Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ Η ΑΞΙΑ ΤΟΥ

Αν τα δικά μου λόγια μπορούν να βοηθήσουν τον οποιοδήποτε, αυτό θα μου έδινε τεράστια χαρά. Γι’ αυτό αποφάσισα αυτό το κείμενο να μη μείνει στο συρτάρι αλλά να πάρει φωνή, ελπίζοντας πως θα μπορέσει να βοηθήσει όποια ψυχή το χρειάζεται εκεί έξω.

 

Με τον φόβο και την απογοήτευση να πλημμυρίζει την ψυχή μου, χάθηκα και έκανα λάθη. Λάθη που όμως στο τέλος μου έμαθαν πολλά, γιατί έτσι είναι η ζωή, αν δεν πάθεις δε θα μάθεις.

 

 

Ζούμε σε μία ζούγκλα. Σε μία εποχή που ο καθένας κοιτάει την πάρτη του, προσπαθεί να επιβιώσει με κάθε τρόπο, πατώντας ακόμη και επί πτωμάτων. Λεφτά δεν υπάρχουν. Αν και μερικοί έχουν βρει τον τρόπο και βγάζουν έστω τα απαραίτητα προκειμένου να καλύψουν τις ανάγκες τους. Το πιο σημαντικό, όμως, είναι ότι δεν υπάρχουν αξίες. Νομίζω ότι αυτή η λέξη πλέον δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο των περισσοτέρων.

 

Διανύουμε μία από τις δυσκολότερες περιόδους της ελληνικής ιστορίας και, αντί να είμαστε ενωμένοι, βρισκόμαστε σε διαρκή εμφύλιο. Για ποιο λόγο; Όταν γκρεμίζονται τα όνειρα και χάνονται μέσα σε μία στιγμή οι κόποι μιας  ζωής του συναδέλφου μας, του γείτονά μας, του φίλου μας, γυρίζουμε την πλάτη, έχοντας την ψευδαίσθηση ότι δεν θα μας  πάρει και εμάς η μπάλα. Πόσο ηλίθιοι πρέπει να είμαστε! Μου φαίνεται αδιανόητο να χαίρεσαι και να ικανοποιείσαι με την καταστροφή του άλλου, που μπορεί να είναι και ο πιο σκληρός σου ανταγωνιστής, πιστεύοντας ότι με αυτόν τον τρόπο εσύ θα επιβιώσεις!

 

Πισώπλατα μαχαιρώματα μέσα στον ίδιο επαγγελματικό χώρο, λυκοφιλίες, γάμοι που στηρίζονται στο οικονομικό συμφέρον. Καθημερινά ακούς κάτι από τα παραπάνω. Ο ένας προσπαθεί να βγάλει το μάτι του άλλου για να σώσει το δικό του το τομάρι. Πού είναι η αλληλεγγύη; Πού είναι η αγάπη; Πού είναι η ειλικρίνεια; Από την στιγμή που το χρήμα κυριάρχησε στις ζωές μας τα τελευταία χρόνια , και μία αρκετά μεγάλη μερίδα κόσμου το αγάπησε, οι αξίες, όπως η οικογένεια και η φιλία, παραμερίστηκαν, και με το πέρασμα των χρόνων χάθηκαν. Και τώρα κάποιοι προσπαθούν να τις βρουν. Μάταια, όμως. Τα πάντα γύρω είναι ψεύτικα, και όλη αυτή η οικονομική κρίση που περνάμε είναι αποτέλεσμα των χαμένων αξιών.

 

Η χώρα καταρρέει. Μέρα με τη μέρα. Μεγαλώσαμε με αξίες και με ιδανικά. Και τώρα είμαστε αναγκασμένοι να παλέψουμε σαν τα θηρία μέσα σε ζούγκλα. Σε μία μάχη που είναι εκ των προτέρων άνιση. Και εκεί συγκρούονται, τα πιστεύω σου. Αλλιώς μεγάλωσες, και αλλιώς καλείσαι να επιβιώσεις. Δεν τους βάζω, φυσικά, όλους στην ίδια μοίρα.

 

Υπάρχουν άνθρωποι αγωνιστές που δεν το βάζουν στιγμή κάτω, και παλεύουν. Τους αξίζει ένα μεγάλο μπράβο. Θέλει δύναμη ψυχής, υπομονή και πάνω από όλα θέληση. Υπάρχουν, όμως, και κάποιοι που προκειμένου  να επιβιώσουν οι ίδιοι, πουλάνε κάθε ίχνος αξιοπρέπειας.

Η ηθική κρίση, όμως χτύπησε και τον πιο ιερό θεσμό. Την οικογένεια. Ο γάμος έγινε επαγγελματική συναλλαγή. Έγινε μέσο οικονομικής εξασφάλισης. Γυναίκες που δεν κατάφεραν να κάνουν τίποτα στη ζωή τους, αποζητούν αγωνιωδώς τον κατάλληλο σύντροφο  θύμα για να φέρουν ένα παιδί στον κόσμο, και στη συνέχεια να πάρουν το χρυσό διαζύγιο. Η ανάγκη για το χρήμα ισοπέδωσε την οικογένεια. Δεν θα κατηγορήσω, φυσικά, μόνο τις γυναίκες. Αλλά και τους άντρες. Γάμος με το ζόρι δεν γίνεται. Τι φταίνε, όμως, τα παιδάκια να μεγαλώνουν μόνα τους χωρίς καμία αξία; Έρχονται γενιές τεράτων, και εμείς μένουμε απαθείς.

 

Απαθείς σε μία χώρα που έχει διαλυθεί. Σε μία χώρα που τα πάντα έχουν ισοπεδωθεί. Και όλοι λέμε, ότι η οικονομική κρίση μας διέλυσε. Σε εκείνην ρίχνουμε το φταίξιμο. Πίσω από αυτήν όμως, η ηθική κρίση, είναι αυτή που μας έριξε στον πάτο. Και θα μας πάει παρακάτω. Θα μου πείτε πόσο περισσότερο;

 

Φοβάμαι ότι ακόμη δεν έχουμε δει τίποτα. Αυτό ήταν μόνο η αρχή.

 

Φοβάμαι ότι οι αξίες και τα ιδανικά χάθηκαν δια παντός.

 

Τρομάζω όταν γύρω μου βλέπω ανθρώπους αρπακτικά, να κοιτούν πώς θα σε αφανίσουν για να επιβιώσουν οι ίδιοι.

 

Όλα γίνονται για κάποιο λόγο, αυτό μου έχει διδάξει η ζωή μέχρι σήμερα. Οι δοκιμασίες έρχονται στη ζωή αυτών που τις αντέχουν και τη στιγμή που πρέπει. Μας προετοιμάζουν για κάτι καλύτερο. Όπως κάθε φορά προσπάθησα και πάλι να βρω το μάθημα που ήθελε να μου δώσει ο Θεός.

 

Γιατί η ζωή καθ’ όλα από ρόδινη δεν είναι γιατί έτσι πρέπει να είναι, με τα όλα της, τα πάνω και τα κάτω της. Γιατί αλλιώς δε γίνεται, γιατί θα παραμέναμε οι ίδιοι, στάσιμοι, μικροί στο πνεύμα, στη ψυχή και στη καρδιά.

 

Αν δεν ζήσεις στα σκοτάδια, δεν καταλαβαίνεις το φως της ίδιας της ζωής. Αν δεν πέσεις, δεν βρίσκεις τη δύναμη να σηκωθείς.

 

Ξεκίνα σήμερα να είσαι ο άνθρωπος που ήθελες πάντα να είσαι.  Γίνε άνθρωπος με αξία.

Ποια όμως είναι η πραγματική αξία του ανθρώπου?

 

 

Ένας καθηγητής κρατούσε ένα χαρτονόμισμα των 20 ευρώ και ρώτησε τους μαθητές: «Ποιός θέλει αυτό το χαρτονόμισμα των 20 ευρώ;»

 

Όλοι στην αίθουσα σήκωσαν πάνω το χέρι. Τότε ο καθηγητής το τσαλάκωσε και ξαναρώτησε… «Υπάρχει κάποιος που θέλει ακόμη αυτό το τσαλακωμένο χαρτονόμισμα;»

 

Όλοι στην αίθουσα σήκωσαν πάλι πάνω το χέρι. Έπειτα έριξε το χαρτονόμισμα στο πάτωμα και άρχισε να το κλωτσά και να χοροπηδά πάνω στο 20ευρω με τα παπούτσια του. Το μάζεψε από το πάτωμα τσαλακωμένο, λερωμένο, λασπωμένο.

 

Και τους ξανάκανε την ίδια ερώτηση: «Ποιός θέλει αυτό το τσαλακωμένο, λερωμένο, λασπωμένο, χαρτονόμισμα των 20 ευρώ;»

 

Όλοι ξανά στην αίθουσα σήκωσαν πάνω το χέρι. Φίλοι μου τους είπε:

 

«Σήμερα θα πάρετε ένα μεγάλο μάθημα. Ότι και να έκανα στο χαρτονόμισμα εσείς πάλι το θέλατε γιατί δεν έχασε την αξία του.

Ακόμη αξίζει 20 Ευρώ!!!

Πολλές φορές στην ζωή, μας τσαλακώνουν, μας κτυπούν, μας ρίχνουν κάτω στο πάτωμα, μας ποδοπατούν… άνθρωποι και γεγονότα.

Έτσι, πιστεύετε πως πλέον δεν έχετε καμία αξία…;

Αλλά η πραγματική σας αξία δε θα έχει αλλάξει στα μάτια αυτών που σας αγαπούν πραγματικά.…

Ακόμη και τις μέρες που δεν είμαστε στα καλύτερα μας, η αξία μας παραμένει»

ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ
ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

Αν σας άρεσε το θέμα προωθήστε το στους φίλους σας για να τους ενημερώσετε