ΠΙΕΙΤΕ ΣΑΝ ΝΕΡΟΦΙΔΕΣ ΚΑΙ ΦΑΤΕ ΤΟΥ ΣΚΑΣΜΟΥ

αναρτήθηκε σε: ΘΕΙΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ | 2

Ολοένα και περισσότερο τα τελευταία χρόνια τα Χριστούγεννα μας θυμίζουν ένα μεγάλο παζάρι, συμφωνία, ανταλλαγή. Ανταλλάσσουμε το Χριστό με εικόνες, αγαθά, δώρα, ρεβεγιόν, διακοπές, ξεκούραση, ταξίδια, βόλτες, ταινίες, τραγούδια και ότι άλλο το καταναλωτικό μυαλό μας σκέφτεται. Η Εκκλησία μπορεί να φωνάζει ότι Χριστούγεννα χωρίς Χριστό δεν έχουν νόημα, ωστόσο περισσότερο βλέπουμε το Χριστό της φάτνης ή τραγουδάμε το Χριστό της Άγιας Νύχτας και ελάχιστα ζούμε το Χριστό της πίστης, το Χριστό ως Σωτήρα μας.

 

Αναρωτιέμαι τι σημαίνει Χριστός  Σωτήρας. Δεν ξέρω αν είμαστε πολλοί αυτοί που το ψάχνουμε. Για να υπάρξει Σωτήρας, χρειάζεται να θέλουμε να σωθούμε από κάτι και να διαλέξουμε Κάποιον που να μας σώσει. Η Εκκλησία λέει ότι έχουμε ανάγκη να σωθούμε από το θάνατο, το κακό, την αμαρτία. Τίποτε από αυτά δεν βλέπω να αγγίζει τη ζωή μας.

 

Αυτό σημαίνει ότι δεν έχω ανάγκη τον Χριστό. Δεν χρειάζεται να με σώσει Αυτός.

Από τι να σωθούμε λοιπόν, που δεν μας λείπει τίποτα;

 

Σωτήρες υπάρχουν σήμερα πολλοί. Είναι οι ωραίες ιδέες, είναι οι ήρωες των περιπετειών στον κινηματογράφο, είναι ο φίλος που θα με βοηθήσει να αντιγράψω στο μάθημα που δεν ξέρω, είναι εκείνος που θα μ’ ακούσει στο καρδιοχτύπι μου ή όταν γευτώ το πούλημα από τον «δικό» μου ή τον «κολλητό» μου, αυτός που θα δώσει κέφι στη ζωή μου με το τραγούδι του, την ομορφιά του, που θα με κάνει μέλος στο fan club του, είναι ο πρόεδρος που θα κάνει τη μεγάλη μεταγραφή και η ομαδάρα θα πατήσει τους εχθρούς.

 

Άρα, γιατί να επιλέξω να με σώσει ο Χριστός;

 

Μ’ αρέσουν τα χριστουγεννιάτικα έθιμα, όπως και οι γιορτές γενικά. Με κάνουν να αισθάνομαι πιο πολλή αγάπη, να θέλω να βοηθήσω ένα φτωχό, με φέρνουν πιο κοντά στους γονείς, τ’ αδέρφια, τους φίλους μου, μοιράζομαι δώρα, καταναλώνω. Ξεχνώ το μέσα μου κενό. Ξεχνώ όλα εκείνα τα μικρά ή μεγάλα που με κάνουν να μελαγχολώ ή να φοβάμαι. Έστω και για λίγο. Μπορώ να επιδείξω τα ρούχα μου, τα αρώματά μου, την διάθεσή μου, τη μάσκα που κρύβει το αληθινό μου πρόσωπο. Γι’ αυτό και λυπάμαι όταν ξαναγυρίζω στο πρόγραμμα, στη ρουτίνα, όταν το δέντρο ξεστολίζεται κι όταν οι μάσκες ξαναμπαίνουν στο κουτί μαζί με τα φώτα και τα στολίδια.

 

«Πιείτε σάν νεροφίδες, φάτε τού σκασμού κι ένας χοντρός μέ κόκκινα ρούχα θά σάς φέρει δώρα»

Είναι στ’ αλήθεια μαγικός ο τρόπος μέ τόν οποίο τά μέσα μαζικής  ενημέρωσης κρύβουν από τήν εορταστική περίοδο τόν πρωταγωνιστή,  τόν Ιησού Χριστό! Κουβέντα δέν ακούγεται γιά Εκείνον, τήν ιστορία τής γέννησής Του, τό βαθύ νόημα πού έχει αυτή η υπέροχη περιπέτεια γιά τήν ανθρωπότητα. Τα Χριστούγεννα γιά τά ΜΜΕ είναι μία ημερολογιακή ένδειξη, ένας δείκτης κατανάλωσης, μία ατζέντα πολιτικού, πού τά στηρίζει καί στηρίζεται από αυτά, μία εξαιρετική αφορμή γιά ταξιδιωτικό ρεπορτάζ μέ τίτλο «Οι γιορτές τών επωνύμων». Ο μόνος πού δέν έχει όνομα καί ιδιότητα γιά τούς «άρχοντες τού κόσμου τούτου» είναι ο Χριστός.

 

Τά κανάλια θά στήσουν τίς κάμερές τούς στή Βαρβάκειο, στήν κεντρική αγορά τής Θεσσαλονίκης, τών Πατρών καί άλλων μεγάλων πόλεων, καί θά καραδοκούν γιά στιγμιότυπα μέ φόντο μία γαλοπούλα κρεμασμένη ανάποδα καί μία ταμπέλα μέ τήν τιμή τού κιλού. Οι μισές οθόνες καί σελίδες θά γεμίσουν μέ μελομακάρονα, κουραμπιέδες, ποτά, παραισθησιογόνες ουσίες, καζίνα, ζαρτιέρες, πρόσωπα πού χαχανίζουν καί οι άλλες μισές μέ πεινασμένους, θλιμμένους, μαυροφορεμένους, πενθούντες καί παραπεταμένους. Οι ανήκοντες στή δεύτερη κατηγορία θά αποτελέσουν μία εξαιρετική πρόφαση επίδειξης «ανθρωπιάς» από τούς κρατούντες. Αυτή η «ανθρωπιά» θά λήξει πρίν από τά Φώτα. Ήδη από τή 2α Ιανουαρίου τού επομένου έτους οι πλούσιοι, οι πολιτικοί, οι μιντιάρχες, όλοι όσοι ψυχοπονούν μπροστά στά δημοσιογραφικά μαρκούτσια θά βγάλουν τήν άβολη γραβάτα τού Καλού Σαμαρείτη καί θά κυκλοφορούν ελεύθεροι καί ωραίοι.

 

 

Ο Χριστός δέν θά χωρέσει στήν καθημερινότητα τών προβεβλημένων. Ακόμα καί από τίς ευχετήριες κάρτες τους τόν έχουν αφαιρέσει, μήν τυχόν καί κακοκαρδίσουν όποιον μισεί τή χριστιανοσύνη Ούτε κάν στίς συνειδήσεις τών πολλών δέν υπάρχει χώρος γιά Χριστό. Η παραζάλη νά «προλάβεις» τά μαγαζιά ανοιχτά κλείνει τήν καρδιά αλλά καί τόν νού σου, δίχως νά τό αντιλαμβάνεσαι. Μεριμνώντας γιά τίς λεπτομέρειες τού τραπεζιού, λησμονάς νά θρέψεις τήν ψυχή σου μέ τή σωτήρια σιγή, τήν παύση τού χρόνου πού εξασφαλίζει η προσευχή.

 

 

 

Χιλιάδες χρόνια πριν, σε μια μικρή πόλη, γεννήθηκε ο Βασιλιάς της Ελπίδας για τη σωτηρία του κόσμου και την αιώνια ζωή, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός. Δεν γεννήθηκε, ούτε στο καλύτερο πανδοχείο της περιοχής ούτε σε κάποια καλή μαιευτική κλινική της εποχής, αλλά σε έναν στάβλο. Είναι «ο αχώρητος παντί». Μέσα σε αυτόν τον στάβλο, γεννήθηκε Αυτός που με τόση αγάπη και υπομονή δίδαξε σε όλους μας τον Θείο Λόγο. Αυτός που μας καθοδήγησε με τη διδασκαλία Του και μας έβαλε στο δίλημμα, να διαλέξουμε ανάμεσα στο καλό και το κακό, στο ωφέλιμο και το ανώφελο. Αυτός, που στο τέλος, επωμίστηκε με το Πάθος Του τις αμαρτίες του κόσμου. Είναι, «ο αίρων τας αμαρτίας του κόσμου», και  στο τέλος,  ο «αναστάς εκ των νεκρών».

 

Δυστυχώς, μέσα στον σκοτεινό κόσμο που ζούμε, σ’ έναν κόσμο που κυριαρχεί το μίσος, η αδικία, η διχόνοια, το κακό συμφέρον, πολλοί άνθρωποι, που δεν φοβούνται να μαρτυρούν την πίστη τους, ακόμα προσπαθούν να ψάξουν το «άστρο της Βηθλεέμ.» Αυτό που θα τους οδηγήσει στον νεογέννητο Χριστό μας. Όλοι οι άνθρωποι έχουν τυφλωθεί από τα «καλά και συμφέροντα» της υλικής ζωής και δεν μπορούν να βρουν αυτό το φως. Το φως που θα τους οδηγήσει στην Αιώνια Χαρά, στην Ελπίδα για την Αιώνια Ζωή και στον «ορισμό της Αγάπης», τον Κύριό μας, της οποίας την αληθινή έννοια, δεν μπορεί κάποιος να τη βρει στον κόσμο του σήμερα, στον οποίο κυριαρχεί ο καταναλωτισμός και ο υλισμός, βάζοντας την πνευματική αγάπη στο περιθώριο.

 

Υπάρχει όμως και κάτι χειρότερο. Να κάνουμε Χριστούγεννα χωρίς Χριστό! Σαν να μας λέει ο Χριστός: «Γιορτάζεις για μένα, χωρίς εμένα.» Είναι τόσο τραγικό, ιδίως στη δύσκολη εποχή που ζούμε, να εορτάζουμε τα Χριστούγεννα, χωρίς τον ίδιο τον Κύριό μας, μέσα στην καρδιά μας. Αυτά που μας απασχολούν είναι τα ρεβεγιόν, πού θα διασκεδάσουμε, τι δώρο θα μας φέρει ο «Άη-Βασίλης»… Και το χειρότερο; Από ανθρώπους που συμμετέχουν στην ενεργή ζωή της Εκκλησίας και στα μυστήριά της και μάλιστα δηλώνοντας ότι είναι «αφοσιωμένοι χριστιανοί». Θεωρούν ότι το να πας Εκκλησία τα Χριστούγεννα, είναι πλέον κάτι το πεπερασμένο, κάτι που το έκαναν μια φορά κι έναν καιρό οι άνθρωποι πριν από αυτούς. Για προσφορά και αγάπη προς τον συνάνθρωπό τους; Ούτε λόγος! Χριστούγεννα γι’ αυτούς, είναι το στόλισμα του δέντρου και (το πολύ-πολύ) να τοποθετήσουν και μια φάτνη, «έτσι για το έθιμο». Πέρα από αυτό, τίποτε άλλο!

 

Καλοί μου φίλοι και εν Χριστό αδελφοί μου, σας καλώ με απέραντη  και συγχρόνως με ανιδιοτελή αγάπη να γιορτάσουμε φέτος  Χριστούγεννα με Χριστό, γιατί τόσα χρόνια γιορτάζαμε χωρίς τον Χριστό μας. Ξεχάσαμε όμως ότι όποιος διώχνει τον Χριστό από την καρδιά του, από το κράτος του, τότε δαίμονες και τύραννοι θα τον κυβερνήσουν. Γιορτάζαμε τόσα χρόνια Χριστούγεννα και όλες τις εορτές μας χωρίς Χριστό, γι αυτό επέτρεψε ο Θεός και ήλθε στον τόπο και την θέση του Χριστού ο Αλλάχ!!!

 

Τις Κυριακές ήμασταν δυστυχώς στα κρεβάτια μας, παρ’ ότι η ημέρα Κυριακή δεν ανήκει σε εμάς, αλλά είναι η ημέρα του Κυρίου μας. Δίναμε τον χρόνο της ημέρας αυτής στον εαυτό μας και όχι στον Χριστό, στον Κύριό μας και στην Εκκλησία Του, γι  αυτό και ο Θεός επέτρεψε να γίνει εργάσιμη ημέρα, αφού εμείς πρώτοι του γυρίζαμε την πλάτη μας και δεν πηγαίναμε στον Ναό Του να τον Δοξολογήσουμε.

 

«Δεν θέλετε εμένα; Να πάτε για εργασία». Έτσι η Κυριακή χάθηκε εξαιτίας μας.

 

Ξεχάσαμε ότι ο άνθρωπος χωρίς Χριστό, σημαίνει άρνηση της χαράς και της ευτυχίας. Να γιατί χάθηκε η χαρά από τις καρδιές μας, γιατί  ζούμε χωρίς Χριστό. Γι’ αυτό η οικονομική κρίση, οι τύραννοι που μας κυβερνούν, τα δεινά που υποφέρουμε είναι πρώτα απ’ όλα κρίση πνευματική, διότι ζούμε τόσα χρόνια χωρίς τον Χριστό και όταν φεύγει ο Χριστός, τότε ζούμε χωρίς ομπρέλα προστασίας.

 

Γι’ αυτό ας ζητήσουμε να επιστρέψει ο Χριστός στις καρδιές μας και στον τόπο μας και τότε θα φύγει ο Αλλάχ, που ήλθε χωρίς να τον καλέσουμε, θα φύγουν οι δαίμονες και οι τύραννοι που μας κυβερνούν, θα φύγει η θλίψη και θα έλθει πάλι η χαρά, γιατί  την χαρά την γεννά ο Χριστός.

 

Καλά Χριστούγεννα με Χριστό.

Με ευχές και αγάπη Χριστού.

Πάτερ Θεόφιλος

ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ
ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ. ΑΥΤΟ ΘΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ