ΜΑΘΕ  ΠΟΤΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

αναρτήθηκε σε: ΘΕΙΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ | 0

 

ΚΑΝΕΝΑΣ δεν τ’ αρνείται. Όλοι θα φύγουμε από τούτο τον κόσμο. Και βρέφη και νέοι και γέροντες. Πότε; Άγνωστο. Το μόνο βέβαιο, ο θάνατος, η αναχώρηση.

“Ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης” (Εκκλ. Α΄2). Αράχνη και καπνός και σκιά και όνειρο άπιαστο, είναι όλα τα εγκόσμια. Είσαι πλούσιος; Επιστήμονας; Τραπεζίτης; Στρατηγός; Πολιτικός; Πρόεδρος;… “Μεγάλες φωτιές, μεγάλες στάχτες”, είπε κάποιος ποιητής.

Φεύγουμε. Ναι. Φεύγουμε! Μικροί και μεγάλοι, εργάτες και αγρότες, φτωχοί και τσιφλικάδες, αγράμματοι και διανοούμενοι. Το ξέρουμε. Το λέμε. Το πιστεύουμε. Όλοι και όλα μας το βεβαιώνουν. Ένα βλέμμα γύρω μας, είναι αρκετό. Αρρώστειες, φάρμακα, νοσοκομεία, αδιάκοπες σειρήνες ασθενοφόρων στους δρόμους, γραφεία τελετών (κηδειών), κοιμητήρια, καρδιακές προσβολές, ξαφνικοί θάνατοι, τροχαία ατυχήματα, ξεκληρισμοί ολόκληρων οικογενειών, πυρκαγιές…

Φεύγουμε… Αναχωρούμε από τούτη τη ζωή… Έπειτα; Στ’ αλήθεια, έπειτα; Τι θα γίνει; Υπάρχει άλλη ζωή; Ο άνθρωπος θα ζήσει αιώνια; Θα μείνει αθάνατος; Είναι το μεγάλο και συγκλονιστικό ερωτηματικό.

Σκέφτηκα καλό να αναφερθώ λιγάκι στο θέμα της αθανασίας της ψυχής.

Είναι η ψυχή μας θνητή ή αθάνατη; Ας δούμε τι λέει ο Ιησούς Χριστός.

«Μη φοβηθήτε λοιπόν αυτούς• διότι δεν είναι ουδέν κεκαλυμμένον, το οποίον δεν θέλει ανακαλυφθή, και κρυπτόν, το οποίον δεν θέλει γνωσθή. ό,τι σας λέγω εν τω σκότει, είπατε εν τω φωτί, και ό,τι ακούετε εις το ωτίον, κηρύξατε επί των δωμάτων. Και μη φοβηθήτε από των αποκτεινόντων το σώμα, την δε ψυχήν μη δυναμένων να αποκτείνωσι• φοβήθητε δε μάλλον τον δυνάμενον και ψυχήν και σώμα να απολέση εν τη γεέννη.» ( Μτ.10:26-28 ).

Βλέπουμε εδώ ότι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός κάνει σαφή διαχωρισμό μεταξύ του θανάτου του σώματος και του θανάτου της ψυχής.  Μην φοβάστε αυτούς που μπορεί να σκοτώσουν το σώμα σας (φυσικός θάνατος) αλλά που δεν μπορούν να πειράξουν την ψυχή σας. Άρα η ψυχή δεν πεθαίνει όταν πεθαίνει το σώμα. Τι γίνεται με την ψυχή; Θα το δούμε σε λίγο.

Στον σταυρό ο ένας εκ των δύο ληστών είπε στον Χριστό, «Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία σου» και ο Χριστός απάντησε, «Αληθώς σοι λέγω, σήμερον θέλεις είσθαι μετ’ εμού εν τω παραδείσω» (Λκ.23:42-43). Άρα η ψυχή του μετανοημένου ληστή θα ζούσε μαζί με τον Χριστό.

Με την αμαρτία λοιπόν, έρχεται ο πνευματικός θάνατος και ύστερα ο σωματικός. Αν κάποιος μελετήσει την παραβολή του πλούσιου και του Λαζάρου θα διαπιστώσει πως και η ψυχή του δίκαιου Λαζάρου καθώς και η ψυχή του άδικου πλουσίου συνέχιζαν να ζουν μετά τον φυσικό θάνατο.

 Αυτός που πιστεύει στην ανάσταση ως δώρο του Θεού Πατέρα, δέχεται με ευγνωμοσύνη τις ευλογίες του Θεού και αναζητάει Εκείνον που αποτελεί την πηγή των ευλο­γιών αυτών. Γι’ αυτόν η ζωή έχει βαθύτερο νόημα, που ξε­περνάει τα όρια αυτής της βιολογικής ύπαρξης.

Αλλά για τον άνθρωπο που πιστεύει στη μετενσάρκω­ση, δεν υπάρχει ελπίδα έξω από τον εαυτό του. Όλες τις ευλογίες τις αποδίδει στον εαυτό του και δεν αναζητάει κανένα θεό έξω από τον ίδιο τον εαυτό του. Είναι βυθισμέ­νος σε τρομακτική μοναξιά, γιατί πιστεύει πως δεν οφείλει σε κανένα τίποτε. Επομένως το συναίσθημα της ευγνωμο­σύνης, η ευχαριστία, είναι καταστάσεις ξένες γι’ αυτόν.

Δεν αρκεί να μετανιώνουμε για τις ατέλειωτες αμαρτίες μας,  δεν αρκεί να θέτουμε ερωτήματα καθαρά ηθικής τάξης: «συμπεριφέρομαι καλά ή αντίθετα συμπεριφέρομαι άσχημα;». Το θέμα είναι να γνωρίζω τί είδους άνθρωπος είμαι. Θεωρώ ότι είμαι ανθρώπινο ον, είμαι ικανοποιημένος που δείχνω σεβασμό στην ορθόδοξη χριστιανική μου ιδιότητα, είμαι ικανοποιημένος που αποδεικνύομαι άξιος γιός, κόρη, σύζυγος ή γυναίκα, μνηστήρας ή μνηστή, πατέρας ή μητέρα, είμαι ικανοποιημένος που αποδεικνύομαι άξιος φίλος, συνάδελφος ή συνεταίρος στη δουλειά, όμως, σε τελευταία ανάλυση, ποιος είμαι; Ποιό είναι το αυθεντικό μου κομμάτι και ποιό το επίπλαστο; Μέχρι ποιό σημείο προσπαθώ να φαίνομαι αντί απλά να είμαι;

Για να μπορέσουμε να έχουμε “σωστή” σχέση με τον Θεό, πρώτα οφείλουμε να καταλάβουμε τι είναι “λανθασμένη” σχέση. Η απάντηση είναι η αμαρτία.  Εμείς επαναστατήσαμε έναντι των εντολών του Θεού.

Αν θέλεις ο θάνατος του σώματος σου να γίνει Ανάσταση της ψυχής σου, φτιάξε την σχέση σου με τον Θεό. Τότε και τότε μόνο δεν θα πεθάνεις ποτέ.

 Η σωστή σχέση με τον Θεό είναι απόκριση σ’ αυτό που ο Θεός έκανε για σένα. Αυτός έστειλε τον Σωτήρα, Αυτός εξασφάλισε την θυσία για την αμαρτία σου (Κατά Ιωάννην 1:29), και Αυτός σου προσφέρει την υπόσχεση: “Tότε, όποιος θα επικαλεστεί το όνομα του Kυρίου θα σωθεί” (Πράξεις 2:21).

Αξίζεις. Αξίζεις, επειδή είσαι πλάσμα του Θεού, δημιούργημά Του. Επειδή ο Θεός σ’ αγαπάει και όλος ο ουρανός ασχολείται μαζί σου, σε φροντίζει και σου δίνει σημασία. Ακόμα και αν δε σε πάρει κανένας τηλέφωνο για μια μέρα, ακόμα και αν δε σου μιλήσει κανείς, έχεις μια φοβερή δυναμική μέσα σου. Είσαι ένα πλάσμα που όμοιό του δεν υπάρχει σ’ όλη τη γη. Κανείς δεν είναι σαν κι εσένα, δεν έχει τα γνωρίσματά σου, τα χαρίσματά σου μα και τα προβλήματά σου. Ο Χριστός σ’ αγαπάει και σου δίνει σημασία. Θέλει να σε δυναμώσει.

Πώς θα γίνει αυτό; Με τα σκαμπανεβάσματα. Τη μιά στιγμή νιώθεις πως έχεις τον Χριστό και την άλλη Τον χάνεις. Τη μια έρχεται και την άλλη φεύγει. Όπως ακριβώς ένιωσαν και οι μαθητές Του μετά την Ανάσταση, όταν περπάταγαν περίλυποι και χαμένοι στις σκέψεις τους προς Εμμαούς. Μόλις άρχισαν να νιώθουν την καρδιά τους να φλέγεται κι άρχισαν να καταλαβαίνουν τον Κύριο, Εκείνος έφυγε πάλι μακριά τους. Γιατί; Για να τους κάνει πιο δυνατούς. Τους άφησε μόνο τη γλυκιά γεύση στην ψυχή τους, τη θερμότητα, την πίστη και τη δύναμη. Να πιστεύουν, ν’ αγγίζουν και να νιώθουν παρόντα τον αόρατο. Να νιώθουν ότι κρατούν Αυτόν που όλο τους φεύγει, αφήνοντας όμως πίσω Του την ευωδία Του, τη γλυκύτητά Του, το ζήλο και τον πόθο.

Ο Χριστός θέλει να Τον αγαπάμε, χωρίς όμως να νιώθουμε τη βεβαιότητα ότι Τον κρατούμε. Δε θέλει να μας δώσει σιγουριά, αλλά να μας αφήσει σ’ ένα μετέωρο κενό, στο οποίο μπορούμε να κάνουμε τις ωραιότερες πτήσεις, τα ομορφότερα σχέδια στον ουρανό της αγάπης Του, στο πέλαγος της ζωής, αφημένοι στους κυματισμούς Του. Μπορεί να νομίζεις ότι δεν ξέρεις που πας μέσα στο πέλαγος. Τότε, Εκείνος σου λέει: “Άσε τον άνεμο, θα σε πάει αυτός”, “Μα δεν έχω πυξίδα. Νιώθω ότι δεν ξέρω τίποτα”, “Αφέσου και θα βγει κάτι καλό”.

ΒΙΝΤΕΟ  —  ΑΦΗΓΗΣΗ  ΠΑΤΕΡ ΘΕΟΦΙΛΟΣ

(ΠΑΤΑ ΕΠΑΝΩ ΚΑΙ ΑΚΟΥΣΕΤΟ)

ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ
ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ