ΜΗΝ ΒΑΡΑΣ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΟΥ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ

αναρτήθηκε σε: ΨΥΧΩΦΕΛΗ ΚΕΙΜΕΝΑ | 0

Το γεγονός πως ο άνθρωπος γνωρίζει το ΚΑΛΟ και το ΚΑΚΟ, αποδεικνύει την ανωτερότητα της σκέψης του, σε σχέση με τα ζώα. Το ΚΑΛΟ είναι πιο ενδιαφέρον από το ΚΑΚΟ, γιατί είναι πιο δύσκολο.   Πώς θα ξεχώριζε ο ΚΑΛΟΣ, αν δεν υπήρχε ο ΚΑΚΟΣ; Τι αξία θα είχε η ΑΛΗΘΕΙΑ, αν δεν υπήρχε το ΨΕΜΑ; Πώς θα ορίζαμε την ΟΜΟΡΦΙΑ, αν δεν υπήρχε η ΑΣΧΗΜΙΑ;

Αυτά τα ερωτήματα, όπως και χιλιάδες άλλα, θα πρέπει να απασχολούν τη σκέψη όσων έρχονται αντιμέτωποι, έστω και μία φορά στη ζωή τους, με τοξικούς, προβληματικούς και πάμφθηνους ανθρώπους, που μόνη τους έννοια όλη μέρα,  κάθε μέρα είναι πώς θα πουλήσουν αξίες, πώς θα ανταλλάξουν συνειδήσεις και τελικά πώς θα εκμεταλλευτούν, πώς θα προσβάλλουν και πώς θα βλάψουν καλοπροαίρετους συνανθρώπους τους. Έχοντας τη φυσική τους ηλιθιότητα ως δύναμη, προφανώς δε βρίσκουν άλλον τρόπο να καταστήσουν υπαρκτή την ανύπαρκτη προσωπικότητά τους, παρά μόνο βλάπτοντας και σκορπίζοντας εχθρούς σε κάθε πέρασμά τους.

 

 

Ένας κακός άνθρωπος δεν έχει ουδέποτε να προβάλει κάτι ουσιώδες, γι’ αυτό και αναλώνεται στην έπαρση και την πλασματική ψεύτικη εικόνα, που ματαιόδοξα επιδεικνύει, αφήνοντας την πραγματικότητα της ζωής του, να τον διαψεύδει και να τον γελοιοποιεί πανηγυρικά.

Η πίστη του καθενός και τα «ιερά» και «όσια», με τα οποία άπαντες υποτίθεται ότι χτίζουν την ύπαρξή τους, δε μυρίζουν λιβάνι, ούτε φοράνε ράσα, αλλά αποδεικνύονται καθημερινά εμπράκτως στο μεγαλοπρεπές «είναι» των ανθρώπων κι όχι στο μικροπρεπές τους «φαίνεσθαι».

Το να πολεμάς το ΚΑΚΟ, για το ΚΑΚΟ που σου έκανε, είναι σα να βαράς δυνατά το κεφάλι σου στον τοίχο και να μην περιμένεις, ότι κάποια στιγμή αυτό θα σπάσει. Όποιος «σκοτώνει», ουσιαστικά «αυτοκτονεί», γι’ αυτό ας πιστέψουμε και ας επενδύσουμε στις καλές μας πράξεις, η αναμφίβολη επιστροφή των οποίων, μας ανταμείβει… αργά ή γρήγορα!

Πόσες φορές στην ζωή σου έχει τύχει να κάνεις καλό, να προσφέρεις απλόχερα και να φερθείς γενναιόδωρα και στο τέλος όχι μόνο να βγεις χαμένος, αλλά και με το μαχαίρι στην πλάτη; Ξέρω. Είναι περίεργο, εκνευριστικό και σου αφήνει μια πικρή γεύση. Βασικά αισθάνεσαι στον αέρα, λες και κάποιος σε πρόδωσε, ενώ ταυτόχρονα σε γελοιοποίησε. Και είναι λογικό. Όταν κάνεις καλό, είμαι σίγουρος πως τις περισσότερες φορές δεν περιμένεις αντάλλαγμα. Το κάνεις γιατί το θέλεις, σου βγαίνει επειδή θέλεις να προσφέρεις ή απλούστατα να βοηθήσεις. Να σου πω την αλήθεια, πιστεύω πως έχει συμβεί στους περισσότερους.

Ωστόσο, όταν κάνεις καλό και ο άλλος σε αδειάζει, πόσο μάλλον όταν σου φέρεται άδικα ή άσχημα, σε σημαδεύει με ένα συγκεκριμένο τρόπο.

Αρχίζεις να χάνεις την εμπιστοσύνη σου στους ανθρώπους. Και αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα. Έκανα Καλό και με Μαχαίρωσε Πισώπλατα.

Μπορεί να έχεις καλό και κάποιοι να το εκμεταλλεύτηκαν. Μην απογοητεύεσαι. Δεν είναι αδυναμία να προσφέρεις.

Προσφέρεις πολλά, κάνεις καλό, βοηθάς, σώζεις και βγάζεις κάποιον από την δύσκολη κατάσταση και στο τέλος δεν ξέρεις από πού σου ήρθε.

Όλα αυτά σε απομακρύνουν από τον άνθρωπο, κλείνεσαι στον εαυτό σου και σταματάς να κάνεις το καλό.

Αυτό που θα σου πω το εννοώ

Να συνεχίσεις να κάνεις καλό  γιατί όταν κάνεις καλό και είσαι γενναιόδωρος με τους ανθρώπους, δεν είναι κακό ούτε μειονέκτημα.

Αντιθέτως.

 

 

Δείχνει έναν άνθρωπο ποιότητας, που όταν ο συνάνθρωπος του βρεθεί σε δύσκολη θέση, δεν θα μείνει με σταυρωμένα τα χέρια. Και αυτό στον δικό μου κόσμο είναι αρετή, όχι αδυναμία.

Κάνε Καλό – Όμως με Μέτρο

Μπορεί να έχεις καλό και κάποιοι να το εκμεταλλεύτηκαν. Μην απογοητεύεσαι. Δεν είναι αδυναμία να προσφέρεις.

Πρόσεξε.

Υπάρχουν οι άνθρωποι που δίνουν αξία και υπάρχουν οι άνθρωποι που παίρνουν αξία.

Όταν δίνεις αξία και κάνεις καλό, σημαίνει πως έχεις πράγματα να προσφέρεις. Και αυτό δεν μπορώ να πιστέψω πως είναι μειονέκτημα.

Όταν μόνο παίρνεις και δεν μπορείς να εκτιμήσεις αυτά που σου προσφέρονται, θα είσαι για πάντα φτωχός.

Όχι υλικά αλλά ψυχικά.

Ξέρω πως μπορεί να το βλέπω κάπως ρομαντικά, όμως είμαι της άποψης πως ότι κάνεις τοκίζεται και κάποια στιγμή θα σου επιστραφεί.

Ίσως γιατί έτσι μεγάλωσα και αυτές τις αξίες πήρα από τους πιο κοντινούς μου ανθρώπους.

Ωστόσο, δεν είναι εύκολο να κάνεις καλό και οι άλλοι όχι μόνο να μην το εκτιμούν, αλλά να σου κάνουν και κακό.

Και το πιο δύσκολο σε αυτή την περίπτωση, είναι να αποδεχτείς πως κάποιοι άνθρωποι απλά δεν έχουν να δώσουν.

Και αυτό είναι ίσως η χειρότερη τιμωρία τους.

Η καλοσύνη είναι αρετή των δυνατών των ανθρώπων.

 

 

Η καλοσύνη είναι το πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο. Δε ζητά ανταλλάγματα. Δε ζητά αποδείξεις. Δε ζητά ρέστα. Για να είναι ένας άνθρωπος καλός, σημαίνει πως είναι δυνατός. Γι’ αυτό σου λέω,  να μην κάνεις ποτέ κακό. Ποτέ και σε κανέναν. Αλλά καλό να κάνεις σε αυτόν που το αξίζει και σε αυτόν που μπορεί να το δεχθεί. Το να κάνεις καλό σε ανθρώπους κακούς είναι πολύ πιο επικίνδυνο από όσο φαντάζεσαι.

Η καλοσύνη δεν είναι αδυναμία, είναι δύναμη. Και τη δύναμη πρέπει να τη χρησιμοποιείς με σοφία.

Υπάρχουν όμως και οι κακοί άνθρωποι και αυτοί οι άνθρωποι είναι αδύναμοι.

Απλά παίζουν το παιχνίδι της δύναμης για να κρύψουν την αδυναμία τους.

 

 

Ένας τέτοιος άνθρωπος   τοποθετείται  ως ανώτερος και φέρεται  στους άλλους σαν να είναι κατώτεροι, δίνοντας συμβουλές, πατρονάροντας, υπογραμμίζοντας «λάθη» και αναδεικνύοντας «ελαττώματα».

Έχει υπερβολικές απαιτήσεις, έχω συνηθίσει να γίνεται το δικό μου, θεώρει ότι κάθε μέσο είναι θεμιτό προκειμένου να ικανοποιήσει τις ανάγκες του , ενώ δεν έχει  καμία απολύτως διάθεση να ανταποδώσει.

Κάνει τα πάντα για να τερματίσει πρώτος και να βγει  από πάνω ανεξάρτητα από το πόσο σημαντικό ή ασήμαντο είναι το θέμα που διακυβεύεται.

Ποτέ δεν ικανοποιείται και πουθενά δεν πιάνεται. Αν τον  πειράξεις έχεις τελειώσει για αυτόν . Θα στο χρεώσει, θα στο κρατήσει, θα στο χτυπήσει  και θα περιμένει όσο χρειαστεί μέχρι να καταφέρει να σε τιμωρήσει. Δεν ξεχνά και δεν συγχωρεί.  Σε ότι  αφορά τις πεποιθήσεις του  και την κοσμοθεωρία του  είναι αδιάλλακτος και αμετακίνητος. Με άλλα λόγια, μουλαρώνει  για να μην κάνει το δικό σου, γιατί το να κάνει το δικό σου (ακόμα κι αν είναι προς το συμφέρον του ) το αντιλαμβάνεται  σαν προσωπική ήττα και συνθηκολόγηση.

Ναι, υπάρχουν κακοί άνθρωποι. Με τεράστια ταμπέλα. Που δεν γελάνε, δεν επικοινωνούν παρά μόνο για να πληγώσουν, δεν κοινωνικοποιούνται, δεν συμμετέχουν σε κάτι που δεν οργάνωσαν οι ίδιοι, δεν δέχονται το αυθόρμητο, δεν αγαπούν. Μονίμως σκυμμένοι, ίσως βροντόφωνοι αλλά θεατρικοί, ψεύτικοι, αλαζόνες, ματαιόδοξοι.

 

 

Ίσως τελικά εκεί να έχει τη ρίζα της η κακία. Στην έλλειψη αγάπης. Και δεν υπάρχει η δικαιολογία ότι δεν αγαπήθηκαν γι αυτό και δεν αγαπούν. Καμμία δικαιολογία. Ας τα βρούνε με τον εαυτό τους και με την έλλειψη αγάπης.

Η “καλοσύνη” είναι χαρακτηριστικό “προοδευμένων” πραγματικά ανθρώπων, που έχουν προ πολλού ξεφύγει από την παγίδα του “εξυπνάκια πονηρούλη”. Γενικότερα το να είσαι “καλός” άνθρωπος σου δίνει την “πολυτέλεια” να μην περιορίζεσαι από πάθη όπως μίσος, μνησικακία κτλ και να είσαι πραγματικά ελεύθερος.

Τα λέω και στον εαυτό μου να τα ακούει αυτά!

Σ

 

την αιώνια μάχη του καλού και του κακού , ο καθένας μας διαλέγει το στρατόπεδο του. Η κακία δεν είναι δύναμη αλλά αδυναμία! Η καλοσύνη δεν είναι αδυναμία αλλά η απόλυτη δύναμη. Τι είναι τελικά ποιο δύσκολο ; Να βρίσουμε ή να ελέγξουμε το θυμό μας; Τι είναι πιο δύσκολο; Να αφιερώσουμε χρόνο και να βοηθήσουμε κάποιον που υποφέρει ή να τον αγνοήσουμε και να ασχοληθούμε με τα δικά μας προβλήματα; Τι είναι πιο δύσκολο; Να απορρίψουμε το καλό ή να προσπαθήσουμε να του μοιάσουμε;

 

ΔΩΣΕ ΕΣΥ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ
ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ