόβο μην πληγωθείς; Αξίζει να βάζεις αμπάρες στην ψυχή σου, από το φόβο μην μπει κανείς και σε ληστέψει; Ζήσε τη ζωή σου ελεύθερα. Κι όταν τσακίζεσαι, να ’χεις το θάρρος να λες: Με γεια μου με χαρά μου. Φτου κι από την αρχή τώρα. Όχι κακομοιριές και κλαψούρες. Η ζωή είναι όμορφη, μόνο όταν τη ζεις. Όταν κυλιέσαι μαζί της. Πότε σε λασπουριές και πότε σε ροδοπέταλα. Κράτα τις αναμνήσεις σου και προχώρα. Μια περιπλάνηση είναι το διάβα μας σε αυτό τον κόσμο. Μια περιπλάνηση, ανάμεσα ουρανού και γης.

Ποιος είναι ο δυνατός;

Αυτός που περπατά μέσα στη νύχτα μόνος του. Κι όμως, φοβάται τόσο το σκοτάδι. Αυτός που περιμένει στην πλαγιά τους λύκους. Κι ας τρέμει σαν το λαγό ακούγοντας τα ουρλιαχτά τους. Αυτός που γλιστράει, που γονατίζει, που γεμίζει λάσπες. Που χώνεται στο θολό ποτάμι ως το λαιμό. Και μια στιγμή, μέσα σ’ αυτό το χαλασμό, απλώνει τα παγωμένα χέρια του, κόβει κίτρινες μαργαρίτες και στολίζει τα μαλλιά του. Αυτός είναι ο δυνατός.

Πρόσεξε μην ξεχάσεις ποτέ πως η ζωή αγαπά αυτούς που την περιμένουν στη γωνία του δρόμου, μ’ ένα λουλούδι στο χέρι. Μπορεί να γονατίζεις, να σέρνεσαι, να ματώνεις. Ωραία! Δε χάλασε ο κόσμος. Έτσι συμβαίνει με τους ανθρώπους. Έχεις πάντα τον καιρό να σηκωθείς. Τ’ αγάλματα μόνο δε λυγάνε».

 

Η ζωή μέσα στο ψέμα με μόνη συντροφιά τον εγωισμό.

Μάθε να γονατίζεις στον Θεό  για να δεις τα λάθη σου και να αποκτήσεις αυτά που σου λείπουν. Μάθε να γονατίζεις για τον Θεό  και να μην σε γονατίζει η ζωη.

Όταν διαπιστώνεις τα λάθη σου και βρίσκεις τις αιτίες, τότε υπάρχει ελπίδα μετανοίας!

Το να επισημαίνεις τα λάθη, χωρίς την ύπαρξη της αγάπης, δεν ωφελεί αλλά γίνεται μεγαλύτερο το πρόβλημα.

Η αγάπη θα καλύψει το λάθος και θα δώσει την δύναμη να σηκωθείς από την πτώση.

Με αγαθή προαίρεση, λοιπόν, κινούμενοι, διαπιστώνουμε την τραγικότητα της ζωής μας, αναζητώντας τρόπο επιστροφής.

Ζούμε σε έναν κόσμο γεμάτο υποκρισία και ψέμα· μόνη συντροφιά μας ο εγωισμός.

Μιλάς σε κάποιον περί αγάπης, περί φιλανθρωπίας, περί θυσίας, γενικά…, σε θαυμάζει γι’ αυτά που λές και συμφωνεί απόλυτα!

Μιλάς πάλι στον ίδιο, αναφερόμενος για κάποιον άλλο άνθρωπο, ότι πρέπει να προσπαθήσει να αγαπήσει τους συνανθρώπους του, να έχει θυσιαστικό πνεύμα, να αγωνίζεται γενικώς…, πάλι συμφωνεί μαζί σου και θαυμάζει τον τρόπο που σκέφτεσαι!

Μιλάς πάλι στον ίδιο άνθρωπο και αναφέρεσαι αυτήν την φορά στον ίδιο, του λές τα ίδια πράγματα, να αγωνίζεται,  να προσπαθεί συνεχώς, να εξασκεί την αγάπη προς τον πλησίον, να κάνει θυσίες…, ξαφνικά χαλάει η διάθεσή του, συννεφιάζει το πρόσωπό του, δεν εκφράζει θαυμασμό για τα λεγόμενά σου, βρίσκει συνεχώς δικαιολογίες για να αποδείξει την δυσκολία της εφαρμογής των όσων λές…

Η υποκρισία και το ψέμα στο μεγαλείο της!

Όλα είναι άξια θαυμασμού και απαραίτητα στην ζωή των ανθρώπων, γενικά και αόριστα. Όταν όμως το γενικό ειδικεύεται στον εαυτό μας, τότε ξαφνικά αλλάζουν όλα! Τι εγωισμός μας έχει κυριεύσει;

Δεν μας αφήνει να κατανοήσουμε την κατάστασή μας.

Δεν θέλουμε να προσπαθήσουμε, να κουραστούμε ούτε καν για τον εαυτό μας.

Μή τυχόν και ταράξουμε την «ησυχία» μας και ξυπνήσουμε από τον λήθαργο που βρισκόμαστε, αυτά είναι για τους άλλους όχι για μένα!

Η αλήθεια μπορεί να «πονάει», γιατρεύει όμως από το ψέμα!

Η πίστη και η εμπιστοσύνη στον Θεό θα μας δώσει την δύναμη να ξεφύγουμε από την ψεύτικη κατάσταση που βρισκόμαστε.

Όπου υπάρχει αλήθεια δεν χωρά το ψέμα!

Όπου υπάρχει ο Θεός υπάρχει η αλήθεια και το φως!

Με τον Θεό η ζωή μας αποκτά νόημα, γίνεται αληθινή, φωτίζεται η ύπαρξή μας και κατ’ επέκταση όλος ο κόσμος μας!

Πάντα Υπάρχει Ελπίδα Όταν Δεν Χάνουμε Τον Εαυτό Μας!

Σας φάνηκε ενδιαφέρον; Κοινοποιήστε το και σε άλλους:Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on Pinterest

Εάν επιθυμείς μπορείς από κάτω να γράψεις το δικό σου σχόλιο αλλά και ονόματα που θέλεις να διαβάζονται κατά την ώρα της προσκομιδής.

Σχόλια