ΟΧΙ….ΟΧΙ….ΟΧΙ….ΟΧΙ….

αναρτήθηκε σε: ΨΥΧΩΦΕΛΗ ΚΕΙΜΕΝΑ | 0

Θα ξεκινήσω αναφέροντας πραγματικά γεγονότα. Γεγονότα που φανερώνουν  το ότι άλλο είμαστε και άλλο δείχνουμε. Αλλά λέμε και αλλά πράττουμε.

Όλα αυτά που δείχνουν μια υποκριτική προσωπικότητα. Και θα εξηγήσω τι εννοώ.

Έχω βρεθεί άπειρες φορές σε διάφορα περιστατικά.

Κάποιος κατηγορεί, κρίνει και κατακρίνει κάποιον άνθρωπο που δεν πηγαίνει στην εκκλησία τις Κυριακές ενώ δεν πηγαίνει και ο ίδιος.

Κάποιος άλλο κρίνει και κατακρίνει το ότι τις Κυριακές ανοίγουν τα μαγαζιά και δεν πρέπει να ανοίγουν. Ναι. Ανοίγουν Κυριακές τα μαγαζιά, αλλά εσύ αντί την Κυριακή να την αφιερώσεις στον Κύριο, η θα πας να ψωνίσεις, η θα πας να απολαύσεις τον καφέ σου σε κάποια καφετέρια, η θα κάνεις κάποια εκδρομή η ότι δήποτε άλλο.

Οι άνθρωποι έχουμε τήν κακή συνήθεια νά σκεπάζουμε τά σφάλματα μας.

Αυτήν την  τακτική ακολουθούν οι αμετανόητοι αμαρτωλοί όλων των αιώνων. Μόλις διαπράξουν βαρύτατο σφάλμα, προσπαθούν με ταχυδακτυλουργικές ενέργειες να το κρύψουν, σπεύδουν να το κουκουλώσουν, να μη φαίνεται πουθενά. Επινοούν τις πιο απίθανες μεθόδους για να σβήσουν τελείως τα ίχνη της παρανομίας τους, να μην αποκαλυφθεί ποτέ ή αλχημεία τους, να μην τούς πιάσει ή τσιμπίδα του νόμου.

Κάτι παρόμοιο δεν πράττουμε κι εμείς;

 

Από την τσιμπίδα του νόμου μπορεί να γλυτώσει ο αμαρτωλός και ο αμετανόητος, ενώ από την τσιμπίδα του Θεού δεν γλυτώνει κανείς.

Η ουσία είναι ότι κατακρίνουμε τους αμαρτωλούς και την αμαρτία ενώ κι εμείς συμμετέχουμε στην αμαρτία.

 Τί άλλο να πώ; Μού ’ρχεται να κλάψω. Είμαι αμαρτωλός κ’ εγώ σαν εσάς, δεν είμαι άξιος να σάς κηρύττω. Αλλά όπως έλεγε ό άγιος Κοσμάς ό Αιτωλός, τώρα τί περιμένουμε; Τί άλλο από τιμωρίες. Ό Θεός μακροθυμεί. Το δαχτυλάκι του να κουνήσει ό Εσταυρωμένος, στάχτη θα γίνει ό κόσμος. Χίλιους τρόπους έχει αν θέλει να μάς τιμωρήσει.

’Έρχονται μεγάλες συμφορές. Δεν θα μείνει το κακό ατιμώρητο.

Τώρα μπορεί να με ρωτήσεις τι να κάνεις. Ξέρεις τι πρέπει να κάνεις αλλά δεν υπάρχει η θέληση να το κάνεις.

Αμαρτάνουμε, είμαστε αμαρτωλοί. ‘Αμαρτάνουμε όλοι, κάθε ώρα, με κάθε τρόπο και μέσο.

Αμαρτάνουμε όλοι. Άντρες, γυναίκες, νέοι, γέροι με το ένα πόδι στον τάφο, μικροί, μεγάλοι, αγράμματοι και επιστήμονες, πολίτες και άρχοντες, στρατιώτες και αξιωματικοί, λαϊκοί άλλα και εμείς οι παπάδες και δεσποτάδες.

Επιλέξαμε να διαβούμε τον δρόμο του ψεύδους και αρνηθήκαμε τον δρόμο της αλήθειας.

Αλλά όπως ό άγιος Θεός, έτσι και οι άνθρωποι βδελύσσονται τούς ψευδολόγους. Όταν αντιληφθούν ότι λένε ψέματα οι άνθρωποι με τούς οποίους συναναστρέφονται, δεν τούς εμπιστεύονται πλέον και δεν τούς θέλουν κοντά τους.

 

Οι ψευδολόγοι νομίζουν ότι κερδίζουν, ενώ χάνουν. Νομίζουν ότι σκεπάζουν το κακό πού έκαναν, ενώ αργά ή γρήγορα αυτό ξεσκεπάζεται. Αλλά και αν δεν αποκαλυφθούν αμέσως τα ψέματα πού λένε, την ήμερα της Κρίσεως όμως όλα θα βγουν στην επιφάνεια. Όποια εντροπή τότε για τούς ανθρώπους πού δεν αγαπούν την αλήθεια!

 Οι ψευδολόγοι μόνον προσωρινά οφέλη καρπούνται από τα ψέματα πού λένε. Γι’ αυτό λέει ό λαός: «Ό ψεύτης και ό κλέφτης τον πρώτο χρόνο χαί­ρονται». Για την ακρίβεια δεν χαίρονται ποτέ. Διότι πίνουν πολλά πικρά ποτή­ρια από την ένοχη συνείδησή τους.

Ελεεινός και ταλαίπωρος ό άνθρωπος πού λέει ψέματα, διότι εξομοιώνεται με τον διάβολο, πού είναι ψεύτης και πατέρας του ψεύδους. Ό διάβολος <<ψεύτης εστί και ό πατήρ αυτού», μας είπε ό Κύριος>>

Αμαρτάνουμε κάθε ώρα, την ημέρα, τη νύχτα, τις καθημερινές, την Κυριακή, τη Μεγάλη Εβδομάδα, κι αυτήν ακόμα τη Μεγάλη Παρασκευή. Οι Εβραίοι σταύρωσαν το Χριστό μια φορά, εμείς τον σταυρώνουμε κάθε μέρα. Κάθε αμαρτία που κάνουμε είναι και ένα καρφί.

 

Στις μέρες μας όλοι το βλέπουμε και όλοι το ζούμε. Το πρόσωπο του Χριστού και ή θεία του διδασκαλία όχι απλώς δεν συγκινεί και δεν ενθουσιάζει πολλούς από τούς σύγχρονους ανθρώπους, αλλά τούς διεγείρει εναντίον Του. Δεν είναι όμως αυτή τους ή στάση αποτέλεσμα της προόδου τους,  αλλά εμφάνιση και αποκάλυψη της πλάνης και της ασθενείας τους. Γιατί ό Χριστός είναι ή αλήθεια πού φωτίζει το σκότος τους. Ό Χριστός είναι ή αλήθεια πού αποκαλύπτει τα πάθη τους. Ό Χριστός είναι ή αλήθεια πού δημοσιοποιεί την εσωτερική τους ακαταστασία. Γιατί ό Χριστός, και μόνον Αυτός, είναι ή όντως αλήθεια, όπως ό Ίδιος το φανέρωσε στον άνθρωπο. «Εγώ είμι ή αλήθεια» (Ίω. ιδ’ 6). Και ό Θείος του λόγος είναι αλήθεια.

Ή αλήθεια είναι πάντοτε φως. Ή αλήθεια ποτέ δεν είναι πικρή. Αλλά ανάλογα με τη διάθεση και το ποιόν αυτού πού την ακούει, φωτίζει και γλυκαίνει ή εναντιώνει τον άνθρωπο και τον πικραίνει.

 

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

 

Κρίνουμε, γκρινιάζουμε και κατακρίνουμε το ότι είναι τις Κυριακές ανοιχτά τα μαγαζιά.

Τον εαυτό μας που θα πάει να ψωνίσει τις Κυριακές τον κρίνουμε; ΟΧΙ

Κρίνουμε και κατακρίνουμε αυτούς που νομοθετούν  νόμους ανήθικους.

Τον εαυτό μας που  έδωσε την εξουσία  σε αυτούς που νομοθετούν τέτοιους νόμους τον κρίνουμε και τον κατακρίνουμε; ΟΧΙ

Κρίνουμε τους ανθρώπους που έχουν πέσει σε αμαρτίες και πάθη.

Τα δικά μας πάθη και τις δικές μας αμαρτίες τις εξαλείψαμε;ΟΧΙ.

Κρίνουμε αυτόν τον άνθρωπο που λέει ψέματα.

Τον εαυτό μας που λέει ψέματα στον εαυτό μας τον κρίνουμε; ΟΧΙ

 

Με λίγα λόγια για να μην σε κουράζω κρίνουμε και κατακρίνουμε στους άλλους αυτό που έχουμε εμείς.

Αυτή είναι η αλήθεια είτε μας αρέσει είτε δεν μας αρέσει και θα κλείσω με κάποια ερωτήματα. Κάποια ερωτήματα που πρέπει να θέσουμε στον εαυτό μας και όχι στους άλλους.

 

Αλήθεια, τί πραγματικά επιθυμούμε; Τί μάς αρέσει; Ένα ψέμα, το όποιο θα τέρπει τα αυτιά μας και θα θυμιατίζει τον αρρωστημένο εαυτό μας, ή την αλήθεια, πού θα μάς πονά ενδεχομένως αλλά θα θρυμματίζει τον αρρωστημένο εγωισμό μας και σιγά σιγά θα φωτίζει την ύπαρξή μας;

ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ
ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ