Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ

Μετά την πτώση του, ό πρώτος άνθρωπος απορρίφτηκε από τόν Θεό. Στο πρόσωπό του απορρίφτηκε σύνολο τό ανθρώπινο γένος, του οποίου ό Αδάμ είναι ό γενάρχης. Έτσι, όλοι οι άνθρωποι, τελειώνοντας μέ τόν σωματικό θάνατο τό επίγειο ταξίδι τους, κατέβαιναν μέ τίς ψυχές τους στις υποχθόνιες φυλακές του άδη.

Στα έγκατα της γης βρίσκεται ό αδης. Εκεί καίει «ή αιώνια φωτιά, πού έχει ετοιμαστεί γιά τόν διάβολο και τούς δικούς του», οι όποιοι δημιουργήθηκαν αλλά και έπεσαν πριν από τή δημιουργία τού υλικού κόσμου. Εκεί υπάρχει τό σκοτάδι τό εξώτερο, εκεί τά τάρταρα, εκεί τό τρίξιμο των δοντιών, εκεί τό ακοίμητο σκουλήκι, εκεί ό ακατάπαυστος καί μάταιος θρήνος, εκεί τά ποικίλα βάσανα γιά τά ποικίλα αμαρτήματα, ανάλογα με τόν βαθμό της άμαρτωλότητας κάθε ανθρώπου.

 

Ό ψυχικός θάνατος είναι θάνατος πραγματικός, πού μάς προσέβαλε μέσω των προπατόρων μας. Ό θάνατος έχει εξουσία καί πάνω στο σώμα μας. Ή εξουσία αυτή εκδηλώνεται τόσο στη διάρκεια της επίγειας ζωής μας, με τίς ασθένειες καί με άλλες αναρίθμητες συμφορές, όσο καί στο τέλος της, με τό πιο φοβερό από τά επίγεια φαινόμενα, τόν χωρισμό της ψυχής από τό σώμα.

Στούς αιώνες πού προηγήθηκαν της ενανθρωπήσεως τού Σωτήρα μας, ή εξουσία τού θανάτου πάνω στον άνθρωπο ήταν απόλυτη. Μετά την έξοδο της ψυχής οποιουδήποτε ανθρώπου, είτε ασεβούς-ειδωλολάτρη είτε δικαίου της Παλαιός Διαθήκης, αυτή κατέβαινε στον αδη, ένώ τό σώμα θαβόταν στήν γή, όπου διαλυόταν, όπως συμβαίνει καί σήμερα. Οι ψυχές των ασεβών ρίχνονταν στήν άσβεστη φωτιά καθώς άνηκαν τελειωτικά στον αιώνιο θάνατο. Οι ψυχές τών δικαίων, πάλι, κλείνονταν στις λιγότερο οδυνηρές φυλακές του άδη, όπου ταλαιπωρούνταν, βέβαια, από τόν περιορισμό καί τό σκοτάδι, άλλά συνάμα καί παρηγορούνταν από την ελπίδα της λυτρώσεως.

 

Ό θάνατος είναι τιμωρία. Πλήττοντας κάθε άνθρωπο, αποδεικνύει ότι κάθε άνθρωπος είναι παραβάτης. Πλήττοντας όλους τούς ανθρώπους χωρίς εξαίρεση, αποδεικνύει ότι ολόκληρη ή ανθρωπότητα ευθύνεται καί τιμωρείται γιά την παράβαση. Μόνο μπροστά στήν ευσέβεια στέκεται μέ σεβασμό ό θάνατος. Έτσι, ή προσευχή ενός δικαίου ανθρώπου μπορεί καμιά φορά να σταματήσει τόν θάνατο καί να μεταθέσει την ώρα του.

 

Με την υποταγή του κόσμου στην εξουσία του Διαβόλου, αμέσως μετά την Πτώση των Πρωτοπλάστων, ο άνθρωπος αποκόπηκε από το Θεό και φυλακίσθηκε στον Άδη. Στον Άδη ο άνθρωπος “ζούσε” δυστυχισμένα επειδή ήταν αποκομμένος από το Θεό που είναι η πηγή της πραγματικής ζωής. Σ’ αυτόν τον τραγικό χώρο της δυστυχίας και απελπισίας κατέβηκε ο Χριστός για να ελευθερώσει τους αιωνίους αιχμαλώτους, που βρίσκονταν εκεί χωρίς τη θέλησή τους. Ο Άδης δεν ταυτίζεται με την κόλαση. Οι θύρες του Άδη, όπου κατέβηκε ο Κύριος άνοιξαν για να μπορέσουν να διαφύγουν οι αιχμάλωτοί του, ενώ όταν ο κολασμένος κατεβαίνει στην κόλαση η πόρτα της κλείνει πίσω του και δε θα ανοίξει ποτέ.

Ο Θεάνθρωπος έλαβε δηλαδή σώμα θνητό, για να μπορέσει και να αποθάνει, αλλά και να εξαφανίσει το θάνατο, μια και ο θάνατος δεν μπορούσε να κρατήσει τον αρχηγό της ζωής.

 

Με το θάνατό Του ο Χριστός προσέφερε το σώμα Του για χάρη όλων των ανθρώπων. Έπαθε υπέρ πάντων και με το πάθος Του κατάργησε το θάνατο, αφού ο θάνατος δεν μπόρεσε να Τον νικήσει. Ταυτόχρονα όμως κατάργησε και εκείνον που εξουσίαζε το καθεστώς του θανάτου, δηλαδή τον ίδιο το διάβολο, και απάλλαξε τους ανθρώπους από τη σκληρή δουλεία της αμαρτίας.

Πού σου, θάνατε, το κέντρον; Πού σου, άδη, το νίκος;

Εσκύλευσε τον άδην ο κατελθών εις τον άδην. Επίκρανεν αυτόν, γευσάμενον της σαρκός αυτού. Και τούτο προλαβών Ησαϊας εβόησεν˙ ο άδης φησίν, επικράνθη, συναντήσας σοι κάτω.

Επικράνθη˙ και γάρ κατηργήθη.

Επικράνθη˙ και γάρ ενεπαίχθη.

Επικράνθη˙ και γάρ ενεκρώθη.

Επικράνθη˙ και γάρ καθηρέθη.

Επικράνθη˙ και γάρ εδεσμεύθη.

Έλαβε σώμα και Θεώ περιέτυχεν.

Έλαβε γήν και συνήντησεν ουρανώ.

Έλαβεν όπερ έβλεπε και πέπτωκεν όθεν ουκ έβλεπε.

Πού σου, θάνατε, το κέντρον;

Πού σου, άδη, το νίκος;

Ανέστη Χριστός και σύ καταβέβλησαι.

Ανέστη Χριστός και πεπτώκασι δαίμονες.

Ανέστη Χριστός και χαίρουσιν άγγελοι.

Ανέστη Χριστός, και ζωή πολιτεύεται.

Ανέστη Χριστός και νεκρός ουδείς επί μνήματος.

Χριστός γάρ εγερθείς εκ νεκρών, απαρχή των κεκοιμημένων εγένετο.

Αυτώ η δόξα και το κράτος εις τους αιώνας των αιώνων.

Αμήν.

<<Αυτά ελάχιστοι τα γνωρίζουν γιατί προτιμούν ακούγοντας το Χριστός Ανέστη οι περισσότεροι να εξαφανίζονται για να μην φύγει η μαγειρίτσα από το τραπέζι.>>

Ο θρίαμβος του Θεανθρώπου κατά του Άδου και του θανάτου, άρχιζε ακριβώς από εκεί, όπου οι εχθροί του νόμισαν ότι Τον νίκησαν και Τον εξαφάνισαν.

Εάν βρισκόταν κάποιος τελείως αναμάρτητος, ο θάνατος δεν θα μπορούσε να τον κρατήσει δέσμιο. Και τέτοιος ακριβώς, υπήρξε κατά την ανθρώπινη φύση του, ο Κύριος. Έτσι, ο Άδης, όχι μόνο δεν μπόρεσε να τον κρατήσει, αλλά το βασίλειό του κατελήφθη. Στο πρόσωπο του Χριστού, δικαιώθηκε και λυτρώθηκε, ολόκληρο το ανθρώπινο γένος. Γι’ αυτό άλλωστε ο Σταυρός του Κυρίου έγινε τρόπαιο της κατά της θανάτου τυρρανίδος.

 

Τα κλειδιά του θανάτου και του Άδου τα απέκτησε ο Ιησούς Χριστός ως άνθρωπος, όταν κατέβηκε στα δώματά του, και τον κατέλυσε, παίρνοντας και τα κλειδιά του, όπως ένας ισχυρός βασιλιάς κυριεύει πλήρως μια πόλη.

Την Κάθοδο του Κυρίου στόν Άδη εορτάζει πανηγυρίζοντας η Εκκλησία κατά τό Μέγα Σάββατο. Έπρεπε να γίνει αυτή η φοβερή κάθοδος για να μπορέσει ο Χριστός να ≪πληρώσει τά πάντα≫ και να βασιλεύσει ως Κύριος.

 

 

Για σένα και για μένα  ο Κύριος έλαβε τη δική μας  μορφή του δούλου. Κοίταξε στο πρόσωπο Του τα φτυσίματα, που καταδέχθηκε  προς χάριν μας , για να μας  αποκαταστήσει στην παλαιά δόξα, που μας  είχε  δώσει με το εμφύσημά Του. Κοίταξε στα μάγουλά Του τα ραπίσματα που καταδέχθηκε, για να επανορθώσει την διεστραμμένη μορφή μας και να την φέρει  στην όψι που είχε σαν εικόνα Του. Κοίταξε στη ράχη Του τη μαστίγωση που καταδέχθηκε, για να διασκορπίσει το φορτίο των αμαρτημάτων σου. Κοίταξε τα καρφωμένα χέρια Του, που τα άπλωσε καλώς επάνω στο ξύλο του Σταυρού, για να συγχωρεθούμε. Γι’ αυτό σηκωθείτε, ας φύγουμε από τον θάνατο στη ζωή. Από την φθορά στην αφθαρσία. Από το σκοτάδι στο αιώνιο φως. Από την οδύνη στην ελευθερία. Από τη φυλακή του Άδη στην άνω Ιερουσαλήμ.

 

 

Από τη σκλαβιά στην τρυφή του Παραδείσου. Από τη γη στον ουρανό. Γι’ αυτόν τον σκοπό ο Χριστός απέθανε και ανέστη, για να γένη Κύριος και νεκρών και ζώντων. Ο ουράνιος Πατέρας περιμένει με λαχτάρα το χαμένο πρόβατο. Το μεγάλο εορταστικό δείπνο είναι στρωμένο.”

Μ’ αυτό τον τρόπο ο θάνατος, που κληρονομήθηκε με την καταγωγή μας από τον Αδάμ, η αμαρτία εξαφανίσθηκε  υπό της εν Χριστώ Ιησού δικαιοσύνης.

Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι το ότι ο Χριστός παρέδωσε το σώμα Του στο θάνατο, αλλά το ότι ο θάνατος δεν μπόρεσε να κρατήσει κάτω από την εξουσία του τον αρχηγό της ζωής.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ.

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

ΕΑΝ ΕΠΙΘΥΜΕΙΣ ΓΡΑΨΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΣΧΟΛΙΟ

Σχόλια