ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΕΙΠΕ Η ΨΥΧΗ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ…….

αναρτήθηκε σε: ΘΕΙΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ | 0

Αυτό που σου γράφω τώρα, στο γράφω τώρα γιατί πέρασε, αλλά αυτό που πέρασε είναι και ένα μάθημα ζωής. Ναι είναι μάθημα.

Το γράφω τώρα που έχω ηρεμήσει γιατί όταν υπέφερα δεν μπορούσα να σκεφτώ γιατί δεν είχα την ψυχραιμία. Όταν έχανα την ψυχραιμία μου έχανα και την ψυχή μου. Θύμωνα, φώναζα έκλαιγα, τα έβαζα με τον Θεό. Του μιλούσα σαν να Τον είχα μπροστά μου.

<<Γιατί το επιτρέπεις αυτό; Αφού βλέπεις δεν το αντέχω, δεν μπορώ, γιατί με τυραννάς;Γιατί με δοκιμάζεις τόσο σκληρά; Που είσαι; Με ξέχασες; Μήπως τελικά δεν με αγαπάς όσο θέλεις να πιστεύω; Μήπως τελικά δεν υπάρχεις καν;>>

 

Όταν όμως όλα ηρέμησαν και κόπασαν μέσα μου, τα νεύρα, ο εγωισμός, ο θυμός, η απογοήτευση και ήρθε  εκείνο το λυτρωτικό κλάμα, τότε όλα άλλαξαν.  Εκεί είναι που Τον αισθάνθηκα δίπλα μου όσο ποτέ.  Έτσι έμαθα  να κάνω και πάλι υπομονή.  Έμαθα  ίσως την επόμενη φορά να στέκομαι πιο δυνατός. Έμαθα  να βγαίνω από το εγώ μου, να εκτιμώ περισσότερο την κάθε μέρα που ξυπνώ και έχω την υγειά μου,  να ζω πραγματικά και να μαθαίνω εμένα, μαθαίνω πιο βαθιά την έννοια της ευγνωμοσύνης και ίσως τελικά με όλα αυτά μαθαίνω και να Τον αγαπώ περισσότερο.

Τώρα που όλα ηρέμησαν θέλω με λίγα λόγια να σου πω ότι όλα στην ζωή είναι ανθρώπινα.  Τα κάθε συναισθήματα που νιώθουμε.

Ακόμη και η αμφισβήτηση, και ο θυμός προς Εκείνον, και η απογοήτευση και η έλλειψη πίστης.

Ένας κοινός άνθρωπος μπορεί να σε αποκαλέσει αμαρτωλό η αμαρτωλή. Μην το λάβεις στα σοβαρά γιατί ο άνθρωπος είναι ο πιο άδικος κριτής για τους άλλους και ο πιο δίκαιος για τον εαυτό του.

Είμαστε άνθρωποι και όχι Θεοί. Οπότε κάθε φορά που μπορεί να νιώσεις παρόμοια,  μην ταράζεσαι τόσο. Κι αν νιώσεις την ανάγκη να Του μιλήσεις κάνε το. Ακόμη κι αν αυτά που θέλεις να Του πεις είναι μόνο παράπονα και θυμός. Κάνε το. Πίστεψε με είναι πολύ πιο αληθινή μια ‘συζήτηση’ προσευχή τέτοιου είδους που γίνεται με ειλικρίνεια και από βάθος ψυχής,  από οποιαδήποτε ανάγνωση απλής προσευχής.  Είναι εκεί και περιμένει πάντα να ακούσει κάθε αλήθεια της ψυχής σου όπως ακριβώς την αισθάνεσαι!

 

Συνήθως η ψυχή μας ταράζεται από άλλους ανθρώπους,  δημιουργώντας προβλήματα και άσχημες καταστάσεις. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να χάνουμε την αυτοκυριαρχία μας  και  αφού μαυρίζει η ψυχή μας να τα βλέπουμε όλα μαύρα.

 

Ζήσε ακομπλεξάριστα και μην αφήνεις κανέναν να σου δημιουργήσει την παραμικρή ανασφάλεια για τον εαυτό σου. Αναμφίβολα δεν μπορούμε να αρέσουμε σε όλους.  Για κάποιους θα είμαστε πάντοτε αδιάφοροι, για κάποιους άλλους όμως θα είμαστε ξεχωριστοί, εξαιρετικά ξεχωριστοί και ενδιαφέρων άνθρωποι.

 

Το  όλο θέμα είναι να μας αποδέχονται γι’ αυτό που είμαστε, γι’ αυτό που βγάζουμε ,γι’ αυτό που αποπνέουμε , γι’ αυτά που σκεφτόμαστε,  γι’ αυτά που πράττουμε, γι’ αυτό που απελευθερώνουμε στο πέρασμα μας.

Η εικόνα όσο  εντυπωσιακή και να είναι , αν δεν συνοδεύεται από καλλιέργεια μυαλού και ευγένεια ψυχής δεν έχει να προσφέρει τίποτα από μόνη της.

Όλοι μας κάτι έχουμε πάνω μας που μας ενοχλεί, κάτι που θέλουμε να κρύψουμε, κάτι που θα θέλαμε ίσως και με ένα μαγικό τρόπο να εξαφανιστεί.

Πολλές φορές περπατάμε στο δρόμο και νομίζουμε πως όλοι εστιάζουν στην ατέλεια μας. Στην  αμαρτία μας. Έτσι είναι και αυτό συμβαίνει. Ξέρεις όμως γιατί συμβαίνει αυτό;

Γιατί αυτός που βλέπει την δική σου ατέλεια και την δική σου αμαρτία, η δική του ατέλεια και η δική του αμαρτία είναι μεγαλύτερες από τις δικές σου. Απλά προσπαθεί να καλύψει τις δίκες του  μέσα από τις δικές σου.

Ας μη χαλάμε την διάθεση μας λοιπόν. Είναι προτιμότερο να γελάμε και να αυτοσαρκαζόμαστε ακόμη και  μ’ αυτά που μας ενοχλούν , από τα να τα παίρνουμε κατάκαρδα δε νομίζεις ; Αν  εσύ νιώθεις καλά και όμορφα με σένα κανείς δε μπορεί να σου δημιουργήσει ανασφάλειες.

Καθένας μας είναι διαφορετικός, έχει την δική του εσωτερική ομορφιά αλλά και εξωτερική γοητεία. Δεν υπάρχει  εξωτερικά «άσχημος» άνθρωπος . Αλλά ψυχές τυφλωμένες απ’ την ασχήμια που κουβαλούν μέσα τους, με αποτέλεσμα να  βλέπουν τα πάντα άσχημα γύρω τους. Μάθε στους άλλους  να αγαπάς και να σέβεσαι την διαφορετικότητα τους.

Όλοι οι άνθρωποι έχουμε αντιδράσεις, έχουμε συναισθήματα, έχουμε μια ψυχή που άλλοτε πονάει και άλλοτε αγαπάει.

Ξέρεις κάτι? Δεν είμαι ούτε Θεός ούτε Άγιος και γι αυτό δεν μπορώ να σου τα πω όλα με ακρίβεια.  Ένα όμως ξέρω. Όταν όλοι σου επιτεθούν και εσύ συνεχίζεις να τους αγαπάς με όλη σου την ψυχή, τότε έχεις κάνει σωστά τη δουλειά σου.

Οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν για να αγαπηθούν και τα αντικείμενα και οι δείκτες για να χρησιμοποιηθούν. Στην εποχή μας όμως οι «ΑΝΘΡΩΠΟΙ» τείνουν να χρησιμοποιούνται από τους «ανθρώπους» των θέσεων, γιατί οι τελευταίοι έχουν αγαπήσει τους δείκτες.

 

Αν προσπαθήσουμε έστω και λίγο, ο καθένας από το ρόλο του, να μετατοπιστούμε προς μια πιο ανθρωποκεντρική προσέγγιση, που όλοι επιζητούμε στο βάθος, θα αποκτήσουμε περισσότερο χρόνο με νόημα και θα έρθουμε πιο κοντά στον εξορισμένο εαυτό μας επαναφέροντάς τον και πάλι στη ζωή μας. Τότε και μόνο τότε θα ζούμε πραγματικά. Τότε και μόνο τότε θα μετατρέψουμε τα μικρά του ονόματός μας γράμματα σε κεφαλαία. Προς θεού,  πρέπει επιτέλους να σταματήσουμε να ευνουχίζουμε το υγιές. Δεν είναι εύκολο το έργο, αλλά αξίζει το εγχείρημα με το προσωπικό σύνθημα «ΕΓΩ ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΩ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΣΤΟ ΔΙΑΒΟΛΟ»……

ΕΔΩ ΘΑ ΚΛΕΙΣΩ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΜΕ ΜΙΑ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΚΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ.

Μια μέρα η ψυχή είπε στην καρδιά:

«Αν μ’ αγαπάς δε θα μ’ ενοχλήσει που δεν μπορώ να σε συναντήσω…

Αν μ’ αγαπάς δε θα μ’ ενοχλήσει που δεν μπορώ να σ’ αγκαλιάσω….

Εγώ όμως σ’ αγαπάω και δεν με ενοχλεί που είσαι μακριά από εμένα…

Εγώ σ’ αγαπώ και σε αποδέχομαι…εσύ;»

Τότε την άκουσε να κλαίει γοερά.

«Τι έχεις, καρδιά μου;», τη ρώτησε η ψυχή.

«Πληγώνομαι από ανθρώπους που τους έδωσα αγάπη και με απογοήτευσαν… που πίστεψα πως άξιζαν να τους περιμένω κι έπεσα έξω… Πονάω πολύ… έχω γεμίσει πληγές… θέλω να ξαποστάσω λίγο… να πάψω να νιώθω και να σκέφτομαι… Να πάψω να χτυπάω πια…», ξέσπασε η καρδιά.

«Ηρέμησε, καρδιά μου… το ξέρω.», είπε γαλήνια η ψυχή.

«Μα πώς μπορείς να το ξέρεις;», απόρησε η καρδιά.

«Εγώ και εσύ είμαστε ένα πια… όταν πονάς, πονάω… όταν είσαι χαρούμενη, είμαι και εγώ…. Απλά η μία είναι πιο δυνατή κάθε φορά για να στηρίζει την άλλη… έτσι πρέπει… Ηρέμησε…. Θα περάσει… Αύριο θα χαμογελάμε μαζί, θα πονέσουμε πάλι μα αυτή είναι η γοητεία της ζωής… είναι γλυκός ο πόνος της αγάπης, καρδιά μου… Μην το ξεχάσεις ποτέ… Σ’ αγαπώ πολύ.»

Το έγραψε  η Χριστίνα Παλακίδου

 

Τέλος προσπάθησε να κρατήσεις την ουσία του μαθήματος που κάθε φορά είναι ίσως και διαφορετική. Μπορεί να περιέχει αγάπη, εξάσκηση δύναμης και υπομονής, αντοχής και ανοχής, ταπείνωσης, και πολλά άλλα που μόνο Εκείνος ξέρει ότι χρειάζεσαι.

ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ
ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ. ΑΥΤΟ ΘΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ