ΠΑΤΕΡ ΘΕΟΦΙΛΟΣ: (Ο ΡΟΥΦΙΑΝΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ)

αναρτήθηκε σε: ΩΦΕΛΙΜΑ | 0

Αυτό είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο και πολύ σημαντικό, για την τιμή και την υπόληψη της θρησκείας μας, της οποίας την εικόνα καταστρέφουν (έστω και για λίγο..),  οι Θρησκόληπτοι.

Οι Θρησκόληπτοι κατ΄εμέ, είναι όλοι εκείνοι

που ενώ είναι Χριστιανοί, έχουν τυφλωθεί από φανατισμό,  ο οποίος είναι καταστροφικός σε όλες του τις εκφάνσεις. π.χ.

– Μπορεί οι θρησκόληπτοι, να εκκλησιάζονται καθημερινώς  αλλά μόνο το σώμα τους να είναι παρών εν ώρα θείας λειτουργίας.

– Μπορεί να κάνουν μεγάλους σταυρούς επιδεικνύοντας το πόσο καλοί Χριστιανοί είναι.

– Στην κατάκριση δε; πρώτοι και καλύτεροι. Πόσες φορές δεν  βγήκαν να διαδηλώσουν για διάφορα γεγονότα, ουρλιάζοντας σαν χούλιγκανς στα γήπεδα;

Ο Θρησκευόμενος αντιθέτως, κατ’ εμέ πάντα, είναι απλός, ταπεινός και αθόρυβος.

Είναι ο συνειδητός Χριστιανός.

Και στο πρόσωπο κάθε ανθρώπου (οποιασδήποτε εθνικότητας ή θρησκείας) βλέπει το Χριστό.

Ας γίνουμε όλοι πιο συνηδητοποιημένοι και με περισσότερη αγάπη, στα έργα.

Γιατί τα λόγια χωρίς έργα περισσεύουν..

«Ο λύχνος του σώματος εστίν ο οφθαλμός· εάν ουν ο οφθαλμός σου απλούς η, όλον το σώμα σου φωτεινόν έσται.»

 

Θρησκόληπτοι, είναι οι άνθρωποι οι οποίοι δεν πιστεύουν στον αληθινό Θεό, αλλά στον εαυτό τους ή στο Θεό που έχουν πλάσει αυτοί με το μυαλό τους. Στην πραγματικότητα μέσω της εκτέλεσης των θρησκευτικών τους καθηκόντων επιδεικνύονται στους ανθρώπους κι επιζητούν τον έπαινο των ανθρώπων κι όχι του Θεού. Αυτοί είναι οι άνθρωποι για τους οποίους ο Κύριος κατά την Τελική Κρίση θα πει ότι δεν τους γνωρίζει, ενώ εκείνοι θα ισχυρίζονται ότι τον υπηρέτησαν σωστά σε όλη τους τη ζωή.

 

Η διαφορά ανάμεσα στους τύπους και την ουσία είναι η Αγάπη, η Αγάπη στο Θεό, την οποία ο πραγματικός Χριστιανός σύμφωνα με το θέλημα Του την εκφράζει αγαπώντας τους συνανθρώπους του. Ο πραγματικός Χριστιανός δεν επιζητεί τον έπαινο τον ανθρώπων, αλλά του Θεού, γι αυτό όπως είπε ο Χριστός, νηστεύει κρυφά, προσεύχεται κρυφά, κάνει ελεημοσύνη κρυφά.

 

 

Θρησκόληπτο  λέμε  τον  άνθρωπο  της  Εκκλησίας  που  είναι  πνευματικά  ανώριμος  και  ή  έχει  περιδεή  συνείδηση  και  τηρεί  σχολαστικά  θρησκευτικούς  τύπους  ή  πρεσβεύει  κακοδοξίες  και  δίνει  νευρωτικές  ερμηνείες  σε όσα  έπρεπε  να  τον  συστήνουν  ήρεμο και σωστό  χριστιανό.

 

Θα  τον  βρούμε  όχι  μακριά  από τον  εαυτό  μας. Ο  καθένας  μας  κινδυνεύει  να  εξελιχθεί  θρησκόληπτος, αν  δεν  το  προσέξει.

 

 

Ο  θρησκόληπτος  έχει  βέβαια  και  πνευματικές  συγκινήσεις  και  εξάρσεις  και  εμπειρίες, συναισθηματικές  κυρίως, και  μερικά  βιώματα  πνευματικά, αλλά  επικεντρώνει  τον  αγώνα  του  στην  εξωτερική  τήρηση  όσων  ορίζει  η  Εκκλησία, τα  οποία  είναι  μεν  αναγκαία, αλλά  στην  προκειμένη  περίπτωση  κατακριτέα, επειδή  λείπει  το  βαθύτερο  περιεχόμενο.

 

Δεν  παραλείπει  π.χ. κάθε  πρώτη  του  μήνα  να  πάει  στην  εκκλησία, για  να  πάρει  αγιασμό  και  στη  συνέχεια  να  ραντίσει  όλες  τις  γωνιές  του  σπιτιού. Επαίρεται  όμως  και  θεωρεί  αχρίστιανο  όποιον  δεν  κάνει  το  ίδιο. Με αυτό  του  καταλογίζεται  προσήλωση  σε  εξωτερική  ευσέβεια  χωρίς  ταπείνωση.

 

Δεν  ξεχνάει  ποτέ  Τετάρτη  και  Παρασκευή  να  κρατάει  αλάδωτη  κιόλας  νηστεία, κι  αν  καμιά  φορά  το  παραβεί, το  σημειώνει  πρώτο  αμάρτημα  για  εξομολόγηση, ενώ  θα  ξεχάσει  ν΄αναφέρει  την  κατάκριση,  που  η  γλώσσα  πάει  ροδάνι, για  τούς  άλλους  ανθρώπους. Kι  είναι  γεγονός  ότι  πολλές  φορές  καταφεύγει  στο  κουτσομπολιό  και  ασχολείται  όχι  μόνο  με  τη  ζωή  των  άλλων  απλών  συνανθρώπων  του, αλλά  δίκαια  ή  άδικα  και  με  του  ιερέα  της  ενορίας  ή  και  πιο  πέρα,  έχοντας  την  αυταπάτη  ότι  συμβάλλει  έτσι  στη  διόρθωσή  του  για  τυχόν  παραλείψεις  του.

 

Κατακρίνοντας  όμως  ανεύθυνα  ο  θρησκόληπτος  και  με  την  εγωπαθή  πίστη  ότι  αυτός  είναι  ο  πλέον  κατάλληλος  »κριτής  της  οικουμένης»  αποδεικνύει  ότι  δε  δίνει  βαρύτητα  στον  πραγματικό  πνευματικό  αγώνα  για  τον  εαυτό  του. Ότι  του  λείπει  η  εσωστρέφεια  και  για  τους  άλλους  η  αληθινή  προσευχή. Χώρια βέβαια  ότι  ειδωλοποιεί  και  πρόσωπα, εκκλησιαστικά  κυρίως.

 

 

Ο  θρησκόληπτος  ακόμη  αγαπά  παθολογικά  ανθρώπους  που  τον  αγαπούν, ενώ  εχθρεύεται  θανάσιμα, κι  ας  μη  το  δείχνει, ανθρώπους  που  τον  αμφισβητούν  ή  τον  ταπεινώνουν.

 

Άλλες  φορές  για  να  γίνει  πειστικός, επικαλείται όνειρα  ή  οράματα  που  είδε, τα  οποία  όμως  είναι  αμφιβόλου  προέλευσης.

 

Επίσης  πολλοί  θρησκόληπτοι  βλέπουν  με  περιφρόνηση  τις  συζυγικές  τρυφερότητες, γιατί  τις  θεωρούν  ακάθαρτες  πράξεις.

 

Ο  θρησκόληπτος  δεν  έχει  πραγματική  χαρά  και  ειρήνη. Φοβάται  και  τον  αυτοέλεγχο  και  την  ετεροκριτική.

 

Στο  οικογενειακό  του  περιβάλλον  δε  βρίσκει  απήχηση. Αν  έχει  δε  να  διαπαιδαγωγήσει  και  παιδιά, εκεί  είναι  τα  δύσκολα. Τα  καταντά  συνήθως  διχασμένες  προσωπικότητες, γιατί  κι  ο  ίδιος  έχει  μια  δόση  νεύρωσης  ή  ψύχωσης. Και  τούτο, γιατί  δεν  ξέρει  να  προτάσσει  στον  τύπο  την  ουσία, που  είναι  η  ταπείνωση, η  αγάπη  και  η  συγγνώμη. Μπορεί  να  υπερασπίζεται  τα  δίκαια  του  Θεού  και  της  Εκκλησίας, αλλά  μην  του  πεις  να  συγχωρήσει  τη  νύφη, αν  είναι  πεθερά, ή  και  το  αντίστροφο, τη  γειτόνισσα  ή  τον  τάδε  συγγενή  που  τον  πίκρανε.

 

Όσο  για  τη  φιλανθρωπία, παρόλο  που  η  τσέπη  του  αντέχει, θα  την  περιορίσει  σε  κανένα  δίευρο  για  κάποιο  ζητιάνο.

 

Αν  σήμερα  φαινόταν  ο  Χριστός  ορατός  ξανά  στη  γη και  εκδήλωνε  και  για  τον  ένα  και  για  τον  άλλο  τύπο  τη  συμπάθειά  Του  και  την  επιθυμία  να  τους  γνωρίσει  τον  εαυτό  του,  για  να  σωθούν, πιστεύουμε  ότι  ο  μεν  θρησκόληπτος  της  Εκκλησίας  θα  έτρεμε  μην  του  χαλάσει  ο  Χριστός την  εντύπωση  που  έχει  ο  ίδιος  για  τον  εαυτό  του, ο  δε  θρησκόληπτος  που  ζει  στην  ευρύτερη  κοινωνία, θα  ένιωθε  τόσο  δυσκίνητο  το  πνεύμα  του  και  ασθενική  τη  διάθεσή  του  να  Τον  πλησιάσει.

 

 

Μετά από πολλά χρόνια  κατάλαβα  πως σκέπτονται οι θρησκόληπτοι άνθρωποι. Βλέπουν τον Θεό όπως κάνουν και για ένα αφεντικό και συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο.

 

Ο ρουφιάνος του αφεντικού τον γλύφει συνέχεια και είναι το ίδιο δουλοπρεπείς σε όλους όσους έχουν την εύνοιά του. Ο ρουφιάνος του Θεού κάνει επανειλημμένους τεμενάδες μπροστά στο Θεό (εκκλησία, εικόνες κ.λπ.), ενώ φοβάται και προσκυνάει συνεχώς και αδιαλείπτως τους εκπροσώπους του.

 

Ο ρουφιάνος του αφεντικού κατηγορεί συνεχώς τους γύρω του για (φανταστικές, ασήμαντες, ή πραγματικές) παρεκκλίσεις και ανυπακοή στις εντολές του αρχηγού. Ο ρουφιάνος του Θεού κατηγορεί συνεχώς τους γύρω του για αμαρτίες και παρακοή στο λόγο του Κυρίου (όπως τουλάχιστον τον ερμηνεύει εκείνος).

 

Ο ρουφιάνος του αφεντικού νομίζει πως επειδή οι μαρτυρίες του τον καθιστούν χρήσιμο στον αρχηγό του έχει το δικαίωμα να παραβιάζει ο ίδιος τους κανόνες γιατί χάρη στις υπηρεσίες του έχει κερδίσει την ατιμωρησία. Ο ρουφιάνος του Θεού θα φάει την καρέκλα ή τη θέση του άλλου στην ουρά για το προσκύνημα, θα κλέψει πράγματα που προορίζονται για τους άλλους και γενικά θα συμπεριφερθεί με τέτοιο τρόπο στους άλλους που γίνεται φανερό πως τον κύριο κανόνα της εκκλησίας μας (αγαπάτε αλλήλους) το έχει γραμμένο στα παλιά του τα παπούτσια.

 

Έχει ο Θεός ανάγκη από ρουφιάνους; Φυσικά και όχι. Το μικρό τους το μυαλό όμως δεν μπορεί να το καταλάβει. Γι’ αυτούς ο Θεός είναι απλώς το μεγαλύτερο αφεντικό του κόσμου οπότε χρειάζεται να του προσφέρουν το μεγαλύτερο γλείψιμο και την πιο αδίστακτη ρουφιανιά για να αποκτήσουν την εύνοιά του.

 

Όταν τελικά στην άλλη ζωή τον συναντήσουν στ’ αλήθεια είμαι βέβαιος πως θα πάθουν πολύ μεγάλο σοκ.

 

Ας  ευχηθούμε  όμως, σε όποιον  τύπο  κι  αν  ανήκουμε  ο  καθένας  μας,  (όπως  και  να΄ναι  αναγνωρίζουμε  σε πολλά  χαρακτηριστικά  τους  τον  εαυτό  μας ) , με  την  προσμονή  και  των  Χριστουγέννων  να  συνειδητοποιήσουμε  σε  ποιο  χώρο  έπρεπε  να  είμαστε  και  πού  βρισκόμαστε  και  με  ταπεινή  και  ασίγαστη  αναζήτηση  να  Τον  συναντήσουμε. Τότε  και  μόνο  τότε  θα  βρούμε  τον  πραγματικό  εαυτό  μας  και  την  πνευματική  ισορροπία  μας. Αλλιώς  θα  παραμένουμε  κενοί  και  θα  αναλωνόμαστε  άστοχα  και  άσκοπα  χωρίς  βάθος. Γένοιτο.

ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ
ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ. ΑΥΤΟ ΘΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ